Reisverslag IJsland deel één: op weg naar de Laugavegur

Het Covid-spook was nog niet helemaal verdwenen in Europa deze zomer en dat betekende andermaal mijn reisplannen bijstellen. Mijn oog was gevallen op een prachtige reis door Centraal-Europa met een focus op wandelingen door verschillende gebergtes, maar dat ging niet door omdat de complexe papierenwinkel per land een ware chaos was. Het alternatief was dan IJsland aangezien ik vorig jaar het zonnige Madeira op zocht en nu iets anders zocht. Bovendien had ik dit jaar ook nog geen trekking gedaan en kon ik nu de Laugevegur-trekking combineren met een georganiseerde reis door IJsland. Twee vliegen in één klap slaan, heet zoiets.

Zaterdag 21 augustus

Covid-maatregelen kunnen snel per land aangepast worden en dat ondervind ik aan den lijve wanneer ik wil vertrekken. Twee keer gevaccineerd zijn is niet genoeg en plots is er ook een bijkomende PCR-test vereist. Bij het vertrek op Schiphol hebben de Nederlandse medewerkers bovendien nog eens moeite met het Belgische papierwerk aangezien er één of andere code zou ontbreken. Het mysterie wordt nooit opgehelderd, maar gelukkig mag ik toch wel het vliegtuig op. Na een vlucht van drie uur land ik bij Keflavik, een plaatsje dat ongeveer op een uur rijden van Reykjavik ligt. Hier word ik opgewacht door mensen van Travelbase, dit is de organisatie die de trekking organiseert en samen met maar liefst 44 andere wandelliefhebbers trek ik een week door de IJslandse hooglanden. 

Voor het zover is, wacht er eerst nog een busrit naar Reykjavik Campsite. Onderweg zie ik in de verte de gloeiende top van de Fagradalsfjall-vulkaan die enkele maanden geleden opnieuw actief is geworden. De kleine rode stip contrasteert fel met het gure regenweer in IJsland. Op de campsite worden de formaliteiten gepresenteerd en mag ik bovendien al het kampeermateriaal ontvangen. Ik mag bivakeren in een driepersoonstent en dat is het begin van een dagelijkse strijd om dat onding op te zetten en af te breken. 

's Avonds is er nog tijd om naar Reykjavik te gaan, maar aangezien de camping zich buiten het centrum bevindt, betekent dat al gauw een half uur te voet of met de bus. Aangezien ik toch iets of wat uitgerust aan de start wil verschijnen van deze trekking verkies ik om op de camping te blijven en mijn fotografiekunsten te etaleren. Zoals verwacht is hier niet heel erg veel te beleven. Het enige wat echt opvalt, is de imposante Hallgrimskirkja die in de verte te zien is. 

Zondag 22 augustus

Op deze zondagochtend wacht er nog een tweede formaliteitenronde waarbij ook het aanwezige schoeisel wordt geïnspecteerd. Ik krijg de opmerking dat mijn schoenen wel heel erg afgesleten zijn en daar schuilt wel een graad van waarheid in. Ondanks dat ik mijn wandelschoenen vorig jaar heb gekocht, heb ik toch aardig wat kilometers op de stappenteller afgelegd in de Ardennen en heb ik er vorig jaar ook de Westweg mee gehiket. 

De aanwezige gidsen zien er zichtbaar zenuwachtig uit bij het zien van zoveel sleet en een dag later vraagt men me zelfs of ik misschien niet beter terugkeer. Mijn vreest toch voor mijn veiligheid en die van anderen. De schoenen zijn zeker niet in de beste staat, maar dit voelt toch wel heel hard overdreven aan... Ik geef aan om - op eigen verantwoordelijkheid - verder te gaan en een week later, blijkt dat er inderdaad geen vuiltje aan de lucht is. Meer nog, de Laugevegur is de enige trekking tot dusver waar ik niet ben uitgeschoven of gevallen. En dat op een paar afgekeurde wandelschoenen!

In de late ochtend vertrekken we met de bus naar Landmannalaugar en dan blijkt met hoeveel we werkelijk zijn op deze trekking. De grote bus zit overvol en het vergt kunst- en vliegwerk om alle rugzakken weg te stoppen in de bagageruimte. Het weer belooft weinig goeds met een ochtend die uitgeregend is en de weersvoorspellingen voor de komende dagen voorspellen hetzelfde weer. De busrit duurt ongeveer vier uur en vanaf het tweede uur dient het wilde karakter van IJsland zich aan. Zo ver het oog reikt zie ik uitgespuwde rotsen die liggen op desolate lavavelden. Dit wordt wel vergeleken met een maanlandschap en de gelijkenis is treffend. 

De bus houdt ook verscheidene keer halt om proviand in te slaan, maar ook om een fraaie waterval te bekijken. Het zijn eigenlijk twee watervallen die samenkomen in een poel waar ook vissers met knielaarzen staan om hun zalmvoorraad te vergroten. Het is een fraaie plek en een voorbode voor wat komen gaat: tijdens na mijn bijna drie weken in IJsland kan ik bijna geen waterval meer zien, zoveel zijn het er!

Eenmaal aangekomen bij startplek Landmannalaugar is het de beurt om de tent op te zetten, maar daar roep ik toch vriendelijk de hulp in van een gids. Ik ben sowieso al vrij onhandig en ik heb geoefend om een tweepersoonstest op te zetten. Dit exemplaar is voor mij helemaal ondoenbaar. Nadat het leed geleden is, blijkt dat er nog een stevige namiddagwandeling op de planning staat. Landmannalaugar is beroemd omwille van de veelkleurige rhyolietbergen die er prachtig uitzien en dat is wel een wandelingetje waard.

Nou wandelingetje... De wandeling duurt ruim negen kilometer en is met bijna vijfhonderd hoogtemeters toch steviger dan ik denk. De omgeving ziet er prachtig uit en ik bevind me altijd bij de laatsten van de groep omdat ik na elke hoek weer mijn fototoestel neem om foto's te nemen. Uiteraard belandt negentig procent daarvan in de virtuele vuilbak, maar het toont wel aan dat de omgeving een lust voor het oog is. Enige spelbreker is het weer dat erg bewolkt is en af en toe uitpakt met stevige windstoten en regenbuien. Daarentegen zorgt het ook wel voor dramatische foto's en dat pleziert vooral de fotograaf in mij.   

Maandag 23 augustus

Ik maak me op voor de eerste wandeling van de Laugavegur en die brengt me van Landmannalaugar naar het dak van deze trekking, de Hrafntinnusker. Dit plekje - als je het zo al kan noemen - ligt op een hoogte van ongeveer 1080 meter en is de hoogste piek van de gehele trekking. Dat betekent bijna zevenhonderd meter stijgen, maar het lastigste aspect is toch wel het erg veranderlijke weer. Bij de beklimming op een berg doe ik soms mijn jas uit omdat ik het te warm heb, maar als een plotse storm opduikt, is het toch wel verstandig om de jas terug aan te doen. En daar sta ik dan in al dat zweet... 

Wat mij betreft, is dit de mooiste dag geworden van de gehele trekking want de landschappen zijn enorm divers en je kan heel wat dingen van de bucketlist schrappen na deze etappe. Landmannalaugar betekent zoiets als warme bronnen en de avond voordien heb ik zelfs nog rondgedobberd in de plaatselijke bronnen. Dat houdt dus in dat de omgeving zelf ook voorzien is met deze bronnen. Ik weet niet of ik het geisers mag noemen, maar het zijn in ieder geval gaten in de grond waar stoom uitkomt. De penetrante zwavelgeur die deze bronnen uitspuwen, is moeilijk te missen. Maar het is dus duidelijk waarom IJsland het land van vuur wordt genoemd. 

Dit zorgt ook voor erg pittoreske stopplaatsen zoals een groene heuvelrug die me doet denken aan The Shire van Lord of the Rings en even verder is er dus zo'n geiser annex warmwaterbron waar stoom uitkomt. De witte stoom trekt vervolgens over de pauzerende menigte van wandelaars en dat is toch wel een magisch moment. Op deze dag zijn er wel meerdere magische momenten te noteren want de panorama's zijn echt wel prachtige plaatjes. Afhankelijk van het zonlicht krijgen de rhyolietbergen diverse kleurschakeringen, maar daar moet ik vandaag niet te hard op rekenen. Af en toe valt er wel een streepje zon te ontdekken, maar het zijn toch de wolken die het beeld van de dag bepalen. Dat neemt niet weg dat ook zonder zon de bergen er imposant uitzien. 

De tweede helft van deze wandeling is wat minder spectaculair. Er zijn minder hoogteverschillen - ondanks de gestage klim naar boven - en het landschap mist echte blikvangers. Hoogtepunt hier is een oversteek bij een ijsveld, maar het stappen door de sneeuw gaat vrij eenvoudig. Op het einde wacht er mij nog een prachtig uitzicht op Hrafntinnusker wat ook de eindhalte is van deze dag. De faciliteiten zijn hier helemaal elementair. Elektriciteit heb je hier niet, toiletten doen me denken aan de goede, oude dagen van de hudo's (houd uw darmen open) op Chirokamp met een zelf uitgegraven put en een waterstraaltje dat je amper stromend water kan noemen. Back to basics dus, maar wel op een geweldige locatie! 

Tegen het canvas: favorieten geveld in de knock-outfase

De groepswedstrijden op dit EK leverden een aantal knappe wedstrijden op en dat niveau werd (gedeeltelijk) verdergezet in de 1/8ste finales op dit Europees Kampioenschap. Er waren een aantal verrassingen te noteren, grote landen hadden soms veel moeite met de kleinere en twee wedstrijden groeiden zelfs uit tot ware spektakelstukken. Een overzicht van de 1/8ste finales. 

Wales - Denemarken 0-4

Denemarken kon met slechts drie punten doorstoten naar de volgende ronde, maar is ondertussen wel op dreef gekomen. Rusland werd met 4-1 opgerold in de laatste groepswedstrijd en ook Wales ging nu met ruime cijfers voor de bijl. De grote 4-0 overwinning is een correcte weergave van de feiten, want Wales kon nooit aanspraak maken op meer. Grote man Gareth Bale kon nooit overtuigen en de Welshmen konden amper een kans bij elkaar sprokkelen. Denemarken daarentegen combineerde erg vlot en versierde kans na kans. De Denen bewijzen dus dat ze ook zonder sterspeler Christian Eriksen goed kunnen voetballen. Met Tsjechië hebben de Denen een haalbare kaart in de kwartfinale en een halve finale sinds 1992 is dus zeker mogelijk. 

Italië - Oostenrijk 2-1 (na verlengingen)

Italië maakte meer dan gelijk welk ander land indruk in de groepswedstrijden, maar moet nu ook constateren dat je daar niks mee koopt in de knock-outfase. De Italianen beten hun tanden stuk op een bijzonder taai Oostenrijk en na negentig minuten was het nog steeds 0-0. De Oostenrijkers trokken geen verdedigende muur op en breiden zelfs een aantal kans bij elkaar. Na negentig minuten was het bobijntje echter op en de Italianen konden twee keer scoren op korte tijd. Oostenrijk maakte nog de aansluitingstreffer, maar kon geen 2-2 meer uit de brand slepen. Al bij al een logische overwinning voor Italië, maar wel eentje die bloed, zweet en tranen kostte. 

Nederland - Tsjechië 0-2

Nederland boekte drie groepszeges in groep C, maar moest in de 1/8ste finales zijn meerdere erkennen in een uitgekookt Tsjechië. De twee landen maakten er een tactisch steekspel van in de eerste helft met weinig geïnspireerd voetbal en hier en daar wat kansjes. Het was wachten tot de tweede helft voor wat animo. De aalvlugge Malen werd alleen voor doel gezonderd, maar kon deze kans niet benutten. Twee minuten later pakte De Ligt terecht rood en Tsjechië profiteerde optimaal van deze numerieke meerderheid door twee keer te scoren. Vooral bij het eerste doelpunt stond de Nederlandse defensie op lemen benen en de Tsjechen gingen daarna op zoek naar een tweede treffer die er ook effectief kwam. Exit Nederland dus en daar hadden ze boven de Moerdijk geen rekening mee gehouden door de bijzonder gunstige loting voor Nederland. 

België - Portugal 1-0

Een hoogstaande pot voetbal werd het niet, maar de Rode Duivels speelden en volwassen wedstrijd tegen Portugal waar ze hun zowat enige kans verzilverden. De Portugezen zullen vooral de vierentwintig kansen die ze kregen herinneren, terwijl de Belgen de niet-gegeven kaarten voor het vuile Portugese spel zullen oprakelen. In een gelijk opgaande eerste helft tekende Thorgan Hazard met een afwijkend schot voor de 1-0. In de tweede helft beperkte België - met een verdediging Vermaelen, Alderweireld en Vertonghen - zich tot verdedigen en deed dat goed tot de laatste tien minuten. Toen had men de hulp van de paal nodig om de gelijkmaker te vermijden. Toch zal het tegen Italië beter moeten, wil België voor het eerst sinds 1980 nog eens een halve finale halen op het EK.

Kroatië - Spanje 3-5 (na verlengingen)

In een vorige post zei ik nog dat Spanje bijzonder moeilijk scoort, maar de Spanjaarden bewijzen het tegendeel. Na de overrompeling tegen Slovakije werd het opnieuw een vijfklapper tegen Kroatië, al had men nu verlengingen nodig. De Spanjaarden pakten weer uit met hun typische spel met veel balbezit, maar stond wel op achterstand na een flater van doelman Unai Simon die een terugspeelbal langs zijn voeten in doel zag glippen. Spanje schakelde echter een versnelling hoger in en domineerde tot minuut tachtig de partij met drie doelpunten. In de slotfase kwamen de Kroaten verrassend twee keer langszij en dat betekende dus verlengingen. De klasse van Morata en co kwam hier echter bovendrijven en met twee extra doelpunten werd de partij in het voordeel van Spanje beslecht. D

Frankrijk - Zwitserland 3-3 (Zwitersland wint met 5-4 op strafschoppen)

Een ander spektakelrijke wedstrijd werd Frankrijk - Zwitserland. Een stug Zwitserland nam zelfs de voorsprong met een staalharde kopbal van Seferovic. De Zwitsers lieten de kans op de 2-0 zelfs liggen toen Rodriguez verzuimde om een penalty te benutten. Twee minuten later was het aan de overzijde wel raak wanneer Benzema zijn duivels ontbond. De Franse Algerijn scoorde niet veel later opnieuw en na vijfenzeventig minuten pakte Pogba uit met een magistraal afstandsschot dat in doel verdween. De experimentele verdediging van Frankrijk werd in de laatste tien minuten echter twee keer te kijk gezet en na negentig minuten stond er een onverwachte 3-3 op het bord. Verlengingen brachten geen soelaas en dus moest een strafschopronde uitkomst brengen. Iedere speler trof raak totdat Mbappé als laatste een penaltry trapte. De Zwitserse doelman Sommer redde de penalty en transformeerde zo plotsklaps tot nationale held. 

Engeland - Duitsland 2-0

Groepswinnaar Engeland nam het in een duel ter titanen op tegen Duitsland, maar de Duitsers presteren op een onregelmatig niveau op dit EK. Tegen Portugal toonden de Duitsers hun klasse, maar daarna kwam het zelden uit de verf. De Duitsers teren op een oude(re) generatie en dat was niet genoeg tegen het jonge geweld van Engeland. De Engelsen waren sneller, gretiger en hadden bovendien het thuisvoordeel. Het was dus geen verrassing dat de Three Lions ook de beste kansen kregen. Toch was het wachten tot de tweede helft vooraleer Engeland afstand kon nemen. Sterling tekende na 75 minuten voor de 1-0 en dat was zeker verdiend. Müller kreeg een uitgelezen kans op de 1-1, maar wist die niet te benutten. Het was integendeel aan de overzijde raak waar Harry Kane de Duitse defensie eraan herinnerde dat hij ook nog op het veld liep. Dit betekent exit Duitsland en geen enkel land van de 'groep des doods' overleeft de 1/8ste finales.

Zweden - Oekraïne

Eén van de minder aantrekkelijk wedstrijden op papier, maar toch werd het een interessante match om te volgen met twee landen die aan elkaar gewaagd waren. Zweden begon als groepswinnaar aan de wedstrijd en was daarom licht favoriet tegen de Oekraïners die toch twee keer verloren in de groepswedstrijd. Het waren echter de Oost-Europeanen die op voorsprong kwamen nadat Zinchenko een heerlijke voorzet afrondde. De Zweden trokken vanaf dan nog meer ten aanval en dat resulteerde in de gelijkmaker een kwartier later dankzij een afgeweken schot van Forsberg. De Zweden kenden in de tweede helft net iets meer aanvalsdrift, maar na negentig minuten stonden de bordjes nog gelijk. Een rode kaart bezorgde de Oekraïners een numerieke meerderheid die ze in de allerlaatste minuut wisten uit te buiten dankzij een kopbaldoelpunt van invaller Dovbyk.

Op zoek naar de nieuwe Europees kampioen voetbal: een evaluatie na de poulefase

Het Europees Kampioenschap Voetbal kende onlangs zijn ontknoping in de poulefase en dat leverde een boel leuke wedstrijden op. De hoogste tijd dus voor een tussentijdse evaluatie. 

Poule A

Het openingsduel tussen Italië en Turkije zette meteen de toon van de Squadra Azzurra datTurkije overrompelde en dat deden de Italianen nog eens dunnetjes over tegen Wales en Zwitserland. Met zeven doelpunten voor en geen enkele tegen is het ook samen met Engeland de enige groepswinnaar dat geen tegendoelpunten slikte. De Italianen speelden over de gehele lijn erg sterk en hijsen zich daarmee naast Frankrijk als co-favoriet voor de eindzege. 

Het op enthousiasme terende Wales kwalificeert zich ietwat verrassend als tweede in deze groep nadat het de wedstrijd tegen Zwitserland ternauwernood gelijkspeelde. De Zwitsers moeten door een slechter doelsaldo genoegen nemen met de derde plaats, maar kwalificeren zich ook voor de volgende ronde. Toch zijn de Zwitsers grotere kanshebbers om door te stoten tot de kwartfinale dan de Welshmen die toch een portie geluk hadden om deze kwalificatie af te dwingen. Schlemiel van dienst is Turkije met nul punten en maar liefst acht tegendoelpunten. Toch presteerden de Turken beter dan deze cijfers vermoeden, maar een ticket voor de volgende ronde was weliswaar te hoog gegrepen.

Poule B

Het incident van dit EK vond al op de tweede dag plaats wanneer de Denen hun aanvoerder Eriksen definitief dreigden te verliezen na een hartstilstand. Gelukkig is het zover niet gekomen, maar het waren wel bange momenten voor de Denen en bij verlenging de gehele voetbalwereld. De Finnen deden een schepje bovenop de malaise door hun enige kans in de wedstrijd te verzilveren. Ook in de partij tegen de Belgen gingen de Denen onterecht onderuit, maar tegen Rusland zette het Danish Dynamite alles recht door met ruimte cijfers te zegevieren. 

België behaalde een negen op negen, maar kon enkel tegen Rusland echt overtuigen. Als verzachtende omstandigheden gelden dat de Rode Duivels nooit met hun typeploeg hebben aangetreden. De defensieve kopzorgen werden helaas bevestigd en zal België ongetwijfeld parten spelen tegen de grotere ploegen in de knock-outfase. Rusland en Finland behaalden net als Denemarken drie punten, maar het is duidelijk dat zij van een minder kaliber zijn dan de Denen. Zij verlaten dan ook het toernooi en daar gaan weinig neutrale toeschouwers een traan voor laten. 

Poule C

In wat wellicht de gemakkelijkste groep is op dit EK heeft Nederland met twee vingers in de neus een mooie negen op negen gehaald met een talentvolle lichting. Oranje maakte vooral indruk met het voetbal dat het speelde en het aantal kansen dat het afdwong. De onervarenheid speelde soms wel parten zoals tegen Oekraïne waarbij het elftal van Shevchenko en co een 2-0 achterstand nog relatief snel kon ombuigen tot 2-2. Op het einde wonnen de Nederlanders toch verdiend. 

Oekraïne won slechts één keer tegen Noord-Macedonië dat gewogen en te licht bevonden werd voor dit toernooi. Het kleine broertje van deze groep ging drie keer roemloos onderuit. Het is dus Oostenrijk dat zich automatisch kwalificeert na twee zeges waaronder één tegen Oekraïne waarbij de Oostenrijkers met verbazingwekkend veel gemak afstand namen van hun Oost-Europese collega's. Toch gaan de Oekraïners door naar de volgende ronde ondanks hun twee nederlagen. 

Poule D

Ik was het bijna vergeten, maar de Engelsen doen ook nog mee op dit toernooi en eindigen zelfs als eerste. De eilandbewoners hebben tegen Kroatie revanche genomen voor hun verloren halve finale op het wereldkampioenschap in Rusland drie jaar geleden. Tegen de Schotten kwam het echter niet verder dan 0-0 en ook tegen Tsjechië werd een zuinige 1-0 geboekt. Slechts twee doelpunten dus en het is maar de vraag of Engeland voldoende scorend vermogen heeft om potten te breken op dit EK, ondanks de aanwezigheid van goalgetter Harry Kane. 

Tsjechië en Kroatië hebben elk vier punten en stoten zo door naar de volgende ronde. Het niveau van de beide landen is geen top. Kroatië rekent vooral op een oude Modric, terwijl Tsjechië het moet hebben van zijn collectief, maar er is niet één voetballer die er echt uitsteekt. De volgende ronde lijkt ook het eindstation te worden voor beide landen als ze zo verder spelen. Schotland kon buiten het gelijkspel tegen Engeland niet winnen en gaat als laatste onverrichterzake terug naar huis. 

Groep E

De grootste tegenvaller op dit toernooi tot dusver is misschien wel Spanje dat twee keer verrassend gelijkspeelde en op de laatste speeldag een monsterzege van 5-0 boekte tegen Slovakije. De Spanjaarden eindigen zo op de tweede plaats, maar lijkt zich te reduceren tot outsider voor de titel. De manschappen van Luis Enrique komen namelijk wel erg moeilijk tot scoren ondanks het belachelijke hoge percentage balbezit in iedere wedstrijd. 

Zweden kroont zich verrassend tot groepswinnaar in deze poule en rekent daarbij vooral op zijn ijzersterke defensie. Toch zou het niemand verbazen als de Zweden er pardoes uitgaan in de tweede ronde, want erg indrukwekkend was het wel niet. Lewandowski scoorde drie keer voor Polen in de groepsronde, maar dat leverde niet meer op dan een puntje tegen Spanje. Slovakije wist tegen datzelfde Polen wel één keer te winnen, maar mag na de ruime nederlaag tegen Spanje ook zijn biezen pakken. 

Groep F

De groep des doods kondigde zich aan als een spektakelstuk en dat is het ook uiteindelijk geworden. Torenhoog favoriet Frankrijk maakt zijn rol waar en eindigde als groepsleider al bewijzen de cijfers dat de Haantjes het niet onder de markt hadden. Enkel tegen Duitsland werd met het kleinste verschil gewonnen terwijl tegen Portugal en Hongarije werd afgesloten met een gelijkspel. Hongarije presteerde onverwacht goed, ook al eindigt het als laatste in de groep. Met twee gelijke spelen tegen Frankrijk en Duitsland mogen de Hongaren het toernooi met opgeheven hoofd verlaten. 

In het onderling duel tussen Duitsland en Portugal imponeerde de Duitsers, maar Die Mannschaft kon die trend niet verder zetten tegen Hongarije, maar gaat wel lopen met de tweede plaats omdat het dus het onderlinge duel tegen Portugal won. Uittredend Europees kampioen Portugal eindigt dus als derde en toonde zich in de drie wedstrijden de evenknie van Frankrijk en Duitsland. Vooral sterspeler Cristiano Ronaldo is goed bij schot met maar liefst vijf doelpunten. 

De 1/8ste finales

Wales - Denemarken

Italië - Oostenrijk

Nederland - Tsjechië

België - Portugal

Kroatië - Spanje

Frankrijk - Zwitserland

Engeland - Duitsland

Zweden - Oekraïne 

Door de soms onverwachte resultaten in de groepswedstrijden bestaan de 1/8ste finales uit zowel absolute kaskrakers alsook wedstrijden met de mindere goden. België - Portugal is een erg stevige affiche en gezien het spelbeeld van de groepswedstrijden is misschien zelfs Portugal favoriet voor deze wedstrijd ondanks het maximum van de punten voor België. De absolute kraker is toch wel Engeland - Duitsland waar de eeuwige rivaliteit komt opborrelen tussen deze twee grootmachten in het voetbal. Anderzijds zijn er ook minder interessante wedstrijden zoals Zweden - Oekraïne of Denemarken - Wales. Ironisch genoeg hebben de Denen een gemakkelijkere loting dan de Belgen ondanks dat ze twee wedstrijden hebben verloren. 

En wat met mijn pronostiek?

Mijn pronostiek is dus de halve finales, al denk ik dat een kwartfinale helaas zelfs realistischer is. Dat schreef ik twee weken geleden, maar zelfs dat is hoogst onzeker gezien het noodlottige parcours voor de rest van het toernooi dat de Rode Duivels moeten afleggen om Europees kampioen te worden. Portugal komt verrassend sterk uit deze groep ondanks de derde plek en Cristiano Ronaldo steekt in bloedvorm. Met de twijfelachtige Belgische defensie zal het niet gemakkelijk zijn om van dit Portugal te winnen. Zelf schat ik de kansen eerder op fifty-fifty. Een dubbeltje op zijn kant dus zoals Nederlanders dat zo mooi kunnen zeggen. 

Als België wint van Portugal treffen de Rode Duivels Italië aan in de kwartfinale en enkel op basis van het getoonde spel zijn zij misschien wel de grootste favoriet voor dit toernooi. Van alle ploegen toonde Italië zich het meest consistent en vertoont het amper zwaktes in het team. Tegen Italië geef ik de Rode Duivels weinig kans, al zijn er uiteraard wel mogelijkheden als je beschikt over een as De Bruyne-Lukaku. 

Wie dan wel Europees kampioen wordt, is moeilijk om te zeggen. Frankrijk blijft sowieso de grootste favoriet omdat ze nog altijd over het meest evenwichtige elftal van allemaal beschikken, al durf ik te zeggen dat Italië Frankrijk kan voorbijsnellen als het op dit elan verder gaat. Nederland kan ook ver komen met wat meeval in de loting, maar het is nog steeds onduidelijk wat hun echte waarde is tegen een topland. Spanje daarentegen is wat tegengevallen en vooral het ontbreken van een scorende spits lijkt het grootste mankement van de tweevoudige Europees kampioen te worden. Dus alles in acht genomen, wijk ik niet veel af van mijn mening van twee weken geleden, al moet ik er nu wel bij vertellen dat Engeland toch meer een outsider is dan ik aanvankelijk dacht.  

Hoe je van een virus naar een koorts gaat: de EK-koorts in België

Het jaar 2020 is een groot, zwart gat geworden in onze annalen, maar in 2021 lijkt het gewone leven terug langzaam op gang te komen. Dat houdt dus ook in dat evenementen terug mogen doorgaan en daar horen uiteraard de Olympische Spelen, maar ook het EK voetbal bij. Het Europees Kampioenschap is voor België één van de laatste kansen van deze zogenaamde gouden generatie om een trofee te pakken. Maar kan België daadwerkelijk hoger mikken dan de derde plek van het vorige WK? 

Moeilijk gaat ook

Het wordt moeilijk. Daar is iedere Belgische voetbalfan zich van bewust. Hoewel de Belgen meer ervaring hebben, telt het omgekeerde ook: ze worden een dagje ouder. Niks illustreert dit beter dan de relatief oude defensie van de Belgen waar Denayer de enige twintiger is in een driemansachterhoede. Vertonghen en Alderweireld zijn al een stuk over de dertig en ouderdomsdeken Vermaelen is zelfs al 35. Snelheid is dus wellicht hét grootste gebrek in de Belgische defensie en dan wordt het spannend als je tegenstander pakweg Mbappé heet die over een heel voetbalveld snelt in ruim tien seconden. Bovendien is de spoeling achterin dun met enkel nog Boyata die ook al dertig lentes telt. Europees kampioen worden met deze oudjes? Het kan, maar het zal in ieder geval niet eenvoudig worden. België heeft bovendien met Kompany een belangrijke leider verloren en het is afwachten hoe Denayer zich ontplooit als opvolger van Kompany. In doel staat de onbetwistbare Courtois die ook nu titularis zal zijn. Op het vorige WK werd de zelfzekere keeper uitgeroepen tot doelman van het toernooi en op dat vlak zal het een moeilijke opgave zijn om zijn prestatie te herhalen. Mignolet en Sels zullen genoegen moeten nemen met een rol als bankverwarmer. 

Bondscoach Martinez dweept met een systeem waarin vleugelbacks een cruciale rol spelen en deze posities zijn wellicht de meest veeleisende van het volledige team. Ook hier zijn er de nodige twijfels. Chadli werd verrassend opgeroepen, maar heeft als voordeel dat hij zowel links als rechts kan spelen. Bovendien heeft Martinez door al die jaren een beroep gedaan op een select kransje van vaste internationals waartoe ook Chadli behoort. Maar het moge duidelijk zijn dat de beste dagen van de Belgische Marokkaan achter ons liggen. Ook Meunier is zo'n vaste klant in de selectie, maar zat in zijn eerste seizoen bij Borussia Dortmund meer op de bank dan hem lief was. Maar met een bijna onophoudelijke motor is Meunier cruciaal om de kilometervreter van dienst te spelen in een fysieke rol als vleugelback. De logica gebiedt dat Castagne een basisplek opeist na een degelijk seizoen bij Leicester, maar dat is nog hoogst onzeker. Op papier is de voormalige verdediger van RC Genk de beste vleugelback, maar mist hij wel de aanvallende impulsen die Chadli en Meunier wel kunnen voorleggen. Ook Thorgan Hazard kan hier terecht, al zal zijn rol wellicht in een aanvallender compartiment schuilen. Hetzelfde geldt voor Carrasco die bij Atletico Madrid een boerenjaar heeft beleefd.

De weelde

Waar er bij de verdediging significante vraagtekens staan, is het omgekeerde het geval bij het middenveld. Ten opzichte van het WK drie jaar geleden, is Fellaini er niet meer bij, maar zijn naam werd amper of niet genoemd als een gemis naar aanloop van het EK. Het zegt veel over de luxe die België op dit vlak heeft. Toch zijn er wel bezorgdheden, want enkele cruciale namen hebben een blessure opgelopen naar aanloop van dit toernooi. De gescheurde achillespees van Witsel betekende wellicht dat hij een kruis mocht maken over het EK, maar wonder boven wonder kan de voormalige Gouden Schoen toch deelnemen. Witsel wordt door Martinez als onmisbaar beschouwd om een evenwichtige balans te houden in het offensief georiënteerde voetbal dat België wil spelen. 

Hetzelfde geldt voor De Bruyne die in de Champions League-finale na een uur het veld moest verlaten met een hoofdblessure. De eerste wedstrijd tegen Rusland moet hij missen, maar in principe moet hij daarna beschikbaar zijn. In afwezigheid van deze twee heeft Tielemans zich opgeworpen als dé leider van dit België en behoorde hij telkens tot de beste spelers van het veld in de twee voorbereidingswedstrijden. Dendoncker bewees ook zijn waarde als defensieve middenvelder, terwijl Praet toch niet kon overtuigen in de voorbereidingswedstrijd tegen Griekenland. Vanaken deed wel wat van hem verwacht wordt, maar niemand verwacht dat hij veel speelminuten zal krijgen op dit EK. 

Buiten spelen

De buitenspelers in het Belgische elftal zijn per definitie niet altijd typische buitenspelers die een flank afdweilen en voorzetten geven aan de lopende band. Integendeel, sterspeler Eden Hazard is op z'n sterkst op deze positie, maar sinds zijn transfer naar Real Madrid heeft hij geen hoge toppen meer geschoren en is het hoogst onzeker of hij een basisplaats kan opeisen in dit elftal. De Bruyne speelt nu wat hoger op ongeveer dezelfde positie als Hazard en heeft nu zijn rol als drijvende kracht van het elftal overgenomen. KDB is door zijn collega's voor de tweede keer op rij verkozen tot beste voetballer in de Premier League en zijn genialiteit zal wellicht het verschil betekenen tussen winst of verlies in wedstrijden tegen de groten.

Voor Mertens beginnen de jaren inmiddels ook al te tellen, maar zijn statistieken bij Napoli blijven tot de verbeelding spreken. Driesje is zelfs de ongenaakbare Maradona voorbijgestoken als doelpuntenkoning bij de Italiaanse club en dat zijn toch adelbrieven die kunnen tellen. Carrasco verkeert bij Atletico Madrid dus in bloedvorm en het is moeilijk om hem uit het elftal te laten. Thorgan Hazard was dit jaar minder prominent aanwezig bij Borussia Dortmund dan vorig jaar, maar is door zijn polyvalentie een graag geziene gast in het Belgische team. Plaatsen op deze posities zullen erg duur verkocht worden. Voor jongens zoals Trossard en aanstormend talent Doku zal elke speelminuut een onverwacht geschenk zijn gezien de concurrentie.

Big Rom

Lukaku is inmiddels al enkele jaren de onbetwiste aanvalsleider van het team nadat Wilmots Benteke verkoos boven Lukaku. Onder Martinez is Lukaku gegroeid van ongeslepen diamant tot blinkende edelsteen en de spits van Internazionale bedankte dit met een krankzinnige zestig doelpunten totnogtoe voor de Belgen. Big Rom is misschien wel de best presterende Belg dit jaar en won met Inter de Serie A en hij werd zelfs verkozen tot beste voetballer in de Italiaanse competitie. De bookmakers tippen Lukaku ook als topschutter van dit EK, dus ook in het buitenland verwacht men veel van de bonkige spits. 

Het nadeel is echter dat na Lukaku er een grote leegte gaapt in het aanvallend compartiment. De Benteke die een transfer verdiende naar Liverpool behoort definitief tot het verleden, hoewel de voormalige aanvaller van Standard en RC Genk terug de neus aan het venster steekt met een respectabele tien doelpunten voor Crystal Palace. Supersub Batshuayi is ploeggenoot van Benteke, maar vergaat het minder met slechts twee doelpunten dit seizoen. Als supersub had Batsman altijd wel zijn waarde in het nationale team en ik vermoed dat Martinez hem opnieuw gaat gebruiken als joker in bepaalde wedstrijden. Als Lukaku echter uitvalt met een blessure of schorsing, zit het Belgische elftal wel met een levensgroot probleem...

De voorspelling

Dit team is het aan zichzelf verplicht om minstens de kwartfinale te halen. Bij het vorige EK lag de weg naar een finale wagenwijd open, maar werden de Belgen in de kwartfinale verrast door een flitsend Wales. Met Martinez als bondscoach beschikt België momenteel echter over veel meer tactische branie en is zo'n verrassing veel minder waarschijnlijk. De loting is echter ook minder gunstig gezind en vanaf de kwartfinale wacht er telkens een groot land dat geklopt moet worden om verder te gaan. Dus een kwartfinale is zeker haalbaar, maar halve finale of finale gaat een stuk moeilijker worden. 

Ten opzichte van het WK drie jaar geleden heeft België mijns inziens kwaliteit verloren met het verlies van Kompany en een achterhoede waarvan de gemiddelde leeftijd de dertig jaar overschrijdt. Bovendien verkeert Hazard in vormcrisis en is het bang afwachten hoe de blessures van Witsel en De Bruyne evolueren als Martinez hen wil gebruiken als basisspelers. Je kan echter ook zeggen dat het glas halfvol is met Lukaku die in zijn beste vorm ooit verkeert, Carrasco die een erg complete flankspeler is geworden en een Belgisch elftal dat over meer ervaring beschikt dan gelijk welk ander nationaal elftal. Toch wegen wat mij betreft de voordelen niet op tegen de nadelen en zie ik de Belgen geen Europees kampioen worden. Mijn pronostiek is dus de halve finales, al denk ik dat een kwartfinale helaas zelfs realistischer is. 

Wie dan wel?

Wie het wel wordt, is bijna iedereen het roerend over eens: Frankrijk. De Fransen werden al wereldkampioen in 2018 en deze selectie is sindsdien enkel maar beter en sterker geworden. Het verlies tegen de Fransen in de halve finale ligt de Belgen nog zuur op de maag, aangezien België van zichzelf vond dat het een betere wedstrijd speelde. Het klopt wel dat België de wedstrijd maakte, maar Frankrijk was tactisch wel sterker. Datzelfde Frankrijk beschikt nu over nog meer voetballend vermogen en is daarom alleen al de te kloppen ploeg. Elke wedstrijd moet gespeeld worden, maar het zal een heel goed team moeten zijn die dag om van Frankrijk te winnen. 

Daaronder volgt er een heel kransje van usual suspects zoals Spanje, Italië en in mindere mate Duitsland, Nederland en Portugal. Spanje en Italië beschikken na Frankrijk over de meest complete selecties en zijn daarom in mijn opinie de grootste concurrenten voor Frankrijk. Nederland heeft dankzij de recente clubsuccessen van Ajax een kwaliteitsinjectie gekregen en oogt vooral in het defensief compartiment erg indrukwekkend. Enkel de aanval mist wat klasse en Frank De Boer is misschien niet de beste bondscoach om dit jonge geweld te leiden op een groot toernooi. Titelverdediger Portugal zit ongeveer in hetzelfde schuitje als België. Het beschikt over fantastische spelers, maar Cristiano Ronaldo en co beginnen een jaartje ouder te worden. Bovendien zitten de Portugezen in een erg moeilijke poule. Het Duitsland van 2014 is inmiddels lang verleden tijd en zelfs in de rol als outsider wordt Duitsland amper genoemd. Met de Duitsers ben je nooit klaar, maar dit Duitsland is misschien wel de minst grote titelkandidaat voor een Europese titel.   

Pandemische Oscars

Het duurde wat langer dan gewoonlijk, maar gisteren zijn eindelijk de nominaties voor de Oscars van dit jaar bekendgemaakt. Normaal gezien is het award season al lang voorbij, maar in de tijd van het nieuwe normaal hebben we er even langer op moeten wachten. Zoals verwacht is het een mager jaar geworden omdat veel producties zijn stilgezet door het virus of uitgesteld naar - hopelijk - betere tijden. Veel studio's hebben eieren voor hun geld gekozen en hun filmproducties doorverkocht naar streamingplatforms die daar gretig gebruik van maken. Het is dus geen toeval dat Netflix net nu grossiert in de nominaties. De jaren er voor was het blij als het een aantal nominaties überhaupt had. 

Slokop van dit jaar is Mank van David Fincher die tien nominaties heeft gekregen voor de 93ste Academy Awards. Dit is een traditionele biopic over de scenarioschrijver van Citizen Kane, maar dan voorzien met de ziekelijke zin voor perfectie van Fincher en een sublieme Gary Oldman die zoals altijd het beste van zichzelf geeft. Voor Fincher kan dit eindelijk een erkenning van zijn artistieke talent betekenen aangezien nog geen enkele film van hem een beeldje kon verzilveren ondanks enkele eerdere nominaties voor onder andere The Social Network en The Curious Case of Benjamin Button. In het zog van Mank zijn er zes andere titels die zes nominaties hebben binnengehaald waaronder stalgenoot The Trial of the Chicago 7. Dit is de verfilming van een berucht proces in 1968 waarbij een zevental links-georiënteerde amokmakers politiek werden afgerekend. Aangezien beide films uit de stal van Netflix komen, heb ik ze al bekeken, net zoals Ma Rainey's Black Bottom dat geïnspireerd is op het gelijknamige toneelstuk. 

Normaal gezien neem ik de moeite om de voornaamste genomineerde Oscar-films te bekijken, maar dat is nu wat moeilijker aangezien het aanbod verspreid is over verscheidene streamingplatforms. Andere grote titels zoals The Father, Judas and the Black Messiah, Minari, Nomadland en Sound of Metal kan ik niet op Netflix bekijken en eerlijk gezegd heb ik niet veel zin om deze films te gaan bekijken aangezien het ook een beetje de keuze van de armoede is. Niet dat ik deze films tekort wil doen, maar het is nu eenmaal een feit dat de grote kanonnen dit jaar niet deelnemen. Ik kijk ieder jaar uit naar de resultaten van de Oscars, maar bij deze editie zal het met net een tikkeltje minder interesse zijn. 

Andere noemenswaardige nominaties zijn er voor Chadwick Boseman en Sacha Baron Cohen. Boseman krijgt postuum een nominatie voor beste acteur nadat hij op 42-jarige leeftijd veel te vroeg is gestorven aan kanker. Cohen krijgt - ietwat verrassend - een nominatie voor beste mannelijke bijrol, maar is eveneens genomineerd voor best aangepast scenario voor zijn tweede Borat-film. Een niet alledaagse combinatie voor Cohen. De tweede Borat-film weet ook een andere nominatie te scoren voor Maria Bakalova als beste vrouwelijke bijrol. Bakalova werd enkele maanden geleden wereldnieuws toen Rudy Giulliani zijn broek voor haar uitdeed. De politieke ondertoon van Hollywood zal wel mede debet zijn aan haar nominatie... 

Deze Oscars zijn historisch, maar dat heeft alles te maken met de situatie in de wereld en niks met de Academy Awards zelf. Met Tenet is er vorig jaar slechts één echt grote film uitgekomen en die heeft amper twee nominaties voor technische categorieën weten te scoren. Voor Fincher kan deze editie zijn grote erkenning worden, al vermoed ik dat het eerder één of twee beeldjes zullen zijn omdat Mank een goeie film is, maar geen fantastische.   

Donkey Kong Country: Tropical Freeze review voor Nintendo Switch

 “Als Mozes niet naar de berg komt, dan komt de berg maar naar Mozes.” Onder dat motto heeft Nintendo bijna heel haar assortiment van first party titels voor Wii U overgepompt naar de Switch waaronder het onvolprezen Donkey Kong Country: Tropical Freeze. Zeven jar naar zijn release is dit nog steeds één van de mooiste 2D platformers die je kan krijgen.

Pixar op je Switch

Ik vind het oppervlakkig om meteen met graphics te beginnen bij een review van een spel, maar bij Tropical Freeze kan je bijna niet anders. De HD-kuur heeft de Donkey Kong Country-reeks deugd gedaan en het spel ziet er uit als een interactieve cartoon die weggelopen is uit de animatiestal van Pixar. De verhoogde resolutie valt meteen op, maar ook de framerate van zestig beelden per seconde zorgt voor vloeiende animaties. De aandachtstrekkers van dienst zijn echter de interactieve omgevingen die er werkelijk prachtig uitzien. Elke wereld heeft een bepaald thema zoals windmolens, de savanne of een fruitfabriek. Tijdens het spel worden omgevingen letterlijk voor je neus opgebouwd. In een level met een mijnkarretje in een houtzagerij spuwen zaagmachines platforms uit waarop je moet springen of in de fruitfabriek worden fruitschillen voor je neus getoverd waar je in zeven haasten op moet springen. Het omgekeerde gebeurt ook en platforms verdwijnen vliegensvlug voor je neus, terwijl je er op rekende om erop te landen. Tropical Freeze is platforming op het scherpst van de snee!

De graphics worden misschien nog wel overtroffen door een magnifieke soundtrack van David Wise. Liefhebbers van de originele Donkey Kong Country-trilogie uit de jaren negentig zullen hem nog wel kennen als de componist die verantwoordelijk is voor de muziek van de twee eerste DKC-games en heeft daarmee een cultstatus verworven. Spelontwikkelaar Retro Studios vroeg aan Wise om ook een soundtrack voor Tropical Freeze te componeren. Wise heeft bijna het onmogelijke gedaan en heeft de buitengewoon hoog gespannen verwachtingen helemaal overtroffen. Bijna elk muzieknummer in een level is namelijk een oorwurm die je verlatingsangst bezorgt wanneer het einde van het level nadert. De savanne heeft vrolijke muziek zoals het allereerste level van deze wereld dat je een Lion King-gevoel bezorgt. Ik heb het level onmiddellijk opnieuw gespeeld door de prachtige combinatie van vrolijke muziek en schitterende opbouw van dit level. Wise heeft ook enkele nummers uit het verleden geremixt met als hoogtepunt Aquatic Ambiance dat nog steeds hetzelfde therapeutische effect heeft als vijfentwintig jaar geleden.

Mission statement

Tropical Freeze is een vervolg op de Wii-game Donkey Kong Country Returns dat de reeks na anderhalf decennium terug nieuw leven in bloes en gaat verder op deze fundamenten. Dat betekent dat je de logge gorilla Donkey bestuurt met daarnaast een nevenpersonage. Je kan kiezen uit Dixie, Diddy of Cranky die elk een eigen power-up hebben om je te helpen. Dixie kan met haar paardenstaart eventjes naar omhoog zweven, terwijl Cranky met zijn wandelstuk kan pogoën op anders onbereikbare plaatsen zoals doorns en stekels. In praktijk zal bijna iedereen standaard Dixie kiezen als tweede personage aangezien zij het meeste helpt bij de platformperikelen. Want die perikelen zijn er in overvloed. 

Retro Studios heeft namelijk als mission statement genomen dat ze een 2D-platformer ontwikkelen die moeilijk, maar genietbaar is. Dat was al merkbaar bij DKC Returns, maar bij Tropical Freeze hebben ze het gaspedaal helemaal ingeduwd en het spel is best moeilijk te noemen. Het gebeurt namelijk bijna bij elk level dat op arbitraire moment er erg moeilijke stukken zijn ingebouwd. Meeste gamers waarderen wel een uitdaging, maar bij het merendeel van deze momenten bekruipt mij het gevoel dat het gaat om contra-intuïtief spelontwerp gaat. Op momenten wanneer dat je denkt dat je moet springen is er een platform aanwezig, maar wanneer je net aankomt verdwijnt het voor je neus. Of een ideaal pad dat is gemarkeerd, maar wanneer je dat volgt word je geheid geraakt door rotsblokken. Er zijn ook levels waar je bijna een waarzegger moet zijn om te voorspellen waar platforms wel of niet opduiken.

Soms is geduld geen schone deugd

Een level uitspelen heeft dan niks meer te maken met vaardigheden, maar is een testsessie geworden van je geduld en volharding om verder te geraken met behulp van trial and error. Het voelt soms toch net iets te veel aan als dat de speldesigners van Retro Studios mind games spelen met jou als slachtoffer. Er waren ook meer dan genoeg keren dat ik iets twintig keer opnieuw moest proberen, maar dan was het mijn eigen fout en het zijn deze momenten die me het meeste speelplezier bezorgden. Denk maar aan levels waar het tempo vaststaat zoals de levels met mijnkarretjes of wanneer je Rambi de neushoorn bestuurt. Deze levels voelen het eerlijkst aan en zijn daarom ook het leukst om te doen.

De meeste 2D-platformers zijn bedoeld om snel te spelen – bij Tropical Freeze is bijvoorbeeld ook een time attack modus aanwezig wanneer je een level afrondt – maar het ritme in deze game is soms snel, maar soms ook tergend langzaam. Sowieso is Donkey een log personage en daarom niet vergelijkbaar met andere kwikzilveren platformhelden zoals Rayman of Sonic. Dat is een kwestie van gewenning, maar het is opnieuw het contra-intuïtieve spelontwerp dat een schaduw werpt op de plezierfactor van Tropical Freeze. Levels dagen je namelijk uit door verscheidene platforms die op verschillende snelheden opereren en waar je dus niet even snel door raast. Het is een gekende mechaniek om platformgames moeilijker te maken, maar bij Tropical Freeze wordt dat al vanaf de tweede wereld toegepast zodat de game trager aanvoelt dan dat ie in werkelijkheid misschien is.

Rollebollen

De besturing van Donkey Kong verloopt vlot en er is weinig op aan te merken, op uitzondering van één move. Het rollen en slaan op de grond gebeurt namelijk met dezelfde knop (B) en daardoor ben ik meer dan eens een ravijn ingekukeld omdat ik wilde slaan op de grond, maar dan wel vrolijk in een ravijn rolde omdat ik onbewust nog het pookje van de joystick aanraakte. En een goede besturing is onmisbaar bij de bazen van elke wereld die tactische veldslagen leveren met de Kongs. Elk baasgevecht bestaat uit drie rondes waar de kunst van patroonherkenning winst oplevert. Deze gevechten zijn echter niet gemakkelijk en de bazen kunnen bij momenten onvoorspelbaar gedrag vertonen. Verwacht dus dat je elke baas een paar keer – tot misschien zelfs tien keer of meer – gaat bevechten vooraleer je verder mag naar de volgende ronde. Deze gevechten kennen geen checkpoints en dat betekent dus helemaal vanaf nul herbeginnen…

Het mission statement van Retro Studios indachtig richt deze game zich voornamelijk op de hardcore platform gamer en het moet wel gezegd worden dat eens je beter wordt in het spel het ook een stuk leuker wordt om te spelen. Je weet namelijk wat je kan verwachten en de (ongewenste) verrassingen zoals verdwijnende platformen of plots opduikende vijanden beginnen minder een probleem te vormen. De vraag is echter of je eerst vijftien tot twintig uur in een platformspel wil stoppen om het maximale eruit te halen. Voor de echte liefhebber is dit wellicht geen probleem, maar voor de gemiddelde gamer is dat misschien toch net iets te veel van het goede.

Met z'n tweetjes

Als je besluit om veel moeite in Tropical Freeze te stoppen, krijg je wel een heleboel terug. In de eerste plaats de lonende ervaring om zonder veel problemen door een level te razen wat bij het begin ontbreekt. Maar je krijgt ook extra content aangeboden met geheime uitgangen en nieuwe levels die beschikbaar worden als je alle KONG-letters in een wereld verzamelt. Deze levels geven de moeilijkheidsgraad nog een extra boost en testen je platformvaardigheden helemaal. Mocht je dit ook uitspelen, krijg je een hard mode die je het leven nog moeilijker maakt. Voordeel van deze spelmodus is wel dat je nu met één van de drie andere personages kan spelen: Dixie, Diddy of Cranky. Iets wat volgens mij bij het begin van het spel onmiddellijk beschikbaar moest zijn.

Er is wel een manier om één van deze drie personages vroeger beschikbaar te maken en dat is door in co-op te spelen. De tweede speler bestuurt dan één van de drie overgebleven personages. Tropical Freeze is met één persoon al niet gemakkelijk, maar met twee wordt het nog moeilijker omdat je snel het overzicht verliest als je beide niet op dezelfde snelheid door een level dendert. Het helpt ook niet dat je in co-op twee levens per spelbeurt verliest. Moeilijke levels kunnen dan wel erg snel een game-over scherm opleveren.

Besluit

Tropical Freeze balanceert door zijn moeilijkheidsgraad op de losse draad van frustrerend enerzijds en uitdagend anderzijds. Die moeilijkheidsgraad is echter meestal ingegeven door – wat ik noem – contra-intuïtief spelontwerp waar je gestraft wordt voor acties die op het eerste gezicht logisch lijken. Dat deed de balans eerder naar frustratie dan spelplezier neigen en dat is erg jammer want de wereld van Tropical Freeze zit echt wel verdomd goed in één. Wanneer je als platformliefhebber de tijd en moeite neemt om door deze zure appel te bijten, krijg je echter het spelplezier in tienvoud terug. Als je geen liefhebber bent van deze trial and error aanpak, kan je je portie geduld beter voor iets anders reserveren.

The Legend of Zelda: Link's Awakening review voor Nintendo Switch

De Nintendo Switch is een groot succes voor Nintendo nadat de vorige console - de Wii U - op een financieel debacle eindigde. Aangezien het Nintendo's minst verkochte console ooit is, biedt dat wel het voordeel om het assortiment van spellen integraal over te pompen naar de Switch. Gek genoeg haalt Link's Awakening zijn mosterd bij een veel ouder broertje: de roemrijke Game Boy.

Chibi Link

Mijn allereerste Nintendo-console was er eigenlijk geen: het was de draagbare Game Boy. Deze handheld heeft inmiddels een legendarische status bereikt en mijn exemplaar kostte toen 3200 Belgische frank, maar werd wel samen met Tetris en Link's Awakening verkocht. Aan het legendarische puzzelspelletje Tetris heb ik uren versleten, maar voor Link's Awakening toonde ik veel minder liefde. Ik kwam toen al vast te zitten in de tweede kerker en het internet had nog een jaartje of drie, vier nodig om echt door te breken. Oplossingen zoeken in walkthroughs zat er dus nog niet in. De liefde voor de Zelda-serie kwam er wel met de Nintendo 64-klassieker Ocarina of Time en sindsdien ben ik grote fan van de serie. De remake op de Switch geeft me dus de kans om alsnog te genieten van dit digitale avontuur.

De stap van een 8-bit handheld met monochrome kleuren naar een HD-toestel is wel erg groot, maar spelontwikkelaar Grezzo heeft een geweldig resultaat afgeleverd met deze remake. Met name de grafische stijl is er lichtjaren op vooruitgegaan, al zal misschien niet iedereen deze update waarderen. Grezzo past namelijk een soort van chibi-stijl toe waar de personages met een klein lichaam en veel te groot hoofd rondlopen in een diorama-omgeving. Vooral wanneer je met Link binnenwandelt in een huis lijkt het alsof je een kijkdoos bezichtigt. Deze stijl valt nog het best te vergelijken met claymation à la Wallace and Gromit. 

Wij zoeken oplossingen

Deze grafische stijl komt helaas niet zonder nadelen. Omwille van één of andere bizarre reden heeft Grezzo de randen wazig gemaak waardoor de kijkhoek op het scherm kleiner wordt. Vooral bij het begin heb ik me hieraan gestoord. Deze stijl lijkt ook het uiterste te vragen van de Switch, want dalingen in de framerate komen af en toe voor. Voornamelijk de gebieden met wat extra toeters en bellen in de grafische effecten zoals het woud zorgen voor deze daling. Het gebeurt niet erg frequent, maar is wel waarneembaar. 

Een Game Boy-spel beschikt uiteraard over een heleboel beperkingen, maar Grezzo heeft de meeste van deze beperkingen op een gracieuze manier opgelost. In het origineel scrollde je van scherm naar scherm, terwijl je op de Switch een volledige wereld krijgt gepresenteerd. Ook de beschikbaarheid van amper twee knoppen op de Game Boy is aangepakt en nu hebben enkele items zoals het zwaard, schild en Pegasus-boots om te rennen een eigen knop gekregen. Met andere woorden: nu vertoef je veel minder in het pauzescherm om van item te wisselen. Hier en daar heeft Grezzo het leven van de speler ook wat gemakkelijker gemaakt. Breekbare muren vertonen nu bijvoorbeeld barsten terwijl dat op de Game Boy niet mogelijk was. Het blijft echter bij zeer kleine aanpassingen en het is markant hoe natuurgetrouw deze remake blijft aan het origineel.

Volwaardig avontuur

De vraag van zestig euro is of dit wel een volwaardig spel is aangezien de roots van Link's Awakening zich bevindt op een draagbare spelcomputer. Link's Awakening is vast en zeker een volwaardig spel, want het is echt verbazingwekkend hoeveel inhoud er destijds in die cartridge is gepropt. De spelwereld van Koholint Island zit boordenvol met diverse gebieden en is bovendien erg compact wat het pendelen tussen de gebieden vergemakkelijkt. De acht kerkers zitten goed in elkaar en vanaf de vierde kerker gaat de moeilijkheidsgraad gevoelig naar omhoog. 

Deze remake is dus erg getrouw gebleven aan het ontwerp van het origineel wat betekent dat het de beperkingen van het spelontwerp mee overerft. De kerkers missen de complexe omgevingspuzzels van de latere 3D-games en concentreert zich meer op het vinden van sleutels. De Zelda-reeks heeft altijd in het teken gestaan van exploratie en puzzels, maar bij Link's Awakening gebeurt dat nog net een stukje meer dan bij andere titels. De complexiteit schuilt dus voornamelijk hierin en met name de twee laatste kerkers zijn goede voorbeelden van hoe je op een ingenieuze wijze een kerker ontwerpt. 

Eigenzinnige Link

Naast de kerkers weet Link's Awakening zich te onderscheiden van de andere titels in de serie door zijn eigenzinnige aanpak. Het spel werd in de begindagen van de reeks uitgebracht en nog niet alle conventies van de reeks waren toen vastgelegd. Zo zie je dus een heleboel personages uit het Mario-universum opduiken en zijn er ook kleine segmenten waar het topdown-perspectief overschakelt naar een 2D zijaanzicht met korte platformstukjes. Toch wel een curiositeit dat we sindsdien niet meer hebben gezien in de Zelda-reeks. 

Het spel is niet Link's grootste avontuur, maar de ongeoefende speler haalt hier toch nog gemakkelijk twintig uur uit om alles te ontdekken. Meestal is het net een tikkeltje eenvoudiger en compacter dan andere avonturen omwille van de beperkingen op de Game Boy, maar soms is het toch goed zoeken om iets te ontdekken zoals een sleutel die plots in een put valt of bestaat de uitdaging erin om je op de juiste manier te oriënteren zoals de zevende kerker die je op dit vlak erg veel vrijheid geeft maar eveneens desoriënterend is. 

Extra feature

Om de levensduur wat te verlengen, zijn er ook extra dingen in deze Switch-editie toegevoegd. Je kan nu meer schelpen verzamelen die soms erg goed zijn verborgen en er is ook een toepassing om je eigen kerkers te ontwerpen. Deze laatste feature is geïnspireerd op Super Mario Maker, maar op veel beperktere schaal. De kamers die je ontwerpt zijn namelijk gebaseerd op de kamers die je aantreft in elke kerker waardoor een eigen ontworpen kerker transformeert in een wirwar van ongeschikte kamers. Elke kerker in dit spel kent een eigen thema, maar dat gaat helemaal de mist in wanneer je kamers van verscheidene kerkers aan elkaar haakt waardoor deze feature toch gedeeltelijk de mist in gaat.   

Een aspect wat toch ook zeker aandacht verdient, is de muziek wat bij Link's Awakening een centrale plaats inneemt. Als speler dien je namelijk acht muziekinstrumenten te verzamelen om de windvis wakker te maken. Sommige deuntjes zijn erg aanstekelijk zoals de ballade van de windvis. De muziek is grotendeels een remix van de 8-bit deuntjes uit het origineel en zijn een klein feest voor het oor. De beroemde Overworld theme neurie ik al in mijn gedachten mee als ik het hoor en ook de aparte mix van gemiauw en geblaf in Animal Village is heerlijk abstract. De meest aanstekelijke oorworm is wellicht de muziek van de zesde kerker dat zich moeiteloos kan meten met het beste muziekwerk dat uit een Zelda-game is gekomen. 

Azijn pissen

Buiten de beperkingen van het originele Game Boy-spel - die bewust mee zijn opgenomen - in deze remake kan ik weinig nadelen terugvinden of ik moet doen aan pure azijnpisserij zoals de controles die niet volledig digitaal zijn en soms daardoor wat onnauwkeurig. Mijn grootste kritiek is misschien wel juist om deze game natuurgetrouw na te maken in een remake. Een nieuw spel gebaseerd op Link's Awakening, maar met nieuwe ideeën, ontwerpen en spelwereld zoals A Link between Worlds zou persoonlijk veel meer op mijn enthousiasme mogen rekenen. Het leidt geen twijfel dat Link's Awakening een zeer goed spel is, maar aan het spelontwerp is wel duidelijk dat dit soms een gedateerd spel is. En misschien wel de grootste schande van allemaal is de prijs. Nintendo vraagt een nieuwprijs waar andere bedrijven een budgetprijs vragen voor een remake. De vraag is dus of je zestig euro wil spenderen aan een remake van een 25 jaar oud Game Boy-spel...

Besluit

Link's Awakening is één van de leukere 2D-avonturen in de Zelda-reeks en de remake op de Switch maakt een goede game alleen nog maar beter. De grafische stijl is een pezier om naar te kijken, maar kent wel enkele kleine technische onvolmaaktheden. Het ontwerp en architectuur van de kerkers is naar huidige maatstaven soms wat gedateerd, maar nog altijd wel een toonbeeld van creativiteit. Het enige grote minpunt is toch de prijs die aan de hoge kant ligt voor een remake.