Reisverslag Costa Rica deel vijf: dure excursies in Samara

Donderdag 5 januari

Op het strand bivakkeren, is niet echt mijn ding en daarom ben ik in Samara naarstig op zoek naar excursies die ik in deze omgeving kan doen. De Lonely Planet-gids die ik bijheb, maakt me erop attent dat er ook een trail kan gedaan worden in de naburige heuvels bij deze badplaats in het biologisch reservaat van Werner Sauter. Vroeger was dit een mangoplantage, maar dat leverde niet genoeg geld op en dus werd dit gebied omgevormd tot een natuurreservaat om toeristen een veel te dure rondleiding aan te bieden. Hier zijn ze trouwens goed in geslaagd, want ook deze excursie kost weer een vrij stevige veertig dollar. 

De rondleiding begint om half zeven 's ochtends en samen met twee oudere heren trek ik op pad. Eerst geeft de gids nog een bondige uitleg over dit gebied en zo leer ik dat er verscheidene types bos zijn en dit reservaat bestaat uit tropisch droogbos. 't Is maar dat je het weet. Hoewel de trail zelf niet zo heel erg spannend is, zijn de bomen die ik hier aantref dat wel. Met name de Guanacaste - een boom die zijn naam heeft gegeven aan deze provincie - ziet er met zijn omvangrijke stam er erg imponerend uit. Ook andere bomen weten te verbazen, maar de Guanacaste is toch wel de blikvanger. Weliswaar niet de enige, want in dit heuvelachtige landschap is er op een lokale top ook een mooi panorama waar we even pauzeren. Zoals zo vaak geldt ook hier: niet goedkoop, maar wel de moeite waard. 

In de namiddag trek ik er met Henk, mijn kamergenoot gedurende deze reis, erop uit om een verlaten strand in Samara te verkennen. Na een wandeling van ruim een half uur belanden we op een stuk strand waar enkel een paar locals vissen en voor de rest is er niemand te zien. Pootje baden moet ik in ieder geval al niet doen, want om tot bij het strand te geraken, moet ik eerst nog door een riviertje dat één meter diep is. Dat is snel vergeten want het strand is hier oorverdovend stil en het is een waar plezier om de verschillende vogels te fotograferen. De leukste foto's zijn die van de pelikanen die in het water duiken op zoek naar een hapklare brok. 

Ik volg de kustlijn en wat verder tref ik zelf een broedplaats aan van schildpaddeneieren. Die worden namelijk 's nachts verzameld en op één plaats broedplaats gelegd om ze zo te beschermen. Dit is leuk om een foto te nemen, maar ik blijf niet te lang bij de broedplaats omdat je hier toch echt geen bonje wil. Een dreigende lucht kondigt de avond aan en ik ga langzaam terug van waar we kwamen. Henk besluit om nog op een klif te klimmen om wat betere foto's te nemen, maar mijn wilde haren heb ik bij het laatste kappersbezoek achtergelaten. Ik blijf dus veilig op het strand en rond vijf uur keer ik terug naar het hotel na een mooie dag.        

Vrijdag 6 januari

Dit is mijn laatste volledige dag in Costa Rica en dan mag het wel eens iets bijzonders zijn. Vandaag heb ik opnieuw een smak geld uitgeven: maar liefst honderdvijftig dollar. Weliswaar geld dat goed is gespendeerd, want ik trek er voor een dag op uit met een quad. In Namibië heb ik dat enkele maanden geleden ook gedaan, maar het duinenlandschap van Afrika wordt hier ingeruild voor een mix van straten, zandwegen, stranden, beken en zelfs een rivier. Samen met een Amerikaanse familie van drie generaties worden enkele stranden verkend en wordt er afgesloten bij een fraaie waterval die wat verder weg is. 

Beginnen doe ik bij een bekend punt, want het strand waar ik gisteren nog een halve dag verbleef, is nu de eerste stopplaats van de dag. De obligate stop duurt niet lang, want na vijf minuten mag ik samen met mijn nieuwe Amerikaanse vrienden vertrekken naar een ander strand. Bij het tweede strand blijven we wat langer en het is meteen duidelijk waarom. Een parelwit strand beschikt over een fantastisch strand en er staat daar ook een zomerhuis dat de gemiddelde Belgische villa doet verbleken. Of het daar legaal staat, laat ik in het midden, want in een straal van één kilometer is er verder geen huis te bespeuren. Waarschijnlijk van iemand met heel goede connecties... Bij het derde strand dreigt het wat monotoon te worden, maar hier neem ik een frisse duik in het water. De begeleider weet me te vertellen dat dit strand heel populair is bij surfers en ik ondervind aan den lijve waarom. De golven zijn hier namelijk vrij groot en er zijn betere plaatsen om te zwemmen in de zee dan hier. 

De tocht wordt verder gezet en het parcours begint steeds avontuurlijker te worden. De kuilen in de zandwegen worden dieper, passages door beken moeten nauwkeurig genomen worden en afdalingen zijn soms verduiveld scherp. Het leukste moment van de dag is toch wel wanneer ik met de quad door een rivier, de Rio Negro, mag crossen. Soms is het toch wel opletten om niet te diep in het water te rijden of op heuvelachtige bermen, maar voor iedereen is dit toch wel het leukste moment van de dag. Als slotstuk is er nog een uitstapje bij een mooie waterval. De weg hiernaartoe vergt toch wat stuurmanskunst, maar iedereen in de groep is nu een volleerd quadbestuurder en dat levert geen problemen op. 

De waterval houdt zich schuil achter een paar rotsen en de Amerikaanse familie is klaarblijkelijk toch niet zo happig om een duik te nemen hier. Ik heb minder schroom en na welgeteld één minuut sta ik daar te blinken met mijn zwembroek vooraleer ik een duik neem. Het water is hier heerlijk en kent uiteraard veel minder zout dan het water uit de zee. Ideaal dus om het zeezout van me af te spoelen en een half uurtje later word ik verlekkerd op een barbecue. Die smaakt goed, te goed zelfs, want ik eet me een indigestie zoals ik later deze dag merk. Rond vier uur is het tijd om terug te keren en via autowegen zijn we een half uurtje later terug in Samara. Van alle excursies in Samara is dit met afstand de duurste, maar ook met evenveel afstand de meest geslaagde. 's Avonds is het een strijd om me niet dood te vervelen op een lange busreis naar San José aangezien morgen de laatste dag is op Costa Ricaanse bodem.   

Zaterdag 7 januari

Het hotel in San José bevindt zich buiten het centrum op een steenworp afstand van de luchthaven. Dat betekent dus dat alle bezienswaardigheden zich op een uur wandelafstand bevinden en met een ijverige zon heb ik weinig zin om de benenwagen in gang te zetten. Dus houd ik het maar bij een uitgebreid ontbijt en bezoek ik het lokale park waar zich op deze zaterdagochtend veel lokale bewoners aan het sporten zijn. Ook het nationaal voetbalstadion van Costa Rica bevindt zich hier, maar eigenlijk is hier niet zo gek veel te zien. Om de honger te stillen, ben ik op zoek naar een soda, maar de dichtstbijzijnde is idioot druk. Voor de snelle hap weet meneer McDonald's ook wel raad en eet ik daar nog snel iets vooraleer we afscheid nemen van Costa Rica. 

Op de luchthaven gaat het inchecken relatief vlot en voor ik het besef, vlieg ik terug naar Europa. De tussenlanding in Madrid wordt wel spannend, want er is slechts één uur voorzien om de overstap te maken. Gelukkig landen we iets sneller dan voorzien in Madrid en ook de gebruikelijke activiteiten zoals de security check en douanecontrole gaan verbazingwekkend snel. Vorig jaar had ik in de VS hier akelige ervaringen mee en dit was dus toch wel even spannend moment. Spannend omwille van alle verkeerde redenen, helaas. Gelukkig moet ik me nergens zorgen om maken en op zondag zet ik mijn eerste voet op Belgische bodem na ruim twee weken Costa Rica. Regen, koude, wind: wat heb ik dit gemist! Of toch niet :-) 

Reisverslag Costa Rica deel vier: relaxen in Rincon de la Vieja

Maandag 2 januari

In Costa Rica hebben ze wel iets met warmwaterbaden, want voor de tweede keer deze reis plant Reisleider Iwan een gezamenlijke trip naar een warmwaterbad. De vulkanische oorsprong van Rincon de la Vieja is daar natuurlijk niet vreemd aan, maar als ik een eerste keer niet ging bij El Arenal, dan blijf ik volharden in de boosheid. De achterliggende reden is dat ik nu eenmaal vrij snel uitgekeken ben op zo'n warmwaterbad en als de groep daar een halve dag spendeert, begin ik me na een kwartier al stierlijk te vervelen. In plaats daarvan trek ik erop uit in het domein en daar is ook wel wat te zien en te doen. Bij een korte avondlijke verkentocht gisteren heb ik gezien dat er een trail is gemarkeerd met wegwijzers en die wil ik uiteraard wel eens even problemen. Het pad leidt me naar een leuk bospad, maar de passage duurt slechts ettelijke honderden meters. 

De rest van het parcours baadt in brede aardenwegen en leidt me naar de warmwaterbronnen waar de rest van de toeristenbende is te vinden. Vooraleer het zo ver is, bezoek ik nog een prachtige waterval waar het water enkele tientallen meters naar beneden dendert. In België zouden we zoiets als een achtste wereldwonder beschouwen, maar in de spektakelrijke natuur van Costa Rica is zoiets dagelijkse kost. Even later begeef ik me naar de warmwaterbronnen, maar zoals verwacht is er niet veel te zien als je zelf niet pootje baadt in deze welnessplek. Het voordeel is wel dat ik met een onvervalste tractor en bijhorende passagierskar terug naar het domein wordt gebracht en dat is in deze hitte wel zo handig. 

In de vroege namiddag keer ik terug op het domein en ik besluit om de hangbruggen op een bezoekje te vereren. Na de immense hangbruggen in Monteverde gaan zo'n petieterige bruggen tegenvallen, maar mijn vooroordeel wordt ogenblikkelijk met de grond gelijk gemaakt. Deze kleine bruggen bevinden zich verrassend hoog waardoor ze een goed zicht bieden op het lokale dierenbestand zoals de brulapen. Bovendien zijn deze kleine bruggen wat leuker om over te lopen omdat ze wel heel wankel zijn. Bij tegenliggers is het wel even opletten, want elkaar kruisen, vergt een klein huzarenstukje. Ondertussen amuseer ik me ook met het maken van foto's en sommige vogels laten zich graag op gevoelige plaat vastleggen. Smaakmaker van dienst is een vogel die ik de Star Wars-vogel doop aangezien hij het geluid maakt van een schietende Stormtrooper. Geen spannende dag vandaag, maar wel een enorm relaxerende!    

Dinsdag 3 januari

Er zijn zo van die magische momenten die je enkel beleeft wanneer je op reis bent. Ik heb me laten vertellen dat de hangbruggen een fantastische locatie zijn om de zonsopgang te fotograferen. Als amateur-fotograaf kan ik die kans uiteraard niet laten liggen en op het veel te vroege uur van half zes sta ik op om het zonnetje in het oosten op te wachten. Het fotograferen van de opkomende zon is niet bepaald een onverdeeld succes, maar de echte magie gebeurt onmiddellijk erna wanneer een familie van slingerapen ontwaakt en langs de boomtoppen en hangbruggen klimt om de zon te begroeten. Van een doodse stilte gaat het plots naar het gezellige gebrul van de apen. Het heeft me een stukje nachtrust gekost, maar dit zijn echt wel onbetaalbare momenten. 

Vandaag wordt het vertrek ingeluid naar de laatste bestemming van deze reis: het kustplaatsje Samara dat aan de Stille Oceaan ligt. Onderweg wordt er echter nog gestopt om een lange wandeling te maken in het nationale park van Rincon de la Vieja. De inkomprijs is opnieuw een heel erg stevige achttien dollar, maar gelukkig krijgen we deze keer wat meer tijd om te wandelen en het park is ook opmerkelijk groter dan het nationale park van Monteverde. De meest interessante route is amper één paar kilometer lang, maar biedt wel tal van trekpleisters zoals diverse geisers, pruttelende modderpoelen, een waterval, lagune en uiteraard heel veel groen. Zelfs op een heel erg rustig tempo hebben we deze lus op ruim een uur voltooid. 

Na een welverdiende en broodnodige koffiepauze, besluit ik met twee andere groepsgenoten om ons geluk te beproeven bij een andere wandeling en dit is een verschil met dag en nacht. Weg is het egale pad, welkom boomwortels, rotsen en steile hellingen. Doel is om een waterval zes kilometer verder te bezoeken, maar zelfs met een trail runtempo zouden we er niet gekomen zijn. Dan besluiten we maar na drie kwartier om rechtsomkeert te maken, want dat redden we toch nooit. Hier had ik dus ook niet op gerekend. Het ironische is dus dat ik al een hele reis zocht naar dit soort paadjes en nu het zich aanbiedt, geef ik het voortijdig op. Ach, ik steek het op een te warme zon. De bus brengt ons in de late namiddag bij Samara waar iedereen kan genieten van drie dagen zon, zee en strand. Nou ja, bijna iedereen...    

Woensdag 4 januari

Ik heb deze reis niet gekozen om op het strand te liggen, dus besluit ik om gedurende drie dagen zoveel mogelijk zee en strand te negeren in Samara. Dat houdt dus in dat ik een aantal excursies bekijk en eentje die me wel aanspreekt, is een kajaktocht op de Rio Negro die uitmondt in de oceaan. In een groepje van zes personen - inclusief twee groepsgenoten - worden we in een SUV gepropt om naar de startplek te rijden. Dat gaat over erg hobbelige wegen en op het laatste stuk gaat het van de ene grote kuil naar de andere nog grotere kuil. Bij het uitstappen, blijkt dat er tweepersoons- en eenpersoonskajaks zijn en ik ben de gelukkige met een eenpersoonskajak. Na mijn avonturen op de packrafttrail in mei vorig jaar op de Ourthe ben ik een klein beetje thuis in het peddelen en me bewegen in de kajak gaat (voor mijn doen) relatief vlot. 

De gids die ons begeleidt is zowat manusje-van-alles aangezien hij dit bedrijfje zelf uitbaat. Dat betekent dus dat hij chauffeur, drager en gids is. Hij weet ons te vertellen dat je een universitair diploma moet hebben in Costa Rica om dit te mogen doen en dat is allicht de reden waarom hij ook zoveel afweet van de plaatselijke flora en fauna. Dit gedeelte van de Rio Negro is namelijk omzoomd met mangrovebossen en dat is één van de redenen waarom ik deze kajaktocht doe. De gids vertelt op een boeiende manier over deze bomen en even later weet hij zelfs een kleine kaaiman te signaleren. Gelukkig is mama kaaiman nergens te bespeuren. Het tochtje brengt ons naar de monding van de rivier en hier zie ik twee waterstromen in volle actie: enerzijds de zee dat landinwaarts trekt en anderzijds de Rio Negro die in de oceaan stroomt. 

Deze rustplaats wordt gedomineerd door aangespoeld hout van de mangrovebomen en andere rotzooi dat door de Rio Negro wordt meegenomen. Geen charmante plaats, maar dat maakt niet veel uit als je verse ananassen als middagmaal krijgt aangeboden. De planning van zo'n kajaktocht staat altijd in het teken van eb en vloed. Bij eb gaan we stroomafwaarts en bij vloed stroomopwaarts om terug te varen naar de start- annex aankomstplaats. Bij de terugtocht stoppen we niet zo vaak en pas dan blijkt hoe snel zo'n anderhalve kilometer gaat. De kajaktocht is echt wel leuk, maar zoals zo vaak in Costa Rica is het duur (deze keer vijftig dollar) en duurt het niet erg lang. Na de kajaktocht besluit ik om een platte rust te houden op mijn kamer en 's avonds maak ik nog een uitgebreide wandeling door Samara, maar buiten massatoerisme heeft deze plaats helaas niet veel te bieden.     

Reisverslag Costa Rica deel drie: dure natuur

Vrijdag 30 december

Hoewel La Fortuna en Monteverde in vogelvlucht slechts een paar tiental kilometer van elkaar zijn verwijderd, duurt de busrit toch wel wat langer omdat over het hobbelige parcours in de bergen het er toch wat trager aan toegaat. Toch kijk ik uit naar deze dag, want het nevelwoud van Monteverde is voor mij toch één van de hoofdredenen om deze reis te doen. Helaas werkt het nationaal park met openingstijden en sluit het onherroepelijk om vier uur 's namiddags. Dat is best wel vroeg, maar in deze eindejaarsperiode begint de zonsondergang al na vijf uur. De bus arriveert rond half twee en dan blijft er dus niet bijster veel tijd over om in het park te wandelen. Natuurlijk moet de administratieve molen opnieuw gevoed worden en is er één medewerkster die op een wel heel erg Costa Ricaans tempo de namen, leeftijd en woonplaats noteert. Voor een groep met bijna twintig personen mag je al gauw rekenen op een half uur en dus rond twee uur kan ik eindelijk de beenspieren eens strekken. 

Voor de idioot hoge prijs van 25 euro - dat is namelijk de inkomprijs van dit park - krijg je wel een plannetje mee, maar ik heb de route al op Wikiloc waar ik met een offline kaartje werk. Ik schiet als een pijl uit een boog om de paden te ontdekken: een klein watervalletje, mooie uitkijkpunten, uiteraard nevel in het woud, een erg fraaie hangbrug en diverse vogelsoorten maken van de wandeling een meer dan aangenaam tijdverdrijf. Minpuntje is dat sommige vogelaars denken dat ze het rijk voor zich alleen hebben en me gebieden om stil te staan zodat ik toch maar geen vogels verjaag. Op de vriendelijkst mogelijke manier maak ik duidelijk dat ze in de hoogste boom kunnen kruipen - figuurlijk dan - en ik zet mijn wandeling verder. 

Hoe mooi dit park ook is, het is er helaas wel tamelijk druk en de paden zijn goed aangelegd. Anders gezegd: ik heb niet onmiddellijk de indruk dat ik verdwijn in de natuur en dat is toch wel één van de aspecten waarom ik naar Costa Rica kom. Op het laatste krijgt de route wel een meer desolaat tintje, want een fel stijgend pad bevindt zich in heerlijk verlaten staat en enkel in het begin kom ik enkele tegenliggers tegen. Voor de rest zie ik gedurende een half uur bijna niemand en geniet ik met volle teugen van deze locatie én rust. De natuur is hier niet eens zo heel bijzonder, maar het is hier oh, zo rustig. Heerlijk! Een snelle blik op mijn telefoon leert me dat het bijna vier uur is en dan moet ik me spoeden naar de uitgang. Om stipt vier uur 's namiddags sta ik aan de uitgang en heb ik mijn wandelvitaminen kunnen consumeren.    

's Avonds ga ik voor het eerst in een soda eten, Soda La Amistad. Dit zijn lokale eettentjes met een heel erg elementair interieur, maar waar ook minder toeristen komen. Ideaal voor mij dus en het helpt ook wel dat de prijzen hier nog democratisch zijn. Een fooi geef ik hier omdat ik het wil, bij andere restaurants doe ik het omdat het van mij verwacht wordt. Ziehier het verschil tussen de soda's en de toeristische restaurants en het is ook de reden waarom ik zoveel mogelijk soda's opzoek vanaf nu.

Zaterdag 31 december

Alweer een dure vandaag, maar deze keer heb ik er dat graag voor over. In de voormiddag staat er namelijk een canopy tour op het programma en in de namiddag is het tijd voor een bezoekje aan de hangbruggen van Monteverde. En op 31 december moet er natuurlijk ook wel gevierd worden! We zitten juist niet in het hol van Pluto, maar er zijn wel meer swingende plaatsen te vinden om oudejaar te vieren dan een toeristische plek in de bergen. Voor het zover is, begin ik aan het leukste deel van de dag. De canopy tour is een kabelbaan waar je tussen de boomtoppen van één platform naar het andere suist. Dit is voor mij de eerste keer dat ik dit doe en dus toch wel een beetje spannend. Na een uitgebreide uitleg over de bediening van de zipline, uitrusting en veiligheid mag er begonnen worden aan het echte werk. 

De eerste zipline is een opwarmertje, maar vanaf dan worden de routes beter: de afdaling wordt langer en sneller. Meer moet dat niet zijn! Er zijn ook een aantal ziplines die je per twee moet doen. Ik word gekoppeld aan één van de dames van de groep en samen zoeven we naar beneden. Deze kabelbanen zijn wat langer en daarom zal je wellicht met twee moeten zijn om de baan te nemen. Het topexemplaar is maar liefst achthonderd meter lang en dan heb ik uitgebreid de tijd om de omgeving te bewonderen. Op het laatste wacht er nog de zogenaamde Tarzan swing, een toestel waar je aan een soort van liaan hangt om er à la Tarzan aan te swingen. Klinkt wat commercieel, maar het is best wel een leuke ervaring. 

In de namiddag mag het wat rustiger en ga ik op een gezapig tempo langs de verscheidene hangbruggen van Monteverde. Deze hangbruggen zijn echt wel groot en sommige bruggen zijn ettelijke honderden meters lang. Het minste zuchtje wind of beweging op de brug wordt ogenblikkelijk vertaald in een wankele brug. Deze bruggen zijn uiteraard erg stabiel en veilig, maar ik kan me wel inbeelden dat sommige personen zich toch niet op hun gemak voelen bij deze wankele constructies. De bruggen geven een uniek beeld over de boomtoppen van het nevelwoud in Monteverde en regelmatig hang ik op de brug - woordspeling bedoeld - om de omgeving te bewonderen. In tegenstelling tot gisteren heb ik nu meer dan voldoende tijd om af en toe te stoppen. Nadeel is dat het na elf hangbruggen wat monotoon begint te worden, hoe mooi alles ook is. 

Rond vier uur wordt de terugtocht naar het hotel ingezet en wordt enkele uren later het oudejaarsfeestje gevierd in een wel erg speciaal restaurant. Het restaurant telt namelijk vier verdiepingen en is getooid in een soort van westernsfeertje. Het eten is niet slecht, de gezelligheid zit in de groep, maar de muzikale keuze is jammer genoeg een fiasco die zijn weerga niet kent. Voornamelijk Spaanstalige muziek klinkt er door de luidsprekers en dan heb ik het niet over Ricky Martin, maar wel loungemuziek die ik anders te horen krijg wanneer ik op zondagmiddag mijn kater zit uit te zieken. Pas een tiental minuten voor middernacht komt de sfeer er echt in, maar too little, too late zouden Amerikanen zeggen.   

Zondag 1 januari

Misschien wel de meest bijzondere locatie van deze reis is het hotel in Rincon de la Vieja. Nou ja, ik weet niet of je het een hotel kan noemen, want de site omvat een heel domein inclusief watervallen, bos, wildwaterbaan, hangbruggen, kabelbaan en wandelroute. Bovendien krijgt iedereen een eigen huisje waardoor rust is gegarandeerd. Dat betekent helaas wel een lange pendeldag om naar de provincie Guanacaste te rijden in het noorden van Costa Rica. Guanacaste is zowat de meest verlaten provincie van Costa Rica. Waar andere provincies overwegend verharde wegen hebben, telt Guanacaste nog opvallend veel zandwegen. Die komen we af en toe tegen op onze weg, maar enkel het laatste stukje is het holderdebolder in de bus. 

Het is al aardig in de namiddag wanneer we op het domein arriveren, dus zo heel veel kan ik niet meer doen. Met mijn cameratoestel in de aanslag probeer ik zoveel mogelijk goede foto's te nemen en op deze locatie is dat helemaal niet moeilijk. Vooral de zonsondergang is een echt plaatje. Mijn reisgenoten slagen er in om de ene fantastische foto te nemen van een vogel na de andere, maar op dit aspect scoor ik vrij beroerd. Mijn talent om vogels te spotten, flirt namelijk met het vriespunt en enkel wanneer iemand met heel veel geduld zegt waar er zich een vogel bevindt, kan ik die spotten. Dus ja, morgen maar wat harder proberen... 

Reisverslag Costa Rica deel twee: te land, ter zee en in de lucht

Dinsdag 27 december

Vandaag maak ik me op voor een heel bijzondere dag, want via reisbegeleider Iwan heb ik namelijk een gyrocoptervlucht geboekt. Zoals de naam doet vermoeden, is een gyrocopter een kleine helikopter waarin twee personen zitten: de piloot en één passagier. Het toestel weegt amper 350 kilogram en is daarmee behoorlijk behendig. Het ideale middel dus om dit deel van Costa Rica in de lucht te bekijken. Het is geen goedkope excursie, want iemand van de Selva Bananito Lodge komt me halen en dat is een ecolodge die zich in de Costa Ricaanse jungle bevindt. Na wat nerveus wachten, zie ik eindelijk de chauffeur opduiken die me vervolgens naar de ecolodge brengt. Dat betekent dus nog eerst anderhalf uur rijden over goede wegen, maar later via verlaten zandwegen en een rivier wordt ook ettelijke keren doorkruist. 

Om twaalf uur krijg ik eerst nog een middagmaal voorgeschoteld, maar na een uurtje tafelen, is het eindelijk tijd voor het echte werk: een uurtje vliegen met de Gyrocopter. Het is absurd om zo diep in de jungle verschillende weides aan te treffen en ééntje ervan doet dus dienst als opstijg- en landingsbaan. In het begin is het nog even nerveus afwachten wat dit allemaal inhoudt, maar al snel voel ik me erg comfortabel in dit behendige toestel. In de buurt van Selva Bananito zijn er twee nationale parken waar ik over vlieg. Bovendien bevindt deze lodge zich op de flanken van het Talamanca-gebergte waardoor het uitzicht spectaculair is. Een zee van groen strekt zich over me uit met af en toe een streepje blauw wanneer ik een waterval kan ontwaren. 

Het leukste moment is wanneer ik over Caihuita NP vlieg en vervolgens over de oceaan en het strand. Hoogtepunt is eigenlijk het laagste punt van de vlucht wanneer het toestel rakelings boven het strand scheert. Het is gewoonweg erg tof om een eindeloos lijkend strand voor je te zien opduiken wanneer je met zo'n toestel enkele meters boven het strand vliegt. Ook zie ik op een bepaald moment m'n hotel verschijnen en dan te bedenken dat ik nu hier zo snel ben. Mooie liedjes duren echter niet lang en na een uur vliegen zit de pret erop. 

Ik had gevraagd of ik nog even in de buurt mocht wandelen en prompt krijg ik een privébegeleiding van één van de medewerkers van de lodge. De eigenaars zijn Duitstalig en ook deze begeleider was Duitstalig. Dat maakte het soms gemakkelijk voor hem om dingen te omschrijven wanneer hij niet uit zijn woorden kwam in het Engels toen hij over zijn encyclopedische kennis over de natuur aan het uitweiden was. De wandeling zelf verloopt wat traag, maar ik krijg wel een mooi stukje natuur voorgeschoteld, loop door het riviertje Rio Bananito dat ik eerder met de auto doorkruiste en kom nog enkele Baselisk-hagedissen tegen. Dit was een duur dagje - met name het transport van 175 dollar is erg prijzig - maar wat was dit een leuke dag!

Woensdag 28 december

Een kalme busdag wacht er ons op weg naar El Arenal, tenminste als je het gewone programma volgt. Ik opteer voor een actiever ritje: rafting op de Rio Sarapiquí. Het is de eerste keer dat ik ga raften, dus het zweet op mijn bilnaad begint toch wat te plakken bij de gedachte om dit te doen. Dat is nergens voor nodig zo blijkt, want met rapids van klasse II en III is dit een eerder gemakkelijke rafttocht. Dat wil niet zeggen dat de stroomversnellingen risicoloos zijn, want bij één van de snellere draaikolken duikelt één van de reisgenoten in het water, maar zonder veel erg. De groene omgeving en het kabbelend water nodigt uit tot relaxen, maar ik had toch op wat meer spanning gehoopt. Het is uiteindelijk een mooie ervaring geworden, maar er mocht toch wat meer uitdaging in zitten. 

Eindbestemming van de dag is dus La Fortuna, nabij de vulkaan El Arenal. Dit is één van de meest actieve vulkanen ter wereld, maar gelukkig voor mij slaapt de vulkaan momenteel en maakt hij geen aanstalten om opnieuw te ontwaken. La Fortuna blijkt het enorm toeristisch te zijn met een drukte van jewelste, hoewel de vakantieperiode rond kerst en nieuw allicht ook een rol zal spelen. Het is in ieder geval een enorm contrast met het slaperige Caihuita bij het begin van de dag. 

Voor Iwan is het slechts de derde keer dat hij een reis begeleidt en zo was hij in een vroeger leven nog kok, had hij een eigen restaurantje en deed ie nog verschillende dingen. Je zou het niet zeggen, want Iwan is misschien wel de beste reisbegeleider die ik tot dusver heb gehad. Zo heeft hij eerder op de reis een saaie pendeldag opgevrolijkt door het organiseren van een fruit tasting. 

Eenmaal in La Fortuna aangekomen, is het weer tijd om enkele ATM's op te zoeken aangezien de groep een chronisch gebrek heeft aan dollars. Had ik trouwens al gezegd dat Costa Rica duur is? Bij de eerste bank lukt het niet, bij de tweede ook niet, maar bij de derde heb ik de hoofdvogel afgeschoten en heb ik terug wat cash geld bij me. Dat kan meteen weer worden ingezet voor het veel te dure avondeten om zo de maag wat te vullen na deze lange dag. 

Donderdag 29 december

Het nadeel van veel reizen, is dat je plaatsen en ervaringen gaat beginnen vergelijken en die fout maak ik vandaag wanneer ik een rondvaart doe op een bootje bij de Caño Negro. Dit is een rivier vlakbij de grens met Nicaragua waar zich een overvloed van dierenleven bevindt: apen, vogels, kaaimannen, luiaards en nog een heleboel anderen. Ik houd wel van de natuur en dan is zo'n boottochtje bijna altijd verplicht reismateriaal. Toch vind ik het eerlijk gezegd lichtjes tegenvallen en dat heeft alles te maken met het werkelijk fenomenale Okavango Delta waar er veel meer dieren te bespeuren valt en wat stiekem ook een veel mooiere locatie is. Ik wil het wildreservaat rondom Caño Negro zeker niet tekort doen, want de groene omgeving is eveneens mooi, maar biedt nu eenmaal in minder dierenweelde. 

Toch valt er genoeg te beleven bij deze boottocht. De bestuurder annex speurder van de boot ziet iedere keer weer andere dieren opduiken. Zo zijn er verscheidene vleermuizen die rusten bij een boomstam, maar als je er niet honderd procent specifiek op let, kijk je er zo over. Ook Kaaimannen laten zich niet graag opmerken, maar worden telkens opnieuw geïdentificeerd. De echte attracties zijn voor mij toch wel de vogels die hier huizen met ook hier vele bontkleurige ijsvogels als pièce de résistance. Na twee uurtjes is het voor mij wel genoeg en wanneer de groep verder rijdt om naar natuurlijke stoombaden te gaan, blijf ik alleen echter. 

Ik heb namelijk mijn dosis wandelvitaminen nodig en na zes dagen blijft dit verschrikkelijk onderbelicht op deze reis. Via Über neem ik een taxi naar de Arenal Observatory Lodge. Opnieuw kost dit veel geld, maar eenmaal aangekomen bij het park is het al dat geld waard. De klok is immers al vijf uur gepasseerd en het blijft dus niet lang licht meer. Een enorm wolkendek en regen verpest ook het zicht op de majestueuze vulkaan, maar ik ben zo blij als een klein kind wanneer ik de voetjes weer kan strekken. De Observatory Lodge beschikt over een enorm domein en hier wandel ik over de diverse paadjes, zie ik enkele watervallen en klim ik zelf op een kleine uitkijktoren. Dit is niet de mooiste omgeving van Costa Rica, maar zelden heb ik zo genoten van een wandeling als nu! De duisternis is al lang ingezet wanneer ik mijn tochtje afrond, maar het laatste half uur bevind ik me voornamelijk op brede, verharde wegen. Geen risico dus op ongevallen en via de lodge bestel ik een taxi die me terug afzet bij La Fortuna.  

Reisverslag Costa Rica deel één: natuur en strand

Christopher Columbus heeft diverse rollen vertolkt in zijn leven. Hij was ontdekkingsreiziger, admiraal, slavenhandelaar, maar ook één van 's werelds allereerste marketeers. Toen hij bij een onbekend stukje land aankwam in de Caraïben, noemde hij het gebied Costa Rica om mensen te enthousiasmeren om de grote plas die nu de Atlantische Oceaan heet over te steken. In werkelijkheid was hier geen zilver of goud te bekennen, maar nu beseffen we dat dit gebied wel een enorme schat herbergt, namelijk een enorme biodiversiteit, prachtige natuur en exotische dieren. In de donkere dagen rond kerstmis dus een ideale vakantieplek om te genieten van natuur en strand. 

Zaterdag 24 december

Eén dag voor kerstmis vertrekt vanuit Zaventem het vliegtuig naar San José, de hoofdstad van Costa Rica. Er dient wel even een tussenstop gemaakt te worden in Madrid aangezien er geen rechtstreekse vlucht mogelijk is vanuit België. Ik heb nog angstzweet van vorig jaar wanneer ik overstapte in Houston toen ik  naar Mexico vloog waar ik werd geconfronteerd met een storm, urenlange vertragingen, chaos en een luchthaven zo groot als een kleine, Belgische stad. In Madrid is dit gelukkig beter geregeld. Geen winterstormen die de Spaanse hoofdstad treffen en hoewel de verplaatsing naar terminal 4S een beetje zoeken is, gaat dit zonder al te veel problemen. Belangrijker nog: hier moet ik de bagage niet opnieuw inchecken waar dit wel het geval was (bij de terugvlucht) in de Verenigde Staten.  

Enige domper bij de vlucht is dat er verplicht een mondmasker moet gedragen worden en op een vlucht van circa tien uur is dat toch wel lang. Zeker wanneer andere luchtvaartmaatschappijen dit niet vragen aan hun passagiers. Ach, als het een offer is om naar een tropisch paradijs te vliegen, kan ik wel een paar uurtjes een lapje stof voor mijn mond verdragen. De vlucht van Madrid naar San José duurt toch wel wat lang en slapen zit er niet echt in aangezien ik om zeven uur 's ochtends vertrok in Zaventem. Dat betekent dat ik in het kot van de nacht mocht opstaan, inmiddels een terugkerend fenomeen wanneer ik op reis ga. Als slapen niet gaat, dan maar 25 euro betalen om tijdens de vlucht een tergend trage wifi-verbinding te gebruiken, maar uiteindelijk doodt het wel de uren. 

Op de kleine luchthaven van San José wacht reisbegeleider Iwan ons op. Ons is een groep van achttien personen waarvan het merendeel een loopbaan heeft in het schoolwezen. Niet erg toevallig aangezien de twee weken durende reis door Costa Rica plaatsvindt tijdens het schoolverlof. 's Avonds wordt er nog een klein diner ingezet en is het tijd voor de verplichte kennismaking met elkaar. Mijn ogen worden steeds kleiner, want door het zeven uur tijdsverschil dreigt dit wel een erg lange dag te worden. Ook omdat ik erg vroeg opstond en dan roept het Costa Ricaanse bed wel heel hard naar mij.   

Zondag 25 december

Op kerstmis was het oorspronkelijk de bedoeling om onmiddellijk naar Caihuita te rijden, maar omdat één nacht in La Fortuna niet kan doorgaan, is het schema overhoop gehaald en verblijven we één dag langer in de Costa Ricaanse hoofdstad San José. Hoewel veel vakantiegangers niet bepaald wildenthousiast zijn over San José, is er toch nog voldoende te zien en te doen. Behalve op kerstdag dan. Museums zijn gesloten, parken zijn gesloten en enkel kerken houden een open-deur-dag op deze christelijke feestdag. Maar geen nood, in de zogenaamde Central Valley is er een dierenpark annex wandeltraject La Paz Waterfall Gardens waar je de lokale dieren van Costa Rica kan zien - uiteraard opgesloten - en enkele mooie watervallen ziet. Ik ben niet meteen een fan van opgesloten dieren, maar op deze dag zijn er helaas weinig alternatieven. En dus wordt het een dagje La Paz. 

Zeventig dollar. Alsjeblieft, dank u wel! Dat is namelijk de toegangsprijs voor het park, weliswaar inclusief een buffet bij één van de drie restaurant. Desondanks blijft dit een waanzinnig hoog bedrag om enkele watervallen en wat dieren te zien, maar - ik was gewaarschuwd! - Costa Rica is een duur land en nu kan ik dat aan den lijve ondervinden. Bij de opgesloten dieren, kijk ik steeds met gemengde gevoelens, want dieren horen thuis in het wild en niet in een park. Het park troost de bezoekers met de gedachte dat dit allemaal rescue animals zijn, maar in principe maakt dat weinig uit. Bij de vogels en reptielen maakt het misschien wat minder uit, maar grote katachtigen zoals een poema en jaguar hebben ruimte nodig die ze in dit park simpelweg niet hebben. Wel vond ik het interessant om de vogels te fotograferen, met name de aalvlugge kolibri's en de nieuwsgierige toekans. 

De tweede helft van het programma bestaat uit het bezoeken van enkele watervallen. Het park bestaat uit vijf watervallen en die zijn echt wel fraai. Vooral met de ondergaande zon krijg je een vriendelijke gloed die de watervallen extra aantrekkelijk maakt. De watervallen zijn in het bladergroen verscholen en dat maakt deze locatie extra exotisch. Soms mag er eens stevig naar boven gewandeld worden, want de trappen kunnen steil omhoog gaan. Het is altijd leuk om even te stoppen bij een waterval, maar bij de vierde begint het logischerwijze repetitief te worden. Toch heb ik genoten van dit vleugje natuur, want de stratenjungle in San José zou me zeker niet aanspreken. Eenmaal aangekomen bij het eindpunt brengt een minibusje ons terug naar de ingang van het park waar vervolgens een anderhalf uur lange busrit wacht om terug naar San José te rijden. 

De rest van de groep van Shoestring gaat smakelijk eten, maar ik heb San José amper gezien en dat wil ik deze avond wel goedmaken. Ik heb een reisgids van Capitool en daar staan enkele wandelingen beschreven die ik combineer tot één grote wandeling. Het is vooral de buurt van het nationaal theater dat uit de doeken wordt gedaan in deze reisgids en hier bevinden zich ook de mooiste gebouwen en gezelligste buurten. Groot is mijn verwondering dat ik op een drukke plaats plots een letterlijke vuilnisbelt zie opduiken. Het is slechts één smet op het blazoen van San José dat verder vrij proper is. Al improviserend begeef ik me van park tot park om mijn luswandeling af te ronden bij het hotel. San José heeft wel wat weg van de Mexicaanse stad Merida waar ik vorig jaar was en die stad gaf me maar een matige indruk. Ik ben dus blij dat ik hier niet een hele dag ben gebleven. 

Maandag 26 december

Natuur en strand is de begeleidende ondertitel van deze reis naar Costa Rica bij reisorganisatie Shoestring en dit wordt meteen waargemaakt bij dag drie waar we rijden naar de Caraïbische kust bij het rustige plaatsje Caihuita waar een kilometerslang strand klaarstaat voor een horde toeristen. Dat betekent dus eerst een busreis van een viertal uur van San José naar Caihuita, maar dat verloopt zonder al te veel problemen. Ik heb deze reis gekozen omdat ik niet te veel in de bus wil zitten zoals vorig jaar bij mijn reis in Mexico waar ik soms dagenlang in de bus zat tot vijf uur 's avonds om 's anderendaags opnieuw een hele dag in de bus te zitten. In Costa Rica verblijf ik bij elke stopplaats minstens twee dagen waardoor het aantal pendeldagen dus gelukkig beperkt blijft. 

Rond twee uur 's namiddags arriveer ik al in Caihuisa en hijs ik mezelf in m'n zwembroek om in de oceaan te duiken. Dat mag je figuurlijk opnemen, want de soms hoge golven laten het niet meteen toe om hier rustig te zwemmen. Met een temperatuur van bijna dertig graden is de zee relatief warm - ik schat een kleine twintig graden - en het is heerlijk verfrissend om kopje onder te gaan in het water. Soms heb ik niet veel keuze, want de golfslag kan behoorlijk hoog zijn. Dit is leuk voor even, maar ik ben niet meteen een strandganger en snel blijkt waarom. Na drie kwartier heb ik het wel gezien en dan is het tijd om de inwendige mens te verzorgen. Ondertussen heb ik aan reisbegeleider Iwan gevraagd om een gyrocoptervlucht te regelen waar ik in mijn reisgids iets heb over gelezen. Dat betekent dat ik morgen niet deelneem aan de wandeling in het nationale park van Caihuita en daarom heb ik een avondwandeling geboekt om toch iets van het nationaal park te zien. 

Tachtig dollar. Alsjeblief, dank u wel! Zoveel kost het namelijk voor een avondwandeling van twee uur. Had ik trouwens al gezegd dat Costa Rica duur is? In tegenstelling tot wat ik dacht is het nationale park niet meer toegankelijk na vier uur en gaat de speurtocht in de avondlijke uren naast het park. Deze speurtocht levert een aantal interessante ontdekkingen op zoals twee tarantula's die zich letterlijk op mijn pad bevinden, twee luiaarden, een gele Schlegels grijpstaartslang, een kinkajoe, allerlei boomkikkers die ik in de verte zie en nog een heleboel insecten. Interessant om te doen en van de gids heb ik ondertussen ook heel wat bijgeleerd, maar tachtig dollar. Tja, dat is het niet waard...