zondag 8 december 2024

De dertig mooiste wandelroutes van 2024 (deel twee)

Het internationaal wandelfeestje gaat onverminderd voort in het tweede deel van dit lijstje want opnieuw passeren wandelingen uit Australië, Nieuw-Zeeland, Noorwegen en Duitsland de revue. Tussen al dit internationaal geweld bewijzen ook twee Vlaamse wandelingen dat het mooi wandelen is in ons Vlaanderenlandje. Tenminste wanneer het niet verzopen is onder een regenvloed zoals dat elke winter het geval is. Niet toevallig zijn dit twee wandelingen uit Limburg dat ik al eens eerder de mooiste wandelprovincie van Vlaanderen noemde. Dit is dus nog maar eens het (persoonlijke) bewijs. Je moet dus echt niet de halve aardbol afreizen om mooie wandelingen te doen, hoewel ironisch genoeg de meerderheid van de wandelingen in dit lijstje dit wel vereisen als je ze ooit wil wandelen.  

20. Mount Amos at Wineglass Bay
Reisbegeleider Maarten kijkt me nogal twijfelachtig aan wanneer ik zeg dat ik graag deze wandeling wil doen op mijn Australiëreis. Niemand anders uit het reisgezelschap wil deze wandeling doen wegens te moeilijk, maar zoiets is voor mij net een extra reden om deze wandeling te doen. T3 qua zwaarte zegt het kaartje van Komoot en na mijn beproevingen in Pakistan is zoiets kinderspel. En dus ga ik alleen aan de slag op deze wandeling die me aan de top van Mount Amos brengt. Dit is een berg die boven alles en iedereen uittorent aan Wineglass Bay in Tasmanië en vooral het magistrale uitzicht is de reden om naar de top te klimmen. Dat mag je soms vrij letterlijk interpreteren, want de steile granieten rotsen vergen soms toch wat klauterwerk met handen en voeten. Onderweg krijg ik echter een fabelachtig theater zien van rotsen in de meest vreemde vormen. Wanneer ik uiteindelijk de top bereik met inderdaad een ongeëvenaard uitzicht lijkt dat bijna bijkomstig te zijn. Het dalen is door de steile hellingsgraad en de gladde rotsen soms wat gevaarlijk, net zoals die ene giftige slang die ging lopen - niet letterlijk - wanneer ik naar beneden kom gedonderd. Ik kom echter gelukkig zonder kleerscheuren naar beneden, opnieuw niet letterlijk want bij het glijden naar beneden op een rots heb ik mijn broek gescheurd. Wel dus letterlijk.     
Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/wineglass-bay-carpark-186980476

19. Hike to Kjeasen's farm
Wanneer is een wandeling een wandeling? Niet dat ik de filosofische tour wil opgaan, maar soms heeft deze wandeling - en dan gebruik ik deze term losjes - nog maar weinig met wandelen te maken. Deze wandeling in Noorwegen is beroemd omwille van opnieuw een mooi uitzicht bij de boerderij van Kjaesen die uitkijkt over een fjord. Dan moet er wel eerst naar boven worden geklommen en dat neemt soms via ferrata-achtige proporties aan. Bij de oever van het fjord is het al opletten geblazen met gladde stapstenen en een beek waar het water uit de loop stroomt omdat het zo hard heeft geregend. Vervolgens gaat het bijzonder steil omhoog en dien ik een waterval te doorkruisen waar het water wel erg gretig valt. Zigzaggende singletrack paadjes dreigen soms te verdwijnen in het bos om dan op wonderbaarlijk wijze opnieuw te verschijnen achter een rots of boom die de weg belemmert. Een erg avontuurlijke wandeling dus en dat is ook de reden waarom ze op plaats negentien staat genoteerd. Maar volgende keer toch graag wat minder water! 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/hike-to-kjeasens-farm-181746081

18. Hike through Sydney Harbour NP in Manly
Sydney is een grootstad met 5,5 miljoen inwoners, maar er zijn verrassend genoeg ook een heleboel natuurreservaten in deze stad. En dan bedoel ik niet aan de rand van de grootstad, maar in het kloppend hart van Australiës grootste stad. Sydney Harbour National Park bevindt zich in Manly wat een erg populaire plek is om te zonnebaden aan het strand. Deze wandeling heeft ongeveer dezelfde kenmerken als de kustwandeling van Bondi Beach naar Clovelly Beach die in het vorige lijstje figureert, maar hier is de natuur nog prominenter aanwezig. De kliffen zijn wat wilder, er is een deftig portie cultuur (met een duister verleden) dankzij gevechtsbatterijen en opvangplaatsen voor migranten, maar het is de natuur in de vorm van bush coast dat deze wandeling pigmenteert. Mijn mond staat helemaal open van verbazing wanneer ik een soort van verborgen strand ontdek op deze drukke plek en verder wandel ik ook langs mooie uitzichtpunten en kleine parkjes. Dit is gewoon al het moois van Sydney in het klein! En dan te bedenken dat ik deze wandeling maar eerder toevallig op Wikiloc ontdekte. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/manly-manly-beach-shelly-beach-watsons-bay-186794700 en https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/watsons-bay-collins-flat-beach-manly-186796646

17. LAW De Wijers - Noordoostelijke lus via De Teut, Hengelhoef en Tenhaagdoornheide
Dit jaar heb ik geen trekkings gedaan, maar wel etappes van langeafstandswandelingen zoals de GR5A Kustroute en National Park Trail van NP Hoge Kempen. Een veel minder bekende trekking is die van De Wijers die langs duizenden voormalige turfputten gaat in Limburg die nu dienst doen als vijvers. Deze etappe is wellicht de mooiste van deze langeafstandswandeling die je in vier etappes kan afwerken. Met name de heidegebieden zijn een plezier om in te wandelen, zelfs in de winterse periode bij het begin van 2024. De struiken die zijn omgeven door zandduinen blijven in elk seizoen een onverklaarbare aantrekkingskracht op mij uitoefenen. Op deze route zitten er ook een originele passage in de vorm van een vlonderpad dat over het water zweeft. De stukken door bos zorgen voor wat afwisseling, al is er wel een puntje van kritiek op de toch wel aanwezige betonwegen onderweg. Maar niettemin blijft dit een heerlijke wandeling, maar weliswaar geen perfecte. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/law-de-wijers-noordoostelijke-lus-via-de-teut-hengelhoef-en-tenhaagdoornheide-161374676

16. Römerpfad (Trier)
Youtube als wandelencyclopedie, het is niet meteen de eerste bron die ik gebruik om wandelinspiratie op te doen, maar bij deze wandeling heb ik dat wel zo gedaan. In de zomer heb ik namelijk een vakantiterip naar Trier ondernomen en op een Youtubefilmpje werd het Römerpfad hartelijk aanbevolen als iets wat je zeker moet gedaan hebben. En wat ben ik blij dat ik deze raad heb opgevolgd, want het is inderdaad een fantastische wandeling geworden! Dat heeft het in grote mate te danken aan de dualiteit tussen natuur en cultuur. De Eifel is sowieso een mooie regio om in te wandelen, maar nu wordt dit opgesmukt met enkele indrukwekkende grotten en mooie uitkijkpunten. Er zit ook een grote portie cultuur verweven in deze route, want de wandeling is namelijk vernoemd naar de Romeinen die hier tweeduizend jaar geleden verbleven. Overblijfselen zoals een Romeinse muur en een voormalige mijn doen herinneren aan lang vervlogen tijden. Maar het is toch wel de lichtjes avontuurlijke beekvallei op het einde dat voor de meeste wandelbelevenissen zorgt. Eigenlijk is het pad gesloten omdat het is overspoeld met omvergevallen bomen, maar met een beetje souplesse mag dat voor de zichzelf respecterende wandelaar geen probleem zijn. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/romerpfad-trier-181098953

15. Grand Canyon and Pinnacle (Grampians NP)
Wist je dat de Grand Canyon niet enkel in de Verenigde Staten ligt, maar ook in Australië hebben ze er ééntje. Wel in miniformaat, want dit moet volgens mij de kleinste Grand Canyon ter wereld zijn. Deze kloof is amper één kilometer lang en waterloop die men een beek pleegt te noemen, dendert vrolijk langs de rotsen naar beneden. Over al deze rotsen en keien loopt een pad waar geen centimeter egaal is tenzij een ijzeren trap ter hulp schiet. Wat deze kloof ontbeert aan grootsheid, compenseert het ruim door zijn pracht en wat mij betreft mag het zich zeker Grand noemen. De weg naar boven bij Pinnacle, de toepasselijke naam voor het uitkijkpunt bovenaan, is wat minder spectaculair, maar de rotsformaties blijven me fascineren door hun grillige vormen. Helemaal bovenaan is er inderdaad een mooi uitkijkpunt, maar de échte reden om deze wandeling te doen, is toch wel de weg naar de top en terug, inclusief de kleine Grand Canyon. Ik heb in Australië ettelijke zandstenen gebergtes gezien, maar de Grampians is toch wel mijn favoriet.  

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/bridal-veil-falls-en-pinnacle-vanaf-halls-gap-187672482

14. Abel Tasman NP: Awaroa Beach - Tonga Quarry
Wie droomt er niet van goudgele stranden? Nou, ondergetekende dus. Zet mij in de bergen en ik ben de gelukkigste mens ter wereld, maar van stranden - in gelijk welke kleur - word ik niet meteen blij. Ik ben nu eenmaal geen zonneklopper en ronddwalen op een strand zegt me weinig. Maar de stranden in Abel Tasman NP in Nieuw-Zeeland voelen toch wel aan als een klein stukje paradijs op aarde met oerbossen, enkele steile beklimmingen en uiteraard de beroemde goudgele stranden in de vele baaien. Eigenlijk wilde ik een veel langere wandeling doen dan deze, maar door het spel van eb en vloed was dat helaas niet mogelijk. Deze route is dus een stuk korter dan ik eigenlijk beoogde, maar dat betekent dat ik wat extra kan rusten op het paradijselijke strand. Zwemmen lukt trouwens ook prima, al is het water met een graad of zeventien behoorlijk koud tijdens mijn verkleumende zwempartij. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/abel-tasman-np-awaroa-beach-tonga-quarry-157179285

13. Alpine Nature Walk near St-James car park
Eigenlijk is dit een verschrikkelijk kort intermezzo waar we twintig minuten stoppen om even de benen te strekken op een pendeldag in mijn reis door Nieuw-Zeeland. Maar soms is de natuur van zo'n betoverende schoonheid dat je niet anders kan dan verliefd worden op een plek. En dat is hier zeker het geval. Het is de alpijnse vegetatie die de plooien van mijn mondhoeken doet bewegen opeen onnatuurlijke manier. Niet zomaar bewegen, maar wel een glimlach waarvan niets vermoedende zielen kunnen denken dat ik een overdosis lachgas heb gesnoven. Vooral de (baard)mossen bezorgen deze wandeling een mystiek tintje wat nog extra wordt vergroot met een fraaie plas die zich hier bevindt. Ik wil meteen de 66 kilometer lange  St James Waywalk doen, maar daar heb ik helaas de tijd niet voor. Als ik een reden nodig heb om Nieuw-Zeeland opnieuw te bezoeken, moet ik dus niet verder zoeken dan hier. Zo mooi is het hier en nog mooier!  

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/alpine-nature-walk-near-st-james-car-park-157414851

12. Key Summit Track (Routeburn Track) via The Divide
Nieuw-Zeeland is een erg mooi land met veel mooie regio's, maar toch is er één regio die er voor mij bovenuit torent en dat is toch wel Fjordland NP waar de mystieke Milford Sound zich bevindt. Op de terugweg stoppen we om een wandeling te doen naar de Key Summit Track wat deel uitmaakt van de Routburn Track, één van de negen great walks die het land rijk is. In deze omgeving wil je geen stralend zonnetje met een open, blauwe hemel, maar wel een wolkenpak dat de alpijnse omgeving net niet knuffelt en een miezerregentje dat het water van de vele regenvalletjes en bergmeertjes hier voedt. Dit voelt bijna aan als een bedevaartsoord voor natuurliefhebbers die als pelgrims door het alpijnse landschap stappen waar de sereniteit gevoelens oproept van een heiligdom. Of hoe moet ik anders de rotsen en bomen die begroeid zijn met baardmos beschrijven? Op deze wandeling sta ik een beetje onder tijdsdruk wat ervoor zorgt dat ik een nabijgelegen meertje niet kan bezoeken. Jammer, want dit smaakt naar meer. En dan bedoel ik niet het water. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/key-summit-track-routeburn-track-via-the-divide-157731574

11. National Park Hoge Kempen Trail – Etappe 2: Pietersheim (Lanaken) - Terhills (Maasmechelen)
Etappe twee heet de koninginnenetappe te zijn van de National Park Trail en dat kan ik op deze prachtige lentewandeling zeker bevestigen. De bossen van Pietersheim zijn leuk om even te verblijven, maar de statige dreven vind ik eerlijk gezegd toch wat gewoontjes. Misschien komt het omdat ik hier al eerder ben geweest en toen had ik net dezelfde mening. Na het eerste uur wordt het echter mooier met mooie vlonderpaden en natuurpaden waar de ontluikende flora zich van haar mooiste kant laat zien. Het magnum opus onderweg is toch wel de Mechelse Heide dat zich bevindt op het Kempens Plateau. De schuif met superlatieven kan opengetrokken worden, want alles is net dat tikkeltje mooier dan wat ik eerder op mijn pad aantref: de uitzichten, heide, struiken en plassen. De plassen zijn door de mens aangelegd, maar dat maakt het daarom niet minder mooi. Vooral het geel van bremstruiken zorgt voor een mooi kleurenspektakel langs de zanderige paadjes. De grote plas van Terhills is een mooie afsluiter en meer heb je niet nodig om deze route uit te roepen tot één van de mooiste wandelingen in Vlaanderen.  

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/national-park-hoge-kempen-trail-etappe-2-pietersheim-lanaken-terhills-maasmechelen-169803360

zaterdag 7 december 2024

De dertig mooiste wandelroutes van 2024 (deel één)

Hoewel het nog maar begin december is, kan ik al beginnen met het opmaken van mijn jaarlijkse lijstjes van meest genietbare wandelingen die ik het afgelopen jaar heb gedaan. Ook in 2024 heeft de wandelmicrobe me gebeten en dan vooral in de eerste helft waar ik erg knappe routes heb gedaan. De tweede helft van 2024 staat meer in het teken van vakanties zoals Noorwegen en Australië, hoewel er ook in eigen land mooie dingen te zien zijn. Dit is mijn top dertig van mooiste wandelingen met als enige constante dat geen enkele wandeling aanvoelt als een andere wandeling. 

30. Heiligenberg (Heidelberg) 
In het verlengde weekend van vijftien augustus ben ik vier dagen in de streek van Rijn-Neckar en Moezel waar ik onder andere in Trier en Heidelberg ben geweest. Heidelberg wordt door de Duitsers beschouwd als één van de meest typische Duitse steden wat eigenlijk zoveel betekent als één van Duitslands mooiste steden. En wat mij betreft hebben ze zeker gelijk. Deze wandeling is eigenlijk een combinatie van een stadswandeling en een wandeling door het natuurschoon dat Heidelberg omgeeft. Hierbij springen enkele bezienswaardigheden in het oog zoals een voormalig klooster waar nog enkel de ruïne van overblijft en een amfitheater. Die bevinden zich overigens in de heuvelachtige bossen die zich rond de rivier Neckar bevinden. Deze route scoort dus hoog op cultureel vlak, passeert langs de mooiste Duitse stad, heeft een hoog natuurgehalte en kent een vleugje sportiviteit dankzij enkele mooie singletrack paden. Meer moet dat niet zijn om plek dertig op deze lijst te veroveren. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/heiligenberg-heidelberg-181251759  

29. Waterfall Gully and Mount Lofty hike 
Op dag veertien tijdens mijn Australiëreis heb ik met Adelaide al de vierde grote stad in Australië bezocht na eerder te zijn geweest in Sydney, Melbourne en Hobart. Hoewel ik cultuur een groot hart toedraag, voel ik me toch een tikkeltje gelukkiger in de natuur. In Adelaide bevindt die zich op een tiental kilometer van het stadscentrum in de vorm van Mount Lofty. Om tot daar te geraken, moet ik een hele queeste afleggen, maar dan word ik wel beloond met een bijzondere wandeling. Want bijzonder mag je de omgeving van Mount Lofty wel noemen en zeker het pad naar Waterfall Gully. In de nabijheid hiervan bevindt zich een moeras en dat is toch wel vrij bijzonder in het droge Australië. De mooi aangelegde paden maken de route extra keurig en de symbiose van water en bos maakt het landschap zonder meer attractief. De weg naar boven is eerder een oefening in sportiviteit dan schoonheid met enkele twijfelachtige, steile rotspaadjes die later overgaan in brede grindwegen. Het uitzicht op Mount Lofty valt een beetje tegen door het vele aanwezige groen dat de horizon verspert, maar als totaalplaatje is deze route aan te bevelen voor iedere wandelliefhebber. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/second-falls-en-first-falls-vanaf-cleland-187856883

28. Sydney Coastal Walk: Bondi Beach - Clovelly Beach 
Hoewel ik dus best wel veel steden bezoek op mijn reis door Australië, is er toch wel veel natuur te zien in zelfs de grote miljoenensteden zoals Sydney. Eéntje daarvan wordt eveneens aangeraden in mijn ANWB reisgids en gaat van Bondi Beach naar Clovelly Beach. In het begin krab ik eens duchtig achter mijn oren want de reden waarom deze wandeling zo populair is, ontgaat mij volledig. Ik zie enkel een groot strand waarop honderden badgasten rondlopen. Maar langzaam ontvouwt er zich een schouwspel van mooie zandstenen formaties en rotskliffen en dan begin ik te beseffen waarom deze route zo populair is. Moeder natuur wordt soms wel een handje geholpen door de aanleg van een werkelijk prachtige begraafplaats en mooie plankenpaden. Er is ook een klein beetje bush aanwezig waar ik kan door gaan. Hoewel dit een kustwandeling is, gaat het ook verrassend vaak omhoog en omlaag waardoor dit toch wel een wandeling is die zwaarder is dan je denkt. Voeg er nog enkele fraaie baaien en vergezichten aan toe en je beschikt dan over een vrij divers menu op een route van slechts zes kilometer. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/north-bondi-bondi-beach-tamarama-beach-bronte-beach-clovelly-186703790 

27. Tower Hill Nature Reserve 
Eén van de redenen om naar Australië te gaan, is toch wel om het lokale wildlife te spotten en er zijn weinig plekken in Australië die meer geschikt zijn dan dit natuurreservaat dat wordt beheerd door Aboriginals. In een vulkaanachtig gebied tref ik heuvels, kratermeren en een moeras aan wat het natuurgehalte gevoelig opschroeft. Met name de wandeling over een vlonderpad langs het moeras is een voltreffer qua natuurpracht. Toch schuilt de echte kracht van deze wandeling in de aanwezigheid van lokale wildlife. Kangoeroes, wallaby's en diverse slangen vind je hier volop. Bij de eerste twee ben ik blij om ze te zien, bij die laatste minder. Hoewel het in Australië wemelt van de slangen, kan er relatief weinig gebeuren zolang je op de geëffende paden blijft. Maar de reden om naar Tower Hill te komen zijn toch wel de koala's die je hier ziet. Eén van die beestjes zie ik trouwens van een boom naar beneden komen om vervolgens te spurten naar een andere boom. En op dergelijke momenten kan ik een glimlach niet onderdrukken. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/tower-hill-187666729

26. Kuranda: A Walk Beyond Expectations 
Opnieuw een wandeling die ik heb gemaakt tijdens mijn reis door Australië en zonder enige twijfel de grootste verrassing van deze reis en misschien zelf het gehele jaar. In Cairns heb ik pas op het allerlaatste moment een excursie naar Kuranda geboekt wat toch wel vrij toeristisch is. Ik probeer meestal grote massa's te vermijden en daarom doe ik liever een korte wandeling die ik ter plekke heb gevonden via Wikiloc. De wandeling leidt me door het regenwoud waar ik stuit op fraaie beekjes en kleine watervalletjes. Kuranda is druk bezocht, maar hier kom ik echt niemand tegen. Het verschil kan niet groter zijn! In het tropische Kuranda wordt het vrij warm en dan ben ik gelukkig als ik in de tweede helft van deze korte wandeling langs het frisser aanvoelende Barron River stap. Het architectonisch pareltje dat Kuranda Station heet, is een mooie afsluiter voor deze wandeling. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/kuranda-189344293

25. Helgedalsreset: A Morning in the Wilderness 
Niet alleen in Australië is het leuk wandelen, maar ook in Noorwegen heb ik een heleboel wandelplezier beleefd. De meest atypische wandeling in Noorwegen is toch wel deze valleiwandeling door Helgedalsreset. Waar ik in meestal Noorwegen langs fjorden en bergen stap, is dat bij deze wandeling toch helemaal anders. De bijna alpijnse vegetatie die ik hier aantref, schittert in het groen en staat in schril contrast met de rotsen en het ijs dat ik op mijn eerdere wandelingen in Noorwegen heb gezien. Atypisch dus, maar daarom niet minder mooi. Integendeel, ik kan echt genieten om door deze wildernis te stappen. Zoals altijd is er wel water voorzien en deze keer wandelen we langs een rivier die door deze vallei kronkelt. Qua valleilandschappen is dit wellicht het mooiste wat ik dit jaar heb gezeien en dat is toch wel een mooi compliment. Het laat zich raden dat dit een populair wandelgebied is en het is gemakkelijk te zien waarom.  

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/bjork-177076846

24. Kaikoura Peninsula Walk alongside cliffs and including Kaikoura Lookout 
Ook Nieuw-Zeeland mag niet in dit lijstje ontbreken en Kaikoura tekent present voor één van de mooiste klifgebieden waar ik al ben geweest. Dit gebied is populair omdat er veel walvissen én dolfijnen te vinden zijn, maar hier zijn ook een heleboel pelsrobben die er verblijven. Dat is de voornaamste reden om deze klifwandeling te doen, maar ik ben toch wel een beetje teleurgesteld dat ik slechts een enkeling van deze robben zie. Ook de kleine Hectordolfijnen zie ik jammer genoeg niet. Wat ik wel zie, zijn spectaculaire kliffen en als wandelaar heb je de keuze om boven, onder of beide te lopen. De mooiste vergezichten bevinden zich boven en ik ben voornamelijk daar gebleven. Er zijn ook enkele mooie uitkijkpunten die de grote baai overschouwen. Wanneer ik meer landinwaarts ga, pik ik ook een stukje bos en weide mee en helaas ook wel wat verhard wegdek. Maar het zijn toch de spectaculaire kliffen die me doen mijmeren bij deze route. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/kaikoura-peninsula-walk-alongside-cliffs-and-including-kaikoura-lookout-157336606

23. Minett Trail: Dudelange - Rumelange Gare 
Het internationaal feestje gaat vrolijk verder met de koninginnenetappe van de Minett Trail. Dit is een nieuw ontworpen langeafstandswandeling ter ere van Esch-sur-Alzette dat in 2022 Europese culturele hoofdstad was. Deze nieuw aangelegde trail moest de natuurliefhebbers aanspreken en bij deze etappe hebben ze dat zeker gedaan. Deze regio in het zuiden van het groothertogdom wordt gekenmerkt door het vele ijzer dat in de grond te vinden is en wordt daarom het Land van de Rode Aarde genoemd. Dat is op deze route duidelijk te zien waar cultuur en natuur hand in hand gaan. Kronkelpaadjes door bos en langs inzinkingen brengen me naar groteske overblijfselen van het Luxemburgse mijnverleden zoals een gigantisch mijnvoertuig of het vele steenpuin dat wordt overgroeid door mos. Dit landschap wordt af en toe onderbroken door fraaie uitzichten en graslanden waardoor dit uitgegroeid is tot één van mijn meest diverse wandelingen van dit jaar. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/minett-trail-dudelange-rumelange-gare-167420325

22. A Walk Through Flinders Ranges 
Verschil moet er zijn en het land van de Rode Aarde bevindt zich toch echt wel in Australië wat ze in Groot-Hertogdom Luxemburg ook moge beweren. Mijn eerste kennismaking hiermee gebeurt in Flinders Ranges, een zandsteengebergte dat zich bevindt bij het begin van de Outback. Dit is een droge, desolate plek en dan is het des te vreemder dat ik na één kilometer Wilpena Pound zie opduiken in mijn blikveld, een vijver die letterlijk een oase is in deze woestijn die overigens verrassend groen is door de vele eucalyptusbomen. Het mooiste moment komt echter bij een lokale top waar een mooi panorama een 360 graden blik geeft over de volledige omgeving. Ook in deze woestijn is er een boel wildlife te vinden in vorm van kangoeroes en wallaby's. Althans dat zien veel van mijn reisgenoten wanneer ze terugkeren naar het startpunt. Ik pik er helaas weinig van mee aangezien ik ervoor opteer om via een grindweg terug te keren en daar is nu eenmaal geen natuur (en dieren) te vinden.   

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/wilpena-chalet-187953741 

21. Belse heiden en broeken (originele wandelingen) 
Ooit was de website Originele Wandelingen mijn grootste leverancier van wandelingen, maar dat tijdperk ligt nu toch al enkele jaren achter mij. Niet dat deze wandelingen me niet langer aanspreken, maar dat komt simpelweg omdat ik de mooiste (en meeste) wandelingen al heb gedaan. Deze had ik ook al eerder gedaan, maar dan in miniformaat. Deze vernieuwde wandeling is reclame voor de Kempen als wandelregio en biedt een best of-ervaring van wat de Kempen allemaal te bieden heeft: duinen, heidegebied, beekvalleien, moerasgebieden, veldpaadjes, broekbossen, vennen en dat allemaal gepresenteerd in een ongeëvenaard mozaïeklandschap. Ik heb me echt geamuseerd op deze wandeling, hoewel ik de omgeving hier ondertussen vrij goed ken. Toch stuit ik op onverwachte paadjes die me langs mooie natuur piloteren en dan is het extra genieten als wandel- en natuurliefhebber. Deze wandeling bewijst dat je ook zonder bergen en vergezichten je een spectaculaire wandeling kan hebben!

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/belse-heiden-en-broeken-originele-wandelingen-164885093

vrijdag 15 november 2024

Reisverslag Noorwegen deel vier: theater in de bergen

Zaterdag 13 juli
Dat het niet alleen kommer en kwel is met het Noorse weer mag ik vandaag ervaren, want eindelijk lacht een goedgemutst zonnetje me toe op deze stralende dag. Dat is maar goed ook, want vandaag maken we een gemoedelijke wandeling door het Hjerkinn Kongsvoll Drivdalen Landskapsvernområde. Een hele mond vol voor alweer een magnifiek natuurgebied, dit keer een hoogvlakte waar grazende muskusossen de koude opzoeken en als bijkomend voordeel kan je ook genieten van mooie vergezichten. Hoogvlaktes hebben nogal eens de neiging om hoog te liggen en dat betekent dat de benenwagen de nodige hoogtemeters gaat afleggen, in dit geval meer dan vijfhonderd. Gids van dienst is een (voormalige) theaterstudent en dat merken we aan de uitleg die erg theatraal is. Dat is overigens als een compliment bedoeld want hij vertelt op een erg kleurrijke en geanimeerde manier over de lokale geschiedenis, het natuurgebied en uiteraard muskusossen. De wandeling zelf is niet erg moeilijk, maar verdient toch een beetje respect door een paar steile hellingen. 

De natuur is op deze hoogvlakte op het eerste gezicht misschien een tikkeltje minder spectaculair omdat de ruige bergen voornamelijk kale grasvelden herbergen. Toch is er een rijke diversiteit aan landschappen en planten te ontdekken als je je ogen uitwrijft. Alpijnse planten zijn volop in dit natuurgebied te vinden met als kleurrijke apotheose de wolfsklauw. De muskusossen zelf daarentegen bevinden zich op een gletsjer waar er nog een laatste restje sneeuw ligt. De zoektocht naar deze aan schapen verwante beestjes verloopt overigens niet zo gemakkelijk omdat ze zich op deze zonnige dag schuilhouden in de sneeuw. Bij elke gemaakte meter hopen we ze tegen te komen, maar het duurt toch ruim drie uur vooraleer ik ze te zien krijg. Zien is trouwens nogal een tamelijk groot eufemisme aangezien de muskusossen ettelijke honderden meters verder liggen. Met een overmaatse kijker kan ik ze bekijken, hoewel ook de zoomfunctie van mijn Samsung Galaxy een pixelbrij op het scherm tovert dat enigszins gelijkt op een muskusos. 

De tocht naar beneden verloopt een stuk sneller dan naar boven, al is het soms even zoeken naar de juiste weg bij de kleine paadjes. Deze dag staat niet in de annalen geboekstaafd als een absolute topdag, maar is wel een leuke afwisseling vergeleken met de meer actieve dagen op deze reis. Student Kobe besluit om deze avond en reis studentikoos af te sluiten en organiseert zijn eigen bonte avond. De zestien deelnemers worden in vier groepen verdeeld en voor het eerst krijg ik met mijn hoogstpersoonlijke groupies te maken. Fans of the Capsize King is namelijk één van de vier groepsnamen. Ik zal het maar als een eer beschouwen, zeker? In een heerlijk studentikoze avond mogen we liedjes van onze Spotifylist raden, Griekse goden opsommen, vijf minuten planken in de keuken en als kers op de taart mijn nu al fabelachtig val in het gletsjermeer naspelen. De hele avond lang wordt er gegierd, geroepen,  gelachen en gedanst. Een geslaagde afsluiter voor de reis dus!           

Zondag 14 juli
De échte afsluiter vindt vandaag plaats, maar deze dag is toch wel overduidelijk de minste van de gehele reis. Deze dag staat namelijk in het teken van de terugreis naar Oslo en bijster veel staat er niet op de planning. Er zijn twee stops voorzien: eentje in Lillehammer en een andere bij Nordbytjernet. De eerste stop vindt rond de middag plaats bij Lillehammer waar wij de Olympische site bezoeken, al is dat misschien wat overdreven voor een plaats waar enkel de lange en korte schans staan voor het schansspringen. Hier werd ook de Olympische vlam aangestoken in februari 1994 toen deze Spelen begonnen. Hoewel we hier ruim een uur zijn, heb ik op een kwartiertje wel alles gezien. Een duizend treden tellende trap leidt de bezoeker naar het toppunt van de schansen, maar op deze dag ben ik een zweetdief en houd ik het rustig. Ik bekijk de schansen, de leefcontainers die hier staan en er is ook nog een klein souvenirwinkeltje. Dus ja, veel is er niet te beleven hier. 

Op weg naar de luchthaven maken we nog een laatste stop bij Nordbytjernet, een meer gelegen in het Noorse plaatsje Jessheim. Bij mooi weer is het hier aangenaam wandelen met een 2,4 km lange wandeling langs het meer, maar - tot werkelijk niemands verbazing - is het opnieuw slecht weer vandaag. Het is kiezen tussen in de regen wandelen of in een klein busje wachten en dan opteer ik toch voor het eerste. Hoewel dit bij zonnig weer allicht een mooi gebied is, kan ik het landschap van water en bos maar in beperkte mate waarderen. Ik denk dat het te wijten is aan de regenbui te veel op deze reis. 

Bij de luchthaven worden de twee gehuurde busjes achtergelaten voor de volgende groep die er opnieuw een dikke duizend kilometer mee mag rijden gedurende tien dagen. Reisbegeleiders Elisa en Arnoud worden terecht in de bloemetjes gezet, want buiten die ene keer dat Elisa totaal was verkeerd gereden op Rallervegen en die andere keer dat Arnoud ogenschijnlijk de achteras van een busje heeft verwoest door zijn kunsten als Formule 1-piloot hebben ze het beiden meer dan voortreffelijk gedaan! Ik kijk nu met veel heimwee terug naar deze mooie tien dagen in Noorwegen. Maar volgende keer toch graag met beter weer!  

woensdag 13 november 2024

Reisverslag Noorwegen deel drie: naarstig naar links

Donderdag 11 juli
De mensheid is gebrand om levensbeschouwelijke vragen te stellen én te beantwoorden. Is er een vrije wil? Wat gebeurt er na de dood? Wat is het doel van ons bestaan? Het zijn allemaal vragen die onze geest prikkelen en uitdagen. Sinds kort kan ik er daar eentje aan toevoegen: Waarom lig ik in hemelsnaam voor de tweede keer in het water deze vakantie? Hoe dit is gebeurd, brengt me naar een relaas bij het pittoreske gletsjermeer van Styggevatnet. Dit is een fraai gletsjermeer dat omringd is door de indrukwekkende Jostedalsbreengletsjer. Deze gletsjer is populair voor gletsjertochten, dikwijls in combinatie met een kajak om het gletsjermeer over te steken. En het is vanaf dit punt waar het fout begint te lopen... 

De kajaks die worden gebruikt zijn tweepersoonskajaks en zijn bovendien niet zo gemakkelijk om te bedienen. De persoon vooraan mag de domme kracht uithangen en moet niets meer doen dan peddelen, peddelen en nog eens peddelen. De belangrijkste taak is echter weggelegd voor de persoon achteraan die de kajak bestuurt en ervoor zorgt dat je op de juiste plek terechtkomt. Aangezien ik gemakkelijker een boterham smeer op een springkasteel dan een kajak bestuur laat ik die belangrijke taak over aan partner-in-crime Marius die dat overigens op een voortreffelijke wijze doet. Omhuld door een dikke mist vertrekken we aarzelend over het mystieke meer om de edele kunst van het kajakken onder de knie te krijgen. Twee oefenrondjes volstaan om vervolgens aan de oversteek van het meer te beginnen. Van de pittoreske omgeving krijg ik voorlopig weinig mee, want de mist blijft een spelbreker in dit schouwspel. Enkel de rand van het meer krijg ik te zien aangezien we de raad krijgen om niet in het midden te varen in het onwaarschijnlijke geval dat we zullen omkantelen. Spoiler: zo onwaarschijnlijk is het niet. 

Alles verloopt vlot totdat Marius en ik bij de Jostedalsbreengletsjer aankomen en we worden vriendelijk verzocht om het roer - ja, deze kajaks hebben een roer - naar boven te halen zodat het niet breekt op de rotsachtige bodem. Nou, het blijkt dat bij onze kajak het roer hapert en niet naar boven gaat. Marius leunt naarstig naar links om het roer boven te halen. Ik zie niet wat er gebeurt en ik leun ook naarstig links om wat rond te kijken. Leuk weetje: als twee kajakkende mannen naarstig naar links leunen, kan een kajak die bijna niet kan kantelen toch kantelen. Julie riep nog de contemplatieve vraag "Marius, wat doe je nu" en welgeteld één tel later lig ik voor de tweede keer op deze reis in het water. Een pak kouder dan de eerste keer, want het gaat hier tenslotte om een gletsjermeer. In al dat tumult verlies ik mijn bril, na mijn reis in Australië later dit jaar is dit overigens een sport waar ik ondertussen al vrij bedreven in ben. Ik weet ondertussen niet wat ik moet doen en ik klamp me vast aan de dichtstbijzijnde kajak die ik tegenkom. Lies zit in deze kajak en zij ziet een gelijkaardig kapseisscenario zich voltrekken en gebruikt net niet haar roeispaan om me terug in het water te kloppen. 

Uiteindelijk zwem ik naar de kajak van de Argentijnse gids die met verstomming is verslagen dat een kajak is omgekanteld. Dat is op twintig jaar tijd namelijk nog nooit eerder gebeurd. Nou, altijd leuk dat ik voor een primeur kan zorgen! Lichtjes onderkoeld begeef ik me op vaste bodem en dan duurt het nog veel te lang vooraleer ik nieuwe kledij krijg toegemeten. Het wachten is overigens meer dan de moeite waard, want als een mengeling van een rasechte clochard en nieuwe hiphopster Capsize King mag ik me wagen aan de gletsjertocht. Met al het tumult realiseer ik me niet dat de zon is doorgebroken en pas dan kan ik de magie van deze plek volledig appreciëren. Op de gletsjer kijk ik uit over een prachtig meer. De wandeltocht over de gletsjer gebeurt in touwgroep, want veiligheid is nu van primordiaal belang. De gidsen vertellen uitgebreid over de gletsjer, maar de wandeling stelt toch lichtjes teleur. Ik had het toch een tikkeltje spectaculairder, spannender en langer verwacht. Dat neemt echter niet weg dat zo'n gletsjertocht toch wel een kleine belevenis is!

Inmiddels behoor ik terug tot het rijk der droge personen en kan ik probleemloos de terugtocht naar het beginpunt aanvatten. Styggevatnet is zo'n zes kilometer lang en dat is toch een behoorlijk anderhalf uur met de armpjes zwieberen om te roeien. Als een Olympisch kajakduo hebben Marius en ik dit echter in sneltempo afgelegd en dan breekt het spannendste moment van de dag aan: terug naar de kant van het meer te zien geraken. Deze keer tillen we het roer niet op en - wonder boven wonder - we maken geen tweede duik. De zware kajak moet nog naar de opbergplaats worden gebracht en dat kost toch wel kracht van de armen waar het meeste pit toch wel al is verdwenen. Dan is het tijd om de schade op te nemen. Mijn rugzak maakte ook een vrolijke plons en alles is dus nat: de rugzak zelf, maar ook kledij en portefeuille. Tja, het is nu eenmaal zo.   

Vrijdag 12 juli
Op de achtste dag van de Noorwegenreis zijn we weer druk in de weer en rijden we naar het Jotunheimen National Park. We zitten dus voornamelijk in de twee busjes met onderweg hier en daar een pauze en/of een fotostop. Die eerste stop laat niet lang op zich wachten en bij een mooi uitkijkpunt zien we een meanderende rivier zich een weg banen door het bergachtige landschap dat baadt in het groen. Na acht dagen Noorwegen is het bijna een ordinair zicht, al helpt de diepgrijze lucht ook niet bij de appreciatie van dit beeld. Wat later op de ochtend mogen de benen ingesmeerd worden voor een relatief korte wandeling in Helgedalsreset. Deze plek is beroemd omdat je er mooie wandelingen kan maken en de wandeling van vandaag is ook zo'n mooi exemplaar. Wel vrij atypisch voor Noorwegen, want de uitgekozen wandeling is vrij vlak met slechts hier en daar een kleine helling. In plaats daarvan kruisen we een mooie vallei met een prachtige, wilde vegetatie. 

Bij deze luswandeling bengel ik helemaal achteraan wanneer we de terugtocht inzetten die ons leidt langs een rivier. Het is een andere route dan dat we genomen hebben en het wat twijfelachtige paadje loopt soms verloren in het overdadige groen. Dat is echter niet erg, want volgens reisbegeleider Arnaud is het onwaarschijnlijk dat we verloren lopen. Spoiler: zo onwaarschijnlijk is het niet. Want jawel, hoewel we ons nauwelijks tientallen meters van de rest van de groep bevinden, zijn we er toch in geslaagd om een paadje te missen en verloren te lopen. Het moet wel gezegd worden dat de paadjes hier eigenlijk geen paadjes zijn en dat we eigenlijk door het wilde groen lopen. Maar toch, we maken geen reclame voor onze oriënteringsvaardigheden. Na de wandeling lunchen we ook op deze plaats en daarna zetten we onze weg verder richting Jotunheimen. 

Die weg heet overigens Sognefjellet en dat is één van de dertien toeristische routes in Noorwegen die de bezoeker langs prachtige uitzichten leidt. Daar zit ook de hoogste bergpas van Europa bij op een hoogte van ongeveer 1500 meter. Zelfs in de zomer is dat klappertanden, want met het grauwgrijze weer is de koude nooit veraf en zelfs de vele bergmeertjes kunnen dan niet meer op mijn enthousiasme rekenen. Ook een hoge waterval die indrukwekkend naar beneden stort kan op weinig bijval rekenen Wanneer we dan in de late namiddag arriveren bij ons chalet is dat geen moment te vroeg. Dat betekent echter niet dat de dag erop zit, want er volgt nog een mooie apotheose. We gaan namelijk op safari waar we elanden op gevoelige plaat willen vastleggen. Die beestjes laten zich enkel bij valavond zien en dat betekent dat we pas rond half tien kunnen vertrekken. 

De twee busjes worden volgestouwd met personen wier blikken voornamelijk geeuwend zijn. Dat verbetert niet wanneer de zoektocht initieel vruchteloos blijkt te zijn, maar patience is virtue - en kijk - na een uurtje speuren vinden we onze eerste elanden. Eerst bevinden die zich vrij ver van de autoweg, maar later zien we elanden die niet zo ver van de autoweg zijn verwijderd. Het magnum opus is toch wel een vrouwelijke eland die met haar jong de weg oversteekt. Het kalf kan niet volgen en blijft halverwege de autoweg alleen verweesd achter waar het omringd is door hordes toeristen. Mama schiet echter te hulp en het jong geraakt uiteindelijk aan de overzijde. Op deze reis heb ik mijn fotocamera nog niet gebruikt, maar bij deze safari laat ik de camera overuren draaien. Met elanden die ver van de camera zijn en met het weinige licht is het moeilijk om goede foto's te maken. Maar toch ben ik tevreden met het eindresultaat, want elanden zie ik toch niet iedere dag.   

zaterdag 9 november 2024

Reisverslag Australië deel zeven: over riffen en tropen

Dinsdag 22 oktober
In Cairns kan ik een aantal excursies doen en de eerste daarvan brengt me naar Daintree Forest, het oudste regenwoud ter wereld. De excursie heeft de allures van een toeristenval met veel stops onderweg die niet allemaal evenveel zeggen. Het begin belooft echter mooi te zijn. Daintree River is namelijk de uitgelezen plek om salties, de zoutwaterkrokodillen te bekijken met behulp van een riviercruise. De gids annex bestuurder van de boot vertelt dat het territorium van de krokodillen redelijk groot is en dat je slechts per één kilometer één krokodil ziet. Dat is niet gelogen, want tijdens de één uur durende boottocht zien we welgeteld één krokodil. Dan is zien een gigantisch eufemisme, want de krokodil zit zo verscholen in het bladergroen dat enkel de oogjes zichtbaar zijn. Daarnaast krijgt een enkele zilverreiger veel bijval, want ook onze gevleugelde vrienden zijn niet op de afspraak. Qua wildlife is deze boottocht dus een grote tegenvaller, maar ik vind het boottochtje nog wel ontspannend en mijn portie beestjes bekijken, heb ik al bij Kakadu gehad. 

Dan gaan we met een geïmproviseerde bus - wat eigenlijk een kleine truck is - verder naar de volgende plek om het middagmaal te eten. Ik zit helemaal achteraan dit vehikel en elke schok wordt in tienvoud doorgegeven wanneer je op de achterste bank zit. Het wekt in ieder geval de eetlust op, want mijn bestelde pasta verdwijnt in recordtijd achter mijn kiezen. Dat geeft me nog een beetje tijd om een frisse duik te nemen in het heldere water van de nabije kreek. Warm is het water niet, maar het koele water voelt goed in dit warme weer. Dan is het alweer tijd voor de volgende stop waar we naar het regenwoud zelf gaan. Ik verruil mijn positie en neem nu naast de chauffeur plaats, helemaal schokvrij. De wandeling van één uur is niet zo speciaal, maar de omgeving is dat wel. Het groene regenwoud kent een grote dichtheid van bladerdak en wordt bovendien extra opgesmukt door leuke plassen. De gids geeft ook een uitvoerige uitleg over planten en dieren - de kasuaris speelt een grote rol in deze ecologie - en de tijd tikt wel erg snel voorbij. 

Dat zorgt er voor dat we niet erg veel tijd hebben voor de volgende stop bij Cape Tribulation. Deze plek is beroemd omdat het parelwitte strand hier het groene regenwoud ontmoet, maar de waarheid is dat we hier twintig minuten hebben om naar een klein uitkijkpunt te gaan en om even poolshoogte te nemen op het strand. Dit is wel erg toeristisch, maar het kan dus van de bucketlist geschrapt worden. We zijn hier ongeveer 110 kilometer van het hotel. Dat klinkt niet indrukwekkend, maar op deze kleine wegen is dat toch wel ettelijke uren verwijderd van Cairns. De terugweg belooft lang te worden en de animo om terug te keren is bij de rest van de groep niet bijster groot. Ik heb echter van deze dag genoten en zeker bij de wandeling op het vlonderpad. De dag zit er niet helemaal op, want er is nog een soort van vieruurtje voorzien om een ijsje met vier bollen te eten. Het allerlaatste wapenfeit van de dag is een ultrakorte fotostop, hoewel die voornamelijk gebruikt wordt om de benen te strekken. Veel reisgenoten vinden deze dag een tegenvaller, maar ondanks het toeristische karakter geniet ik wel van de stops in deze mooie omgeving.     

Woensdag 23 oktober
Het grootste koraalrif ter wereld bevindt zich op enkele tientallen kilometers van Cairns en dan is een snorkeltrip naar het Great Barrier Reef bijna verplichte kost. Dat betekent dat ik andermaal vroeg moet opstaan, maar dat doe ik met veel plezier. Met de catamaran duurt het twee uur vooraleer we bij het eerste rif van de dag zijn, Hastings Reef. Dit rif is meteen een kanjer van formaat, want het krioelt hier van het onderwaterleven: anemoonvissen, papegaaivissen en een heleboel onderwaterplanten. Niet alleen de vissen zijn kleurrijk, maar ook de planten. Wat minder bejubelend is de oppervlakte. Die is namelijk vrij klein waardoor het regelmatig gebeurt dat ik tegen iemand anders bots. Er wordt ook gevraagd om met een buddysysteem te werken waardoor je iemand anders mee in het oog moet houden. Dat kost me toch moeite en de waarheid gebiedt me te zeggen dat ik waarschijnlijk wat te dissident ben om steeds iemand in het oog te houden en zelf in het oog te worden gehouden. Na een uurtje snorkelen is het tijd voor lunch en zetten we koers naar het tweede rif. 

Het tweede rif heeft de naam Captain's Cove Reef gekregen en het rif is qua onderwaterleven toch net wat minder geanimeerd dan het eerste rif. Er zitten net wat minder vissen, maar dit wordt meer dan ruimschoots gecompenseerd met een veel grotere oppervlakte waardoor het toch wat leuker is om hier te snorkelen. Vooral het rif is hier spectaculair, zeker wanneer ik me aan het einde van een rif bevind en dan gaat het plots tientallen meters naar beneden. Op dat moment besef ik dat ik me op open zee bevind en dat ik vijftig kilometer van de kust verwijderd ben. Bij mijn eerste snorkelsessie had ik wat last met een troebele duikbril, maar hier is dat gelukkig niet het geval en daarom kan ik het tweede rif toch wat meer appreciëren. De bewolking van de voormiddag heeft ook plaatsgemaakt voor een stralend zonnetje wat eveneens helpt bij het observeren van het waterleven. 

Bij het snorkelen zie ik een tweede schip verschijnen en ook een helikopter cirkelt rond onze catamaran. Ik vind het een beetje vreemd, maar verder schenk ik er geen aandacht aan. Achteraf blijkt dat iemand per ongeluk op een noodknop heeft geduwd waardoor schip én helikopter naar hier zijn gekomen voor een eventuele reddingsactie terwijl dit totaal niet nodig was. Ik weet niet wie dit op zijn conto heeft staan, maar ik denk dat die persoon zijn beste dagje niet heeft... Bij het snorkelen heb ik echter oog voor het leven in het rif en bij Captain's Cove Reef vallen de groene zeesterren me vooral op. Die zag ik toch niet bij het vorige rif Ruim één uur blijf ik in het water snorkelen totdat ik het fluitsignaal te horen krijg dat me gebiedt om terug te keren naar de catamaran. Mijn avontuur bij de Great Barrier Reef zit erop en wat ben ik blij dat ik dit onderwaterspektakel heb mogen gadeslaan. Soms vind ik het wat monotoon, maar dit is een beleving die ik nog niet vaak heb meegemaakt!  

Donderdag 24 oktober
Bij het schrijven van deze blog baseer ik me op gesproken notities van elke dag die ik naar mezelf heb gestuurd via WhatsApp. Daar noem ik deze dag relaxerend en een goede mix van activiteiten. Want dat is het uitstapje naar Kuranda namelijk wel. Initieel heb ik deze excursie niet gekozen, maar een lege dag dreigde me aan te staren en daarom heb ik deze excursie zelf geboekt. Het relaxerende stuk vindt voornamelijk plaats bij het begin en het einde van de dag, want aangezien ik pas rond half elf word opgepikt voor een kort busritje naar de cable car heb ik een rustige ochtend. Hier ontbijt ik rustig en het ondertussen hard geworden brood dat ik heb meegenomen van Darwin wordt achter mijn kiezen gepropt. Rond elf uur ben ik aanbeland bij Skyrail Rainforest Cableway en hier ga ik met enkele reisgenoten in een gondel. In totaal is deze kabelbaan 7,5 kilometer, maar ze is wel opgedeeld in twee haltes: Red Peak en Barron Falls. Bij Red Peak is er een mooi uitkijkpunt over het regenwoud, terwijl bij Barron Falls er spectaculaire watervallen zijn

Bij de twee stationnetjes is het soms wel even wachten en de rijen kunnen soms behoorlijk lang zijn zoals ik dat bij Barron Falls kan merken. Gelukkig zijn er informatieve borden die een heleboel vertellen over de lokale flora en fauna om de tijd te doden. De cable car is ook interessant omdat het je als toeschouwer een vogelperspectief geeft over het regenwoud en met name de epifyten die als reusachtige korven in de toppen van de boom rusten, zijn leuk om te zien. Twee dagen geleden heb ik ze aan de voet van de bomen gezien en nu van bovenaf. Er bestaat eveneens een app die automatisch audio afspeelt wanneer je in een gondel zit. Bij mij werkte deze feature maar half, want pas na de eerste stop bij Red Peak begint de audio af te spelen. Het middaguur is al ruimschoots gepasseerd wanneer ik in Kuranda arriveer en heb ik toch wat honger. Die honger wordt gestild met een crêpe suzette, een zoetigheid die ik krijg bij Le Pétit Café. Dit is me aangeraden door Miriam - een reisgenote die ik leerde kennen in Peru -  die deze reis in omgekeerde richting maakt met Djoser. Een goede aanrader trouwens, want het heeft hartelijk gesmaakt!

Kuranda zelf is overigens erg toeristisch met een heleboel winkeltjes, cafeetjes, restaurants en souvenirshops en dus niet onmiddellijk een grote trekpleister voor mij. In plaats daarvan maak ik een verbazend mooie wandeling langs dit dorpje. Net zoals andere wandelingen vind ik deze route op Wikiloc en ik verwacht niet veel. Mijn verbazing is echter groot wanneer ik de eerste drie kilometer langs een fraai vlonderpad wandel in een prachtige vallei die voorzien is met twee kreken. Hier is het als wandelaar leuk toeven! De tweede helft van de wandeling volgt de River Walk waar ik naast de oevers van de Barron River ga. Wat minder qua natuurbeleving, maar het voelt wel wat frisser aan zo dicht bij het water en dat vind ik niet erg op zo'n broeierige dag zoals vandaag. Om half vier vertrekt de Kuranda Scenic Railway terug naar Cairns, maar ik ben al ruim op voorhand bij het mooie stationnetje. 

In wagons van bijna honderd jaar oud word ik in een houten trein langs een schilderachtige route teruggebracht naar Cairns. De omgeving van regenwoud spreekt sowieso al tot de verbeelding, maar dit effect wordt nog verscherpt met passages langs watervallen, kloven, bruggen en tunnels. De mooiste vergezichten krijg ik op mijn netvlies gepresenteerd bij de kloven waar ik ver over het regenwoud kan uitkijken. Met de open ramen is de wat koelere wind ook zeker welkom! Gedurende de twee uur durende rit wordt er ook commentaar gegeven over de bezienswaardigheden bij de route en ook over de technische huzarenstukjes die zijn gerealiseerd bij het aanleggen van deze spoorlijn in desolate wildernis. Het mooiste moment is toch wel de - enige - stop bij Barron Falls waar ik deze 125 meter hoge watervallen van de andere kant kan bekijken. Hoewel het treinritje echt wel mooi is, ontsnapt een vergelijking met de treinrit langs Rallervegen (Noorwegen) niet een daar vind het decor net dat tikkeltje indrukwekkender omdat het toch wat meer ongerept was.     

Vrijdag 25 oktober en zaterdag 26 oktober
Op de 28ste en laatste dag in Australië heb ik nog een volledige dag om Cairns te verkenner. De fut is er echter uit en ik doe het dus rustig aan. Ook vandaag slaap ik wat langer uit en verlaat ik omstreeks tien uur het hotel. De volgende bestemming is echter vlakbij: Cairns Aquarium. Dit aquarium wordt op Tripadvisor omschreven als één van de mooiste bezienswaardigheden in Cairns en na mijn bezoek kan ik dat enkel beamen. Dat bezoek verloopt wel wat teleurstellend in het begin. Het gebouw telt namelijk twee verdiepingen en na twintig minuten zit ik al op de tweede verdieping. Zit ik nu echt al in de helft? Wist ik veel dat het grootste deel van het gelijkvloers zich bij het einde van het bezoek bevindt. Dit aquarium legt de nadruk op lokale flora en fauna en er is een heleboel te zien: een klein nagemaakt rif, veel zoetwater- en zoutwatervissen die zich in de lokale zee, meertjes en rivieren te zien zijn, ook veel reptielen (slangen, leguanen, krokodillen, hagedissen) en toch ook wel veel uitleg op informatieborden. Deze borden geven heel veel informatie - soms misschien wel iets te veel zelfs - maar ik heb met bijzondere interesse gelezen over de kasuaris (een grote loopvogel) en het Daintree Forest. 

De mooiste momenten in het aquarium bevinden zich op het einde waarin er een enorme waterbak een plethora aan grote vissen zwemmen zoals roggen en zelfs haaien. Er is bovendien een tunnel waarin je onder dit water loopt en het is wel een gaaf gezicht om zo'n haai boven jou te zien zwemmen. Wat eerder in het aquarium is er ook een grote waterbak, inclusief minipodium, maar de grote ovale waterbak op het einde is toch wel het meest spectaculair. Toch treedt er een moeheid op en ik voel me bijna schuldig wanneer ik me snel langs enkele aquaria begeef. De rest van de dag hang ik wat rond bij de esplanade in Cairns vooraleer ik Australië definitief vaarwel zeg. Ondertussen heb ik via WhatsApp bericht gekregen dat de vlucht naar Singapore met een half uur is verlaat, dus dat wordt nog spannend bij de transfer in Singapore waar nu nog minder dan een half uur van overblijft. 

De vlucht naar Singapore verloopt erg vlot en we winnen zelfs terug wat tijd. Toch is het een zenuwachtig proces om met een monorail naar een andere terminal te gaan, maar gelukkig is iedereen op tijd. De vlucht naar Amsterdam duurt een erg lange veertien uur en ik ben blij dat ik na die lange vlucht weer op de begane grond ben. Minder blij ben ik bij de douane, want hier moet ik door overijverige ambtenaren - die alles drie keer inspecteren - enorm lang wachten. Daardoor mis ik het afscheid met de rest van de groep en dat is best wel jammer, want dit is misschien wel de leukste groep waarmee ik op reis ben geweest. De pech blijft me daarna achtervolgen, want de trein tussen Schiphol en Antwerpen rijdt niet en ik moet dus een omweg maken via Amsterdam-Bijlmer. Maar moeilijk gaat ook en rond de middag arriveer ik eindelijk in België. Oef! 

zondag 3 november 2024

Reisverslag Australië deel zes: cultuur in de tropen

Vrijdag 18 oktober
Voor mij wordt het vandaag een luie ochtend, want de bus vertrekt pas om half één 's middags naar Kakadu NP en dat geeft me volop de gelegenheid om Darwin verder te verkennen. De realiteit is echter dat Darwin niet zo'n bijzondere stad is en ik heb weinig zin om in de overrompelende hitte te gaan puffen. Ik doe het dus rustig aan en ga pas na elf uur brunchen met een broodje en koffie. De niet zo geweldige driver/guide Sean is de gastheer voor de komende drie dagen en dat zal ik geweten hebben. Wanneer de bus vertrekt, ontwaart er een spraakwaterval die zijn gelijke niet kent: zijn uitleg over Arnhemland, ontdekker Casper Van Diemen, de twee seizoenen van nat en droog seizoen, de jaarlijkse overstromingen die drie maanden duren, de kunst van Aboriginals, het houdt letterlijk niet op. Hij vertelt dit allemaal op een vrij monotone stem waardoor ik helaas de meerderheid vergeten ben. 

Onderweg heb ik meer oog voor de omgeving en wat me hier opvalt zijn de bosjes en bushes die doelbewust in brand worden gestoken. Het is een gecontroleerde manier van branden om grote bos- en bushbranden in de Australische zomer te vermijden. Doelbewust of niet, het blijft toch beetje een eng zicht om vlak naast de autoweg zo'n brand te zien verschijnen. De omgeving heeft ook andere dingen in petto voor mij zoals de verscheidene varianten op de palmbomen  en de tamelijk grote Adelaide River die totaal geen connectie heeft met de gelijknamige stad waar ik een week eerder was. Onze koffiestop wordt gehouden bij een pub die me doet denken aan een Amerikaans saloon, inclusief oude jukebox. 

De enige uitstap van de dag vindt plaats bij Ubirr Rock waar er een grote collectie van rotstekeningen te zien is, afkomstig van de lokale Aborinalstammen Bininj en Mungguy. Deze rotstekeningen vertellen meer over hun cultuur, geschiedenis, jachtpraktijken en spirituele geloofssystemen. Bijzonder is de zogenaamde röntgenkunst. De structuur van prooidieren wordt getekend als een röntgenfoto zodat duidelijk is waar de ingewanden zich bevinden en hoe de structuur van het skelet is opgebouwd. Voor jongeren is dit cruciale informatie bij het jagen op prooidieren. Over hoe authentiek deze kunst is, kan gediscussieerd worden. Reisgidsen laten je graag geloven dat deze tekeningen duizenden jaren oud zijn, maar goed zichtbare contouren doen toch anders geloven. Gids Matt bij Uluru heeft namelijk verteld dat Aboriginals deze tekeningen zien als educatieve systemen en niet als historisch erfgoed. Ze worden dus met andere woorden regelmatig hertekend voor de huidige generaties en ik vermoed dat dit bij Ubirr Rock ook wel recentelijk is gebeurd. 

Het is overigens bijzonder om deze tekeningen te zien, want niet alleen bekende figuren zoals de wallaby, kangoeroe en barramundi (een grote riviervis) worden getoond, maar ook die van de uitgestorven Tasmaanse Tijger. En zoiets is toch wel bijzonder te noemen. Dit buidelroofdier is door de introductie van andere diersoorten door de Britse kolonisten uitgeroeid. Het laatste exemplaar stierf in 1936 en sindsdien is de soort officieel uitgestorven. We gaan echter verder op een vrolijkere noot en bij een mooi rotsterras hebben we een 360 graden uitzicht over de gehele omgeving en zo krijg ik wetland, stoneland en het bos te zien dat de regio van Arnhemland typeert. De weg terug gebeurt op een erg gehaaste manier, want Sean maakt er geen geheim van dat hij zo snel mogelijk terug wil. De avond dreigt te vallen, maar er is echt nog wel tijd om het wat rustiger aan te doen. Wanneer we bij onze plaats van overnachting arriveren, Cooinda Lodge, is het wel al donker en in het labyrinth van glamourtenten is het wel wat zoeken naar de juiste tent. Een beetje hulp was op dit vlak wel welkom, zeker als je met een zware tas zit te heulen. 

Zaterdag 19 oktober
Gisteren blijkt maar een voorproefje voor vandaag te zijn, want op deze dag borduren we verder op de culturele weg bij Nourlangi Rock. Ook hier vind ik volop Aboriginalkunst terug met rotstekeningen, maar hier zijn ze toch wel een stuk uitgebreider dan gisteren: schildpadden, emoes, kikkers, krokodillen, vissen en ook vruchtbaarheidsrituelen zijn hier getekend in nissen en grotten. De röntgenkunst is hier overigens ook een stuk beter zichtbaar dan bij Ubirr Rock, maar dan kan je weer de vraag stellen hoe authentiek dit allemaal wel is. Qua kunst is deze plek dus beduidend beter dan gisteren, maar qua natuurbeleving allerminst. Een nogal eerder gewoon uitkijkpunt toont de mooie rotsen in de nabije omgeving, maar ontbeert de weidse vergezichten van gisteren. Dan is het tijd voor een portie cultuur bij de volgende drie stops en dit in verschillende graad van geslaagdheid. 

Een koffiepauze bij een kunstgalerij is goed om mijn koffieverslaving te stillen, maar het culturele aspect blinkt hier uit in afwezigheid en dan ben ik nog vriendelijk. Bij een volgende stop gaan we naar een klein museum maar dit is op sterven na dood. Bij de ontvangstbalie staat er zelfs niemand en ik tref enkel een kleine - weliswaar interessante - expo aan die wat meer vertelt over Kakadu NP, maar het is toch wel vrij klein. Normaal gezien is deze plek veel groter, maar volgens reisbegeleider Maarten is deze plek sinds Covid nog steeds in opbouw, maar het lijkt erop dat in plaats daarvan deze plek alleen maar kleiner wordt. Nou, het is in ieder geval vrij doods en veel valt er niet te beleven. Derde maal is echter scheepsrecht en Warradjan Aboriginal Cultural Centre is wel een voltreffer qua cultuur. Dit museum vertelt ontzettend veel over de Aboriginals: hun geloofssysteem en mythologie, de gereedschappen die ze gebruiken, hun rituelen, de kalender die ze gebruiken, jachttechnieken en nog een heleboel andere zaken. In de lokale souvenirshop koop ik mijn enige souvenir van Australië en vervolgens wandel ik met enkele reisgenoten terug naar de Cooinda Lodge die zich ongeveer één kilometer van Warrandjan bevindt. 

De middag is voorbehouden voor wat verkoeling in het zwembad om dan rond de klok van vier uur 's namiddags te beginnen aan verreweg het mooiste stuk van Kakadu NP: een riviercruise op de Yellow Water Billabong op de South Alligator River. Deze boottocht is bijzonder omdat in dit natte gebied (wetlands) maar liefst één derde van alle Australische vogelsoorten hier voorkomen. Ik ben geen vogelspotter, maar ook ik heb mijn ogen de kost gegeven aan de vele vogels die ik hier ben tegengekomen. Zilverreigers, ijsvogels, ganzen en diverse eendensoorten zijn niet zo bijzonder, maar ik heb ook een zeearend gezien en zelfs enkele broga's, een kraanvogelsoort die naar verluidt vrij zeldzaam is. Ook zoutwaterkrokodillen houden zich hier schuil en die hebben we hier in overschot gezien. Niet de megagrote exemplaren waar we op hoopten, maar wel erg mooie krokodillen. De ondergaande zon zorgt voor een idyllische setting en mijn fototoestel maakt overuren. De (culturele) ervaring bij Kakadu NP beantwoordt eerlijk gezegd niet aan mijn verwachtingen, maar deze riviercruise maakt veel goed. Het is één van de mooiste boottochtjes die ik in mijn toeristische leven heb gedaan!  

Zondag 20 oktober
Van Kakadu NP gaat het vandaag terug naar Darwin, maar we maken wel een zijsprongetje bij Litchfield National Park. In de voormiddag wacht ons nog een laatste lange busrit en in ongeveer vijf uur (inclusief pauzes) rijden we naar Litchfield waar we eerst stoppen bij een kathedraal. Niet zomaar een kathedraal, maar wel de Cathedral Termite Mound. Dit is een termietenheuvel van maar liefst vijf meter hoog en vijftig jaar oud. De termietensoort die deze heuvel heeft gebouwd worden magnetische termieten genoemd omdat de termieten het magnetisme gebruiken om de heuvels in een noord-zuidrichting te bouwen. Dit helpt bij de thermoregulatie zodat het overdag koel blijft terwijl het 's nachts warmer is in de termietenheuvel. De heuvels zijn zo gebouwd dat ze een dunne rand hebben die naar het noorden en zuiden gericht is en met een vlakke achterkant die naar het oosten en westen gericht is. Dit helpt bij het handhaven van een stabiele temperatuur en hoge luchtvochtigheid binnenin. Wat verder bevindt er zich een veld met tientallen termietenheuvels, maar die zijn bijlange niet zo groot als de kathedraal die een aparte plaats krijgt. Via een plankenpad gaan we ernaartoe, maar na een tiental minuten gaan we al terug door. 

De echte attractie van Litchfield NP zijn toch wel de Wangi Falls, een hoge waterval met aan de voet een diep waterbassin waarin je kan zwemmen. Je kan er echter ook mooi wandelen en dit staat toch net wat hoger genoteerd op mijn prioriteitenlijst. Ik zit hier in de tropen en het is dus niet verrassend dat het hier heel erg groen is. Ook geen verrassing is dat hier grote spinnen zitten. Die beestjes zitten vreemd genoeg vrij opvallend in het bladergroen te wachten op een prooi dat de pech heeft om in hun spinnenweb te belanden. Bovenaan de toppen zijn er ook een heleboel vleerhonden die onderste boven hangen. Zij zijn vooral hier om het lokale fruit te verorberen. Het wildlife spot ik vooral bij het begin van de wandeling, want bij de klim naar de top van de waterval heb ik er minder oog voor. Eens ik aangekomen ben bij de top van de waterval krijg ik vanzelfsprekend een mooi uitzicht te zien. Daarnaast bevinden er zich hier fraaie waterpoeltjes die een knap landschap vormen met het aanwezige groen. De daling gaat over een tamelijk rotsachtig pad naar beneden en op ongeveer drie kwartier heb ik deze korte wandeling afgerond. 

Dan is het tijd om in het water te duiken, maar dan niet letterlijk. Een grote rots bij het begin van de Plunge Pool zorgt ervoor dat ik toch even moet opletten wanneer ik het water instap. Baantjes trekken zit er bij mij niet in en het zwemmen bestaat er eerder in om al peddelend van de ene kant van het water naar de andere te gaan. Stoutmoedigere zwemmers steken het hele bassin over om tot bij de 84 meter hoge waterval te geraken, maar dat is niet aan mij besteed. Ik wil vooral aan de verzengende hitte ontsnappen en daar heb ik alleen water voor nodig. Ik blijf ruim twintig minuten in het water vooraleer ik me omkleed. Tot mijn verbazing zie ik de rest van de reisgenoten om ruim half drie terugkeren naar de bus, terwijl we tot drie uur hebben om hier te blijven. Ik wil die tijd wel volmaken, al doe ik dat eerder luierend bij het water. Veel is er niet te zien, maar soms kan doelloos luieren ook leuk zijn. Of er is toch iets te zien: een vrij grote leguaan (of is het varaan?) is op zoek naar etensrestjes en gaat door de spulletjes die mensen hebben achtergelaten op de grond. De voedselinspecteur van dienst dus. Om drie uur vertrekken we met de bus en een tweetal uur later staan we opnieuw in Darwin. Het rondje Kakadu zit erop.  

Maandag 21 oktober
De laatste binnenlandse vlucht van de reis vindt op deze dag plaats, maar is verlaat tot de avond en dat maakt dat ik nog de gehele dag heb om Darwin te verkennen. Drie dagen geleden had ik hier al weinig zin in en ook op deze dag staat het vuur op een laag pitje om dat te doen. Maarten heeft er voor kunnen zorgen dat we pas moeten uitchecken om twaalf uur en daar maak ik gebruik van om wat te luieren en om wat enkele praktische spulletjes in te slaan bij een lokale supermarkt. Mijn scheerapparaat van tien euro uit de Action heeft de geest gegeven en dus koop ik enkele scheermesjes en een bus scheerschuim. Wanneer ik uitgecheckt ben, ga ik met de bus naar het Museum and Art Gallery of the Northern Territory, maar vrienden mogen MAGNT zeggen. De bus blijkt niet bij het museum te stoppen, maar ik moet nog anderhalve kilometer gaan met de benenwagen. Het is inmiddels 36 graden, maar gevoelsmatig voelt het nog een heel stuk warmer aan. Het zweept druipt niet van mijn voorhoofd bij het wandelen, maar doet dat wel gretig wanneer ik me op een stoel zet en een koffie drink. 

Dan is het tijd voor het museumbezoek en ook nu weer is het een allegaartje van diverse thema's dat op de bezoeker wordt afgevuurd. Het museum begint met Aboriginalkunst en vaardigt ook zeven eigen prijzen uit voor opkomend talent en sociaal relevante kunst. De gustibus et coloribus non est disputandum zegt het bekende spreekwoord en dat is zeker het geval bij de aanwezige kunst hier. Soms heb ik het gevoel om naar een kindertekening te kijken, maar ik sta echt wel in het grootste museum van Noord-Australië. Toppunt is wellicht een foto van een vangrail waarop racistische uitlatingen staan en dit "werk" wint één van de zeven awards dat het museum uitdeelt. Ik snap dat je racisme aan de kaak wil stellen, maar kan dat echt niet op een andere manier dan met een foto waarop Fuck niggers staat? Bij de werken van de Aboriginalartiesten slaat de verveling een beetje toe omdat het veelvuldige gebruik van punten op den duur wat eentonig wordt. 

Ik heb dan meer aandacht voor de andere werken zoals enkele griezelige macrofoto's waarop dieren zoals spinnen en insecten tientallen malen zijn uitvergroot. De bovenverdieping geniet mijn meeste interesse want hier wordt in een ruimte de geschiedenis van de Northern Territory verteld en die heeft veel weg van de Wild West in de Verenigde Staten in de negentiende eeuw: uitgestrekte verlaten gebieden, een goudkoorts trekt gelukszoekers aan, paria's trekken naar hier, een sociaal conflict tussen werkers en bestuurders. De geschiedenis van Darwin en aanpalende gebieden zou een erg interessante film opleveren! Verder kijk ik ook naar een film over de enorme vernietiging die cycloon Tracy heeft achtergelaten op kerstmis 1974. Na het museumbezoek van twee uur is het terug tijd om naar Darwin te pendelen en dat doe ik met de bus die me terug tot bij het centrum brengt. 

Voor Cairns blijkt het moeilijk om morgen ergens te ontbijten en ik duik opnieuw de supermarkt in om een ontbijt aan te kopen voor de komende dagen. Met mijn nieuwe voedselvoorraad trek ik naar het hotel waar ik wacht op de bus die ons naar de luchthaven brengt. De avondvlucht brengt ons pas om kwart over tien op de luchthaven van Cairns. De klok gaat namelijk opnieuw een half uur verder waardoor de nachtrust terug wat korter wordt. Het is echter de laatste binnenlandse vlucht van de reis en in Cairns blijven we gedurende vier nachten in hetzelfde hotel. Eindelijk een beetje vakantie!