woensdag 12 januari 2022

De veertig mooiste wandelroutes in 2021 (10 - 1)

De crème de la crème van mijn wandelingen in 2021 is vervat in deze tien wandelingen. De natuurpracht van IJsland heeft me overweldigd en de top drie van dit lijstje wordt dan ook opgeëist door dit IJslandse geweld. De Laugavegur is een fantastische trekking en ik kan ze dan ook aan iedereen hartelijk aanbevelen, tenminste als het weer even meezit... Zelfs als je niet deze trekking doet, ben je het aan jezelf verplicht om toch op z'n minst één dag naar Landmannalaugar te komen. Dit plekje ligt redelijk afgelegen van de bewoonde wereld, maar dat maakt het landschap er alleen maar indrukwekkender op. 

Maar ook in België en de buurlanden zijn er heel erg toffe wandelingen te vinden. Het verrassende Mechelse Bos en Heide vertegenwoordigt de Vlaamse eer in deze top tien en is me als wandeling enorm bevallen. De andere wandelingen gaan door wat bekendere oorden zoals het stuwmeer van Nisramont en het natuurpark Furfooz. De hoogst genoteerde Belgische wandeling is die van de Calestienne die de gelijknamige kalkstreek verkent. Het is eveneens de enige wandeling afkomstig van Originele wandelingen terwijl deze website vorig jaar hofleverancier was van m'n beste wandelingen. 

10. De verrassende geneugten van Mechelse Bos en Heide
Telkens ik naar het Hoge Park Nationale Kempen ga, weet ik dat ik een mooie wandeling ga maken. Dat was bij deze wandeling nog meer het geval dan anders, want wat mij betreft is Mechelse Bos en Heide één van de mooiste plekjes van Belgiës enige nationale park. Vooral het heidegebied wist me aangenaam te verrassen met enkele pittoreske plassen en wat later het plateau dat over deze plassen uitkijkt. Er is ook een zandgroeve op deze site wat voor enkele mooie plaatjes zorgt. Het laatste uur van deze wandeling staat in het teken van het bos waar het heerlijk dwalen is op verschillende graspaden die niet zijn bewegwijzerd. Verloren lopen in een Vlaams bos klinkt utopisch, maar hier kan het toch echt wel!
  
Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-verrassende-geneugten-van-mechelse-bos-en-heide-76306774

9. Groene heuvelwandeling rondom Schin op Geul
Nederlands Zuid-Limburg is zonder enige twijfel de mooiste wandelregio van onze bovenburen en het is dan ook niet vreemd dat er in deze uithoek van Nederland telkens veel wandelaars te vinden zijn op een zondag. Dat was ook het geval bij deze wandeling die enkele van Nederlands mooiste plekjes aandoet. Gerendal is misschien wel de beroemdste plaats op deze wandeling. Deze vallei is beroemd omwille van de vele prachtige flora en fauna hier en dat kan ik op deze wandeling enkel beamen. Ook het volgen van de Geul, een kleine rivier, op een licht dalend traject is een genot om te doen. Op het laatste stuk gaat het wat actiever want in het bos boven de mergelgrotten gaat het soms steil naar beneden waardoor de vergelijking met de Ardennen niet ver weg is.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/groene-heuvelwandeling-rondom-schin-op-geul-71482025

8. De uitgebreide versie van Barrage de Nisramont
Al wie op zoek is naar wat meer avontuurlijke routes komt met deze wandeling zeker aan zijn trekken. Barrage de Nisramont is een wandeling van ongeveer dertien kilometer die in de buurt van het gelijknamige stuwmeer gaat over een rotsachtig en geaccidenteerd parcours. Mijn versie doet daar nog een stevig schepje bovenop en volgt na het beginstuk verder de Ourthe in plaats van een lus te maken. Dit is misschien nog zwaarder dan de Barrage zelf, want de oever van de Ourthe is op sommige plekken bijna volledig weggeërodeerd en gevallen bomen vormen een waardig hindernissenparcours. Enkele dorpjes vormen een baken van rust, maar daarna wachten opnieuw beekvalleien en enkele stevige beklimmingen. Avontuurlijk dus!

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-uitgebreide-versie-van-barrage-de-nisramont-74349742

7. Door het natuurpark Furfooz en de Vallei van de Lesse
Slechts weinig wandelingen in België zijn zo'n perfecte symbiose van cultuur en wandelen zoals dit bezoekje aan het natuurpark van Furfooz. Eerst is het tijd voor het wat stevige en avontuurlijkere wandelwerk met een relatief technisch parcours naast de Lesse waar het al hobbelend over de rotsen gaat. Het bezoekje aan het natuurpark van Furfooz is simpelweg fantastisch met enkele mooie resterende gebouwen zoals de thermen en enkele natuurfenomenen zoals grotten en een spectaculaire afdaling. Daarna is het tijd voor het fraaie rotsmassief Les Aiguilles de Chaleux waar ook een keienstrand te vinden is. Naar het einde toe heb je de mogelijkheid om het kasteel van Vêves te bezoeken, maar dat heb ik niet gedaan. Als totaalpakket is deze wandeling dus moeilijk te kloppen.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/door-het-natuurpark-furfooz-en-de-vallei-van-de-lesse-72012590

6. Lus rond Markarfljót-kloof
Hoewel de derde dag van de Laugavegur toch een lichte teleurstelling was voor mij eindigde de dag toch op een echte knaller. Veel meer dan route zelf weet de kloof van Markarfljót deze dag te kleuren met haar ongeëvenaarde natuurpracht. Nochtans kan deze kloof niet uitpakken met imposante dimensies. De kloof is ruim honderd meter hoog en slechts vier kilometer lang. Maar wanneer je staart naar deze kloof kan je enkel onder de indruk zijn door de wellustige vormen en heldere kleuren in dit grillige landschap. Elke hoek biedt een ander perspectief en het aantal foto's dat ik heb genomen, is niet meer te tellen. Deze wandeling heeft niet veel meer te bieden dan deze kloof, maar dat is meer dan voldoende. Bovendien bevindt de Markarfljót-kloof zich diep in het IJslandse hoogland waardoor slechts weinigen de kans krijgen om deze pracht en praal van moedertje natuur te bewonderen.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/loop-around-markarfljot-canyon-start-and-ending-in-emstrur-basecamp-82394925

5. Müllerthal Trail Route 2
Klein-Zwitserland is een schilderachtige regio in het Groot-Hertogdom Luxemburg dat vooral bekend is omwille van de schitterende zandsteenformaties en die vind je volop bij de tweede lus van de Müllerthal Trail. Met ruim zesendertig kilometer is dit een mastodont van een wandeling met bovendien nog eens ruim duizend hoogtemeters. Ik heb hem in één keer gedaan, maar de meerderheid doet deze lus in twee aparte wandelingen. Dat geeft je eveneens meer tijd om te genieten van de prachtige rotsen uit zandsteen en de nauwe spelonken die je onderweg aantreft. Ongeveer op het midden vind je de beroemde waterval van Schiessentümpel die voor een klein beetje variëteit zorgt. Variëteit is misschien niet de sterkste kant van deze wandeling, want hoe adembenemend het rotsachtige landschap ook is, na de vele kilometers geraak je er wel op uitgekeken.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/mullerthal-trail-route-2-73860966

4. De Calestienne
De titel van meest avontuurlijke wandeling van het afgelopen jaar gaat zonder enige twijfel naar het bezoekje aan de kalksteenregio van Calestienne. Deze streek bestaat uit een combinatie van kalkgraslanden, zinkputten en rotsen en is daarmee auteur van diverse natuuratrracties zoals het kalksteenravijn Fondry des Chiens en het grasland op het plateau van Les Abannets. Deze wandeling is afkomstig van Originele Wandelingen en kent daarom enkele leuke extra's. De rivier Viroin wordt twee keer doorwaad – 't is te zeggen overgestoken want het waterpeil stond meer dan één meter hoog – enkele steengroeves worden bezocht en bij de ruïnes van kasteel Haute Roche gaat het wel heel erg steil naar beneden. Een prachtige wandeling in een prachtige regio en dat levert plaats nummer vier op in dit lijstje.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-calestienne-originele-wandelingen-69600835

3. Lus rond Landmannalaugar
Landmannalaugar is de wandelstreek bij uitstek in IJsland. Deze verlaten plek bevindt zich in het grote niets van de IJslandse bergen en verbaast iedere bezoeker door de veelkleurige rhyolietbergen die je hier bij de vleet aantreft. Afhankelijk van de stand van de zon lichten deze bergen op in de meest diverse kleuren, hoewel dat bij mijn passage letterlijk onderbelicht bleef door het massaal aanwezige wolkendek. Hoewel de panorama's de grootste trekpleisters zijn van deze wandeling is ook het landschap een goeie reden om deze wandeling te doen. Dan spreek ik niet enkel over de passages over de bergen, maar ook de onverwacht leuke tochtjes door een aantal velden die bezaaid zijn met beekjes en plassen. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/exploring-the-rhyolite-mountains-in-landmannalaugar-82394927

2. Hrafntinnusker – Álftavatn (Dag 2 Laugavegur)
El Chalten of Hrafntinnusker, ik weet niet welke plek met de eer gaat lopen van meest indrukwekkende vergezichten die ik ooit in mijn leven heb gezien, maar het moge duidelijk zijn dat de panorama's hier van een bijna buitenaardse schoonheid zijn. Dit is reden genoeg om deze wandeling in mijn top tien te zetten, maar deze route biedt meer dan enkel uitzichten, veel meer. Onverwachts kom ik een fraaie ijsgrot tegen waarin een gletsjer verdwijnt en wat later maak ik een kronkelende afdaling over een rotsachtig parcours dat wordt opgevolgd door een rivieroversteek. Als dat nog niet genoeg is, wacht er daarna een passage langs een imposant decor van groene bergen naar het meer van Álftavatn waar ik mijn nietigheid als wandelaar ervaar in zoveel grootsheid.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/day-2-laugavegur-hrafntinnusker-alftavatn-82395020

1. Landmannalaugar – Hrafntinnusker (Dag 1 Laugavegur)
De eer van mooiste wandeling van 2021 is weggelegd voor de eerste dag van de Laugavegur die van Landmannalaugar naar Hrafntinnusker gaat. Dat heeft het in grote mate te danken aan de ongeëvenaarde variëteit die het IJslandse landschap hier te bieden heeft. Landmannalaugar betekent zoveel als warme bronnen en bij het begin van de route tref je een aantal van deze stomende bronnen aan. De pauze op deze wandeling hield halt bij zo'n bron en dat geeft zo'n plek een wel heel mystiek tintje. Op de bergtoppen klampte ik m'n jas vast door de gierende wind terwijl de rhyolietbergen nog steeds ontzag opwekten bij mij. Op het einde wacht er nog een passage van ettelijke honderden meters over een ijsbrug waar nog sneeuw ligt en het einde wordt gevierd op het figuurlijke dak van deze trekking. Het enige minpunt van deze wandeling? Dat ze misschien te kort is bij het beleven van zoveel oogverblindend natuurschoon.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/day-1-laugavegur-landmannalaugar-hrafntinnusker-82395027

maandag 10 januari 2022

De veertig mooiste wandelroutes in 2021 (20 - 11)

Waar er bij nummers veertig tot en met eenentwintig nog wel eens wandelingen durven bijzitten die één of meerdere minpunten kennen, kan ik alle routes vanaf nummer twintig hartelijk aanbevelen. Dat wil niet zeggen dat deze wandelingen geen enkel nadeel hebben, maar wel dat deze routes consistent een hoog niveau halen en de wandelliefhebber zeker zullen plezieren. 

Bij deze tien wandelingen zijn de buurlanden telkens één maal vertegenwoordig met uitstapjes vlak over de grens. Vooral de wandeling aan de Opaalkust is er eentje die je niet snel in België zal aantreffen. Ook IJsland doet een duit in het zakje met de laatste dag van de Laugavegur als vertegenwoordiger. De rest wordt opgevuld met wandelingen in eigen land waar de variëteit van ons klein kikkerlandje wordt getoond met wandelingen in Vlaanderen, de Brusselse rand en uiteraard Wallonië. 

20. Tussen natte Leije en Hoge Heide
Bij Nederlandse wandelingen denk ik meteen aan het Zuid-Limburgse heuvellandschap, maar deze wandeling bewijst dat onze noorderburen ook in andere regio's over mooie wandelgebieden beschikken. Net over de grens met Nederland gaat deze twintig kilometer lange wandeling door bos, veengebied, beemden, heide en landbouwgebied. Een goed gevulde boterham dus voor een gezond wandeldieet. Ik voerde deze wandeling uit op een zonnige januaridag en dat leverde me een aantal fraaie plaatjes op. Vooral de laagstaande ochtendzon was een genot op deze dag. Het enige minpunt is de residentiële zone in Looienhoek waar het ongeveer anderhalve kilometer op verhard wegdek gaat. Voor de rest gaat dit wandelparcours quasi altijd over onverharde paden en dat is toch een grote meevaller!

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/tussen-natte-leije-en-hoge-heide-63730173

19. Opaalkust dag 2 Wimereux – Cap Blanc-Nez
Deze wandeling maakt onderdeel uit van een tweedaags wandelweekend dat ik heb afgelegd aan de Opaalkust. Deze regio rond Calais kenmerkt zich door de typisch witte krijtrotsen die je ook aan de overkant ziet bij het Engelse Dover. De eerste dag was letterlijk in het water gevallen met gietende regen en zelfs storm, maar dat maakte deze tweede dag helemaal goed. In een prachtig landschap van kust en duinen gaat het soms verbazingwekkend avontuurlijk op en neer en beklom ik zelfs een aantal rotsen om me een weg te banen naar de kust. Door het vele water zijn natte voeten bijna onvermijdelijk en ook het strandzand durft wel eens in je schoenen te kruipen. Een kleine prijs die je betaalt voor een wandeling die je in België niet kan maken.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/opaalkust-dag-2-van-wimereux-naar-cap-blanc-nez-87919375

18. Het woud van Anlier

Het woud van Anlier is een uitgestrekt woud in de provincie Luxemburg en kan je misschien wel een onontdekte parel noemen in de Ardennen met een beetje zin voor overdrijving. In de Ardennen worden er veel wandelingen aanbevolen in de omgeving van Durbuy, Dinant, La Roche of Malmédy. Waarom deze regio ontbreekt, is mij een groot raadsel want alles wat de Ardennen zo leuk maakt, vind je terug op deze wandeling. De eerste vijf kilometer zijn wat gewoontjes, maar daarna loopt de route van de ene beek naar de andere en wordt er ook een klein stukje geklommen bij een – erg bescheiden – kloof. Het mooiste gedeelte is misschien wel het stuk dat parallel loopt met de GR151 dat verschillende beekvalleien opzoekt in het fraaie loofbos van dit woud.


Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/het-woud-van-anlier-originele-wandelingen-68270061

17. Le Castelain in Sainte-Cécile
Bij een wandelweekendje in de omgeving van het lieftallige dorpje Sainte-Cécile moest ik even wachten op het avondeten en een frisse pint drinken op café zat er niet in door de semi-lockdown die in april 2021 nog altijd van toepassing was. Om de tijd te doden zocht ik op Wikiloc een korte wandeling op en dat werd dit prachtexemplaar dat het gezegde kort, maar krachtig een nieuwe definitie geeft. Het rotsachtige parcours van de Semois wordt enkele kilometers gevolgd en de rotskammen die ik hier tegenkom zijn een lust voor het oog, net zoals het uitkijkpunt halfweg deze wandeling. De tweede helft van de wandeling volgt voor een stukje de meanderende Semois en gaat daarna terug omhoog op een redelijk venijnige helling. Ondanks de korte lengte een vrij gevarieerd parcours!

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/wandeling-le-castelain-in-sainte-cecile-70798716

16. De Klosterroute rond Monschau
Vorig jaar ben ik één keer in Duitsland geweest, maar dat werd wel een voltreffer. Het middeleeuwse Monschau lijkt eeuwen te hebben stilgestaan in de tijd en is ook de vertrek- en aankomstplek van de Klosterroute. De sterkte van deze wandeling zit in het begin en het einde waar er door bos wordt gegaan via twee rotsmassieven. De helling bij het begin bezorgde me in ieder geval een stevig Ardennen-gevoel. Daartussen doet deze wandeling het wat rustiger aan met passages langs velden en weilanden die verscholen zitten in een heuvelachtig landschap en trekt de wandeling ook langs het stuwmeer van Perlenbach. Als afsluiter kan je bijna geen beter stadje bedenken dan Monschau door de zelden geziene combinatie van gezellige drukte en middeleeuws decor.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-klosterroute-rond-monschau-74488651

15. Trage wandeling door Kiewit en Bokrijk
Eén van mijn meer recente exploten op wandelgebied is deze wandeling door de Kiewit en Bokrijk. De titel van deze wandeling heb ik bewust gedoopt tot trage wandeling want deze route nodigt echt uit om volledig tot rust te komen. Daar zijn diverse redenen voor, maar de grootste is wellicht de rust bij de wijers. Wijers zijn kunstmatig gegraven (turf)putten die nu zijn opgevuld met water en nu dus fungeren als vijvers. Als je je buiten de platgetreden paden stapt, heb je de kans om helemaal alleen te zijn bij één van deze wijers. Ook het arboretum is simpelweg een fantastische plek om rustig te verkennen. Ook in de bloeiarme periode van de herfst trok ik hier met een grote glimlach door al die bomenpracht. Deze wandeling gaat wel door twee domeinen waardoor er wat meer verharde wegen zijn op dit traject dan bij andere wandelingen.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/trage-wandeling-door-kiewit-en-bokrijk-89269893

14. Van Lembeek tot Achter de Bergen
Expectations management is een belangrijke tak bij project management om ervoor te zorgen dat verwachtingen goed worden geleid en dat er geen onrealistische verwachtingen worden gesteld door bijvoorbeeld gebruikers. Bij wandelen word ik hier soms ook mee geconfronteerd en dat was het geval bij deze wandeling. Ik had namelijk gelezen dat deze wandeling toch wat tegenviel en ik begrijp echt niet waarom. Deze wandeling weet op te vallen door de aanwezigheid van vele voetpaden, zeg maar doorsteekpaadjes die gaan langs akkers en velden, maar soms ook langs residentiële buurten. Op totaal onverwachte plaatsen komen is de helft van het plezier bij deze wandeling. Daar worden nog een aantal mooie plekjes aan toegevoegd zoals het Hallerbos, de kunstmatig aangelegde hellingen van Derrière les Monts en het kasteel van Braine-le-Chateau.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/van-lembeek-tot-achter-de-bergen-originele-wandelingen-71879964

13. Emstrur – Þórsmörk (Dag 4 Laugavegur)
De laatste dag van de relatief korte Laugavegur-trekking was misschien wel mijn meest bijzondere ervaring van de gehele week. De helft van deze route wordt bevolkt door een eerder kaal maanlandschap van lavavelden, maar een onheilspellende mist maakte deze ervaring wel heel bijzonder. In een Lord of the Rings-achtig decor begaf ik me van paaltje naar paaltje om zo op de juiste weg te blijven. Verdwalen in deze dichte mist is namelijk zeker mogelijk. Toch is deze wandeling nog vrij divers met een niet te onderschatten bergafdaling door mul zand, een rivieroversteek door sterk stromend water en het groene slot van de Laugevegur. Bos, mos en andere planten bezorgen het einde van de Laugavegur een groen tintje dat je niet verwacht op deze ruige trekking

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/day-4-laugavegur-emstrur-thorsmork-82394926

12. De middenloop van de Hermeton
Vraag de gemiddelde Vlaming of hij de regio le Pays des Vallées kent en hij zal meer dan waarschijnlijk het antwoord schuldig moeten blijven. Het is in deze regio vlakbij de Franse grens waar de Hermeton stroomt en ook in 2020 maakte ik hier een erg leuke wandeling. Mijn wandeling in 2021 is ook een schoonheid geworden dankzij de talrijke veld- en graswegen die naast de Hermeton lopen. Het groene valleilandschap is geen typisch Ardens zicht en dat maakt deze wandeling anders dan andere wandelingen. Dat wil overigens niet zeggen dat het bos afwezig is, want in het midden staat er een stevige beklimming geprogrammeerd die door het bos gaat. Ook de mooiste passage van de dag loopt door een verwilderde vallei waar een plaatselijke beverfamilie de Hermeton buiten haar oevers doet treden.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-middenloop-van-de-hermeton-originele-wandelingen-69493659

11. De Semois en zijbeken
De regio van de Semois vind ik samen met de Hoge Venen de mooiste streek van België en het is dan ook geen verrassing dat wandelingen in deze streek goed scoren bij mij. Deze wandeling is afkomstig van Originele Wandelingen (net zoals nummers twaalf, veertien en achttien) en bezoekt voornamelijk de wilde beekvalleien die vlakbij de Semois liggen. De vallei van de Sautou is overgroeid en het vergt soms wat kunst- en vliegwerk om deze vallei te kruisen. Dat kan ook gezegd worden van een wel erg stevige klim op een heuvelflank die me brengt naar een prachtig uitzichtpunt dat over de Semois kijkt. Daartussen wacht er nog een rotsachtig pad dat naast de Semois loopt. Het meest verrassende landschap tref je aan bij het begin waar voornamelijk velden en glooiende hellingen het zicht domineren. Een avontuurlijk getinte wandeling die dus kalm begint, maar daarna uitpakt met wat wildere stukken.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-semois-en-zijbeken-originele-wandelingen-70895435

De veertig mooiste wandelroutes in 2021 ( 30 - 21)

De volgende tien wandelingen in deze top veertig kent enkele verrassingen. Verrassingen omdat het gaat om wandelingen waarvan ik niet dacht dat ze zo goed zouden scoren. Dat kan gaan van wandelingen in mijn eigen regio van de Kempen tot inHenegouwen, dat niet meteen geboekstaafd staat als wandelprovincie. Mijn meest bijzondere wandelervaring van 2021 is ongetwijfeld de Boucle Noire rondom Charleroi waar ik wel een ander land lijk binnengestapt te zijn. Het culturele erfgoed van deze industriestad is op z'n minst bijzonder te noemen. 

30. De vallei van de Boven-Samber
Hoewel ik voor mijn wandelbelevenissen vaak in Wallonië te vinden ben, is Henegouwen toch een onderbelichte provincie in dit hele gebeuren. Toch zijn er soms interessante wandelingen te vinden in deze Ardennen-loze provincie. Deze wandeling loopt in een heuvelachtig landschap door bos en velden, maar weet vooral op te vallen door het plaatsje Hourpes waar het industriële verleden van Henegouwen te zien is. Een watertoren van een (voormalige) ijzersmelterij staar er pal naast een woning, want waarom ook niet... Deze wandeling is afkomstig van de website Originele Wandelingen en is met 21 kilometers één van de langere wandelingen op deze website. Dit is een leuke route, maar het eerder saaie stuk tussen kilometers vijf en tien voorkomt dat deze wandeling hoger staat genoteerd.

Link: https://www.wikiloc.com/hiking-trails/de-vallei-van-de-boven-samber-originele-wandelingen-68392665


29. Holle Wegen in en rond het Meerdaalwoud
Originele Wandelingen bestaat als website al heel wat jaren, maar zag het levenslicht als een privéproject van Gert Sonck die deze routes plaatste op een eigen, persoonlijke webstek van Telenet. Niet alle routes zijn overgeheveld en dit is één van deze achtergebleven wandelingen. Ik begrijp niet goed waarom, want de omgeving van de taalgrens tussen Vlaams- en Waals-Brabant is een toffe regio om te wandelen. Het Meerdaalwoud zelf vond ik niet erg spectaculair, maar het zijn vooral de paden erna die deze wandeling kleuren. Vele holle wegen en natuurpaden gaan van veld tot veld en af en toe wordt er zelfs een akker overgestoken. Er is wel een moerasachtig stuk dat moeilijk begaanbaar is en dit heb ik overgeslagen ten voordele van een zelf geïmproviseerd stuk wat de wandeling één kilometer langer maakt.    

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/holle-wegen-in-en-rond-het-meerdaalwoud-originele-wandelingen-72634405

28. Grenswandeling in de vallei van het Merkske
Eén van mijn eerste wandelingen in 2021 was dit grensgeval. De provincie Antwerpen organiseert jaarlijks een wedstrijd wandeling van het jaar waarvan (quasi) dezelfde route is uitgeroepen tot laureaat in 2019. Het is gemakkelijk te zien om waarom want met name het begin van de wandeling is een waar plezier voor de liefhebber.  Vooral het stuk rond de Halsche Beemden is een plezier om door te stappen, hoewel het hier heel modderachtig kan zijn. Gelukkig helpen de aanwezige knuppelpaden om de wandelschoenen (gedeeltelijk) te ontzien. Ook de voormalige landloperskolonie van Wortel is een interessante plek om te verkennen, hoewel de lange stukken rechtdoor niet echt inspirerend zijn voor het stappen. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/grenswandeling-in-de-vallei-van-het-merkske-66806162






27. Zammelse Broekwandeling
Er zijn van die wandelingen die je compleet verrassen omdat je niet verwacht dat het leuke wandelingen zijn. Dit is er zo eentje en wist me aangenaam te verrassen toen ik in de omgeving van de Grote Nete een avondwandeling maakte. Deze omgeving werd in het verleden veel gebruikt om turf te winnen en de achtergelaten turfputten zijn nu getransformeerd tot prachtige plassen waar een heleboel leven in te vinden is. Dit is één van de mooiere broekgebieden in Vlaanderen en de kleur groen domineert ruim twee uur dit traject. Enkel de roestbruine kleur van de Grote Nete staat hiermee in schril contrast. Op het einde van de wandeling is er ook nog een korte passage door een bos waar ook nog een kalvarieweg terug te vinden is. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/zammelse-broekwandeling-73969701

26. La Boucle Noire de Charleroi
Van Charleroi wordt gezegd dat je een andere wereld binnenstapt wanneer je er ronddwaalt en dat is zeker en vast het geval bij deze wandeling dat het hinterland van deze industriestad exploreert. Wat meteen opvalt - en dat is helaas niet in positieve zin bedoeld - is de enorme hoeveelheid zwerfvuil die hier rondslingert. Ook het post-industriële uiterlijk van de (verlaten) staalindustrie bezorgde deze stad ooit het predicaat lelijkste stad van Europa. Het meest bijzondere zijn misschien wel de talloze mijnterrils rondom de stad waarvan er enkele op een bezoekje worden vereerd. Een gigantische terril op één kilometer van een groot station? Het klinkt absurd, maar het is wel de realiteit bij deze toch wel erg speciale wandeling.   

Link: https://nl.wikiloc.com/hiking-trails/la-boucle-noire-de-charleroi-63479867

25. Landschapswandeling De Liereman
Hoewel het natuurgebied van De Liereman vorig jaar voor een groot stuk is afgebrand, is het nog verrassend hoe levendig en divers dit natuurgebied er een jaar later uitziet. Naar het einde van de wandeling toe verraden enkele verbrande boomstammen de aanwezigheid van een geleden bosbrand, maar voor het overige is hier weinig op aan te merken. Groot pluspunt van dit gebied is de enorme diversiteit van bos en heide dat op regelmatige basis met elkaar afwisselt. Ook het feit dat je hier lang kan wandelen op onverharde paden in het drukke Vlaanderen zonder een autoweg tegen te komen is een groot pluspunt. Wat mij betreft is het natuurgebied van De Liereman één van de mooiste gebieden in de Noorderkempen. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/landschapswandeling-de-liereman-88892202

24. Naar Rochers de Samson
Dit is een vrij recente wandeling van Originele Wandelingen die me naar de streek van de Naamse Condroz bracht. De onvervalste ster van deze wandeling is ongetwijfeld de rotskam van Rochers de Samson. De weg naar boven is weliswaar gebarricadeerd met een nadarhek, maar dat weerhield me er niet van om naar boven te gaan. Een beetje vreemd aangezien de paden hier niet gevaarlijker zijn dan bij andere rotsmassieven in de Ardennen. Enkel de wilde geiten vereisen wat aandacht, zeker bij de enorme afgrond vlakbij de Maas. De Rochers de Samson zijn een erg fraai toneel om door te stappen met ook een oude burcht waar slechts erg weinig van overblijft (ik heb er in ieder geval niks van gezien). 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/naar-de-rochers-de-samson-originele-wandelingen-77984559

23. Wandeling in Vochtig Haspengouw
Dit is opnieuw één van de achtergebleven wandelingen van Originele Wandelingen en het is mij een raadsel waarom. Deze wandeling bezoekt de streek van Vochtig Haspengouw en kan uitpakken met enkele originele kleppers. Zo passeer je het voormalige station van Jesseren, maar de meest bijzondere ervaring is de voormalige spoorwegbedding die nu fungeert als wandelroute. Deze voormalige bedding loopt zelfs over een brug en totaal onverwacht loop ik wat later over deze brug die nergens heen lijkt te gaan. De fruitboomgaarden en het beemdenlandschap scoren ook hoog op deze wandeling en dit wordt gecombineerd met enkele toffe stukken die bestaan uit knuppelpaden. Naar het einde toe is er ook een kleine Gallo-Romeinse site. Voor een traject van vijftien kilometer is dit een heel complete wandeling.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/wandeling-in-vochtig-haspengouw-originele-wandelingen-70328913

22. La Sibérie
Alweer een wandeling van Originele Wandelingen en ook dit keer een vrij recent exemplaar. Deze wandeling leidde me naar de plek van Les Sept Meuses waar ik in het verleden al eerder was. Dit is een fraai uitkijkpunt waar de Maas in de verte zeven bochten maakt. Het hoogtepunt is echter een ander uitkijkpunt, La Sibérie. Het grootste wandelplezier van deze route bevindt zich hier waar het al zigzaggend naar beneden gaat op kleine paadjes. Wat later gaat het via een veld naar een ander bos waar er opnieuw een mooi uitkijkpunt staat te wachten. Dit is geen heel zware wandeling, maar de beginklim waar het zo'n honderddertig meter omhoog gaat, is toch zeker niet te onderschatten! 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/la-siberie-originele-wandelingen-76208745

21. De buitenlucht opsnuiven in Arendonk
Wandelgids Zuid-Limburg
is één van mijn ontdekkingen in 2021 als wandelbron. Deze Nederlandse website is voornamelijk geënt op Nederland, maar biedt ook heel wat wandelingen aan op Vlaams en Waals grondgebied. Dit exemplaar maakt er een tweelandenfeestje van en verkent zowel België als Nederland. Vooral het gedeelte in Nederland vond ik erg leuk met het natuurgebied Reuselse Moeren dat beschikt over een drassig veenlandschap met diverse plassen. Dit wordt aangevuld met een dubbele passage lans het kanaal Dessel-Turnhout-Schoten en een bezoekje aan het natuurgebied Het Goorken. Voeg daar de verrassende doorsteekpaadjes in Arendonk aan toe en je beschikt over een één van de meest gevarieerde wandelingen die ik dit jaar heb gedaan.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-buitenlucht-opsnuiven-in-arendonk-72954464

zondag 9 januari 2022

De veertig mooiste wandelroutes in 2021 (40 - 31)

Het jaar 2021 is opgenomen in de annalen van de eenentwintigste eeuw en dan is het naar goede gewoonte tijd om even stil te staan bij de wandelingen die ik heb afgelegd het afgelopen jaar. Ook dit jaar zijn er dat weer een behoorlijk aantal en omdat het toch zonde is om enkel de allerbeste te belichten, heb ik er een meer omvattende top veertig van gemaakt. En zelfs bij veertig wandelingen is het soms moeilijk kiezen. 

Dit jaar liet zich vooral omschrijven als regenachtig en dat is één van de voornaamste redenen waarom ik in 2021 minder in Wallonië te vinden was. De wandelingen die ik er heb gedaan, zijn daarentegen wel (bijna) allemaal de moeite waard. Ik heb ook de gewoonte om elk jaar een trekking te doen en die vond in 2021 plaats in IJsland. Het is dan ook geen verrassing dat redelijk veel van deze IJslandse wandelingen zich in (de top) van deze lijst bevinden. Qua weer was 2021 een erg matig wandeljaar maar dat mocht het wandelplezier dus niet drukken. 

40. Stationsstapper Godinne-Dinant
Op papier klinkt de stationsstapper tussen deze twee stations als een leuke wandeling. De omgeving van Dinant is sowieso een mooie regio om te wandelen en bovendien gaat het op deze wandeling door twee natuurgebieden en worden twee steengroeves bezocht. In de regenachtige maand van februari 2021 was de waarheid toch lichtjes anders ingevuld. De route gaat voornamelijk langs (half-)verharde wegen en op een bepaald moment gaat het over tractorpaden die de allure hebben van modderbaden. Het parcours kent echter wel enkele lichtpuntjes zoals Dinant dat de pittoreske eindstop is van deze wandeling en een toch wel stevige klim bij het begin van de wandeling. Daarom mag deze wandeling toch nog de aftrap geven voor deze top veertig.  

Route: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/stationsstapper-godinne-dinant-66610790

39. De begeerlijke buurt van het fort van Kessel
Een relatief korte wandeling die ik in mei heb gedaan in de periode van Hemelvaart. De Kesselse heide is een mooie amalgaam van al het moois wat de Kempen te bieden heeft. Diverse loof- en naaldbossen, zandvlaktes, vennen en diverse soorten struikgewas. Het fort van Kessel voegt daar een klein stukje cultuur aan toe, al is deze plek vooral populair bij de vissers onder ons. Kleine nadelen van deze wandeling zijn een kort stukje langs een spoorweg en bepaalde passages in een broekbos die toch wel erg modderig waren, hoewel de winterperiode toch al achter ons lag. 

Route: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-begeerlijke-buurt-van-het-fort-van-kessel-73020439

38. Beekvalleien en venen in Malchamps
Deze wandeling is één van de eerste wandelingen van 2021 die ik in Wallonië heb afgelegd en is er eentje met hoogte- en laagtepunten. Voordelen zijn ontegensprekelijk het prachtige veengebied van Malchamps dat op een zonnige februaridag er echt prachtig bijlag. Ook de passages door enkele beekvalleien in de Ardense bossen smaken naar meer. Domper op het wandelfeest is echter een behoorlijk lange passage langs residentiële zones waar het gedurende enkele kilometers via verhard wegdek naar een nieuw natuurgebied gaat. Met een beetje meer creativiteit valt er volgens mij een betere wandellus te ontwerpen dan diegene die ik heb afgelegd.  

Route: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/beekvalleien-en-venen-in-malchamps-66296947

37. Dystopie en mijnterrils in Beringen
Sommige wandellingen kunnen me echt verrassen en dat heeft dit exemplaar zeker gedaan. Van Charleroi weet ik dat het een post-industriële omgeving heeft, maar ook Beringen beschikt over zo'n buurt, maar dan wel een stuk kleiner. In de omgeving van de voormalige mijnsite duiken (voormalige) gebouwen en constructies op in de meest verrassende plekken en daardoor biedt deze wandeling een ideale mix van natuur en cultureel erfgoed. Het bezoek aan de plaatselijke mijnterril vormt de afsluiter van de dag en biedt een mooi panorama over de onmiddellijke omgeving. Een leuke kandidaat dus als je een niet-alledaagse wandeling wil doen. 

Route: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/dystopie-en-mijnterrils-in-beringen-75142109

36. De Duinengordel in Oudsbergen
Oudsbergen is één van de nieuwste fusiegemeentes in België en is genoemd naar de duinengordel die de voormalige Limburgse gemeenten Meeuwen-Gruitrode en Opglabbeek verbindt. Hier bevindt zich de grootste stuifduin van Vlaanderen wat sowieso een leuk gebied is om te wandelen. De aanloop- en uitlooproute van deze wandeling zijn helaas behoorlijk lang en maken deze route daarom minder aantrekkelijk. In het duingebied is het echter leuk om te wandelen en de beboste duinen bieden een gezonde mix van duingebied en bos. Het gebied maakt ook deel uit van het nationale park Hoge Kempen, het enige nationale park van België. 

Route: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-duinengordel-in-oudsbergen-63779849

35.  Álftavatn – Emstrur (Dag 3 Laugavegur)
De Laugavegur is een schitterende trekking, maar dag drie was helaas van een beduidend lager niveau dan de andere dagen. De omgeving wordt gekenmerkt door uitgestrekte lavavelden die doen denken aan een maanlandschap met op de verre achtergrond de IJslandse bergen. Dat klinkt indrukwekkend - wat het eigenlijk ook wel is - maar wanneer je kilometer na kilometer wordt getrakteerd op hetzelfde plaatje dan is de charme na een paar uurtjes ook ver te zoeken. Gelukkig zijn er enkele natuurmonumenten om het interessant te houden zoals een spectaculaire waterval bij het midden van de route.

Route: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/day-3-laugavegur-alftavatn-emstrur-82394924 

34. Stationsstapper Groenendaal – Halle
Opnieuw één van de stationsstappers die ik bij het begin van het jaar deed, deze keer in de groene gordel rondom Brussel. De regio hier is verrassend heuvelachtig, hoewel je geen echt steile beklimmingen of dalingen moet verwachten. Het Zoniënwoud is een prachtig bos om in te lopen en ook de rest van deze wandeling is verrassend groen met als hoogtepunt het dorpje Dworp waar een mooie beekvallei loopt. Het gaat ook relatief vaak langs enkele veldwegen waardoor deze wandeling best goed scoort op het vlak van variëteit ondanks de aanwezigheid van de Brusselse rand. Enkel bij Halle begint de verstedelijking grotere proporties aan te nemen. 

Route: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/stationsstapper-groenendaal-halle-69001356 



33. Grenswandeling aan de Viroin
In het pasweekend was dit de derde en laatste wandeling van een uitgebreid wandelweekend en het was helaas van een minder allooi dan de eerste twee. Toch is deze wandeling bij de Franse grens een mooi exemplaar dat begint langs enkele kleine paden die in het verleden fungeerden als smokkelpaden. Wat later gaat het voornamelijk langs brede wegen en dat kon toch minder op mijn interesse rekenen. Via enkele kleine dorpjes gaat het terug naar België waar het voornamelijk door landbouwgebied en een beetje bos gaat. Hoewel dit geen vermoeiende wandeling is, gaat het toch verrassend veel omhoog. 

Route: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/grenswandeling-aan-de-viroin-originele-wandelingen-69727029

32. Langs en over de Schreve
In West-Vlaanderen kom ik niet vaak om te wandelen, maar als ik er kom, is het dikwijls dubbel genieten en dat geldt ook bij deze wandeling. Deze wandeling volgt voornamelijk de IJzer, Belgiës kleinste stroom. Ik heb deze wandeling afgelegd in een periode dat ik wat meer in de Ardennen zat en ik moet bekennen dat het verschil met de Waalse regio in het voordeel pleit voor deze wandeling. Erg plat, erg groen, maar ook erg mooi. Echt een wandeling die je rustig op het gemak wil doen op een zonnige dag in het weekend wat ik vervolgens ook deed. Wanneer je hier vaker in de regio komt, kan ik wel geloven dat je een stuk strenger bent voor deze wandeling. Want hoe mooi ze ook is, erg bijzonder is ze helaas wel niet. 

Route: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/langs-en-over-de-schreve-in-beveren-aan-de-ijzer-originele-wandelingen-71318149

31. Stationsstapper Brugge – Beernem
Het Brugse Ommeland is eveneens een mooie wandelregio, getuige deze wandeling. Dit is ook een wandeling in West-Vlaanderen en dat is nu eenmaal een provincie waar ik niet zo vaak kom. Vooral het natuurgebied van Assebroekse Meersen weet te imponeren met haar verdronken weilanden. Soms hebben deze velden meer de allures van plassen dan velden. Het is dan ook geen verrassing dat hier veel watervogels nestelen. Ook het erg nauwe natuurgebied Gevaerts-Noord dat gewrongen zit tussen een autoweg en kanaal is een erg tof gebied om door te wandelen. Kortom, deze wandeling is een mooie kans om de fraaie streek van Brugge te leren kennen.

Bron: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/stationsstapper-brugge-beernem-66488690

zaterdag 8 januari 2022

Reisverslag Mexico deel vijf: terug naar de kust

Donderdag 30 december
We vertrekken uit het grijze Chetumal en de eerste, uitgebreide tussenstop wacht amper na een halfuur. Laguna de Bacalar is een prachtig meer waar een plaatselijk bord er ons op attendeert dat het zeven kleuren kent. Het meer is 42 kilometer lang, maar slechts 2 kilometer breed en daarom niet erg groot. Toch is het een populaire bestemming voor toeristen als ik de vele eettentjes en cafés bekijk die zich vlakbij aan het meer bevinden. We stoppen aan zo'n etablissement in Spaanse costa-stijl en voor een aantal reisgenoten is dit het teken om meteen in het water te duiken. Ik etaleer echter eerst m'n fotografiekunsten om de verschillende blauwtinten te fotograferen, maar dat valt eerlijk gezegd tegen. Vooral omdat ik hoogte nodig heb om de verschillende kleuren vast te leggen en die is er in de onmiddellijke omgeving niet. 

Samen met zeven andere personen huren we een bootje om over het meer te varen en wordt de boot ook twee keer stilgelegd om van een korte zwempartij te genieten. Op de punten waar wij komen, is het meer niet diep, maar er zijn wel diepe punten. Het meer is zo verbonden met een cenote en die gaat tot ruim tweehonderd meter diepte! Onderweg verlies ik natuurlijk nog m'n pet en moet het motorbootje noodgedwongen stoppen en wordt het hoofddeksel uit het water gevist. Geen man overboord dus. Hierna bezoek ik nog een klein fort dat zich vlakbij bevindt. Het is te zeggen: ik ga even rond het fort, maar ik ga weliswaar niet binnen. Fuerte de San Felipe de Bacalar is namelijk niet erg indrukwekkend en ik vermoed dat je wel erg snel door het fort bent gelopen. 

Na het middageten is het weer tijd voor onze favoriete plek: de bus. Die gaat van Bacalar naar Tulum en dat zou ongeveer 2,5 duren. Ik weet niet wat er onderweg is misgegaan, maar uiteindelijk worden er dat ruim 3,5 en dat betekent dat er slechts nog één uur beschikbaar is om Tulum te bezoeken. In een sneltreinvaart spoed ik me naar de inkom om kaartjes te kopen. In vergelijking met de vorige drie Maya-sites heeft Tulum een totaal andere sfeer en daar zal de aanwezigheid van Tulum als populaire badplaats niet vreemd aan zijn. Soms heb ik het gevoel om in de nieuwste Baywatch-film rond te lopen met gebronsde mannentorso's en vrouwenlichamen die meer siliconen hebben dan de gemiddelde Brico-voorraad rijk is.

Tulum zelf is overigens erg mooi met prachtig onderhouden paden en tuinen waar de ruïnes zich perfect thuisvoelen. Deze keer is er geen gids bij en dokter ik zelf mijn eigen route uit om de verscheidene gebouwen te bezoeken. Na het bezoek aan Chichen Itza, Uxmal en Palenque weet ik ongeveer wat ik kan verwachten en Tulum heeft inderdaad min of meer dezelfde architectuur als de vorige sites. Het enige wat echt ontbreekt is een majestueuze tempel die boven alle andere gebouwen uittorent, maar Tulum was altijd al een relatief kleine site gebleven. Een uur lijkt kort, maar blijkt dan toch net voldoende te zijn om alles op een rustig tempo te bezoeken. Eindbestemming van de dag is het toeristisch kloppend hart van Yucatan: Playa del Carmen.       

Vrijdag 31 december
De Rivièra Maya, zo wordt de zuidelijke kustlijn van Mexico genoemd waarin Cancun, Tulum en Playa del Carmen populaire oorden zijn. De gelijkenis met de Spaanse Costa is treffend en omvat bijna alles aan toerisme wat ik met een passie haat: veel te druk, duur, oppervlakkig en geen zinvolle dingen om te doen. Carmen del Playa is echter maar een boogscheut verwijderd van het eiland Cozumel waar enkele van 's werelds mooiste koraalriffen liggen. Een fantastische gelegenheid om te duiken dus, ware het niet dat we de dag erna terug naar huis vliegen en dan is een duikpartij geen goed idee wil je je trommelvliezen in onbeschadigde toestand houden. Op eigen houtje organiseer ik dan maar een trip naar de geheime rivier, Rio Secreto. 

Rio Secreto bevindt zich op amper een paar kilometer van Playa del Carmen en is een ondergrondse grot waardoor een rivier loopt. Al zwemmend en lopend trek je gedurende twee uur door deze grot en dat is best wel een unieke ervaring! Eerst word ik opgepikt door een chauffeur die me naar ginder brengt. Ik wil wel graag op tijd terug zijn, want om vijf uur is er een Corona-test voor de terugvlucht die ik uiteraard niet wil missen. De perfect eentalige chauffeur verstaat helaas geen Suske en Wiske-Spaans en dus blijf ik het het antwoord schuldig. Het begin verloopt door de taalproblemen in ware chaos omdat ik totaal niet weet waar ik moet zijn. Gelukkig is er een Engelstalig staflid die me uitlegt hoe de procedure werkt. Ik krijg een gids toegewezen, rijd met een busje naar de grot, trek een wetsuit en waterschoenen aan en dan is het tijd om af te dalen in de grot. 

Het eerste wat opvalt in de grond zijn de stalagmieten en stalactieten die hier staan en die groeien soms van bodem tot aan de top van de grond. Ook stengels van bomen bevinden zich als uitstekende lianen aan het plafond van deze grot. Deze stengels absorberen het water van de grot zodat de bomen altijd een watervoorraad voor handen hebben. Een ander indrukwekkend moment is wanneer er bovenaan de grot een gat is waardoor je de bovenliggende jungle ziet. Pas dan realiseer ik me ten volste dat deze onderwereld zich vlak onder de Mexicaanse jungle bevindt. Wat later wordt het loopwerk ingeruild voor zwemwerk en zwemmen we door de grot. M'n helm met spotlicht valt telkens op mijn neus en dat maakt het zwemmen wat moeilijker. Wanneer ik terug kan staan, wordt dat euvel letterlijk rechtgezet. 

De rest van de trip gaat zo verder, maar het meest indrukwekkende moment wordt voor het laatste bewaard. "Sluit je ogen, tel tot drie en doe dan pas je ogen weer open. Denk aan hoe bevoorrecht je leven is om dit te kunnen meemaken", zegt gids Paulina wat iedereen vervolgens doet. Bij de derde tel gaan de ogen terug open en die worden begroet met een gigantische leegte van duisternis. Daar lig ik dus in het water van een ondergrondse grot: muisstil en pikzwart voor de ogen. Een onbeschrijfelijke ervaring! Aan alle mooie liedjes komt een einde en dus ook aan dit grotverhaal. Achteraf is er nog de Mexicaanse keuken voor een middagmaal en om één uur brengt een busje me terug naar Playa del Carmen. 

Om vijf uur is er een verplichte antigeentest in het hotel. Bij vertrek is Nederland in lockdown gegaan en bovendien was dit sowieso verplicht aangezien we bij de terugvlucht stoppen in de VS waar een antigeentest of PCR-test wordt gevraagd van maximaal één dag oud. Bij m'n eerste blogpost over Mexico had ik geschreven dat dollars meehebben soms wel eens handig kan zijn en dat is hier dus het geval. De test kan namelijk enkel in dollars worden betaald en niet in Mexicaanse pesos. Volkomen logisch... Na de verplichte neuskeuterij gaan we met de gehele groep nog een laatste keer eten in het commerciële circuit van Playa del Carmen. Ik heb geen grote honger en op het menu staat er plain spaghetti. Dat bestel ik en wat later krijg ik dat inderdaad: zelfs de saus op de spaghetti is in geen velden of wegen te bekennen. Helaas kent het etentje een einde in mineur wanneer blijkt dat twee groepsleden positief hebben getest op Corona. Ook in 2022 is Corona nog steeds prominent aanwezig. 
  
Zaterdag 1 januari 
Het eindsignaal van de reis wordt ingeluid met de terugvlucht van Cancun naar Amsterdam. 's Ochtends nemen we afscheid van buschauffeur Fernando en de instapprocedure op de luchthaven is weer heerlijk Mexicaans. Je kan zelf inchecken via een kiosk, maar je hebt wel de hulp nodig van luchthavenpersoneel die moeten inchecken via hun eigen badge. Uiteraard is daar veel te weinig personeel voor en moet ik twintig minuten wachten vooraleer ik iemand bij de lurven kan grijpen. Vervolgens wordt de bagage zonder al te veel moeite ingecheckt en kan het wachtspelletje opnieuw beginnen. Vooral de tussenlanding in Chicago zorgt voor nervositeit, want bij de heenvlucht duurde de overstapprocedure belachelijk lang. Veel langer dan de twee uur die we ter beschikking hebben in Chicago. Bij de vlucht tussen Cancun en Chicago wordt het boordpersoneel onder een kruisverhoor geplaatst door m'n medereizigers, maar dat werpt wel zijn vruchten af. De procedure in Chicago is vrij duidelijk en gaat bovendien erg snel. Veel sneller dan ooit iemand had durven hopen.

Door de sneeuwval in Chicago vertrekt de terugvlucht ruim een uur later. Om de tijd te doden, lees ik enkele nieuwartikels en pardoes valt mijn oog op een artikel dat zegt dat ruim tien procent van de Amerikaanse vluchten is afgelast door het sneeuwweer en verhoogd aantal besmettingen van de pandemie. Onze vlucht gaat gelukkig wel door en komt ondanks de vertraging op het voorziene uur aan in Amsterdam. Schiphol bewijst opnieuw waarom het mijn favoriete luchthaven is, want met een verbazingwekkend groot gemak wordt de douaneprocedure doorlopen en kan ik na amper tien minuten wachten mijn bagage al van het bagagecarrousel halen. De laatste horde die ik moet nemen, is de trein die me terug naar België brengt. 

Nederland verkeert momenteel in lockdown en dan is het voor onze bovenburen aanlokkelijk om naar een zuiders land af te zakken waar men minder streng is. Dat merk ik vanaf Breda, want jeetjemina wat een grote hoeveelheid Nederlanders reist er met mij mee naar Antwerpen. Normaal gezien is dit een spooktrein in het weekend, maar in tijden van Covid ligt dat dus net een beetje anders. De eerste vakantiegangers zijn inmiddels terug thuis en dan beginnen de onverwachte WhatsApp-berichtjes binnen te komen. Verscheidene personen hebben positief getest en dat bezorgt me toch enigszins zorgen. Wanneer ik thuis ben, leg ik ook een test af en die wijst uit dat ik positief het jaar begin. Gelukkig heb ik er amper of geen last van. Hoewel ik dus niks gekocht heb in Mexico, heb ik toch - ongewild - een souvenir meegenomen.  

donderdag 6 januari 2022

Reisverslag Mexico deel vier: onderweg met de bus

Maandag 27 december
Soms wordt bij reizen een beetje flexibiliteit gevraagd en dat is op deze dag zeker waar. In het programma staat het volgende geprogammeerd: "Vanuit San Cristóbal rijden we door de jungle richting Palenque. Een absolute must see zijn de azuurblauwe watervallen van Agua Azul en de gigantische Misol Ha-waterval". Maar dat is buiten de waard van een aantal Zapatista gerekend. Dit is een links-radicale rebellengroepering genoemd naar Emiliano Zapata die in deze regio actief is. Ze bestaat voornamelijk uit de inheemse bevolking, zeg maar de Maya's, die de invloed van de Mexicaanse regering niet op prijs stelt. De Maya's zien hun land en bezittingen graag, maar de Mexicaanse staat ziet dat nog liever en vond er dus niets beter op om grote lappen grond te onteigenen voor eigen gebruik. 

Sindsdien heeft de lokale bevolking weinig sympathie voor de Mexicaanse staat en verenigen ze zich onder militante groeperingen zoals onder andere de Zapatista. Toeristen betalen daar - letterlijk - het gelag van, want die worden onderweg staande gehouden bij wegblokkeringen en bij het betalen van een kleine som mogen ze doorgaan. Je weet enkel nooit op voorhand over hoeveel wegblokkeringen we spreken. Ziehier de reden van onze terugkeer.  Terugkeer? Yups, want onder het bewind van chauffeur Fernando gaat het van San Cristóbal terug naar Villahermosa en wordt er meteen in één stuk doorgereden naar Palenque. Geen Agua Azul en Misol Ha dus, wel heel veel kilometers vreten in de bus. 

De bus brengt ons terug langs de plekjes die we een aantal dagen geleden passeerden. Veel pauzes zijn er niet voorzien, want het is echt wel een heel lange weg terug. In de namiddag wordt er nog een quiz georganiseerd om te zien hoe goed de groep elkaar kent. Met drie families aanwezig en slechts drie individuele reizigers, waaronder ikzelf, transformeert de quiz soms tot een potje hoe goed ken je je eigen familie. Een leuke afwisseling, maar het kan niet voorkomen dat deze dag aanvoelt als een maat voor niks. In de late namiddag komen we aan bij Palenque waar het viersterrenhotel er wel erg chique uitziet. In deze stad zelf is er helaas niks te zien en mijn rituele avondwandeling maakt dus plaats voor een restaurantbezoek om de inwendige mens te verzorgen. 

Dinsdag 28 december
Hoewel Palenque zelf best wel een kleurloze stad is, is het toch een populaire vakantiebestemming. Dat heeft het te danken aan de prachtige Maya-ruïnes die diep verscholen zijn in het regenwoud. De gids legt bij het begin van de rondleiding uit dat maar liefst 95% van alle gebouwen zich onder een diepe laag jungle bevinden. Hetgeen we te zien krijgen, is dus slechts een fractie van wat Palenque vroeger was. Ook op deze site wordt er geopend met het uitzicht op een indrukwekkende tempel, maar het verschil met Chichen Itza en Uxmal is dat de gids hier meer vertelt over de ontdekking van de Maya-site in Palenque. Zo werd pas in 1952 het bestaan van deze site bekend en kon men in de beginjaren de verscheidene tempels bestijgen en was er zelfs een tombe in de Tempel der Inscripties die bezocht kon worden door toeristen. Dat deed de staat van deze tombe uiteraard geen deugd en sinds enkele jaren wordt er gelukkig meer zorg gedragen voor deze gebouwen. 

Aangezien de site zich in het Mexicaanse regenwoud bevindt moet er overigens wel zorg voor worden gedragen, want anders worden de tempels en andere ruïnes binnen de kortste keren overwoekerd met junglegroen wat dus effectief in 2020 gebeurde wanneer de pandemie de hele wereld platlegde. Maar ook nu wordt er dagelijks zorg gedragen voor deze gebouwen getuige twee groenwerkers die met hun bosmaaiers het ongewenste groen van de tempels verwijderen. Nog meer dan Uxmal is Palenque een Maya-site die verscholen is in het regenwoud. Het is dan ook geen verrassing dat Palenque naast de indrukwekkende Maya-ruïnes ook een groot deel regenwoud herbergt waar je kan doorwandelen. Jammer genoeg is er daar geen tijd voor, want in de namiddag is het tijd voor watervalplezier. 

Het overslaan van de Agua Azul en Misol Ha-watervallen wordt namelijk in één keer goedgemaakt met de Roberto Barrios-watervallen, zeg maar het minder commerciële broertje van Agua Azul. Deze laatste is beroemder, maar wordt ook overstelpt met veel meer toeristen en straatverkopers. Dan is kleine broer Roberto Barrios toch wat meer afgelegen en rustiger en wellicht ook leuker om te doen. Ondertussen heb ik echter honger gekregen en is er uiteraard wel een klein restaurantje waar je iets kan bestellen. Uit het Spaanse menu heb ik lukraak iets gekozen zonder te weten wat het is en achteraf blijkt het rauwe vis te zien. Allesbehalve mijn lievelingskost, maar een hongerige mens is met weinig tevreden. Na een halve vis opgepeuzeld te hebben, trek ik rond met mijn fototoestel om het azuurblauwe water te fotograferen. Hier ziet het toch een klein beetje uit als paradijs op aarde.  

Natuurlijk zou het erg jammer zijn om hier ook niet even te zwemmen wat ik vervolgens ook doe. De eerste ontmoeting met het water verloopt toch wat kouder dan ik dacht, maar went snel. Omdat het hier relatief rustig is, kan ik ongedwongen zwemmen al zijn sommige van de poelen niet erg groot. De watervallen kennen ook verschillende niveaus wat enkele kajakkers aantrekt. De hoogste waterval is echter ruim vijf meter hoog en dat is toch net iets te hoog om met een kajak van af te denderen. Gelukkig zijn de lager gelegen watervallen minder hoog voor hen. Dit is een mooie plek om een namiddag door te brengen, maar na drie uur heb ik het ook wel gezien. 's Avonds is mijn bezoek in Palenque opnieuw beperkt tot enkel een restaurantbezoek. Ondanks de mooie locatie van Palenque is het de minst sprankelende stad van Mexico op mijn reis. 

Woensdag 29 december
Alweer een lange busdag, maar gelukkig wel de laatste. Deze keer gaat het van Palenque naar Chetumal, een middelgrote stad die zich vlakbij de grens met Belize bevindt. Opnieuw zijn er weinig stops voorzien en bij het overschrijden van de tijdszone komt er bovendien nog een extra uur bij op de klok. Waar bij de vorige lange busdag er nog duchtig naar buiten kon gekeken worden met een prachtig bergdecor in de Chiapas is dat nu niet het geval. Ook geen quiz onderweg en dus blijft het een doodse boel deze dag. 

De kleine wijzer van de klok is al de zes gepasseerd wanneer we 's avonds aankomen in Chetumal. Wanneer ik geïnstalleerd ben in m'n hotelkamer, neem ik de Lonely Planet reisgids bij om een restaurant te zoeken. Sergio's Pizzas wordt er aangeprezen en aangezien de Italiaanse keuken me meer bevalt dan de Mexicaanse is de keuze snel gemaakt. In de reisgids wordt het decor van het restaurant omschreven als een 19de-eeuws saloon uit de Far West, maar dat is toch wel een beetje overdreven. Niettemin is het hier wel gezellig en ben ik toch lichtjes verbaasd dat er niet meer personen aanwezig zijn. Achteraf blijkt dat ik wat te vroeg ben gearriveerd en komt de lokale bevolking wat later de inwendige mens verzorgen. 

Na het avondeten loop ik nog even door deze stad. De reisgids van Lonely Planet omschrijft de stad als weinig spectaculair en buiten een park zijn er geen trekpleisters. Aangezien ik vlak bij de kust ben, besluit ik om daar even poolshoogte te nemen. Hier is het een levendige boel, want een heleboel toeristen en Mexicanen paraderen er over de promenade en er is bovendien een kleine kermis gevestigd. Enkele opzichtige standbeelden zijn de grootste publiekstrekkers, maar het kan me slechts matig interesseren. Ik geef hier een tiental minuten m'n ogen de kost vooraleer de terugtocht naar mijn hotel wordt ingezet. Een matig einde voor een matige dag.