De Nintendo Switch in 2021

Consoles hebben over het algemeen een levenscyclus van vijf à zes jaar vooraleer een opvolger op de markt wordt gebracht. De Nintendo Switch zag het levenslicht in maart 2017 en bereikt dus bijna die magische grens van vijf jaar. Nintendo lijkt echter andere plannen te hebben, want op dit vlak is het akelig stil bij de Japanners. En geef ze maar eens ongelijk, want ook in 2021 verkocht de Switch nog altijd meer dan behoorlijk. 2021 was helaas voor Nintendofans niet het beste jaar van de Switch met vooral re-releases van bestaande games als blikvanger. 

Nieuwe versie

Dat het akelig stil is in verband met geruchten over de opvolger van de Switch is misschien niet helemaal waar. Bijna sinds het debuut van de Switch doen er geruchten de ronde over een Switch Pro dat met behulp van Nvidia's DLSS-techniek de graphics opwaardeert tot 4k. Technisch gezien is dit mogelijk en ook buurmannen Sony en Microsoft hebben een traditie om na een paar jaar een technische superieure versie van een bestaande console op de markt te gooien. De Switch was op moment van release al technisch achterhaald omdat het zichzelf promoot als een handheld en console in de vorm van een tablet. 

De nieuwe versie kwam er na geruchten op de betrouwbare site Bloomberg uiteindelijk wel, maar dan in de vorm van de Switch OLED. Geen technische upgrade voor de Switch, maar wel een beter en groter scherm voor de tablet. Voor het inkomstenplaatje van Nintendo is het mooi meegenomen dat deze nieuwe versie vijftig euro meer kost, voor kopers is het iets minder goed nieuws.  

Belangrijkste game van het jaar

Het moet al een kleine eeuwigheid geleden zijn, maar de belangrijkste game van het jaar kwam deze keer niet uit de stal van Nintendo, maar die eer was weggelegd voor de landgenoten van Capcom. Nintendo had namelijk nog een zak met geld klaarstaan - drie miljoen volgens geruchten - om Monster Hunter Rise exclusief op de Switch uit te brengen. Wat een kleine twintig jaar geleden startte als een Pokémon-kloon is uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen met maar liefst 7,5 miljoen verkochte exemplaren op een half jaar tijd. Ook kritisch gooit de game hoge ogen en werd het door Eurogamer zelfs de beste game op de Switch sinds Breath of the Wild genoemd. Een veel grotere eer kan je bijna niet krijgen... 

Ook andere websites en bladen waren erg positief over Monster Hunter Rise, maar toch kon de game geen rol van betekenis spelen bij de prijzen die ieder jaar worden uitgereikt voor beste game (in een bepaalde categorie). Voortbordurend op dat succes lanceerde Capcom ook een spin-off op de Switch in de vorm van Monster Hunter Stories 2: Wings Of Ruin. Waar Rise zich voornamelijk concentreert op de actie en het aspect van monsters vangen, is Wings of Ruin eerder een klassieke RPG.  

Een likje verf

Nintendo is niet te beroerd om oudere games opnieuw uit te brengen op de Switch met een nieuw likje verf, maar weinig andere verbeteringen. Mario Kart 8 Deluxe is eigenlijk dezelfde versie als op de Wii U, maar is nu wel verreweg de best verkochte game op de Switch. Dat inspireerde Nintendo om hetzelfde te doen met Super Mario 3D World, maar deze keer voegde Nintendo er een extra spel bij. Bowser's Fury is een kort, maar unieke spelervaring waar Mario voor de eerste keer in één grote wereld vertoeft en dus niet in levels of aparte werelden. Sommige reviews noemden dit misschien wel de toekomst voor toekomstige Mario-platformers, al is het afwachten hoe boeiend en divers één grote wereld kan zijn. De grote kracht van de Mario-platformers is namelijk de diversiteit en originaliteit van de diverse werelden. 

De andere grote franchise, Zelda, kreeg dit jaar ook een remaster op de Switch. Skyward Sword kende een technische verjongingskuur met HD-graphics en een framerate van zestig beelden per seconde. De controversiële bewegingsbesturing is nog altijd aanwezig, maar nu bestaat er ook de mogelijkheid om de bewegingsbesturing te simuleren met een joystickje. Minder intuïtief, maar wellicht ook minder frustrerend. Waar Mario nog goede recensies kreeg met een heleboel achten en negens, was het spelminnende persvolkje minder enthousiast voor Skyward Sword dat grossierde in zevens en af en toe een sporadische acht.   

De terugkomst van Samus

De meest verrassende terugkeer van het jaar is gereserveerd voor Metroid Dread dat zich nummertje vijf mag noemen in de continuïteit van de serie en na negentien jaar is er eindelijk nog eens een volledig nieuw 2D avontuur in deze franchise. De toekomst van de serie hing aan een zijden draadje na de teleurstellende verkoopcijfers van de remakes op de 3DS, maar Metroid Dread heeft nu al één miljoen exemplaren verkocht. Een mooi aantal voor een serie die in zijn beste dagen drie miljoen examplaren verkoopt in totaal. Daarentegen is het landschap ook wel grondig gewijzigd en is de concurrentie een stuk groter met vooral veel games van indie developers in het Metroidvania-genre. 

Pokémon Brilliant Diamond and Shining Pearl zijn - hoe kan het ook anders - opnieuw heruitgaves van bestaande games die in 2006 op de Nintendo DS zijn uitgebracht, maar de zakmonstertjes blijven nog altijd even populair. Na één week tijd gingen er maar liefst zes miljoen exemplaren over de toonbank. De pers toonde zich minder positief en recensenten toonden zich kritisch voor het gebrek aan innovatie, hoewel het verslavend karakter van deze RPG's nog steeds aanwezig is. New Pokémon Snap is wel een nieuwe game en is de opvolger van de bijna gelijknamige N64-klassieker waar je deze monsters op gevoelige plaat moest vastleggen. Ontspannend, maar dan wel eerder bedoeld als tussendoortje. 

In 2021 tekende Mario ook acte de présence in verschillende spin-off games. Mario Golf: Super Rush is de nieuwste editie in de Mario Golf-reeks en er zit maar liefst zeven jaar tussen het laatste en voorlaatste deel van deze golfspellen. Zoals de naam al zegt, wordt de nadruk op snelheid gelegd en worden er dus regelmatig sprintjes getrokken bij een partijtje golf. Dat originaliteit in 2021 niet hoog op Nintendo's agenda staat, moge duidelijk zijn met Super Mario Superstars. Een nieuwe game in de Mario Party-reeks die deze keer alle borden van de N64-klassiekers bundelt in één game.  Alweer een game dus die zijn roots heeft bij een oudere Nintendo-klassieker. Dan zijn er ook de mindere goden zoals Miitopia, Pokémon Unite en WarioWare: Get It Together! 

En al de rest...

Een bijzondere vermelding verdient de RPG Shin Megami Tensei V dat exclusief voor de Switch uitgebracht wordt. De reeks is redelijk populair in Japan, maar daarbuiten was er amper interesse. Het spel is één van de beste RPG's in 2021 en dat hebben ze nu dus in het westen ook geweten. Een andere exclusieve game voor de Switch is het maffe No More Heroes III dat verder gaat op het elan van de eerste twee games op de Wii. Dat betekent dus een heleboel bloedvergieten in een hoogst eigenaardige wereld. Bovendien is er een groot aanbod van niet-exclusieve third party games die ook hun weg naar de Switch vinden (in een later stadium). Een mooi voorbeeld hiervan is Crash Bandicoot 4: It's About Time dat er weliswaar minder fraai uitziet dan zijn snellere consolebroers, maar nog altijd veel gamersharten sneller doet slaan. 

Maar meer nog dan ooit tevoren is de Switch het ultieme platform geworden voor indie developers. Het berust op geen toeval dat de twee best scorende Switch-games op Metacritic dit jaar - The House in Fata Morgana en Tetris Effect: Connected - indiegames zijn. Het aanbod van games geproduceerd door onafhankelijke ontwikkelaars is overweldigend: van psychologische horrorverhalen over dating sims tot tientallen games in het Metroidvania-genre: je vindt het ook dit jaar allemaal op de Switch. Daarnaast zijn er ook een heleboel oudere games die gebundeld worden, hier en daar van een update voorzien worden en opnieuw worden opgebracht voor de Switch. Denk maar aan Tony Hawk's Pro Skater 1 en 2, Danganropa Decadence, The Great Ace Attorney Chronicles, Castlevania Advance Collection en zo kan ik nog wel even doorgaan. Deze games mogen dan misschien wel ouder zijn, nergens zal je zoveel waar voor je geld krijgen als hier! 

Kan beter, kan slechter

Het eigen aanbod van Nintendo is toch wel lichtjes teleurstellend te noemen. De grote jongens zijn re-releases van oudere games en het is schrikbarend hoe hard Nintendo leunt op de nostalgiefactor. De meest opvallende game van Nintendo is daarom misschien wel Metroid Dread dat bewijst dat 2D gaming nog niet dood is. Het is wel duidelijk dat je voor de epische actiegames je eerder bij de buren van Sony en Microsoft moet zijn, maar dat wil niet zeggen dat Nintendo geen goede third party games heeft. Monster Hunter Rise is nog steeds bijzonder populair en ook de niche-RPG Shin Megami Tensei V krijgt lovende kritieken. 

Toch zijn het de indie games die de levensader zijn van de Switch. Misschien niet verrassend omdat de soms iets eenvoudigere grafische stijl zich meer leent tot handhelds wat de Switch toch primair wel is. Het aankomende Steam Deck is dus bijzonder slecht nieuws voor Nintendo dat een serieuze concurrent mag verwachten van deze nieuwe hybride console die duidelijk mikt op het publiek van gamers die indie games spelen. 2022 zal het jaar zijn dat de opvolger van Zelda: Breath of the Wild uitkomt, maar vooral ook de aankondiging van een nieuwe console. Want als die er niet komt, dreigt het zijn publiek te verliezen aan drie superieure consoles en dat is wel erg veel concurrentie.   

Donkey Kong Country: Tropical Freeze review voor Nintendo Switch

 “Als Mozes niet naar de berg komt, dan komt de berg maar naar Mozes.” Onder dat motto heeft Nintendo bijna heel haar assortiment van first party titels voor Wii U overgepompt naar de Switch waaronder het onvolprezen Donkey Kong Country: Tropical Freeze. Zeven jar naar zijn release is dit nog steeds één van de mooiste 2D platformers die je kan krijgen.

Pixar op je Switch

Ik vind het oppervlakkig om meteen met graphics te beginnen bij een review van een spel, maar bij Tropical Freeze kan je bijna niet anders. De HD-kuur heeft de Donkey Kong Country-reeks deugd gedaan en het spel ziet er uit als een interactieve cartoon die weggelopen is uit de animatiestal van Pixar. De verhoogde resolutie valt meteen op, maar ook de framerate van zestig beelden per seconde zorgt voor vloeiende animaties. De aandachtstrekkers van dienst zijn echter de interactieve omgevingen die er werkelijk prachtig uitzien. Elke wereld heeft een bepaald thema zoals windmolens, de savanne of een fruitfabriek. Tijdens het spel worden omgevingen letterlijk voor je neus opgebouwd. In een level met een mijnkarretje in een houtzagerij spuwen zaagmachines platforms uit waarop je moet springen of in de fruitfabriek worden fruitschillen voor je neus getoverd waar je in zeven haasten op moet springen. Het omgekeerde gebeurt ook en platforms verdwijnen vliegensvlug voor je neus, terwijl je er op rekende om erop te landen. Tropical Freeze is platforming op het scherpst van de snee!

De graphics worden misschien nog wel overtroffen door een magnifieke soundtrack van David Wise. Liefhebbers van de originele Donkey Kong Country-trilogie uit de jaren negentig zullen hem nog wel kennen als de componist die verantwoordelijk is voor de muziek van de twee eerste DKC-games en heeft daarmee een cultstatus verworven. Spelontwikkelaar Retro Studios vroeg aan Wise om ook een soundtrack voor Tropical Freeze te componeren. Wise heeft bijna het onmogelijke gedaan en heeft de buitengewoon hoog gespannen verwachtingen helemaal overtroffen. Bijna elk muzieknummer in een level is namelijk een oorwurm die je verlatingsangst bezorgt wanneer het einde van het level nadert. De savanne heeft vrolijke muziek zoals het allereerste level van deze wereld dat je een Lion King-gevoel bezorgt. Ik heb het level onmiddellijk opnieuw gespeeld door de prachtige combinatie van vrolijke muziek en schitterende opbouw van dit level. Wise heeft ook enkele nummers uit het verleden geremixt met als hoogtepunt Aquatic Ambiance dat nog steeds hetzelfde therapeutische effect heeft als vijfentwintig jaar geleden.

Mission statement

Tropical Freeze is een vervolg op de Wii-game Donkey Kong Country Returns dat de reeks na anderhalf decennium terug nieuw leven in bloes en gaat verder op deze fundamenten. Dat betekent dat je de logge gorilla Donkey bestuurt met daarnaast een nevenpersonage. Je kan kiezen uit Dixie, Diddy of Cranky die elk een eigen power-up hebben om je te helpen. Dixie kan met haar paardenstaart eventjes naar omhoog zweven, terwijl Cranky met zijn wandelstuk kan pogoën op anders onbereikbare plaatsen zoals doorns en stekels. In praktijk zal bijna iedereen standaard Dixie kiezen als tweede personage aangezien zij het meeste helpt bij de platformperikelen. Want die perikelen zijn er in overvloed. 

Retro Studios heeft namelijk als mission statement genomen dat ze een 2D-platformer ontwikkelen die moeilijk, maar genietbaar is. Dat was al merkbaar bij DKC Returns, maar bij Tropical Freeze hebben ze het gaspedaal helemaal ingeduwd en het spel is best moeilijk te noemen. Het gebeurt namelijk bijna bij elk level dat op arbitraire moment er erg moeilijke stukken zijn ingebouwd. Meeste gamers waarderen wel een uitdaging, maar bij het merendeel van deze momenten bekruipt mij het gevoel dat het gaat om contra-intuïtief spelontwerp gaat. Op momenten wanneer dat je denkt dat je moet springen is er een platform aanwezig, maar wanneer je net aankomt verdwijnt het voor je neus. Of een ideaal pad dat is gemarkeerd, maar wanneer je dat volgt word je geheid geraakt door rotsblokken. Er zijn ook levels waar je bijna een waarzegger moet zijn om te voorspellen waar platforms wel of niet opduiken.

Soms is geduld geen schone deugd

Een level uitspelen heeft dan niks meer te maken met vaardigheden, maar is een testsessie geworden van je geduld en volharding om verder te geraken met behulp van trial and error. Het voelt soms toch net iets te veel aan als dat de speldesigners van Retro Studios mind games spelen met jou als slachtoffer. Er waren ook meer dan genoeg keren dat ik iets twintig keer opnieuw moest proberen, maar dan was het mijn eigen fout en het zijn deze momenten die me het meeste speelplezier bezorgden. Denk maar aan levels waar het tempo vaststaat zoals de levels met mijnkarretjes of wanneer je Rambi de neushoorn bestuurt. Deze levels voelen het eerlijkst aan en zijn daarom ook het leukst om te doen.

De meeste 2D-platformers zijn bedoeld om snel te spelen – bij Tropical Freeze is bijvoorbeeld ook een time attack modus aanwezig wanneer je een level afrondt – maar het ritme in deze game is soms snel, maar soms ook tergend langzaam. Sowieso is Donkey een log personage en daarom niet vergelijkbaar met andere kwikzilveren platformhelden zoals Rayman of Sonic. Dat is een kwestie van gewenning, maar het is opnieuw het contra-intuïtieve spelontwerp dat een schaduw werpt op de plezierfactor van Tropical Freeze. Levels dagen je namelijk uit door verscheidene platforms die op verschillende snelheden opereren en waar je dus niet even snel door raast. Het is een gekende mechaniek om platformgames moeilijker te maken, maar bij Tropical Freeze wordt dat al vanaf de tweede wereld toegepast zodat de game trager aanvoelt dan dat ie in werkelijkheid misschien is.

Rollebollen

De besturing van Donkey Kong verloopt vlot en er is weinig op aan te merken, op uitzondering van één move. Het rollen en slaan op de grond gebeurt namelijk met dezelfde knop (B) en daardoor ben ik meer dan eens een ravijn ingekukeld omdat ik wilde slaan op de grond, maar dan wel vrolijk in een ravijn rolde omdat ik onbewust nog het pookje van de joystick aanraakte. En een goede besturing is onmisbaar bij de bazen van elke wereld die tactische veldslagen leveren met de Kongs. Elk baasgevecht bestaat uit drie rondes waar de kunst van patroonherkenning winst oplevert. Deze gevechten zijn echter niet gemakkelijk en de bazen kunnen bij momenten onvoorspelbaar gedrag vertonen. Verwacht dus dat je elke baas een paar keer – tot misschien zelfs tien keer of meer – gaat bevechten vooraleer je verder mag naar de volgende ronde. Deze gevechten kennen geen checkpoints en dat betekent dus helemaal vanaf nul herbeginnen…

Het mission statement van Retro Studios indachtig richt deze game zich voornamelijk op de hardcore platform gamer en het moet wel gezegd worden dat eens je beter wordt in het spel het ook een stuk leuker wordt om te spelen. Je weet namelijk wat je kan verwachten en de (ongewenste) verrassingen zoals verdwijnende platformen of plots opduikende vijanden beginnen minder een probleem te vormen. De vraag is echter of je eerst vijftien tot twintig uur in een platformspel wil stoppen om het maximale eruit te halen. Voor de echte liefhebber is dit wellicht geen probleem, maar voor de gemiddelde gamer is dat misschien toch net iets te veel van het goede.

Met z'n tweetjes

Als je besluit om veel moeite in Tropical Freeze te stoppen, krijg je wel een heleboel terug. In de eerste plaats de lonende ervaring om zonder veel problemen door een level te razen wat bij het begin ontbreekt. Maar je krijgt ook extra content aangeboden met geheime uitgangen en nieuwe levels die beschikbaar worden als je alle KONG-letters in een wereld verzamelt. Deze levels geven de moeilijkheidsgraad nog een extra boost en testen je platformvaardigheden helemaal. Mocht je dit ook uitspelen, krijg je een hard mode die je het leven nog moeilijker maakt. Voordeel van deze spelmodus is wel dat je nu met één van de drie andere personages kan spelen: Dixie, Diddy of Cranky. Iets wat volgens mij bij het begin van het spel onmiddellijk beschikbaar moest zijn.

Er is wel een manier om één van deze drie personages vroeger beschikbaar te maken en dat is door in co-op te spelen. De tweede speler bestuurt dan één van de drie overgebleven personages. Tropical Freeze is met één persoon al niet gemakkelijk, maar met twee wordt het nog moeilijker omdat je snel het overzicht verliest als je beide niet op dezelfde snelheid door een level dendert. Het helpt ook niet dat je in co-op twee levens per spelbeurt verliest. Moeilijke levels kunnen dan wel erg snel een game-over scherm opleveren.

Besluit

Tropical Freeze balanceert door zijn moeilijkheidsgraad op de losse draad van frustrerend enerzijds en uitdagend anderzijds. Die moeilijkheidsgraad is echter meestal ingegeven door – wat ik noem – contra-intuïtief spelontwerp waar je gestraft wordt voor acties die op het eerste gezicht logisch lijken. Dat deed de balans eerder naar frustratie dan spelplezier neigen en dat is erg jammer want de wereld van Tropical Freeze zit echt wel verdomd goed in één. Wanneer je als platformliefhebber de tijd en moeite neemt om door deze zure appel te bijten, krijg je echter het spelplezier in tienvoud terug. Als je geen liefhebber bent van deze trial and error aanpak, kan je je portie geduld beter voor iets anders reserveren.

The Legend of Zelda: Link's Awakening review voor Nintendo Switch

De Nintendo Switch is een groot succes voor Nintendo nadat de vorige console - de Wii U - op een financieel debacle eindigde. Aangezien het Nintendo's minst verkochte console ooit is, biedt dat wel het voordeel om het assortiment van spellen integraal over te pompen naar de Switch. Gek genoeg haalt Link's Awakening zijn mosterd bij een veel ouder broertje: de roemrijke Game Boy.

Chibi Link

Mijn allereerste Nintendo-console was er eigenlijk geen: het was de draagbare Game Boy. Deze handheld heeft inmiddels een legendarische status bereikt en mijn exemplaar kostte toen 3200 Belgische frank, maar werd wel samen met Tetris en Link's Awakening verkocht. Aan het legendarische puzzelspelletje Tetris heb ik uren versleten, maar voor Link's Awakening toonde ik veel minder liefde. Ik kwam toen al vast te zitten in de tweede kerker en het internet had nog een jaartje of drie, vier nodig om echt door te breken. Oplossingen zoeken in walkthroughs zat er dus nog niet in. De liefde voor de Zelda-serie kwam er wel met de Nintendo 64-klassieker Ocarina of Time en sindsdien ben ik grote fan van de serie. De remake op de Switch geeft me dus de kans om alsnog te genieten van dit digitale avontuur.

De stap van een 8-bit handheld met monochrome kleuren naar een HD-toestel is wel erg groot, maar spelontwikkelaar Grezzo heeft een geweldig resultaat afgeleverd met deze remake. Met name de grafische stijl is er lichtjaren op vooruitgegaan, al zal misschien niet iedereen deze update waarderen. Grezzo past namelijk een soort van chibi-stijl toe waar de personages met een klein lichaam en veel te groot hoofd rondlopen in een diorama-omgeving. Vooral wanneer je met Link binnenwandelt in een huis lijkt het alsof je een kijkdoos bezichtigt. Deze stijl valt nog het best te vergelijken met claymation à la Wallace and Gromit. 

Wij zoeken oplossingen

Deze grafische stijl komt helaas niet zonder nadelen. Omwille van één of andere bizarre reden heeft Grezzo de randen wazig gemaak waardoor de kijkhoek op het scherm kleiner wordt. Vooral bij het begin heb ik me hieraan gestoord. Deze stijl lijkt ook het uiterste te vragen van de Switch, want dalingen in de framerate komen af en toe voor. Voornamelijk de gebieden met wat extra toeters en bellen in de grafische effecten zoals het woud zorgen voor deze daling. Het gebeurt niet erg frequent, maar is wel waarneembaar. 

Een Game Boy-spel beschikt uiteraard over een heleboel beperkingen, maar Grezzo heeft de meeste van deze beperkingen op een gracieuze manier opgelost. In het origineel scrollde je van scherm naar scherm, terwijl je op de Switch een volledige wereld krijgt gepresenteerd. Ook de beschikbaarheid van amper twee knoppen op de Game Boy is aangepakt en nu hebben enkele items zoals het zwaard, schild en Pegasus-boots om te rennen een eigen knop gekregen. Met andere woorden: nu vertoef je veel minder in het pauzescherm om van item te wisselen. Hier en daar heeft Grezzo het leven van de speler ook wat gemakkelijker gemaakt. Breekbare muren vertonen nu bijvoorbeeld barsten terwijl dat op de Game Boy niet mogelijk was. Het blijft echter bij zeer kleine aanpassingen en het is markant hoe natuurgetrouw deze remake blijft aan het origineel.

Volwaardig avontuur

De vraag van zestig euro is of dit wel een volwaardig spel is aangezien de roots van Link's Awakening zich bevindt op een draagbare spelcomputer. Link's Awakening is vast en zeker een volwaardig spel, want het is echt verbazingwekkend hoeveel inhoud er destijds in die cartridge is gepropt. De spelwereld van Koholint Island zit boordenvol met diverse gebieden en is bovendien erg compact wat het pendelen tussen de gebieden vergemakkelijkt. De acht kerkers zitten goed in elkaar en vanaf de vierde kerker gaat de moeilijkheidsgraad gevoelig naar omhoog. 

Deze remake is dus erg getrouw gebleven aan het ontwerp van het origineel wat betekent dat het de beperkingen van het spelontwerp mee overerft. De kerkers missen de complexe omgevingspuzzels van de latere 3D-games en concentreert zich meer op het vinden van sleutels. De Zelda-reeks heeft altijd in het teken gestaan van exploratie en puzzels, maar bij Link's Awakening gebeurt dat nog net een stukje meer dan bij andere titels. De complexiteit schuilt dus voornamelijk hierin en met name de twee laatste kerkers zijn goede voorbeelden van hoe je op een ingenieuze wijze een kerker ontwerpt. 

Eigenzinnige Link

Naast de kerkers weet Link's Awakening zich te onderscheiden van de andere titels in de serie door zijn eigenzinnige aanpak. Het spel werd in de begindagen van de reeks uitgebracht en nog niet alle conventies van de reeks waren toen vastgelegd. Zo zie je dus een heleboel personages uit het Mario-universum opduiken en zijn er ook kleine segmenten waar het topdown-perspectief overschakelt naar een 2D zijaanzicht met korte platformstukjes. Toch wel een curiositeit dat we sindsdien niet meer hebben gezien in de Zelda-reeks. 

Het spel is niet Link's grootste avontuur, maar de ongeoefende speler haalt hier toch nog gemakkelijk twintig uur uit om alles te ontdekken. Meestal is het net een tikkeltje eenvoudiger en compacter dan andere avonturen omwille van de beperkingen op de Game Boy, maar soms is het toch goed zoeken om iets te ontdekken zoals een sleutel die plots in een put valt of bestaat de uitdaging erin om je op de juiste manier te oriënteren zoals de zevende kerker die je op dit vlak erg veel vrijheid geeft maar eveneens desoriënterend is. 

Extra feature

Om de levensduur wat te verlengen, zijn er ook extra dingen in deze Switch-editie toegevoegd. Je kan nu meer schelpen verzamelen die soms erg goed zijn verborgen en er is ook een toepassing om je eigen kerkers te ontwerpen. Deze laatste feature is geïnspireerd op Super Mario Maker, maar op veel beperktere schaal. De kamers die je ontwerpt zijn namelijk gebaseerd op de kamers die je aantreft in elke kerker waardoor een eigen ontworpen kerker transformeert in een wirwar van ongeschikte kamers. Elke kerker in dit spel kent een eigen thema, maar dat gaat helemaal de mist in wanneer je kamers van verscheidene kerkers aan elkaar haakt waardoor deze feature toch gedeeltelijk de mist in gaat.   

Een aspect wat toch ook zeker aandacht verdient, is de muziek wat bij Link's Awakening een centrale plaats inneemt. Als speler dien je namelijk acht muziekinstrumenten te verzamelen om de windvis wakker te maken. Sommige deuntjes zijn erg aanstekelijk zoals de ballade van de windvis. De muziek is grotendeels een remix van de 8-bit deuntjes uit het origineel en zijn een klein feest voor het oor. De beroemde Overworld theme neurie ik al in mijn gedachten mee als ik het hoor en ook de aparte mix van gemiauw en geblaf in Animal Village is heerlijk abstract. De meest aanstekelijke oorworm is wellicht de muziek van de zesde kerker dat zich moeiteloos kan meten met het beste muziekwerk dat uit een Zelda-game is gekomen. 

Azijn pissen

Buiten de beperkingen van het originele Game Boy-spel - die bewust mee zijn opgenomen - in deze remake kan ik weinig nadelen terugvinden of ik moet doen aan pure azijnpisserij zoals de controles die niet volledig digitaal zijn en soms daardoor wat onnauwkeurig. Mijn grootste kritiek is misschien wel juist om deze game natuurgetrouw na te maken in een remake. Een nieuw spel gebaseerd op Link's Awakening, maar met nieuwe ideeën, ontwerpen en spelwereld zoals A Link between Worlds zou persoonlijk veel meer op mijn enthousiasme mogen rekenen. Het leidt geen twijfel dat Link's Awakening een zeer goed spel is, maar aan het spelontwerp is wel duidelijk dat dit soms een gedateerd spel is. En misschien wel de grootste schande van allemaal is de prijs. Nintendo vraagt een nieuwprijs waar andere bedrijven een budgetprijs vragen voor een remake. De vraag is dus of je zestig euro wil spenderen aan een remake van een 25 jaar oud Game Boy-spel...

Besluit

Link's Awakening is één van de leukere 2D-avonturen in de Zelda-reeks en de remake op de Switch maakt een goede game alleen nog maar beter. De grafische stijl is een pezier om naar te kijken, maar kent wel enkele kleine technische onvolmaaktheden. Het ontwerp en architectuur van de kerkers is naar huidige maatstaven soms wat gedateerd, maar nog altijd wel een toonbeeld van creativiteit. Het enige grote minpunt is toch de prijs die aan de hoge kant ligt voor een remake.