Tien trekkings die iedere hiker moet doen

Sinds 2019 ben ik enigszins verrassend in het wereldje van trekkings beland. Wat eerst begon als een schuchtere poging met de West Highland Way is nu gepromoveerd tot een wandelvakantie om naar uit te kijken. Hoewel ik soms met tent en backpack onderweg ben, geef ik er toch de voorkeur aan om een huttentocht te doen indien dit mogelijk is. Ik beschouw me graag als een avontuurlijke hiker, maar dan dan wel eentje die op comfort gesteld is. Mijn trekkings hebben me sinds vorig jaar ook buiten Europa gebracht en dan is het nog maar een kleine stap om trekkings binnen én buiten Europa te doen. Maar welke zijn nu echt de moeite? Een overzicht. 

1. K2 base camp, Concoria en Gondogoro La pas

Veel avontuurlijker dan dit kan het niet, want dit is misschien wel één van de meest spectaculaire bergtochten die je als wandelaar kan doen. De K2 is algemeen gekend als de tweede hoogste berg ter wereld, maar weinigen weten dat deze hoge jongen zich in het Karakoram-gebergte bevindt wat een uitloper is van de Himalaya. Het wandeltoerisme bevindt zich hier op een laag pitje en in tegenstelling tot Nepal vind je hier geen theehuisjes, zijn er geen wegmarkeringen te vinden, zijn de paden soms onbestaande en kunnen rivieren en aardverschuivingen een traject helemaal wijzigen. Bovendien is de landschappelijke variëteit pover vergeleken met het meer diverse Nepal en vergt het parcours een (erg) goede conidite. Dus wat bezielt een mens om hier te komen? Daar biedt Concordia, een plateau, wel een antwoord op. Dit wordt omschreven als de troonzaal der berggoden en nergens anders zal je de spitse bergen zo spectaculair zien zoals hier. Bovendien is het traject fysiek uitdagend en is dit een gevalletje waar inspanning ook ontspanning kan zijn. Of dat is toch althans één van de redenen waarom ik deze trip heb geboekt. Ik ben benieuwd of ik het na augustus hetzelfde zal vertellen, want dan staat deze trekking op het programma. 

2. Inca Trail

Dit is ook een trail die op het programma staat voor 2023, maar dat ik die daadwerkelijk ga doen, is hoogst onzeker gezien de gespannen situatie in Peru. Op moment van schrijven is het niet mogelijk om de Inca Trail te hiken en het ziet er niet naar uit dat hier snel verandering in zal komen. Dat is jammer want Zuid-Amerika's bekendste langeafstandswandeling heeft een heleboel te bieden, al is natuurschoon misschien niet meteen de grootste aandachtstrekker. De Inca Trail moet het voornamelijk hebben van zijn culturele, folkloristisch getint karakter. Op de 42 km zijn er andere nederzettingen te vinden die de Inca's hebben achtergelaten. Dit gaat van een verzameling huisjes waar enkel nog de muren van rechtstaan, voormalige velden tot een heuse mini-ruïnestad. Magnum opus blijft uiteraard Macchu Pichu waar je op dag vier aan de hemelpoort staat en met een beetje geluk mag je een magische zonsopkomst begroeten, als het weer dat toelaat tenminste. De trail duurt slechts vier dagen, maar is door de hoogte tot 4200 meter en de onnoemelijk veel rotstrappen soms wel pittig. Het landschap gedurende deze vier dagen varieert van nevelwoud tot bergtoendra en ook de mooie vergezichten zijn zeker en vast een troef! 

3. West Coast Trail

Niet iedere trail moet zich hoog in de bergen bevinden om spectaculair te zijn. De Canadese West Coast Trail behoort tot één van de meest spectaculaire routes van Noord-Amerika en zoals de naam impliceert, bevindt deze trail zich vlakbij de verraderlijke westkust waar stromingen en getijden zeevaarders het knap lastig maakten gedurende honderden jaren. Tegenwoordig maakt deze plaats deel uit van het Pacific Rim National Park en combineert de trail een landschap van regenwoud met een spectaculaire kustroute die bestaat uit grotten, watervallen en... zee. Deze trail is niet erg moeilijk, maar vergt toch wat tredzekerheid door de vele boomwortels en rotsen bij de kust. Onderweg is er heel wat geknutseld om de route wat makkelijker te maken zoals ladders, houten paden en een onvervalste kabelbaan - die je op eigen spierkracht aanstuurt - om een meertje over te steken. Soms is het wel opletten voor natte voeten, want de vloed kan verrassend snel opzetten en ook verborgen kreken kunnen waterstofdioxiden in de wandelschoenen smokkelen. Maar het is ook dit verrassende karakter dat deze trail kleurt. Want waar anders vind je een route die regenwoud combineert met een kustroute?    

4. Rwenzorigebergte

Wat krijg je als je een mineraalrijke ondergrond aan de Afrikaanse evenaar combineert met één van de hoogste gebergtes op het zwarte continent? Het juiste antwoord is het Rwenzorigebergte: een regio die zo veelzijdig is dat het zowel regenmaker als bergen van de maan wordt genoemd. De smaakmaker van deze trekking is ongetwijfeld de vegetatie die door de veelvuldige neerslag en mineraalrijke bodem reuzenexemplaren tentoonstelt: varens, diverse bloemsoorten, maar vooral de sprookjesachtige lobelia's die wel tot tien meter hoog kunnen worden. Het landschap is hier dan ook elke dag anders en transformeert iedere keer opnieuw. Tot ruim drieduizend meter domineert het groen, maar daarna zie je vooral gletsjers en bergmeertjes. Voor de echte durfals wacht er nog een beklimming van de Margherita-top die overigens erg zwaar is. Dat geldt eigenlijk voor de gehele trail, want door de vele regenval, bestaan paden uit modder, heel veel modder en dat vergt dus een meer dan behoorlijke conditie. Een kritische noot bij deze trail is dat de gigantische hoeveelheid modder de kwaliteit van de trekking wel eens durft aantasten. Dat de route ligt in de bijzonder labiele regio tussen Congo en Oeganda helpt ook niet echt om het wandeltoerisme aan te zwengelen.   

5. Milford Track

Nieuw-Zeeland is een paradijs voor de natuurliefhebber en de climax hiervan is misschien wel de Milford Track. Dit is een trail van slechts vier dagen die de schilderachtige omgeving van Milford Sound, een fjord, verkent. Water speelt een belangrijke rol bij deze langeafstandswandeling, want onderweg kan de wandelaar de op één na hoogste waterval van Nieuw-Zeeland bewonderen en een blik op de Milford Sound trekt ook veel (andere) toeristen aan. Je zou haast om regen vragen bij deze trail, want pas dan laat het regenwoud zich van zijn meest mysterieuze kant zien. Sijpelende rotsen stralen iets geheimzinnigs uit, beekjes transformeren tot kolkende rivieren en een mysterieuze mist omhult zich langs het regenwoud. Als je dan over een hangbrug stapt, is een mijmering naar een Lord of the Rings-achtig landschap niet ver af meer. Regenbuien zijn wellicht minder welkom bij de ruim duizend meter hoge bergpas waar de wanden stijl naar beneden gaan. Voeg hier nog prachtige panorama's aan toe en je weet waarom de Milford Track is uitgegroeid tot één van de meest legendarische trails van Oceanië. 

6. Laugavegur Trail

Oorspronkelijk wilde ik in dit lijstje enkel trails opnemen die ik zelf nog niet heb gedaan, maar waarom zou je niet één van 's werelds beste trails opnemen als je die al hebt gedaan. En zie hier: de Laugevegur is nummer zes in dit lijstje. Dit IJslands avontuur moet het vooral hebben van zijn landschappen tussen Landmannalaugar en Álftavatn die buitenaards mooi zijn. Het beginpunt van Landmannalaugar bestaat uit warmwaterbronnen en rhyolietbergen waarvan de kleuren verschillen afhankelijk van hoe hard de zon schijnt. Dit is dus al een ideaal gebied om wandelingen te doen nog voor je effectief aan de trail begint. Verder bestaat het traject uit ijsbruggen, ijsgrotten, rotslandschappen, stoomgeisers en één van 's werelds mooiste kloven. Bij mijn verdere reis door IJsland viel al de rest tegen omdat de natuur hier zo spectaculair is, zo goed is de Laugavegur Trail. Naar het einde toe richting Þórsmörk wordt het landschap wat meer monotoon, maar kan het nog steeds uitpakken met een spectaculaire daling op een uitgedoofde vulkaan of een mooie waterval onderweg. IJsland wordt het eiland van vuur en water genoemd en al dat spektakel ontdek je in compact wandelformaat op deze trail.    

7. Alta Via 2

Dramatische pieken zijn zowat het handelskenmerk van de Dolomieten in Italiaans Zuid-Tirol en omgeving. Dat heb ik zelf ondervonden wanneer ik vorig jaar de Alta Via 1 heb gehiket wat volgens mij één van de mooiste trails in Europa is. Toch neem ik deze langeafstandswandeling niet op in mijn lijstje, maar wel zijn broertje. De Alta Via 2 is namelijk wandelen in de Dolomieten op steroïden: meer kilometers, meer hoogtemeters, lastigere paden, maar ook via ferrata's die je moet overwinnen en uiteraard veel natuurschoon met de typische Dolomietpieken en idyllische alpenweiden. Ongeacht waar je ook in de Dolomieten zit: de vergezichten zijn altijd adembenemend. Door het superlatievenmantra van de Alta Via 2 is deze trail ook niet voor iedereen weggelegd. De via ferrata's vragen toch wat klimervaring en je moet je comfortabel voelen op soms hachelijke rotspaadjes die zich akelig dicht bij de afgrond bevinden. Voor wandelaars die dit niet zien zitten, is de Alta Via 1 een meer dan waardig alternatief dat qua landschappelijke variëteit de Alta Via 2 misschien zelfs naar de kroon steekt.  

8. Annapurna Circuit

Zelden is een tegenstelling zo groot als die tussen de berg Annapurna en het wandelcircuit. Deze berg van meer dan achtduizend meter in Nepal geldt als één van de - zoniet dé - gevaarlijkste bergen ter wereld, terwijl het circuit rondom Annapurna geldt als een toegankelijke poort tot de wondere wereld van de Himalaya. Alles wat de Himalaya zo bijzonder maakt, krijg je hier in overvloed gepresenteerd: prachtige groene terrasvelden bij het begin van de voet, al even prachtige vergezichten op grotere hoogtes, kolkende rivieren, gezellige theehuisjes waar je kan overnachten, diepe kloven, een uitdagende bergpas op 5400 meter en groene bossen. Kortom, je zal je niet snel vervelen op deze trail. Hoewel deze langeafstandswandeling zich in de Himalaya bevindt, is het relatief gemakkelijk in die zin dat veel wandeldagen zich onder drieduizend meter bevinden en hellingen zijn zelden erg steil. Toch is het een stevige trektocht van drie weken met de nodige hoogtemeters en soms lange dagen. Hoewel het Annapurna Circuit tegenwoordig neigt naar toeristische attractie blijft het de beste optie als je maar één trekking in de Himalaya kan maken. 

9. Fish River Canyon Trail

Ik weet niet of ik kan zeggen dat ik gewandeld heb in de Fish River Canyon. Deze Namibische kloof vlakbij de grens met Zuid-Afrika is één van de grootste canyons ter wereld en daar kon ik vorig jaar volop van genieten, maar ik ben weliswaar niet in de kloof gegaan, wel errond. Van alle trails in dit lijstje is de Fish River Canyon misschien de saaiste als het aankomt op landschappelijke variëteit. De kloof bevindt zich namelijk in een woestijn en gedurende de vier à vijf dagen dat je hier wandelt, zie je weinig variëteit. Toch is de bodem van de canyon een stuk groener dan het plateau erboven. Wat deze route zo bijzonder maakt, is dat je kilometerslang de Fish River volgt op soms erg nauwe doorgangen en hier komen dan ook bijzonder weinig mensen. Op de gehele trail zijn slechts maximum veertig mensen toegelaten en als je weet dat de trail slechts van 15 april tot en met 15 september open is, weet je dat hier wel erg weinig wandelaars komen. De hitte en plots opkomende flash floods zijn namelijk een reëel gevaar. Als je dus eens een trekking wil doen door de woestijn en in een kloof, combineer je met de Fish River Canyon het beste van beide werelden. 

10. Fitzroy Trail 

Het Argentijnse El Chalten was tot 1985 een anonieme vlek in de Patagonische bergen, maar werd daarna door wandelaars en bergbeklimmers ontdekt en is sindsdien een paradijs voor bergsporters. Zelf noemde ik dit in 2019 mijn beste wandeling ooit en zelfs na mijn hikes in de Dolomieten, IJsland en andere exotische plaatsen, blijf ik bij die mening. Nog nooit had ik meegemaakt dat ik vier seizoenen letterlijk op één dag meemaakte. Bij mijn vertrek nabij El Pilar sneeuwde het lichtjes en vergezelde een snijdende wind me bij een uitzicht op een gletsjermeer. Bij de daling stuitte ik om drie uur 's namiddags op zonnebadende toeristen aan een lagune. Het zegt alles over hoe divers deze route is. Maar dit gebied heeft zoveel meer te bieden, maar dan moet je wel eerst een monsterlijke klim overwinnen naar Laguna de los Tres waar het wel erg stevig omhoog gaat over rotsen die soms één meter groot zijn. Je wordt dan wel getrakteerd op een fantastisch zicht op een gletsjermeer en bergtoppen van het Fitzroy Massief. In de buurt zijn er nog diverse watervallen en lagunes die het plaatje compleet maken. Idealiter combineer je een uitstap in El Chalten met het bijna even magistrale Torres del Paine dat net over de grens met Chili ligt, maar Fitzroy is naar mijn bescheiden mening net dat tikkeltje magischer.   

Conclusie

Welke van deze trektochten je ook doet, je bent gegarandeerd dat je als wandelliefhebber met iets bijzonder te maken hebt. Het natuurschoon laat zich zelden zo mooi zien zoals bij deze trails. Niet alleen de pittoreske vergezichten fleuren deze trektochten op, maar ook andere factoren zoals uitdaging en cultuur maken integraal deel uit van deze ervaring. Kiezen is ergens ook verliezen, want als je één van deze trektochten doet, betekent dat wellicht dat je een andere moet laten schieten en er zijn zoveel andere mooie trails. Met dit lijstje probeer ik een gebalanceerd overzicht aan te bieden van trails door diverse landschappen, klimaten en locaties. Zo bieden de Alpen of Pyreneeën ook talloze trektochten die de moeite waard zijn, maar ga je wel vervallen in - mooie - eentonigheid. Dat gaat bij deze trails niet het geval zijn, mocht je ooit zo fortuinlijk zijn om ze allemaal te doen.

Reisverslag Costa Rica deel twee: te land, ter zee en in de lucht

Dinsdag 27 december

Vandaag maak ik me op voor een heel bijzondere dag, want via reisbegeleider Iwan heb ik namelijk een gyrocoptervlucht geboekt. Zoals de naam doet vermoeden, is een gyrocopter een kleine helikopter waarin twee personen zitten: de piloot en één passagier. Het toestel weegt amper 350 kilogram en is daarmee behoorlijk behendig. Het ideale middel dus om dit deel van Costa Rica in de lucht te bekijken. Het is geen goedkope excursie, want iemand van de Selva Bananito Lodge komt me halen en dat is een ecolodge die zich in de Costa Ricaanse jungle bevindt. Na wat nerveus wachten, zie ik eindelijk de chauffeur opduiken die me vervolgens naar de ecolodge brengt. Dat betekent dus nog eerst anderhalf uur rijden over goede wegen, maar later via verlaten zandwegen en een rivier wordt ook ettelijke keren doorkruist. 

Om twaalf uur krijg ik eerst nog een middagmaal voorgeschoteld, maar na een uurtje tafelen, is het eindelijk tijd voor het echte werk: een uurtje vliegen met de Gyrocopter. Het is absurd om zo diep in de jungle verschillende weides aan te treffen en ééntje ervan doet dus dienst als opstijg- en landingsbaan. In het begin is het nog even nerveus afwachten wat dit allemaal inhoudt, maar al snel voel ik me erg comfortabel in dit behendige toestel. In de buurt van Selva Bananito zijn er twee nationale parken waar ik over vlieg. Bovendien bevindt deze lodge zich op de flanken van het Talamanca-gebergte waardoor het uitzicht spectaculair is. Een zee van groen strekt zich over me uit met af en toe een streepje blauw wanneer ik een waterval kan ontwaren. 

Het leukste moment is wanneer ik over Caihuita NP vlieg en vervolgens over de oceaan en het strand. Hoogtepunt is eigenlijk het laagste punt van de vlucht wanneer het toestel rakelings boven het strand scheert. Het is gewoonweg erg tof om een eindeloos lijkend strand voor je te zien opduiken wanneer je met zo'n toestel enkele meters boven het strand vliegt. Ook zie ik op een bepaald moment m'n hotel verschijnen en dan te bedenken dat ik nu hier zo snel ben. Mooie liedjes duren echter niet lang en na een uur vliegen zit de pret erop. 

Ik had gevraagd of ik nog even in de buurt mocht wandelen en prompt krijg ik een privébegeleiding van één van de medewerkers van de lodge. De eigenaars zijn Duitstalig en ook deze begeleider was Duitstalig. Dat maakte het soms gemakkelijk voor hem om dingen te omschrijven wanneer hij niet uit zijn woorden kwam in het Engels toen hij over zijn encyclopedische kennis over de natuur aan het uitweiden was. De wandeling zelf verloopt wat traag, maar ik krijg wel een mooi stukje natuur voorgeschoteld, loop door het riviertje Rio Bananito dat ik eerder met de auto doorkruiste en kom nog enkele Baselisk-hagedissen tegen. Dit was een duur dagje - met name het transport van 175 dollar is erg prijzig - maar wat was dit een leuke dag!

Woensdag 28 december

Een kalme busdag wacht er ons op weg naar El Arenal, tenminste als je het gewone programma volgt. Ik opteer voor een actiever ritje: rafting op de Rio Sarapiquí. Het is de eerste keer dat ik ga raften, dus het zweet op mijn bilnaad begint toch wat te plakken bij de gedachte om dit te doen. Dat is nergens voor nodig zo blijkt, want met rapids van klasse II en III is dit een eerder gemakkelijke rafttocht. Dat wil niet zeggen dat de stroomversnellingen risicoloos zijn, want bij één van de snellere draaikolken duikelt één van de reisgenoten in het water, maar zonder veel erg. De groene omgeving en het kabbelend water nodigt uit tot relaxen, maar ik had toch op wat meer spanning gehoopt. Het is uiteindelijk een mooie ervaring geworden, maar er mocht toch wat meer uitdaging in zitten. 

Eindbestemming van de dag is dus La Fortuna, nabij de vulkaan El Arenal. Dit is één van de meest actieve vulkanen ter wereld, maar gelukkig voor mij slaapt de vulkaan momenteel en maakt hij geen aanstalten om opnieuw te ontwaken. La Fortuna blijkt het enorm toeristisch te zijn met een drukte van jewelste, hoewel de vakantieperiode rond kerst en nieuw allicht ook een rol zal spelen. Het is in ieder geval een enorm contrast met het slaperige Caihuita bij het begin van de dag. 

Voor Iwan is het slechts de derde keer dat hij een reis begeleidt en zo was hij in een vroeger leven nog kok, had hij een eigen restaurantje en deed ie nog verschillende dingen. Je zou het niet zeggen, want Iwan is misschien wel de beste reisbegeleider die ik tot dusver heb gehad. Zo heeft hij eerder op de reis een saaie pendeldag opgevrolijkt door het organiseren van een fruit tasting. 

Eenmaal in La Fortuna aangekomen, is het weer tijd om enkele ATM's op te zoeken aangezien de groep een chronisch gebrek heeft aan dollars. Had ik trouwens al gezegd dat Costa Rica duur is? Bij de eerste bank lukt het niet, bij de tweede ook niet, maar bij de derde heb ik de hoofdvogel afgeschoten en heb ik terug wat cash geld bij me. Dat kan meteen weer worden ingezet voor het veel te dure avondeten om zo de maag wat te vullen na deze lange dag. 

Donderdag 29 december

Het nadeel van veel reizen, is dat je plaatsen en ervaringen gaat beginnen vergelijken en die fout maak ik vandaag wanneer ik een rondvaart doe op een bootje bij de Caño Negro. Dit is een rivier vlakbij de grens met Nicaragua waar zich een overvloed van dierenleven bevindt: apen, vogels, kaaimannen, luiaards en nog een heleboel anderen. Ik houd wel van de natuur en dan is zo'n boottochtje bijna altijd verplicht reismateriaal. Toch vind ik het eerlijk gezegd lichtjes tegenvallen en dat heeft alles te maken met het werkelijk fenomenale Okavango Delta waar er veel meer dieren te bespeuren valt en wat stiekem ook een veel mooiere locatie is. Ik wil het wildreservaat rondom Caño Negro zeker niet tekort doen, want de groene omgeving is eveneens mooi, maar biedt nu eenmaal in minder dierenweelde. 

Toch valt er genoeg te beleven bij deze boottocht. De bestuurder annex speurder van de boot ziet iedere keer weer andere dieren opduiken. Zo zijn er verscheidene vleermuizen die rusten bij een boomstam, maar als je er niet honderd procent specifiek op let, kijk je er zo over. Ook Kaaimannen laten zich niet graag opmerken, maar worden telkens opnieuw geïdentificeerd. De echte attracties zijn voor mij toch wel de vogels die hier huizen met ook hier vele bontkleurige ijsvogels als pièce de résistance. Na twee uurtjes is het voor mij wel genoeg en wanneer de groep verder rijdt om naar natuurlijke stoombaden te gaan, blijf ik alleen echter. 

Ik heb namelijk mijn dosis wandelvitaminen nodig en na zes dagen blijft dit verschrikkelijk onderbelicht op deze reis. Via Über neem ik een taxi naar de Arenal Observatory Lodge. Opnieuw kost dit veel geld, maar eenmaal aangekomen bij het park is het al dat geld waard. De klok is immers al vijf uur gepasseerd en het blijft dus niet lang licht meer. Een enorm wolkendek en regen verpest ook het zicht op de majestueuze vulkaan, maar ik ben zo blij als een klein kind wanneer ik de voetjes weer kan strekken. De Observatory Lodge beschikt over een enorm domein en hier wandel ik over de diverse paadjes, zie ik enkele watervallen en klim ik zelf op een kleine uitkijktoren. Dit is niet de mooiste omgeving van Costa Rica, maar zelden heb ik zo genoten van een wandeling als nu! De duisternis is al lang ingezet wanneer ik mijn tochtje afrond, maar het laatste half uur bevind ik me voornamelijk op brede, verharde wegen. Geen risico dus op ongevallen en via de lodge bestel ik een taxi die me terug afzet bij La Fortuna.  

Reisverslag Costa Rica deel één: natuur en strand

Christopher Columbus heeft diverse rollen vertolkt in zijn leven. Hij was ontdekkingsreiziger, admiraal, slavenhandelaar, maar ook één van 's werelds allereerste marketeers. Toen hij bij een onbekend stukje land aankwam in de Caraïben, noemde hij het gebied Costa Rica om mensen te enthousiasmeren om de grote plas die nu de Atlantische Oceaan heet over te steken. In werkelijkheid was hier geen zilver of goud te bekennen, maar nu beseffen we dat dit gebied wel een enorme schat herbergt, namelijk een enorme biodiversiteit, prachtige natuur en exotische dieren. In de donkere dagen rond kerstmis dus een ideale vakantieplek om te genieten van natuur en strand. 

Zaterdag 24 december

Eén dag voor kerstmis vertrekt vanuit Zaventem het vliegtuig naar San José, de hoofdstad van Costa Rica. Er dient wel even een tussenstop gemaakt te worden in Madrid aangezien er geen rechtstreekse vlucht mogelijk is vanuit België. Ik heb nog angstzweet van vorig jaar wanneer ik overstapte in Houston toen ik  naar Mexico vloog waar ik werd geconfronteerd met een storm, urenlange vertragingen, chaos en een luchthaven zo groot als een kleine, Belgische stad. In Madrid is dit gelukkig beter geregeld. Geen winterstormen die de Spaanse hoofdstad treffen en hoewel de verplaatsing naar terminal 4S een beetje zoeken is, gaat dit zonder al te veel problemen. Belangrijker nog: hier moet ik de bagage niet opnieuw inchecken waar dit wel het geval was (bij de terugvlucht) in de Verenigde Staten.  

Enige domper bij de vlucht is dat er verplicht een mondmasker moet gedragen worden en op een vlucht van circa tien uur is dat toch wel lang. Zeker wanneer andere luchtvaartmaatschappijen dit niet vragen aan hun passagiers. Ach, als het een offer is om naar een tropisch paradijs te vliegen, kan ik wel een paar uurtjes een lapje stof voor mijn mond verdragen. De vlucht van Madrid naar San José duurt toch wel wat lang en slapen zit er niet echt in aangezien ik om zeven uur 's ochtends vertrok in Zaventem. Dat betekent dat ik in het kot van de nacht mocht opstaan, inmiddels een terugkerend fenomeen wanneer ik op reis ga. Als slapen niet gaat, dan maar 25 euro betalen om tijdens de vlucht een tergend trage wifi-verbinding te gebruiken, maar uiteindelijk doodt het wel de uren. 

Op de kleine luchthaven van San José wacht reisbegeleider Iwan ons op. Ons is een groep van achttien personen waarvan het merendeel een loopbaan heeft in het schoolwezen. Niet erg toevallig aangezien de twee weken durende reis door Costa Rica plaatsvindt tijdens het schoolverlof. 's Avonds wordt er nog een klein diner ingezet en is het tijd voor de verplichte kennismaking met elkaar. Mijn ogen worden steeds kleiner, want door het zeven uur tijdsverschil dreigt dit wel een erg lange dag te worden. Ook omdat ik erg vroeg opstond en dan roept het Costa Ricaanse bed wel heel hard naar mij.   

Zondag 25 december

Op kerstmis was het oorspronkelijk de bedoeling om onmiddellijk naar Caihuita te rijden, maar omdat één nacht in La Fortuna niet kan doorgaan, is het schema overhoop gehaald en verblijven we één dag langer in de Costa Ricaanse hoofdstad San José. Hoewel veel vakantiegangers niet bepaald wildenthousiast zijn over San José, is er toch nog voldoende te zien en te doen. Behalve op kerstdag dan. Museums zijn gesloten, parken zijn gesloten en enkel kerken houden een open-deur-dag op deze christelijke feestdag. Maar geen nood, in de zogenaamde Central Valley is er een dierenpark annex wandeltraject La Paz Waterfall Gardens waar je de lokale dieren van Costa Rica kan zien - uiteraard opgesloten - en enkele mooie watervallen ziet. Ik ben niet meteen een fan van opgesloten dieren, maar op deze dag zijn er helaas weinig alternatieven. En dus wordt het een dagje La Paz. 

Zeventig dollar. Alsjeblieft, dank u wel! Dat is namelijk de toegangsprijs voor het park, weliswaar inclusief een buffet bij één van de drie restaurant. Desondanks blijft dit een waanzinnig hoog bedrag om enkele watervallen en wat dieren te zien, maar - ik was gewaarschuwd! - Costa Rica is een duur land en nu kan ik dat aan den lijve ondervinden. Bij de opgesloten dieren, kijk ik steeds met gemengde gevoelens, want dieren horen thuis in het wild en niet in een park. Het park troost de bezoekers met de gedachte dat dit allemaal rescue animals zijn, maar in principe maakt dat weinig uit. Bij de vogels en reptielen maakt het misschien wat minder uit, maar grote katachtigen zoals een poema en jaguar hebben ruimte nodig die ze in dit park simpelweg niet hebben. Wel vond ik het interessant om de vogels te fotograferen, met name de aalvlugge kolibri's en de nieuwsgierige toekans. 

De tweede helft van het programma bestaat uit het bezoeken van enkele watervallen. Het park bestaat uit vijf watervallen en die zijn echt wel fraai. Vooral met de ondergaande zon krijg je een vriendelijke gloed die de watervallen extra aantrekkelijk maakt. De watervallen zijn in het bladergroen verscholen en dat maakt deze locatie extra exotisch. Soms mag er eens stevig naar boven gewandeld worden, want de trappen kunnen steil omhoog gaan. Het is altijd leuk om even te stoppen bij een waterval, maar bij de vierde begint het logischerwijze repetitief te worden. Toch heb ik genoten van dit vleugje natuur, want de stratenjungle in San José zou me zeker niet aanspreken. Eenmaal aangekomen bij het eindpunt brengt een minibusje ons terug naar de ingang van het park waar vervolgens een anderhalf uur lange busrit wacht om terug naar San José te rijden. 

De rest van de groep van Shoestring gaat smakelijk eten, maar ik heb San José amper gezien en dat wil ik deze avond wel goedmaken. Ik heb een reisgids van Capitool en daar staan enkele wandelingen beschreven die ik combineer tot één grote wandeling. Het is vooral de buurt van het nationaal theater dat uit de doeken wordt gedaan in deze reisgids en hier bevinden zich ook de mooiste gebouwen en gezelligste buurten. Groot is mijn verwondering dat ik op een drukke plaats plots een letterlijke vuilnisbelt zie opduiken. Het is slechts één smet op het blazoen van San José dat verder vrij proper is. Al improviserend begeef ik me van park tot park om mijn luswandeling af te ronden bij het hotel. San José heeft wel wat weg van de Mexicaanse stad Merida waar ik vorig jaar was en die stad gaf me maar een matige indruk. Ik ben dus blij dat ik hier niet een hele dag ben gebleven. 

Maandag 26 december

Natuur en strand is de begeleidende ondertitel van deze reis naar Costa Rica bij reisorganisatie Shoestring en dit wordt meteen waargemaakt bij dag drie waar we rijden naar de Caraïbische kust bij het rustige plaatsje Caihuita waar een kilometerslang strand klaarstaat voor een horde toeristen. Dat betekent dus eerst een busreis van een viertal uur van San José naar Caihuita, maar dat verloopt zonder al te veel problemen. Ik heb deze reis gekozen omdat ik niet te veel in de bus wil zitten zoals vorig jaar bij mijn reis in Mexico waar ik soms dagenlang in de bus zat tot vijf uur 's avonds om 's anderendaags opnieuw een hele dag in de bus te zitten. In Costa Rica verblijf ik bij elke stopplaats minstens twee dagen waardoor het aantal pendeldagen dus gelukkig beperkt blijft. 

Rond twee uur 's namiddags arriveer ik al in Caihuisa en hijs ik mezelf in m'n zwembroek om in de oceaan te duiken. Dat mag je figuurlijk opnemen, want de soms hoge golven laten het niet meteen toe om hier rustig te zwemmen. Met een temperatuur van bijna dertig graden is de zee relatief warm - ik schat een kleine twintig graden - en het is heerlijk verfrissend om kopje onder te gaan in het water. Soms heb ik niet veel keuze, want de golfslag kan behoorlijk hoog zijn. Dit is leuk voor even, maar ik ben niet meteen een strandganger en snel blijkt waarom. Na drie kwartier heb ik het wel gezien en dan is het tijd om de inwendige mens te verzorgen. Ondertussen heb ik aan reisbegeleider Iwan gevraagd om een gyrocoptervlucht te regelen waar ik in mijn reisgids iets heb over gelezen. Dat betekent dat ik morgen niet deelneem aan de wandeling in het nationale park van Caihuita en daarom heb ik een avondwandeling geboekt om toch iets van het nationaal park te zien. 

Tachtig dollar. Alsjeblief, dank u wel! Zoveel kost het namelijk voor een avondwandeling van twee uur. Had ik trouwens al gezegd dat Costa Rica duur is? In tegenstelling tot wat ik dacht is het nationale park niet meer toegankelijk na vier uur en gaat de speurtocht in de avondlijke uren naast het park. Deze speurtocht levert een aantal interessante ontdekkingen op zoals twee tarantula's die zich letterlijk op mijn pad bevinden, twee luiaarden, een gele Schlegels grijpstaartslang, een kinkajoe, allerlei boomkikkers die ik in de verte zie en nog een heleboel insecten. Interessant om te doen en van de gids heb ik ondertussen ook heel wat bijgeleerd, maar tachtig dollar. Tja, dat is het niet waard...

Het beste WK ooit

 "Het beste WK ooit", zo omschreef Fifa-voorzitter Gianni Infantino het afgelopen WK in Qatar. Hij fulmineerde vooral op de westerse pers die over verscheidene controverses op en over dit WK berichtten. Het gaat over de schrijnende arbeidsomstandigheden van arbeiders uit Zuid-Oost-Azië, containers die moeten doorgaan als luxueuze hotelkamers, Budweiser dat plots geen bier mag verkopen rondom het stadion hoewel dit door de Fifa plechtig werd beloofd en we kunnen nog even doorgaan. Nochtans werd er nog nooit zoveel naar een wereldkampioenschap voetbal gekeken en de zinderende finale tussen Argentinië en Frankrijk eindige op een nooit geziene 3-3 waar de Zuid-Amarikanen het haalden in de strafschoppen. Sportief een hoogvlieger dus, maar extra-sportief op zijn minst controversieel. 

De allergrootste

Of Messi nu de allergrootste voetballer ooit is - figuurlijk dan - is volgens veel sportkranten niet langer een vraag meer. Met de wereldtitel van Argentinië heeft hij eindelijk de felbegeerde trofee in handen en kan niet langer gezegd worden dat Maradonna beter is omdat hij Argentinië hoogstpersoonlijk naar de wereldtitel leidde. Nochtans valt er veel op Messi's inbreng af te dingen. De Argentijn was nochtans goed bij schot met maar liefst zeven doelpunten en toonde zich op 35-jarige leeftijd als een echter meester. Dat neemt echter niet weg dat Argentinië wel bijzonder snel strafschoppen kreeg toegekend van scheidsrechters waarvan Messi er vier omzette. Er kan geargumenteerd worden dat aanvallende teams sneller een strafschop krijgen, maar de nationale elftallen van Brazilië en Spanje kregen bijvoorbeeld veel minder strafschoppen. Een feit dat buitenlandse media snel hebben opgepikt. 

Hoe dan ook blijft Argentinië een verdiende wereldkampioen want het speelde vanaf de 1/8ste finales erg consistent en liet in elke wedstrijd erna fraaie dingen zien. Nochtans zag het er in het begin niet goed uit met een erg onverwachte nederlaag tegen Saoudi-Arabië. Al-Dawsari krulde de bal heerlijk voorbij de Argentijnse doelman Martinez en een gedesillusioneerd Argentinië zag de bui al hangen voor de rest van het toernooi. Dat kwam er dus niet met dank aan Messi en co. 

Andere favorieten

De grootste titelpretendent was echter Brazilië dat tot aan de kwartfinale het beste voetbal van alle landen liet zien. Tegen Kroatië regende het kansen in de kwartfinale, maar Neymar kon na een heerlijk combinatiedoelpunt pas in de toegevoegde tijd scoren. Als een duiveltje uit een doosje scoorde Kroatië ogenblikkelijk tegen en trokken de Brazilianen aan het kortste eind in de strafschoppenreeks. Een verrassing van formaat, want een wedstrijd tussen Brazilië en Argentinië zou een absolute apotheose voor dit WK zijn geweest. Nu ging Kroatië door naar de halve finales waar het eenvoudig werd opzij gezet door Argentinië. 

Frankrijk was die andere gedoodverfde kandidaat en haalde uiteindelijk ook de finale. Sterspeler Kylian Mbappé is meer nog dan Messi de voetballer van dit toernooi met acht doelpunten waarvan twee strafschoppen. De buitenspeler leidde Frankrijk in moeilijke tijden naar de overwinning met een doelpunt of assist en is ongetwijfeld de meest beslissende speler op dit WK, hoewel Messi verkozen is tot beste speler van het WK. In het parcours naar de finale was de clash tegen Engeland in de kwartfinale wellicht de zwaarste. De Fransen haalden het met 1-2 maar de Engelsen hadden wel de meeste kansen om te scoren. Dat deden ze dus niet en zo ging Frankrijk naar de halve finale waar het een verrassend Marokko aantrof. Marokko kon echter geen vuist maken tegen een uitgekookt Frankrijk en de tweede WK-finale op een rij was een feit. In die finale ontbond Mbappé na tachtig minuten zijn duivels en scoorde hij twee keer. In de verlengingen scoorde hij nog op strafschop waardoor hij de eerste speler is die een hattrick maakt op een WK-finale.

Spanje ging er in de 1/8ste finales verrassend uit tegen Marokko. Zoals gewoonlijk hadden de Spanjaarden veel meer balbezit  - en ook kansen - maar dat mocht niet baten. De Noord-Afrikanen hielden de deur hermetisch gesloten en haalden het via strafschoppen. Dat dit geen toeval is, bewijzen ze in de kwartfinale waar En-Nesyri een flater van de Portugese doelman Diogo Costa afstrafte en de 1-0 eindstand optekende. Duitsland verging het nog echter en kon opnieuw niet kwalificeren voor de volgende ronde. Japan versloeg de Duitsers verrassend 1-2 hoewel de Duitsers nochtans de beste statistieken hadden. Ook tegen Spanje en Costa Rica had Die Mannschaft de meeste kansen, maar met statistieken koop je dus niets. 

Ge moogt naar huis gaan

Des te minder er gezegd wordt over de prestaties van de Belgen, des te beter. België was één van de slechts presterende ploegen op dit WK met drie wedstrijden waarin het slecht tot matig speelde. Tegen Canada tekende Batshuayi voor de enige treffer nadat Canada een strafschop gepareerd zag worden door Courtois. Sneu voor de Canadezen, vooral omdat ze de betere ploeg waren. Tegen Marokko was België kansloos en tegen Kroatië - op papier de zwaarste tegenstander - werd er 0-0 gelijkgespeeld. Lukaku miste drie loepzuivere kansen, maar de uitschakeling aan Lukaku verwijten, is klinkklare onzin. De spits komt net terug uit blessure en heeft amper ervaring opgedaan dit seizoen. 

De Bruyne heeft echter wel boter op het hoofd, want hij was heel teleurstellend op dit WK. Andere spelers waren ook erg matig zoals Carasco, Meunier, Witsel en het is niet lang gissen waarom België de uitschakeling verdiende. Symptomatisch voor de selectiepolitiek zijn de basisplaatsen van Vertonghen en Alderweireld die zelfs in de Belgische competitie nauwelijks weten uit te blinken. De vier op negen verbloemt dus veel en het is dus logisch dat Martinez het voor bekeken houdt als bondscoach. Ook Hazard zegt vaarwel, waardoor België dus op zoek mag gaan naar een nieuwe generatie. 

Everton-middenvelder Onana heeft bewezen dat die er is en ook andere opkomende talenten zoals Doku en De Ketelaere gaan op korte termijn (wellicht) meer kansen krijgen. Voor spelers zoals Tielemans en Trossard is het nu tijd om op te staan en te bewijzen dat ze bij de Europese (sub)top horen. Hoewel er dus aan talent moet worden ingeboet, is er nog altijd voldoende talent aanwezig om een rol van betekenis te spelen in het Europese voetbal. Een Europese titel zal er binnen twee jaar niet inzitten - zeker niet met deze verdediging en één spits op niveau - maar een 1/8ste finale moet zeker mogelijk zijn met dit spelersmateriaal. Een plek die het jarenlang ambieerde op een groot toernooi, maar nu willen we er geen genoegen meer in hebben.   

De twintig mooiste wandelroutes van 2022 (deel twee)

Elke trekking die ik heb gedaan dit jaar vaardigt een etappe af voor de top tien, maar het is toch de Alta Via I dat zich de rol van prijsbeest mag toe-eigenen met vier wandelingen. Ironisch genoeg verwachtte ik toch iets meer van deze huttentocht, maar er is een reden waarom de Alta Via I (als één van) de mooiste trektocht van Europa wordt genoemd. 

10. Eislek Trail etappe 5: Nadrin - La Roche-en-Ardenne

De Eisleck Trail vond ik een klein beetje tegenvallen in met name het gedeelte in het Groot-Hertogdom Luxemburg. De wandelingen aan Waalse zijde zijn een stuk avontuurlijker en dat is het minste wat je van de afsluitende etappe kan zeggen. Gedurende twee uur begeef ik me met een bang hartje langs rotsige paden naar beneden, maak ik een erg stevige klim naar boven, moet ik mijn techniek aanscherpen bij de lastige paadjes naast de oevers van de Ourthe, stuit ik op een archeologische site en geniet ik van het schitterende uitzicht over de Ourthe die de Ardennen doorkruist. En dat allemaal in een stukje wildernis waar geen verharde wegen te vinden zijn. De tweede helft van de wandeling is een stuk saaier, maar de eerste helft is zo goed dat je de tweede helft er zonder problemen bijneemt. Ongetwijfeld één van de leukste wandelingen in de Ardennen!

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/eislek-trail-etappe-5-nadrin-la-roche-en-ardenne-109204205

9. Jordan Trail dag 3: van Al Manşūrah - naar Al Ḩaddādah

De tweede dag noemde ik al eerder mijn zwaarste wandeling ooit, maar ook deze dag is niet veel lichter. Ook nu gaat het stevig omhoog, maar gelukkig wel met hellingsgraden die wat minder inspannend zijn voor de beenspieren. Deze dag blinkt echter uit door enkele prachtige momenten zoals een vergezicht over de diverse bergen in deze woestijn en prachtige rotsen waarin ééntje zelfs de vorm van een boog heeft. Het leukste stuk is echter bij het einde waar granieten terrassen worden versierd met laag groeiende vegetatie waardoor deze wandeling een totaal ander smoeltje krijg dan het typische woestijnlandschap dat ik tot dusver heb gezien. Oh ja, en onderweg heb ik ook nog enkele wilde kamelen gezien die zich gewillig lieten fotograferen. Niet slecht voor een dagje door de woestijn trekken. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/the-not-so-official-jordan-trail-from-dana-to-petra-day-3-al-mansurah-al-haddadah-98816649

8. De bergen langs de Roannay

De enige wandeling van de website Originele wandelingen siert plaats acht en dat was ooit wel eens anders. Ik doe er nu dus minder, maar dit exemplaar is wel een topper. De grootste kwaliteit van deze wandeling is misschien wel de omgeving waarin ik amper een levende ziel tegenkwam op een zaterdagochtend. Toch zijn er andere factoren die deze route zo aantrekkelijk maken. Het begin is verrassend technisch met enkele stevige klimmetjes omhoog, enkele knappe vergezichten, een mooi paadje langs een wild stromende beek en een snuifje padvinderij bij een zo goed als vergaan pad midden in het bos. Een heel erg complete wandeling dus met leuke plekjes en een hoge fun factor. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-bergen-langs-de-roannay-originele-wandelingen-96250632

7. Dingle Way dag 6: van Feohanagh – naar Cloghane

Ierland heeft een heleboel regen en ook nu is dit het geval. Hier kijk ik toch een beetje tegen op aangezien de klim naar Mount Brandon toch wel een stevige zeshonderd meter bedraagt. Ondanks de regen is dit een mooie dag geworden. De route naar Mount Brandon weet te verrassen met enkele leuke veldwegen en een kabbelend beekje. De klim bij deze berg vergt wat zoekwerk om de te volgen paaltjes te ontdekken, maar de klim over de groene bergwand is een leuke afwisseling met klassieke alpiene bergpaden en bovendien is het uitzicht zelfs met slecht weer mooi. De afdaling erna is een beetje technischer, maar duurt niet lang. Het gevaarlijkste punt van de dag is echter Murphy's Bar waar de Guinness heel goed smaakt met alle gevolgen van dien... 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/feohanagh-cloghane-103753441

6. Alta Via I dag 2: van Refugio Pederü- naar Refugio Lagazuoi

Hier ben ik compleet de mist ingegaan door geen lunchpakket mee te nemen wat ik cash betaal bij de beklimming naar de top van de Lagazuoi die schijnbaar eindeloos duurt. Hoewel ik voor dit stuk nieuwe woorden heb uitgevonden voor het Vlaams scheldenwoordenboek is al de rest wel erg geslaagd. De afdaling waar ik uitkijk op het bergmeertje Lagazuoi is wellicht het mooiste moment van de gehele Alta Via I en ook de beklimming langs smalle bergpaadjes doet het hart van de sportieve wandelaar sneller slaan. Maar ook minder in het oog springende passages zoals de langzame klim uit de vallei bij refugio Pederü door een rotsvlakte omzoomd met schrale struiken zijn een plezier om te doen. Een zware, maar mooie etappe dus.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/alta-via-1-stage-2-refugio-pederu-refugio-lagazuoi-106329247

5. Alta Via I dag 4: van Refugio Averau - naar Rifugio Staulanza

Soms is het moeilijk om te omschrijven wat een wandeling zo bijzonder maakt en zeker op deze dag. In het midden van deze etappe zijn er leuke alpenweiden die zijn omgeven door verschillende bergen en ze zijn zo bijzonder omdat ze... zo gewoontjes zijn. Geen spectaculaire vergezichten, maar wel groene grasvlaktes die ver strekken maar op een bepaald moment toch een halt worden geroepen door de bergen die er over torenen. Het is een serene sfeer die ik persoonlijk zelden heb meegemaakt. Daarnaast heeft deze wandeling andere positieve punten zoals de technische passage naar rifugio Passo Giau waar ik over, langs, naast, onder en door rotsen moet kruipen. Ook de passage waar bos en rotsvlaktes elkaar ontmoeten na Citta di Fiume is één van mijn favoriete momenten van de Alta Via I.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/alta-via-1-stage-4-refugio-averau-rifugio-staulanza-106521728

4. Plankenkoorts aan de Baraque Michel

Wat mij betreft is dit één van de meest volledige en lonende wandelervaringen die je als wandelaar kan beleven in de Ardennen. Kers op de slagroom bij mijn uitstap in februari was dat er zich een wit sneeuwtapijt heeft ontvouwd in de vorige nacht en dat maakte het decor van de Hoge Venen nog mooier dan het al was. Het wordt dan ook een stuk drassiger, modderiger en natter, maar dat neem ik er met alle liefde bij. Passages langs diverse beekjes zoals de Trôs-Marets zijn behoorlijk technisch en vergen toch wat tredzekerheid. De vele knuppelpaden rondom de Baraque Michel beschermen het veengebied dat er in de winter zo prachtig bijligt en één stevige beklimming heeft zelfs de allures van een bergwandeling. Enkel een lang stuk rechtdoor van zeven kilometer is wat saaier bij een wandeling die uitblinkt in alle facetten. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/plankenkoorts-aan-de-baraque-michel-94498283

3. Alta Via I dag 1: van Lago di Braies naar Rifugio Pederü

Ik heb geluk met de openingsetappes van mijn trekkings dit jaar, want de eerste route van de Alta Via I is zelfs één van de mooiste wandelingen van 2022. Dat heeft veel te maken met Lago di Braies dat zo lijkt weggelopen te zijn uit een sprookjesboek. Het blauwe meer zit geprangd tussen dreigende bergen en dat zorgt voor enkele van mijn mooiste foto's van het jaar. De daaropvolgende klim is misschien wel de zwaarste van de gehele Alta Via I omdat ik dit toch wat onderschatte. In de namiddag is het parcours wat vriendelijker voor de benen met mooie grasvlaktes, een rotspaadje door een stukje bos en op het einde veel kiezelwegen. Pittoreske scènes wisselen zich op regelmatige basis af met inspannende momenten en dat maakt deze etappe zo goed. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/alta-via-stage-1-lago-di-braies-rifugio-pederu-106228808

2. Dingle Way dag 4: van Dingle – naar Dunquin

Zon of regen, het kan een groot verschil betekenen bij de beleving van een wandelroute. Deze route van Dingle naar Dunquin is één van de beste routes die ik dit jaar heb gedaan, maar veel heeft te maken met de prachtige uitzichten waarvan ik heb genoten dankzij een stralend zonnetje. Vervang dit zonnetje door een grote regenwolk en er is weinig charme aan deze dag. De grootste trekpleister op deze route is een archeologische site bij een bergflank waar ik uitkijk op enkele eilandjes en de Atlantische Oceaan. Dat dit een mooie locatie is, weten ook filmproducenten want films zoals Ryan's Daughter en de laatste Star Wars-trilogie zijn hier opgenomen. Het is daarom ook een populaire route met de auto, maar al wandelend valt er zoveel meer te genieten van deze omgeving. Toch zijn er genoeg andere zaken die deze wandeling kleur geven zoals een leuke passage op het strand en een uniek uitkijkpunt bij een veldweg dat gestaag omhoog gaat. Wandelingen zoals deze is de reden waarom men zegt dat Ierland zo mooi is.   

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/dingle-dunquin-103615633

1. Alta Via I dag 7: van Rifugio Carestiato - naar Rifugio Pian de Fontana

Tegen de stroom ingaan, heeft soms zo zijn voordelen. Veel hikers die ik onderweg bij de Alta Via I ben tegengekomen hebben afgehaakt na dag zes. Waarom? Omdat ze de klim naar de top van Cima de Zita Zud zien zitten omdat de cijfers beangstigend zijn. Een klim van bijna zeshonderd meter met een hellingsgraad van dertig procent en soms meer. Toch ben ik blij dat ik dit gedaan heb, want de beloning is groot. De beklimming zelf is een stuk minder zwaar dan ik dacht, want ik heb geleerd van mijn fouten en heb nu wel een lunchpakket mee en ik heb even ervoor nog een minestronesoep gegeten bij refugio Pramparet. De steile afdaling is eigenlijk moeilijker, maar spectaculaire uitzichten en marmotten die uit hun holen komen piepen, zijn een mooie afleiding. Persoonlijk geniet ik echter het meest van een relatief vlak stuk waar ik een alternatieve route volg en bijna twee uur alleen op deze planeet lijk te zijn terwijl kleurrijke bloemen in alpenweiden me begroeten. Meer nog dan gelijk welke wandeling in 2022 weet deze route me te zinnenprikkelen en dat is de reden waarom dit mijn mooiste wandelroute is van het afgelopen jaar.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/alta-via-stage-7-106746697

De twintig mooiste wandelroutes van 2022 (deel één)

Een ietwat vreemd jaar voor mijn wandelingen, want nog nooit heb ik zoveel trektochten gedaan in de eerste helft van het jaar en nog nooit heb ik zo weinig gewandeld in de tweede helft van het jaar. Een jaar van uitersten dus. Aan trektochten geen gebrek: de Jordan Trail in Jordanië, Dingle Way in Ierland, Alta Via I in de Italiaanse Dolomieten en de Eisleck Trail in Luxemburg en eigen land maakten deel uit van mijn wandeldieet het afgelopen jaar. Dat gaat ten koste van wandelingen in eigen land en met name de wandelingen van de website originelewandelingen schitteren in afwezigheid. Slechts vier heb ik er gedaan, terwijl dit bij de vorige jaren een stuk meer waren. Ik ging dus meer wandelen in Vlaanderen en twee exemplaren halen de top twintig. Toch is vooral het buitenland dat in deze lijst figureert, want bergen, woestijnen en oceanen zijn toch net iets spectaculairder dan de akker van boer Charel. 

20. Kliffen en blikken in de omgeving van Nideggen

Net over de grens bij Duitsland is het Eifelgebergte een klein wandelparadijs en deze wandeling maakt daar helemaal gebruik van in een grillig landschap waar rotsen en kliffen het landschap gedurende twee uur domineren. Het is ook een vrij sportieve wandeling met tamelijk wat hoogtemeters en redelijk wat variëteit. Het beste kruit is echter bij het begin verschoten waardoor de rest van de wandeling wat moet onderdoen voor het begin. Kiezelwegen en akkers zijn een minder leuk wandeldecor dan de rotsen en naaldbossen bij het begin. Waarschijnlijk zijn er betere wandelingen om te doen in deze buurt, maar niettemin een aanrader door het fantastische begin en de mooie uitzichten die deze route te bieden heeft. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/kliffen-en-blikken-in-de-omgeving-van-nideggen-96845018

19. Jordan Trail dag 2: van Feynach naar Al Manşūrah

Deze wandeling zal me nog lang heugen en dat heeft alles te maken met de zwaarte, want dit is ongetwijfeld de zwaarste wandeling die ik ooit heb gedaan. En dan reken ik de tweede dag van de Alta Via I erbij waar ik met een rugzak van zeventien kilo 1700 meter hoogtemeters heb gedaan waarbij ik de laatste twee uren totaal uitgehongerd en uitgedroogd was omdat ik geen voedselpakket mee had. Zo zwaar is deze route dus. Veel heeft te maken met het ontbreken van een camelback wat op de Jordan Trail eigenlijk een verplicht attribuut is. Ik was dus eigenlijk continu uitgedroogd en de duizend hoogtemeters over rotsige geitenpaadjes was technisch ook niet simpel. Ondanks alle sportieve ontberingen is dit een route om te genieten. Bergen in een woestijnlandschap zijn sowieso een uniek tafereel (voor mij) en kleine kloofjes maken dit landschap nog meer bijzonder. Er zit ook een snuifje cultuur op dit traject aangezien Feynach een culturele site is waar vroeger koper werd gedolven en hier zijn ook (open) tombes te vinden. Een heel bijzondere wandeling dus. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/the-not-so-official-jordan-trail-from-dana-to-petra-day-2-feynach-al-mansurah-98816656

18. De Watersnipwandeling

Misschien wel de meest aangename verrassing dit jaar is de wandeling die de buurt rondom het bezoekerscentrum De Watersnip in de Vallei van de Zwarte Beek verkent. Deze route is afkomstig van de Wandelgids Zuid-Limburg en is een mooi toonbeeld dat menselijk ingrijpen in de natuur niet automatisch moet leiden tot een verloederd landschap. De mijnterril van Heusden-Zolder is namelijk een mooi stukje natuur en dat gecombineerd met de knappe beekvallei van de Zwarte Beek levert heel wat natuurschoon op. De sterkte van deze wandeling schuilt ongetwijfeld in de variëteit door de aanwezigheid van water in de beekvallei, maar vergt ook een stukje klimwerk om de top van de terril te bereiken. Af en toe is er een kleine smet op het blazoen zoals het beginstuk dat niet bijster interessant is en stukjes die gaan langs fietspaden en verharde wegen. Beschouw het als noodzakelijk kwaad om één van Vlaanderens mooiste routes in lusvorm te doen. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/de-watersnipwandeling-97332538

17. Wezemaalse wijngaardwandeling

Dit is één van mijn meest recente wandelingen, hoewel het inmiddels ook alweer twee maanden geleden is dat ik die heb afgerond. Net zoals bij de vorige wandeling is variëteit het sleutelwoord bij dit traject. Het herfstlandschap bij het begin van de wandeling rondom de wijngaarden is zonder meer knap te noemen. Hellingen kunnen een tikje verraderlijk zijn, want ze gaan steiler omhoog dan ik dacht. De wandelpaden nodigen uit om door het bos te gaan en meer dan eens had ik de neiging om spontaan een pad te volgen, maar uiteindelijk beperkte ik me tot de route die ik op Wikiloc volgde. De tweede helft van deze route gaat langs het kasteel van Horst en hoewel ik deze buurt inmiddels goed ken, blijft het een leuk gebied om in te wandelen. Het einde sluit weer aan bij de wijngaarden en gaat terug een stukje omhoog. In het bos liep ik even verloren, maar kris-kras langs kleine bospaadjes lopen biedt ook een zekere charme. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/wezemaalse-wijngaardwandeling-117137140

16. Langs de Adervennen in Oisterwijk

De enige Nederlandse wandeling van het lijstje en opnieuw een exemplaar dat afkomstig is van Wandelgids Zuid-Limburg. Op deze website noemen ze het één van de mooiste wandelingen van de provincie Noord-Brabant en dat is niet gelogen. Ik deed deze wandeling in augustus en dan staat de heide in bloei. Uiteraard kruist deze route net een groot heidegebied dat omzoomd is door een duinenlandschap. De diverse kleuren toveren dan beslist een glimlach op het wandelgezicht. Toch biedt deze wandeling meer, veel meer. Er is ook een tof stukje langs een beek dat verrassend sportief is en de diverse vennen bij het begin zijn simpelweg erg tof om te verkennen. De duinen in het midden van de route kunnen soms wat monotoon aanvoelen, maar de diverse vennen doorbreken dit patroon. Het enige minpunt van de wandeling is een strook langs een beek die volledig overgroeid is en daarom niet langer meer bruikbaar. Toch biedt de rest van de wandeling genoeg plezier om hem aan te raden.

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/langs-de-adervennen-in-oisterwijk-109955547

15. Dingle Way (Ireland) stage 8: Fahamore – Camp

Afsluitende dagen van een trekking hebben altijd de neiging om tegen te vallen, maar de Dingle Way is de spreekwoordelijke uitzondering. Eigenlijk is dit niet de allerlaatste route, want er is nog een route van Camp terug naar Tralee, maar die heb ik niet gedaan aangezien dit anders een kleine herhalingsoefening zou zijn van de eerste dag. Op deze dag lachte het zonnetje extra breed en dat maakt deze wandeling een stuk mooier. De passages langs het strand zijn een plezier om te doen en zelfs de verharde wegen zijn een mooi decor omdat links de oceaan me toelacht en rechts word ik getrakteerd op een groen berglandschap. Meer moet dat niet zijn! Een duinenlandschap en enkele veldwegen maken deze wandeling extra gevarieerd, maar toch zijn er enkele minpunten. Omdat het hoogtij was, moest ik uitwijken naar een drukke weg en dat was toch wel wat jammer. Toch blijft het totaalpakket erg attractief door de diversiteit van landschappen en dorpjes. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/fahamore-killelton-103910574

14. Jordan Trail dag 1: van Dana naar Feynach

Veel mooier kan een openingsdag niet worden dan dit. Wanneer ik wakker word in Dana ontvouwt er zich een prachtig landschap voor mijn ogen. Aangezien ik 's nachts arriveerde heb ik dit landschap niet gezien en met opengesperde mond kijk ik naar de bergen. Dana bevindt zich in de bergen en in deze openingsdag dalen we maar liefst duizend meter door een prachtige kloof. Bij iedere bocht neem ik een foto omdat de vergezichten zo spectaculair zijn. De rotsachtige woestijn lijkt op het eerste gezicht monotoon, maar de verschillende soorten rots en steen hebben kleine kleurverschillen en geven toch een beetje variëteit aan dit landschap. Het mooiste moment is misschien wel bij het midden waar er een kleine oase is waar een boom uit het niets lijkt te groeien. Bij de tweede helft van de wandeling wordt het terrein meer open en zijn het vooral de rondtrekkende Bedoeïenen die opvallen. Wel is het terrein erg rotsachtig en dat vergt wat aanpassingswerk. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/the-not-so-official-jordan-trail-from-dana-to-petra-day-1-dana-feynach-98816651/photo-64376864

13. Alta Via I dag 3: van Refugio Lagazuoi naar Refugio Averau

De kortste route van de Alta Via I heb ik op minder dan vier uur afgerond, maar het zijn wel mooie vier uren. Het mooiste landschap van de Dolomieten vind ik persoonlijk de weinig spectaculaire Alpenweiden en die zie ik hier volop bij mijn afdaling van de top van de Lagazuoi. Ook de beroemde granieten pieken van de Dolomieten zie ik hier volop. Na het gezweet en gezwoeg van de eerste twee dagen is het leuk om eens wat meer ontspannend af te dalen. Misschien wel het leukste gedeelte van de dag is een onverwachte passage door het bos dat door een kleine beekvallei gaat. Helemaal zweetvrij is deze route echter niet, want bij de laatste drie kilometer gaat het ruim vierhonderd meter omhoog met soms steile hellingsgraden. Het wat saaie naaldbos maakt deze klimtocht niet veel beter, hoewel de vergezichten soms spectaculair zijn. Het pittoreske klimcentrum Cinque Torri - vijf torens - is niet veraf en dat levert leuke plaatjes op. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/alta-via-stage-3-refugio-lagazuoi-refugio-averau-106409182  

12. Alta Via I dag 5: van Rifugio Staulanza naar Rifugio Vazzoler

Eén van de langere dagen op de Alta Via I, maar wel ééntje die heel wat te bieden heeft. Het bos waarin ik afdaal voelt erg Ardennen-achtig aan, inclusief kleine bospaadjes. Helaas zitten er ook wat mindere elementen op deze wandeling zoals de lange stijging naar Rifugio Coldai die hoofdzakelijk langs lange haarspeldbochten over kiezelwegen gaat. Dit transformeert langzaam naar een klein paadje door (een beetje) woestenij en dat is toch een veel leukere omgeving om in te wandelen. Het leukste gedeelte is ongetwijfeld rondom Rifugio Coldai waar ik uitkijk over prachtige panorama's, het bergmeertje Coldai en begroet word met een stevige afdaling over kleine rotspaadjes. Ik word achtervolgd door een groepje luidruchtige Amerikanen, maar wanneer die halt houden bij Rifugio Tissi ben ik helemaal alleen op deze route omgeven door prachtige bergen in een vallei. De afdaling naar Rifugio Vazzoler is wat saai langs - opnieuw - kiezelwegen, maar - opnieuw - is dit weer een erg geslaagde dag op de Alta Via I. 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/alta-via-stage-5-106598869 

11. Dingle Way dag 1: van Tralee naar Camp

Als openingsetappe is de eerste dag van de Jordan Trail een enorme meevaller, maar het kan altijd beter. Dat bewijst de eerste dag van de Dingle Way dat de rand van het Slieve Mish gebergte verkent. Het openingsuur is nochtans eerder saai langs verharde wegen, de stadskern van Tralee en een lang stuk rechtdoor waar een kanaal wordt gevolgd. Dan besluiten de weergoden om de hemelsluizen te openen en regent het twee uur lang oude wijven. Ondanks het barslechte weer is het technische rotspad langs de Slieve Mish meer dan de moeite waard met een mooi uitzicht op de Atlantische Oceaan. Het is echter de tweede helft die deze openingsetappe zo bijzonder maakt. Overal duiken er leuke plekjes op uit het niets zoals een hoge waterval, een verwilderde beekvallei, een ruïne, stapstenen door een rivier en een wel heel erg fraai graspad. Het is een opeenstapeling van onverwachte, leuke momenten en dat bezorgt deze etappe een heel aparte, maar mooie smoel. Maar waarom Ierland er zo groen uitziet, wordt op dagen zoals de deze wel erg duidelijk... 

Link: https://nl.wikiloc.com/routes-wandelen/dingle-way-ireland-stage-1-tralee-camp-103299465