Met Frankrijk, Spanje, Engeland en Argentinië beslechten misschien wel de vier sterkste ploegen van dit wereldkampioenschap de eindstrijd. Jammer is dat Frankrijk en Spanje tegenover elkaar staan in een halve finale, want zij brachten tot dusver het mooiste voetbal op de mat. Het zou in ieder geval een mooie finale zijn geweest. Argentinië wordt op dit toernooi een beetje met argusogen bekeken omdat ze een relatief makkelijk parcours hebben. Met Engeland wacht er echter een tegenstander van formaat. Als de Argentijnen die winnen, kunnen kwatongen niet langer beweren dat de rode loper tot de finale is uitgerold.
Frankrijk - Spanje 0-2 (halve finale)
Deze wedstrijd zou een mooie finale zijn geweest, maar is uiteraard ook een mooie halve finale. Frankrijk begon als torenhoog favoriet aan dit duel, maar het was Spanje dat de Fransen met een droge 0-2 huiswaarts stuurde. Van Frankrijk wordt beweerd dat het team in functie speelt van Mbappé en dat werd nergens zo duidelijk als hier. Alle ballen gingen naar Mbappé. Vlijmscherpe counters, vrije trappen en eigen acties. Maar Mbappé stond hier tegenover een verdediging die slechts één tegendoelpunt toestond dusver en werd steeds geschaduwd door één of twee Spanjaarden. De Spaanse overmacht kwam deze keer minder tot uiting, maar het combinatiespel des te meer. Met mooie passes en veel inzicht werd er dikwijls een vrijstaande speler gevonden. Toch werd de 0-1 gescoord op strafschop. Yamal wordt tegen het been getrapt in het strafschopgebied. Topschutter Oyarzabal plaatst de bal haarfijn in de rechterhoek en brengt Spanje terecht op voorsprong. De Spanjaarden bleven de gevaarlijkste ploeg en verzilverden dit in de 58ste minuut met een magistrale één-twee die Pedro Porro alleen voor het Franse doel bracht. Die kans moet je hem niet geven en zo stond het dus 0-2. Een ver uitgelopen doelman Unai Simón kopt de bal tot bij Doué, maar die wacht te lang om op het Spaanse doel te schieten. Pas na tachtig minuten kan Frankrijk een eerste keer op doel schieten. België blijkt dus een moeilijkere tegenstander te zijn voor Spanje dan dit Frankrijk.
Engeland - Argentinië 1-2 (halve finale)
De eerste echte test voor dit Argentinië stond pas geprogrammeerd in deze halve finale waar de Argentijnen meer aan voetballen toekwamen dan de Engelsen. In een weinig opwindende eerste helft gebeurde er amper iets. Engeland sprokkelde enkele halve kansen, maar dat is alles wat hierover gezegd kan worden. In de tweede helft kwamen de Three Lions vroeg op voorsprong. Op een tegenaanval gaf Rice een loepzuivere pass naar Gordon die in de rug op dook van Molina en zo de bal tegen de touwen jaagde. Daarna groef Engeland zich in en was er slechts één team op het veld: Argentinië. Enzo Fernandez pakte uit met een knap schot dat werd weggetikt door Pickford, Mac Allister raakt twee keer het doelhout en Spence moest uitpakken met een ultieme tackle na een Argentijnse aanval in het strafschopgebied. Het angstige voetbal van de Engelsen werd na 85 minuten toch bestraft. Fernandez schoot de bal onhoudbaar binnen en daarna bleven de Argentijnen komen. Een geniale voorzet van Messi wordt door Lautaro Martinez in doel gekopt en bezorgde daarmee de Argentijnen de overwinning. De wedstrijd kreeg overigens nog een politiek staartje nadat de Argentijnen onnodig provoceerden door ostentatief met een spandoek te zwaaien waarop staat "Las Malvinas son Argentinas" (de Falkland-eilanden zijn Argentijns).
Frankrijk - Engeland 4-6 (troostfinale)
De animo om deze troostfinale voor de derde plaats te spelen was bij beide partijen uiterst gering, maar dat weerhield niemand ervan om een doelpuntenfestival te verzorgen. In de eerste helft was nagenoeg elke kans raak bij Engeland en de Engelsen liepen tot maar liefst 0-4 uit. Het verdedigen bij de Fransen zag er bij momenten maar erg pover uit. Toch moet ook gezegd worden dat er pareltjes bij de Engelse doelpunten zaten zoals de knappe plaatsbal van Rice bij de 0-1. Konsa en Saka (2x) zorgden voor de ruime voorsprong. Les blues kregen nochtans enkele kansen, maar waren niet zo bij de pinken als Engeland. In de tweede helft het totaal omgekeerde beeld: Engeland verdedigde uiterst zwak en in geen tijd kwam Frankrijk terug tot 3-4 dankzij Barcola en Mbappé (2x). De spits van Real Madrid werd zo topschutter op dit WK met tien doelpunten. Engeland kreeg namens Bellingham een schitterende kans, maar de buitenspeler soleerde net iets te veel in een bos van Fransen. De 3-5 kwam er dan toch dankzij alweer Saka met een perfect binnengetrapte strafschop. Op alweer een scherpe counter maakte Dembele er een onwaarschijnlijke 4-5 van. Maar het laatste woord was aan Bellingham die opnieuw alleen aan de haal ging door de Franse defensie en de 4-6 op het bord schilderde. Een masterclass in verdedigen is deze wedstrijd niet geworden, maar daar maalt niemand om.
Spanje - Argentinië 1-0 (finale, na verlengingen)
Een twintigjarige Messi die baby Yamal een badje geeft. Een verloren gewaande foto uit 2007 kon niet symbolischer zijn voor deze finale. Oudgediende en veteraan van vele oorlogen, Messi, tegen het aanstormende talent Yamal. In de praktijk kwam er weinig van in huis. De Argentijnen verdedigden krampachtig en hadden na negentig minuten een expected goal van welgeteld 0,0. Het woord dramatisch dekt de lading niet van het Argentijnse spel. De Spanjaarden domineerden de Argentijnen, maar moesten het net zoals tegen België het hebben van schoten uit de tweede lijn of standaardsituaties. Daar wist de Argentijnse defensie wel raad mee. Het venijn zat 'm in de staart bij deze finale. Enzo Fernandez kreeg een rode kaart in de 92ste minuut na een smerige overtreding die een tweede gele kaart opleverde. Nico Williams scoorde vier minuten later, maar de goal werd ogenblikkelijk geannuleerd wegens een fout. Uit de herhaling bleek dit niet het geval te zijn. In de verlengingen ging Spanje verder op zijn elan en scoorde het uiteindelijk verdiend via Ferran Torres. In de allerlaatste minuten kwam het tienkoppige Argentinië nog opzetten, maar ontbrak het hen aan scherpte. Het was integendeel Spanje dat nog een tweede keer scoorde, maar dit doelpunt werd opnieuw afgekeurd. Nu wegens (terecht) buitenspel. Spanje is voor de tweede keer wereldkampioen en dat schoot in het verkeerde keelgat bij sommige Argentijnen. Paredes ging nog een robbertje vechten met de Spaanse bank en wacht (hopelijk) een (levens)lange schorsing op het internationaal voetbal.
Conclusie
Spanje toonde zich niet de meest sexy ploeg van dit wereldkampioenschap, maar wel de meest consistente. Hun wereldtitel is daarom verdiend. Zeker als je hun parcours bekijkt. Met Portugal, België, Frankrijk en Argentinië hebben ze een enorm moeilijk parcours succesvol afgerond. Dat de defensie de sleutel tot succes is geworden, blijkt uit hun aantal tegendoelpunten. Enkel Charles De Ketelaere kon de Spaanse defensie op dit toernooi verslaan. Wat begon met een ietwat smadelijk gelijkspel tegen Kaapverdië is uitgegroeid tot een verdiende wereldtitel. Dit Spanje is wellicht sterker dan veel critici denken, want met toeval word je geen wereldkampioen en Europees kampioen op twee jaar tijd.
Het WK zelf kende zoals verwacht enkele extra-sportieve bekommernissen die helaas politiek getint waren. Van de Somalische scheidsrechter die geweerd werd van Amerikaanse bodem tot Trump die even zijn goede vriend Infantino belt om een geheel terechte schorsing kwijt te schelden. Het politiek kluwen van de Trump Cup werd helaas bewaarheid. Gelukkig heeft het geen sportieve gevolgen gehad, maar dit had ook anders kunnen aflopen. Laten we dit toernooi vooral herinneren omwille van de interessante partijen en niet omwille van de politiek errond. Dat maakt het voetbalspelletje net kapot, terwijl de wereldbeker een viering is van voetbal. Nu nog aan Infantino duidelijk maken dat hij de slijmbal niet moet uithangen bij Trump.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten