zondag 22 december 2019

Wandelen in Walllonië: Naar de vallei van La Tolifaz

Eén van de nieuwste parcours op originelewandelingen.be is naar de vallei van La Tolifaz. Dit is een wandeling in de buurt van Spa waar de Eau Rouge - of ook wel bekend als La Tolifaz - de leidraad vormt van deze wandeling. Je vindt er diverse kleinere watervalletjes onderweg met als koninginnenstuk een iets grotere waterval aan een houten brug die dan beneden verdwijnt in een kloof en vijftig meter lager in de Eau Rouge stroomt. Een kloof afdalen in België? Het kan dus. 

Naar boven
La Reid vormt de startplek van deze wandeling en de regio hier kent een geaccidenteerd verloop waar verschillende waterlopen hun weg vinden met als beroemdste attractiepleister de watervallen van Coo. Het is dan ook geen verrassing dat water een belangrijk onderdeel is van deze wandeling, althans in de winter. De meeste waterlopen worden namelijk gevoed door regenwater en in de zomer blijft er van al dat regenwater amper of niets over. In de winter daarentegen is het water in overvloed aanwezig. 


De start bij de kerk van La Reid wordt meteen gevolgd door een steile klim naar boven waar je een bescheiden panorama krijgt over het dorpje. De klim naar boven is met ruim zestig meter niet buitensporig veel, maar de stenen ondergrond maakt het toch wat moeilijker om naar boven te komen. Het bankje dat bovenaan staat, is dan een welgekomen plek om even te rusten, ondanks dat de wandeling nauwelijks 1,2 kilometer ver is. Daarna gaat het terug naar beneden en volg je het pad van een beekje waar je net langs loopt. Na ongeveer drie kilometer wacht er een verrassing van formaat. 


Nattevoetenwandeling
Ter hoogte van drie kilometer wandel je door een weiland tot aan een paadje dat naast enkele weides loopt. Groot is echter mijn verbijstering wanneer ik zie dat dit paadje is getransformeerd tot een heuse beek want het is niet mogelijk om langs de randen te wandelen. Ik kan nog wel over prikkeldraad kruipen om langs een weide te stappen, maar ik respecteer het principe van privébezit en er zit dus niks anders op om door deze beek te stappen. Het water is zelfs behoorlijk diep en komt in de buurt van mijn knieën. 


Een weg banen langs de rand is ook niet mogelijk omdat het volgroeid is met struiken en planten en de sporen aan mijn hand verraden dat het planten zijn van een doornige soort. Deze tijdelijke beek is enkele honderden meters lang en ik kom dus met behoorlijk natte voeten uit het water. Ondanks deze winterperiode heb ik geluk met het weer en is het een erg zachte negen graden met nauwelijks wind waardoor de natte voeten toch relatief snel kunnen opdrogen. 


Door bos naar de kloof
Na dit natte-voeten-intermezzo gaat het weer richting omhoog langs het Bois de Rohaimont. Deze bossen bestaan uit heel brede paden wat het eenvoudig maakt om naar boven te wandelen, hoewel het winterweer ook hier talloze plassen heeft gemaakt. De brede paden worden namelijk ook gebruikt door tractors en andere voertuigen waardoor hun sporen kleine kanaaltjes vormen op de wandelpaden. Het is ook de eerste keer dat ik iemand anders zie wanneer een oudere dame haar honden uitlaat met maar liefst vier honden aan de leiband. 


Het bos wordt na 7,5 kilometer verruild voor een scherpe afdaling naar beneden van ongeveer negentig meter. Het kleine pad loopt zigzag naar beneden en is niet ruim bemeten. Voorzichtigheid is geboden door de stenen ondergrond waarbij uitstekende keien wel eens voor ongemak durven zorgen. Bovendien loopt langs het pad een prikkeldraad waar je liever niet op valt. Vervolgens volgt de wandeling een kleine lus langs de Eau Rouge en gaat het lichtjes terug naar boven waar op ongeveer 10,5 kilometer een houten brug is met de grootste waterval van de wandeling. 


Canyoning
Ik hield even halt bij de waterval voor een fotostop, maar niets vermoedend wandelde ik rustig verder toen plots de Wikiloc app melding maakte dat ik moest terugkeren. Het blijkt namelijk dat bij deze wandeling je recht naar beneden gaat wanneer je de grote waterval bij de houten brug tegenkomt. Op dat moment ging ik met mijn handen toch even door het haar, want het gaat hier wel erg scherp naar beneden in deze kloof. Tijd voor een stukje canyoning dus, al klinkt dit veel spectaculairder dan het in werkelijkheid is. 


Het is dus de bedoeling dat je rechts van de waterval mee naar beneden gaat en - geloof het of niet - maar hier is vroeger zelfs een pad voor gemaakt voorzien van trappen. Dit pad is echter in de vergetelheid geraakt en dat maakt het net wat avontuurlijker om naar beneden te gaan. Het moeilijkste stuk is het begin waar je via het houten bruggetje naar het begin van de kloof daalt. Hier zit toch wat hoogteverschil op en de gapende kloof laat zich niet zo gemakkelijk overwinnen. Een omvergevallen boom brengt soelaas en dient als geïmproviseerd object om naar rechts te glijden. De rest van het pad is een stuk gemakkelijker om te dalen, al blijft het opletten waar je je voeten zet. 


Beneden wacht de Eau Rouge op je waar een klein watervalletje het slotstuk vormt van deze kleine canyonervaring. Hierna moet je links van de Eau Rouge blijven en kom je een paar minuutjes later een grotere brug tegen en ben je terug op een grote weg. De Wikiloc app was echter niet zo duidelijk en ik stak de Eau Rouge over - terug met natte voeten tot gevolg - om het juiste pad te vinden. Totaal overbodig dus, want ik had dus net zo goed aan de linkerkant van de Eau Rouge kunnen blijven. 


Bos en servitudes
Tussen kilometer elf en achttien is deze wandeling een tikkeltje saaier want er volgt dan opnieuw een klein stukje bos en wordt het tenslotte afgesloten door een kriskras van servitudes die langs weides passeren. Het gaat hier ook een heel stuk omhoog, maar dit is onverwacht vrij gemakkelijk te doen omdat de bospaadjes breed en verhard zijn en geen stenen ondergrond kennen. Door de vele regenval moet je wel rekenen op heel erg veel modder op de servitudes en uiteraard heel veel plassen. 


Geen twee zonder drie op deze wandeling en alweer vind ik op één van de servitudes een pad dat getransformeerd is tot een beek. Hier kan je wel met heel erg veel moeite langs de randen passeren, maar ik kies voor de gemakkelijkheidsoplossing en stap alweer door deze tijdelijke beek annex servitude met natte voeten als cadeautje. 


Onverwacht passeer ik ook het bordje van de Ninglinspo, een riviertje dat de basis vormt voor naar verluidt één van de mooiste wandelingen in de Ardennen. Dat zal echter voor een andere keer zijn, want in deze donkere winterperiode is er slechts acht uur zonlicht en moet ik zeker op tijd arriveren. 


Conclusie
Dit was voor mij een leuke wandeling die me absoluut deugd heeft gedaan, maar niet vrij is van gebreken. Het gedeelte tussen kilometer elf en achttien is eerder saai en er mochten zeker minder plassen liggen. Het pad dat tot beek was getransformeerd kwam wel heel onverwacht. Als je echter geen schrik hebt van wat natte voeten is dit een mooie wandeling waar je redelijk wat kleine watervalletjes ziet en aan de beginselen van canyoning doet. Voor de avontuurlijkere wandelaar zeker het overwegen waard!

Voor navigatie van de route heb ik gebruik gemaakt van deze route op de app van Wikiloc. 

zondag 15 december 2019

De overige wandelingen van 2019 in een notendop

Ik heb de gewoonte om een verslag te schrijven van elke wandeling die ik doe, maar soms glippen er wel eens een aantal door de mazen van het net. Onder het motto beter laat dan nooit vind je hier een beknopt verslag van deze vergeten wandelingen. 

De voerstreek
Een wandeling afkomstig van originelewandelingen.be die je door de prachtige groene weilanden van de Voerstreek brengt. Het groene landschap domineert de omgeving en er worden ook verrassend veel hoogtemeters gedaan. Een echte aanrader als je de bossen even beu bent gezien!

Startplaats: 's Gravenvoeren
Aantal kilometer: 18
Info: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/20-04-2014-gravenvoeren-6640988

Wijngaarden en wildernissen in het Hageland
Ook deze wandeling vind je terug op originelewandelingen.be en brengt je naar het heuvelachtige landschap van het Hageland waar je nog bescheiden wijngaarden vindt. Dit was één van de meer drassige wandelingen dit jaar, zeker in het gedeelte dat een broek doorkruist. Deze vond ik persoonlijk iets minder interessant om te doen. 

Startplaats: Houwaart
Aantal kilometer: 13
Info: https://www.routeyou.com/nl-be/route/view/6587269/recreatieve-wandelroute/houwaart-wijngaarden-en-wildernis-in-het-hageland

Demervallei en Demerbroek
Het moge duidelijk zijn dat originelewandelingen.be mijn eerste bron is die ik raadpleeg wanneer ik op zoek ben naar wandelplezier. Ook deze wandeling is hiervan afkomstig en is wat mij betreft een verrassende topper geworden. De wandeling is vrij kort, maar brengt je wel door mooie gebieden zoals heide waar koeien vrij rustig staan te grazen en een korte, maar uitdagende passage door een broek waar het even zoeken is naar het juiste pad. 

Startplaats: Zichem
Aantal kilometer: 12
Info:https://www.routeyou.com/nl-be/route/view/335642/recreatieve-wandelroute/zichem-demervallei-en-demerbroek-wandeling

Stadswandeling Leuven
Wandelen moet per definitie niet altijd in de vrije natuur en een stadswandeling is soms ook leuk om te doen. Deze stadswandeling van Leuven is dat helaas echter niet, want het parcours kent te veel minpunten. Het laat enkele interessante plekjes van Leuven zien, maar brengt je ook naar wijken waar niks is te zien en de wandeling bestaat uit (te) veel lussen. 

Startplaats: Leuven
Aantal kilometer: 18
Info: https://www.routeyou.com/nl-be/route/view/5830947/wandelroute/leuven-stadswandeling

Stadswandeling Mechelen
Een voorbeeld van hoe een stadswandeling er wel moet uitzien, is dit exemplaar voor Mechelen. Deze wandeling loodst de wandelaar door alle interessante plekjes van Mechelen zoals het leuke Dijlepad en door enkele parken. De wandeling verlaat ook de stadskern en brengt je naar de Zenne voor een kleine dosis natuur. 

Startplaats: Mechelen
Aantal kilometer: 22
Info:https://www.routeyou.com/nl-be/route/view/6434383/wandelroute/axg-station-mechelen-stadswandeling-mechelen-naar-knooppunten-terug-stadswandeling-na

Tussen Herentals en Grobbendonk
Eén van de mindere wandelingen die ik dit jaar heb gedaan. Deze wandeling gaat voornamelijk door bossen en trage wegen en schittert slechts één maal met een oude watermolen als mooie locatie. Verder is deze wandeling vrij doordeweeks. 

Startplaats: Herentals
Aantal kilometer: 15
Info: https://www.routeyou.com/nl-be/route/view/5295246/recreatieve-wandelroute/tussen-herentals-en-grobbendonk

Belse heiden en broeken
Eéntje in de categorie voor een zondagochtend met de hond. Deze wandeling is onderdeel van een langere wandeling die je ook op - hoe kan het ook anders - originelewandelingen.be vindt. De wandeling start aan het sport- en recreatiedomein de Lissevijver en gaat langs de heiden en broeken van Bel met af en toe een verdwaalde zandduin. Net zoals de wandeling tussen Herentals en Grobbendonk is dit exemplaar vrij doordeweeks.

Startplaats: Bel (Geel)
Aantal kilometer: 8
Info: 

zaterdag 14 december 2019

Sportimonium en museum De Reede

Een maandje geleden heb ik op de Antwerpse boekenbeurs een Museumpas gekocht en met het steeds slechter wordende herfstweer heb ik onlangs van de pas gebruik gemaakt om twee musea te bezoeken. Een week geleden was dat Sportimonium in Zemst en onlangs het Antwerpse museum De Reede. Hier blijkt dat het ene museumbezoekje het andere niet is...

Sportimonium
Sportimonium is een klein museum dat onderdeel is van het recreatiedomein De Plage dat eveneens een strand en een grote zwemplas bevat. Sportimonium is door de IOC erkend als sportmuseum en is in België daarmee enig in zijn soort. De locatie doet alleszins anders vermoeden want de permanente collectie is tentoongesteld in de voormalige kleedkamers van het recreatiedomein. Daarnaast is er ook nog een interactief gedeelte waar bezoekers zelf aan de slag kunnen met bijvoorbeeld volksspelen en andere activiteiten. 


De permanente tentoonstelling is eerder klein en kan je op een klein half uurtje bekijken. De aandachtige bezoeker doet er een uur over, maar houdt het daarna ook wel voor bekeken. Deze collectie vertelt het verhaal van het ontstaan van spel en sport en elke grote sport wordt kort besproken met meestal enkele historische attributen. Een tijdsas is het beginpunt van het museum en illustreert op gedetailleerde wijze de ontstaansgeschiedenis van spel en sport en start enkele duizenden jaren voor de start van onze tijdsrekening en eindigt met de sport van vandaag. De tijdsas loopt over vele meters aan de weerszijden van twee muren en is wel erg lang om uit te lezen.


Daarna kom je in de kleedkamers en hier wordt veel aandacht gespendeerd aan de grote Europese sporten zoals voetbal, wielrennen, zwemmen, tennis, atletiek en vele anderen. Bij elke sport wordt uitgelegd hoe die is ontstaan en zie je ook enkele historische attributen. Er wordt ook stilgestaan bij de volkse aard van sommige sporten en zo leer je dat bowling ontstaan is uit de volkssport beugelen. De structuur van de tentoonstelling is willekeurig opgebouwd en een thematische opbouw moet je dus niet zoeken.


De collectie is eerder statisch, maar af en toe vind je ook interactieve elementen in de tentoonstellingen. Zo zijn er sporadisch beeldfragmenten te zien van een aantal sporten en vind je ook geluidsfragmenten zoals een interview met Raymond Ceulemans die op zijn 31ste zowat alles gewonnen heeft wat er te winnen valt in het biljartwereldje. Het fleurt Sportimonium een beetje op, maar helaas niet veel. De algemene teneur is dat Sportimonium toch wel wat klein is en (een tikkeltje) saai.


Voor gezinnen met kinderen of wat actievere uitstappen is er dus naast de permanente collectie een vleugel waar je zelf sporten kan beoefenen. Aangezien ik alleen was, heb ik me hier niet aan gewaagd. Het viel me trouwens ook op dat ik op een regenachtige zondag de enige bezoeker was in Sportimonium. Een populair museum is dit dus allerminst en ik kan de afwezigen helaas geen ongelijk geven...

Museum De Reede
Het tweede museumbezoek brengt me naar Antwerpen waar vlakbij het MAS één van Antwerpens jongste musea is gevestigd: museum De Reede. De Nederlandse kunstverzamelaar Harry Rutten kocht jaren aan een stuk lukraak grafische beeldende kunst met schetsen, etsen, prenten, lithografieën en gravures. Dit leverde een imponerende collectie op die uiteindelijk leidde tot de geboorte van dit museum in 2017.


Net als Sportimonium is museum De Reede een kleinschalig museum, maar weet het wel indruk te maken met een mooie, moderne afwerking in het historisch centrum van Antwerpen aan de kaaien. De tijdelijke collectie bevindt zich op het gelijkvloers en wordt om de vier maanden vernieuwd. Tot vorige maand stonden hier schetsen van Picasso, maar toen ik het museum bezocht, werd dit helaas vervangen door het werk van drie Italiaanse cartoonisten. De begeleidende brochure doet dienst als gids en vertelt op een bondige manier de biografie van deze drie cartoonisten en vertelt ook meer over hun werk dat wordt tentoongesteld. Leuk om even te bekijken, maar het echte werk staat toch één verdieping hoger.


Hier vind je namelijk de permanente collectie die in het teken staat van beeldende grafische kunst van drie artiesten: Edvard Munch, Francisco Goya en de Belg Félicien Rops. Het werk van Goya vormt de hoofdmoot van het museum met tientallen gravures die in een viertal thema's zijn gebundeld. Eéntje handelt over stierenvechten, terwijl de andere een aanklacht is tegen de kerk en de samenleving. Bij het begin van het bezoek moet je kiezen uit twee brochures die als gids dienen en hier kan je best voor de algemene gids gaan. De gids is weliswaar gedateerd (sommige stukken zijn namelijk vervangen) maar biedt een vrij compleet overzicht van de gehele collectie.


Het loont de moeite om elk werk grondig te bekijken en de gids vertelt op een bondige manier de essentie van elk werk. Kleine poses van de uiteen staande voeten van een dame vertellen een ander verhaal dan de rest van haar afkeurende houding ten opzichte van een geïnteresseerde man die haar behaagt. Het museum is helaas vrij duister waardoor het soms moeilijk is om details op een gravure te ontdekken.


De meest in het oog springende naam is uiteraard die van Edvard Munch die met 'De schreeuw' één van de meest iconische werken uit de (recente) geschiedenis heeft geschilderd. In sommige gravures vind je de dramatische stijl van deze iconische artiest terug. De vrouw is een centraal thema in veel werken van Munch en dat wordt niet altijd flatterend afgebeeld. Nochtans zijn er ook indrukwekkende portretten bij die een stuk alledaagser eruitzien.


De derde artiest die in de kijker staat is de ietwat onbekende Belgische artiest Félicien Rops die net als Goya uit een anti-establishment thema werkt. In zijn etsen vinden we eveneens een aanklacht tegen de clerus en hypocriete samenleving. Zijn werk is het meest controversieel met vrij veel etsen die satan als thema hebben waar vrouwen wellustig deze engel des doods aanbidden. Persoonlijk vond ik deze werken wat minder interessant, maar nog steeds de moeite waard. 

zondag 8 december 2019

Wandelen in Vlaanderen: een rondje in de omgeving van Knokke en het Zwin

Het natuurreservaat het Zwin is beroemd omwille van de vele vogels die er hun verblijfplaats van hebben gemaakt, maar deze plek leent er zich ook uitstekend toe om te wandelen. De omgeving rond Knokke en het Zwin is namelijk verrassend divers en weet in aangename zin te verrassen. De wandeling combineert moeiteloos polders en veldwegen met duinen en strand en gooit er af en toe ook een kleine verrassing bij. Een mooi parcours dus voor elke natuurliefhebber. 


Bezoekerscentrum
Deze wandeling heb ik gevonden op de site van Wikiloc en brengt je naar het bezoekerscentrum van het Zwin. Parkeren is er niet goedkoop en je betaalt maar liefst elf euro voor een dagje parking. Er is een goedkoper alternatief voorzien in de vorm van een busverbinding, maar die is in het weekend niet frequent actief en bovendien moet je de wagen ergens anders parkeren in Knokke en daar is het ook niet goedkoop. 

De wandeling verloopt voor alle duidelijkheid dus niet door het Zwin zelf, maar in de omgeving van het Zwin en Knokke (waar je dwars door Knokke-Zoute loopt). Het parcours begint bij de kleine weg die de auto's gebruiken om toe te komen, maar je nu in omgekeerde richting bewandelt. Bij een eenzame villa gaat het linksaf en word je onmiddellijk op een typisch West-Vlaams landschap begroet: modderige paadjes met enerzijds veel akkers en weilanden en anderzijds dijken. Door de hevige regenval van de afgelopen dagen zijn deze paden slecht bewandelbaar en kost het soms wat moeite om een goede tred te handhaven. 


Monotoon verloop
Qua afstand is deze wandeling ruim achttien kilometer waarbij vooral de laatste kilometers zwaarder zijn dan initieel gedacht omdat je hier voornamelijk door duinen en strand loopt. Voor het zover is, accentueert de eerste helft van de wandeling zich op het landelijke karakter van Knokke. Het parcours bestaat voornamelijk uit veldwegen, trage wegen en kasseiwegen. Dit zijn zaken die je in elke West-Vlaamse gemeente kan verwachten en zijn niet meteen redenen om deze wandeling te ondernemen. 

Knokke weet zich echter een klein beetje te onderscheiden van andere West-Vlaamse gemeentes omdat het één van de duurste gemeentes is in België. Je ziet dus met de regelmaat van de klok een Porsche opduiken en hoeves hier zijn net even iets groter en duurder dan de typische boerderijen die je in de rest van België vindt. De eerste helft van deze wandeling kent dus een eerder monotoon verloop, maar de tweede helft biedt diversiteit in overschot. 


Divers landschap
Ongeveer halfweg beland je in Knokke-Zoute en daarna wordt de wandeling er alleen maar mooier op. Totaal onverwacht is er namelijk een stuk bos dat vele minitoppen herbergt die slechts op enkele meters van elkaar liggen. Het is een abrupt verschil met de veldwegen en akkers die je daarvoor hebt doorkruist. Het bos is niet erg groot, maar gaat wel erg snel op en af waardoor het een leuke afwisseling is met de eerder gedane kilometers. 

De diversiteit in het landschap gooit plots hoge ogen, want er is ook een soort van stuk ven waar verschillende houten paden zijn gemaakt en die je dwars door de prachtige natuur van Knokke brengen. Koolmezen zijn druk in het weer om voedsel te zoeken en je staat er naar te kijken op amper een paar meter afstand. Even later gaat het dan terug richting het Zwin en loop je door weilanden waar schuwe koeien onrustig worden als ze wandelaars zien. 


Hoogtepunt
Wanneer je een wandeling maakt in de buurt van Knokke en het Zwin kom je uiteraard voor de duinen en het strand en het mooiste is voor het laatste bewaard. Het zand van de duinen wordt al muller en dat maakt stappen al wat zwaarder. De glooiingen van het duinenlandschap zijn echter een prachtige locatie om te stappen en het struikgewas biedt nog verrassend veel groen in december. Na de duinen volgt er een heel stuk op het strand van Knokke. 

Op een zachte zaterdag in december is het nog relatief druk en zijn er voldoende wandelaars, joggers en baasjes van honden die genieten van de rust van het strand. Het zand is net een tikkeltje minder mul dan het duinzand, maar wandelen kost toch net iets meer energie dan normaal. De gezonde zeelucht maakt het dat echter helemaal waard. Na de passage op het strand wordt de Noordzee terug ingeruild voor de duinen om zo terug richting het bezoekerscentrum van het Zwin te gaan. 


Conclusie
De eerste helft van deze wandeling laat zich het best omschrijven als een typisch West-Vlaamse polderwandeling en is niet de grootste publiekstrekker van het Zwin. Als je achttien kilometer wat te veel vindt, is het aangeraden om in dit stuk te snoeien in het kilometeraantal. De echte hoogtepunten bevinden zich in de tweede helft van deze wandeling met een kort stukje bos, houten paden door veengebied en uiteraard de duinen en het strand van de Noordzee. 

Deze wandeling heeft misschien niet het spectaculaire karakter van een uitdagende Ardennenwandeling, maar biedt wel evenveel wandel plezier en diversiteit.  



zondag 1 december 2019

Wandelen in Wallonië: het mergelland in Bassenge

In de herfst staat de avontuurlijkheid van mijn wandelingen op een lager pitje, maar dat betekent niet dat er geen mooie wandelingen mogelijk zijn. Integendeel, een gemakkelijkere wandeling zoals het mergelland van Bassenge levert andere plaatjes op en beschikt zelfs over een idyllische schoonheid bij ochtendmist. Daarnaast beschikt het ook over modder, héél erg veel modder. 

Ex-Vlaanderen
Net zoals veel andere wandelingen heb ik de inspiratie voor deze voetentocht gevonden op de website van Originelewandelingen. Bassenge is het startpunt van deze wandeling en behoorde tot 1962 tot Limburg. Bij de toepassing van de taalwetgeving in 1963 is Bassenge verhuisd naar de provincie Luik en kreeg Limburg Voeren in de plaats. Het is dus niet verwonderlijk dat je af en toe stuit op een erg plat Limburgs accent in de dorpskern. 



Bassenge is gelegen in de mergelstreek en deze naam wordt ontleend aan het gelijknamige gesteente dat een mengsel is van kalk en klei. Op deze wandeling kom je na vijf kilometer een actieve groeve tegen waar mergel wordt ontgind en dat is zeker geen alledaags zicht. Daarnaast zijn er ook de beroemde mergelgrotten die in de tweede wereldoorlog veel werden gebruikt om te smokkelen en om kostbare voorwerpen zoals kunst te verstoppen. Het hoofdbestanddeel van deze wandeling zijn echter de uitgestrekte akkers en velden waar boeren ongestoord verder blijven werken. 

Heel erg veel modder
Ik deed deze wandeling op een zonnige zaterdag eind november, maar enkele dagen ervoor had het hevig geregend en dat was te merken. Na de start in de dorpskern van het gehucht Bitsingen gaat het gestaag naar boven en daar floreerden de restanten van de regenval glorieus. De akkers waren getransformeerd tot indrukwekkende modderpoelen waar het soms moeilijk was om een droge zode grond te vinden. 



Op het plateau gaat het gestaag naar boven en beneden en de modderige paden en akkers domineren het uitzicht. Vooral in de ochtend was dit een prachtig zicht met de mist die de weidse akkers op het plateau omringde. Hoewel de akkers na een tijdje wat monotoon kunnen worden, is het wel een mooie afwisseling met andere wandelingen die ik eerder deze zomer heb gedaan. Na vijf kilometer is er dus de indrukwekkende mergelgroeve die zeker en vast een korte stop verdient om bewonderd te worden. 

Kuitenbijter en gevaarlijke afdaling
Ongeveer halfweg de wandeling neemt de wandeling een iets ander karakter aan en net na een spoorwegbrug gaat het plots snel naar boven met een kleine, maar stevige beklimming. Eenmaal boven is er uiteraard opnieuw akkerland, maar zit je ook in het natuurreservaat Coteau du Tunnel, zo toepasselijk genoemd omdat het juist naast een twee kilometer lange spoorwegtunnel is gelegen. Even later kent de wandeling een beetje meer variëteit en loop je een stukje naast de Jeker, maar daarna gaat het weer gestaag naar omhoog om het laatste plateau van de wandeling aan te doen. 



Hier is het iets moeilijker om het juiste pad te vinden aangezien sommige paden niet veel gebruikt worden. In het laatste kwart van de wandeling doorkruiste ik verschillende veldwegen terwijl de boeren druk bezig waren om de vele akkers om te ploegen. Op het einde van de wandeling is er nog een spectaculaire daling die toch voorzichtigheid gebiedt. Op een bepaald moment loop je langs een lange bakstenen muur en wanneer die ophoudt, kom je in een klein stukje bos terecht. Hier gaat het stijl naar beneden, maar vind je amper of geen begaanbare weg en moet je je vastklampen aan takken, bomen en struiken en op het allerlaatste zelfs met handen en voeten. Het is niet de meest gracieuze manier, maar dat is op dat ogenblik wel nodig. 

Conclusie
Het is moeilijk om te ontkennen dat deze wandeling in het mergelland een eerder monotoon karakter kent door de vele akkers en veldwegen, maar dat maakt deze wandeling anderzijds ook uniek in zijn soort en is daarom een dankbaar alternatief als je op zoek bent naar iets anders. De mergelgroeve is een stop waard en deze wandeling kent onverwachts toch een avontuurlijk tintje door de spectaculaire daling op het einde.

De route kan je onder andere terugvinden op Wikiloc. 


woensdag 6 november 2019

Boekenrecensie 'Wild' door Cheryl Strayed

In april trok ik een week door de Schotse hooglanden om de West Highland Way te hiken met rugzak en tent. Een prachtige belevenis omdat ik hier volledig tot rust kon komen en eveneens genoot van de prachtige uitzichten dat het ongerepte Schotland te bieden heeft. Op de laatste dag wachtten we op het vliegtuig en een medereizigster kocht een Engelstalig boek met een gelijkaardig thema: Wild. En dat boek heb ik onlangs gelezen.  

Groot verlies
Wild is een autobiografie van Cheryl Strayed en gaat over haar moeilijke strijd na de dood van haar moeder wanneer die onverwacht komt te overlijden aan kanker op de prille leeftijd van vijfenveertig jaar. Wild is opgedeeld in vijf delen en het eerste deel handelt voornamelijk over de ongemakkelijke jeugd van Cheryl en haar broer en zus. De lezer leert hier dat Cheryl's moeder op jonge leeftijd trouwt na een accident de parcours. Het huwelijk blijkt geen gelukkig huwelijk te zijn, want Cheryl's moeder, Bobbi, wordt regelmatig afgetuigd door haar man. 


Wanneer Cheryl zes jaar is, raapt haar moeder alle moed bijeen en verlaat ze haar man en staat ze alleen in voor de opvoeding van drie kleine kinderen. Al gauw krijgt Cheryl een nieuwe stiefvader met Eddie en het gezin woont in een desolate plek in de bossen van Minnesota zonder elektriciteit of water. Het is geen gemakkelijk leven, maar meteen ook niet ongelukkig. "We aren't poor, because we're rich in love," zegt haar moeder met alle moederlijke liefde van de wereld. Het zwaard van Damocles valt echter abrupt op het gezin wanneer er kanker wordt vastgesteld bij haar moeder. 

Op reis
De moeder van Cheryl is de lijm die het gezin vasthoudt en de steun en toeverlaat van Cheryl, ondanks dat ze op negentienjarige leeftijd is getrouwd met haar jeugdliefde Paul. De diagnose komt staalhard aan bij Cheryl die zich aan haar moeder vastklampt tot ze haar laatste adem uitblaast. Voor Cheryl volgt er een erg moeilijke periode van drie jaar waarin ze ziet hoe het gezin uit elkaar spat en vlucht ze in seksuele escapades en drugsmisbruik. Ze begaat het ene slippertje na het andere, hoewel ze haar man lief heeft. 


Op een dag ziet ze in een klein winkeltje een wandelgids over de Pacific Crest Trail (PCT). Dit is een enorme wandelroute die start aan de Mexicaanse grens en eindigt aan de Canadese grens en de westkust van de VS volgt via California, Oregon en Washington. Ze negeert het boek, maar wanneer ze de reisgids een tweede keer ziet, neemt ze in een bevlieging de meest ambitieuze beslissing van haar leven: 1100 mijl wandelen over de PCT. 

Spirituele reis
Delen twee tot en met vijf vertellen over de avonturen van Cheryl op haar pad en bevat eigenlijk twee thema's. Enerzijds de spirituele en fysieke reis die ze onderneemt bij het wandelen van de PCT, anderzijds werkt het boek met Cheryl's herinneringen om te illustreren wat haar geïnspireerd heeft om dit te doen. Bij een autobiografie is dit een beproefde structuur en het werkt bij Wild op een goede manier. Soms hanteert Strayed metaforen om de transitie te maken van haar leed op de PCT naar haar eigen herinneringen en emoties. Zo is er bijvoorbeeld een nieuwsgierige vos die Cheryl gadeslaat voor haar tent, maar daarna wegrent en ze maakt zo het bruggetje naar de slepende ziekte van haar moeder en hoe ze die beleeft. 


Cheryl heeft ongeveer honderd dagen nodig om de PCT te voltooien, maar de eerste helft van Wild is vooral gewijd aan de eerste weken van deze hachelijke reis. Ze beschrijft hoeveel materiaal ze meeneemt met Monster, haar veel te zwaar geladen backpack. Het is een bekend gevoel voor elke nieuwbakken hiker en is me eerder dit jaar zelf overkomen. Ze is in haar reis op zoek naar eenzaamheid in de overtuiging dat ze spiritueel openbloeit bij deze wandeltocht. De eerste acht dagen ziet Cheryl niemand, maar zijn het vooral de fysieke ongemakken die haar wandelleven beheersen. De opbouw van de circa eerste honderdvijftig pagina's concentreert zich voornamelijk op de reis en voelt daardoor soms wat monotoon aan. 

Persoonlijk kennen
De tweede helft van de boek gaat dieper in op de dingen die ze in haar jeugd beleeft en pas hier krijg je als lezer het gevoel dat je Cheryl echt begint te kennen. Zo wordt er een emotionele scène beschreven waarin Bobbi een paard koopt, hoewel het gezin het financieel niet breed heeft. Het paard is na Bobbi's dood oud en onverzorgd en quasi niemand bekommert zich om deze viervoeter. De schrale staat waarin het paard zich bevindt noopt Cheryl en haar broer Leif tot het doodschieten van het paard. Een beklemmende scène die veel emoties oproept, zeker nu Cheryl als auteur zichzelf meer en meer openstelt in het het boek.


Een ander tragikomische scène die vermeldenswaardig is, is wanneer Cheryl plots één schoen verliest op een top en ze ziet het leer tergend langzaam naar beneden vallen. Uit pure woede werpt ze de tweede schoen achterna en vervolgt ze de wandeling gewapend met duct tape en teenslippers. In de laatste circa honderdvijftig pagina's ervaart de lezer de zaken persoonlijker en daarom wordt Wild een leuker boek om te lezen. 

Conclusie
Wild is een bestseller geworden en het is gemakkelijk te zien waarom: het vertelt een persoonlijk verhaal op een menselijke manier, inclusief de ontberingen en escapades die hiermee gepaard gaan. Het respect voor Cheryl om als zesentwintigjarige vrouw alleen op pad te gaan om 1100 te wandelen wordt er alleen maar groter op. De dood van haar moeder, het rouwproces dat daarop volgt en de wandeling als spirituele reis hebben haar gevormd. Of misschien ook niet. Het is een open conclusie dat illustratief is voor de stijl van het boek. 

Verfilming
Het duurde niet lang vooraleer Hollywood Wild ook heeft ontdekt en in 2014 werd het boek verfilmd met een gelijknamige titel. Hier speelt Reese Witherspoon de hoofdrol van Cheryl. De structuur van de film gebruikt ongeveer dezelfde vorm als het boek, maar laat uiteraard wel personages en ontmoetingen weg. Je kan maar zoveel vertellen in ongeveer twee uur. De cruciale scènes van het boek zitten wel in de film zoals Cheryl's verlies van haar wandelschoen - dit is zelfs de opening van de film - en het doodschieten van het paard. 


Laura Dern speelt in de film de moeder van Cheryl en heeft net zoals Witherspoon een Oscarnominatie in de wacht gesleept voor haar rol. Dern's interacties zijn vooral met Strayed als jong meisje en die rol wordt vertolkt daar Bobbi, haar eigen dochter. De input van Strayed is dus groot en dat komt de kwaliteit van de film alleen maar ten goede. De enige grote kritiek die ik kan uiten, is dat de film door de gehanteerde structuur wel heel erg fragmentarisch aanvoelt door het gebruik van (te) korte flashbacks die het detail van het boek helaas missen.  

dinsdag 5 november 2019

De kroniek van een aangekondigde niks

Vijf maanden later
Honderddrieënzestig dagen. Zolang duurt het ondertussen om een Belgische regering te vormen en de resultaten zijn - zoals verwacht - ontluisterend. Iedereen ligt in de knoop met iedereen en een spelletje zwarte piet doorschuiven, drogredenen voorleggen en zelfs gratuite desinteresse is de rode draad bij het aftasten van mogelijke politieke allianties. Het water is dus heel diep, maar eigenlijk is dat niet meer dan normaal na de politieke patstelling van de verkiezingen in mei. In een vorige blogpost over politiek begon ik de inleiding op een gelijkaardige manier en het ziet er naar uit dat de politieke impasse van 2,5 jaar die een decennium geleden begon, verbroken gaat worden. Na de verkiezingen is er namelijk niks gebeurd: nada, de rien, nogabollen. 


Het duurde meer dan een maand vooraleer NVA en PS een eerste verkennend gesprek hadden. Dit is een geplogendheid die normaal gezien binnen één of twee dagen plaatsvindt. Het illustreert hoe de twee partijen over elkaar denken. Het kabinet van koning Filip stuurde inmiddels al verschillende mensen het veld in om de violen gelijk te stemmen. Didier Reynders en Johan Vande Lanotte werden aangesteld als informateurs, maar keerden telkens onverrichterzake terug naar het paleis. Geert Boureois en Rudy Demotte mochten het vervolgens twee weken proberen als preformateur, maar dat liep ook al op een sisser af. We zitten nu dus al vijf maanden met een demissionaire regering die amper een kwart van alle zetels bekleedt in de kamer. In het land van het surrealisme een doodgewoon gegeven waar geen haan naar kraait. 

Andere prioriteiten
Al snel na de verkiezingsuitslag werd het ook duidelijk dat de partijen hun prioriteiten hebben verlegd van nationaal niveau naar de regio's. Zowel NVA als PS vonden het belangrijker om eerst hun energie te stoppen in de vorming van een regering op regionaal niveau en pas later te kijken naar nationaal niveau. We zien dit ook in de posities die de kopstukken van beide partijen bekleden. In de Vlaamse regering is Jan Jambon aangesteld als eerste minister, Liesbeth Homans is voorzitter van het Vlaams parlement en Zuhal Demir krijgt een belangrijke ministerpost in de vorm van justitie en energie. Enkel Theo Francken blijft het witte konijn in de hoed om bij een eventuele nationale regering een cruciale post op te eisen. 


Ook aan de overkant van de taalgrens zien we dezelfde trend. Elio Di Rupo is niet langer voorzitter van de PS en leidt in Wallonië de regering in een - enigszins verrassende - coalitie met MR en Ecolo. Het voorzittersstokje van de PS werd doorgegeven aan Paul Magnette. Bart De Wever kan niet door één deur met Elio Di Rupo, maar ook met Paul Magnette is er weinig beterschap in zicht. De nieuwbakken voorzitter blaast dan eens warm en even later weer koud. Hij zegt open te staan voor een constructief gesprek, maar roept even later hard dat een nationale regering met NVA opzetten een onmogelijke opgave is. De Vlaams-conservatieven denken uiteraard hetzelfde, maar zijn meer geslepen en zijn minder vocaal in hun opinie. 

Wat nu?
Hopeloos is een situatie zelden, maar het huidige politieke landschap maakt de regeringsvorming extra complex door de toepassing van het principe van de mediaankiezer. In een blog heb ik dit ooit uitgelegd. Snel uitgelegd betekent dit principe dat twee partijen naar elkaar toegroeien om een groter kiezerspubliek aan te spreken. Het is dus geen toeval dat het regeringsprogramma van Jambon I regelrecht uit een folder van Vlaams Belang lijkt weggelopen te zijn. De NVA probeert op deze manier om potentiële kiezers van het Vlaams Belang te paaien en in eigen rangen te houden. 


Over de taalgrens zien we deze trend gebeuren aan de andere kant van het politieke spectrum waar de PS de degens kruist met het extreem-linkse PTB. CD&V durft op haar beurt dan weer niet in een regering stappen zonder NVA omdat ze schrik heeft om hier electoraal voor afgestraft te worden en zodoende wordt de ene partij het dominosteentje van de andere partij. 

Loopgravenoorlog
Wat nu volgt is meer dan waarschijnlijk een politieke loopgravenoorlog. De belangrijkste partijen hebben hun stellingen ingenomen bij de regionale regeringen en kunnen op basis hiervan hun partijprogramma verdedigen en uitvoeren bij hun electoraat. Op nationaal niveau is noch PS, noch NVA betrokken partij en hebben ze dus niks te verliezen. Het kenmerk bij uitstek van een loopgravenoorlog is dat het een uitputtingsslag is waarbij de deelnemende partijen elkaar geen duimbreed toegeven. 


Het is dus met andere woorden wachten op de eerste partij die toegeeft, maar zowel PS als NVA hebben tot dusver weinig redenen om concessies te doen. Het zijn dikwijls externe factoren die de regeringsvorming versnellen. In 2011 was dat onder andere de kredietwaardigheid van België dat steeds verder wegzakte en het duurder maakte om te lenen. Niet ideaal in een economie die zich toen aan het herstellen was van een financiële crisis en een land dat één van de grootste nationale schulden heeft van de gehele Europese Unie. Met een regeringstekort van elf miljard euro die Michel II achterlaat, is het bijna een zekerheid om in 2021 een krantenkop te lezen waarin staat dat Fitch de kredietwaardigheid van België verlaagt. Tenminste als we het geluk hebben dat daar geen economische crisis tussenkomt...