dinsdag 28 juli 2020

De Westweg in het Zwarte Woud

In deze tijden van Corona is het niet eenvoudig om een leuke vakantieplek te vinden en het werd voor mij een beetje improviseren om een geschikte locatie te vinden. Mijn oorspronkelijk plan was om de Alta Via I in de Dolomieten te hiken, maar gezien de Italiaanse cijfers met het virus heb ik dat maar wijselijk geannuleerd. Als alternatief bleef ik een weekje dichter bij huis, namelijk in het Zwarte Woud. 

Het Zwarte Woud
Het Zwarte Woud is een bosrijk middelgebergte dat zich in het zuiden van Duitsland bevindt vlakbij de grens van Frankrijk en Zwitserland. Het bestaat voornamelijk uit naaldbomen en heeft op dit vlak wel wat weg van de Belgische Ardennen. Het  Zwarte Woud heeft echter toppen die een stuk hoger zijn. De hoogste daarvan is de Feldberg die 1493 meter hoog meet. Deze toppen herbergen uiteraard mooie panorama's, maar ook de glooiingen in het landschap onderweg zijn soms goed voor leuke blikken op de weidse omgeving. 


De Westweg is één van de langeafstandswandelingen die het Zwarte Woud doorkruist, samen met de Ostweg en Mittelweg. De Westweg is hiervan de meest beroemde en pittoreske en is ongeveer 285 kilometer lang. Dat is toch wel lang voor een weekje vakantie en daarom heb ik het traject opgepikt vanaf Hausach naar Basel. Dit is ongeveer in het midden van de Westweg en goed voor ruim 150 kilometer. Bovendien bevat de laatste helft ook de meeste - zoniet alle - hoogtepunten van de Westweg zoals een passage langs de bron van de Donau en verschillende tochten langs bergtoppen. 


De Westweg bevat eveneens een oostelijke en westelijke variant die in de buurt van de Titisee opsplitst. De westelijke versie is de meest bekende variant aangezien dit de klassieke route is die de meeste wandelaars nemen en dat heb ik ook gedaan. Deze versie is ook een stukje korter dan de oostelijke die één dagje langer duurt.

Dag 1 Hausach - Brend
Deze etappe begint in het kalme stadje Hausach waar het mogelijk is om met de trein te arriveren aangezien het beschikt over een klein stationnetje. De gezellige hoofdstraat wordt in de eerste meters aangedaan, maar daarna gaat het steil omhoog. De etappe van Hausach naar Wilhelmshöhe gaat een kleine 1300 meter naar omhoog waarvan zo'n zeshonderd meter op de eerste vijf kilometer. De bospaden bevatten soms stevige kuitenbijters, maar het zijn vooral de te volgen bordjes die de moeilijkste uitdaging van het beginstuk zijn. Het gebeurt meermaals dat ik verkeerd loop en mijn GSM gebruik om me te heroriënteren. 


De wandeling vind ik niet bijzonder fraai, maar wordt wel opgeleukt door een aantal bezienswaardigheden zoals een vernietigde vesting, een burcht bij het begin van de wandeling en twee rotsen: de Huberfelsen rots en Karlstein. De stukken bij deze rotsen zijn een beetje uitdagender aangezien de ondergrond meer rotsachtig is en je dient uit te kijken voor uitstekende boomwortels en stenen. Op deze hoogte heb je ook een mooi uitzicht over de omgeving, maar dit wordt dikwijls gehinderd door de aanwezige struiken en bomen. 


De eerste vijftien kilometers gaan voornamelijk door bos en bij de volgende vijf kilometer bevind ik me meer in open landschap. Op twintig kilometer nabij Wilhemlshöhe wordt de eerste etappe normaal gezien afgesloten, maar aangezien ik gepakt ben met tent en rugzak stap ik nog een stukje door. Eerst verloopt dit via een knuppelpad in het rustieke natuurgebied Blindensee en daarna door verscheidene landbouwgehuchten. De finale stopplaats is bovenaan de berg Brend waar de ondergaande zon een mooi decor vormt voor deze eerste dag. 

Dag 2 Brend - Titisee
De tweede dag kan ik het best omschrijven als een rotdag, want op deze dag was er weinig te genieten op wandelvlak. Illustratief voor deze dag zijn de paden die langs rijwegen lopen en daar soms ook beginnen en eindigen. Met andere woorden: ik stap rustig op een rijweg, sla rechts af in een bos, stap hooguit tien minuten door dit bos om uiteindelijk terug op die rijweg te belanden. Het gebeurt niet één of twee keer, maar zelfs ettelijke keren Even later wordt het toppunt helemaal bereikt met de aanwezigheid van de erg drukke B500 in de buurt van Kalte Herberge waar de tweede etappe wordt afgesloten. 


Het stuk richting Titisee is gelukkig leuker om te wandelen, maar nog steeds geen topmateriaal. Na Kalte Herberge gaat het opnieuw voornamelijk door bos, maar wordt er ook veel aan houtkap gedaan waardoor het bos een meer open karakter krijgt. De drukke B500 wordt ook een keer overgestoken in een gevaarlijke bocht en vanaf hier gaat het via open vlaktes en bosrand richting Titisee. Dit stuk van de wandeling levert soms prachtige vergezichten op door de glooiingen in het landschap. 


De dag eindigt zoals die begon: in mineur. De afdaling naar Titisee is helaas een verplicht nummer en duurt tergend langzaam. Het gaat voornamelijk via verharde wegen en het helpt ook niet dat deze plek een toeristisch epicentrum is. Als je op zoek bent naar een beetje rust, kan je deze plek beter mijden en dat heb ik vervolgens gedaan...

Dag 3 Titisee - Weidener Eck
Waar de vorige etappe een stevige tegenvaller was, is deze etappe uitgegroeid tot het koninginnenstuk van mijn trekking van de Westweg. Dat is in grote mate te danken aan de Feldberg, het dak van de Westweg met een hoogte van 1493 meter. De klim naar de top wordt omschreven als een beklimming met een alpien karakter wat misschien overdreven is, maar het is wel het leukste stuk van de hele Westweg. De natuur wordt namelijk wat ruiger en de wandelpaden ook. 


Voor het zover is, gaat het eerst naar de voet van de Feldberg. Dat levert naar goede gewoonte weer wat zoekwerk op bij de dorpjes, maar het is nu de eerste keer dat een bordje helemaal verkeerd staat. Wat zoekwerk op mijn GSM later heb ik de schuldige kunnen vinden: het bordje staat echt wel helemaal verkeerd aangeduid. Gelukkig heb ik de route als GPX-formaat bij als alternatief, want als je je enkel baseert op bordjes loop je hier hopeloos verloren wat een aantal wandelaars ook deden. 


De klim naar de Feldberg is wat mij betreft het leukste moment van de hele Westweg door de uitdaging. Veel wandelaars denken er ook zo over, want dit is ook verreweg de drukste locatie van de hele Westweg. Op de top van de Feldberg staan er honderden wandelaars die naar boven of naar beneden gaan. De daling van de Feldberg verloopt via een onhandig aangelegd pad met een aantal treden die met zin voor ongeluk zijn gebouwd. 


Het slot van deze dag brengt me aan de voet van Belchen, een andere top in de buurt. Hier wordt het bos een tijdje vaarwel gezegd en gaat het via een pad dat langs weides loopt naar Weidener Eck. Maar in het Zwarte Woud is het bos nooit helemaal weg en 's avonds beland ik opnieuw tussen de vele naaldbomen van het Zwarte Woud. 

Dag 4 Weidener Eck - Egisholz
Ook de vierde dag is - letterlijk en figuurlijk - een topper, want twee ik bezoek twee toppen. 's Ochtends is het de eer aan de Belchen en in de namiddag aan de Blauen. Beide toppen zijn goed voor spectaculaire vergezichten over de omgeving, wellicht nog beter dan de Feldberg. Bovendien is de klim naar Belchen één van de meer uitdagende passages. 


's Ochtends begin ik aan de klim naar de Belchen en dat is goed getimed. Op deze warme zomerdag draag ik een backpack van ruim achttien kilo en dan driehonderd hoogtemeters overwinnen in de blakende zon is niet evident. Ook zonder de aanwezigheid van een blakende zon is het zweten en zwoegen om de top van de Belchen te bereiken. Deze klim is wat technischer dan de meeste andere beklimmingen door de rotsachtige ondergrond en daarom eveneens één van de leukere momenten op de Westweg. Ik word wel beloond met een prachtig panorama op de top van de Belchen. 


Daarna gaat het richting Blauen, een andere top die een mooi panorama biedt over het zuidelijke gedeelte van het Zwarte Woud. Deze klim gaat over brede paden zoals veel stukken op de Westweg en daarom wat minder interessant. Daarop volgt een daling van meer dan duizend meter en dat maakt deze wandeling wat gemakkelijker. Net wanneer ik het als een sleur dreig te ervaren, is er de Sausenburg. Dit is een ruïne van een burcht die in 1678 is vernietigd door de Fransen. De toren is nog toegankelijk en de moeite waard om te bezoeken. 


De officiële etappe eindigt in Kandern, maar ik stap nog een stukje door en passeer de prachtige Wolfsschlucht. Miljoenen jaren geleden was dit een koraalrif, maar tegenwoordig is het een kleine kloof en wat mij betreft het mooiste stukje bos van de hele Westweg. Eindigen doe ik bij een schuilhut in de buurt van Egisholz. 

Dag 5 Egisholz - Basel
Ik zag een beetje op tegen de vijfde dag aangezien de slotetappe van de West Highland Way vorig jaar ook geen hoogvlieger was en bovendien verwachtte ik weinig natuurpracht bij een etappe naar een grootstad. Dat viel echter verrassend goed mee aangezien enkel de stationsbuurt zelf stadsgebied is. Al de rest is opvallend groen op het slotstuk van de Westweg. 


Deze dag begint met dezelfde kwaal als wat de gehele Westweg typeert: eindeloos lijkende passages langs brede wegen door naaldbos die vrij monotoon verlopen. De eerste kilometers gaat het erg vlot, maar het wordt steeds moeilijker om me te enthousiasmeren voor deze stroken door bos. De eerste grote stop vindt plaats bij Burg Rötteln, eveneens een burcht die door de Fransen is vernietigd in 1678. De ruïnes zijn echter wel een stuk groter dan Sausenburg, maar op dit vroege uur was het complex nog niet geopend. 


Daarna gaat het naar Zwitserland via het dorpje Tumringen en hier zie ik enkele wijngaarden. De blakende zon pleegt een aanslag op mijn fysieke en vooral psychologische vermoeidheid en ik stop noodgedwongen een aantal keren om water te drinken. Gelukkig is er niet veel verder een bos en kan ik verder stappen in de koelte van het bos. De laatste kilometers lopen langs het riviertje Wiese wat ook voor de gewenste verkoeling zorgt en tevens geldt als een groene long in Basel. De slotkilometer gaat langs de stationsbuurt en wordt zelfs voorafgegaan door een kleine passage door een dierenpark. Een verrassende afsluiter voor een wandeling die een stuk beter is geworden dan ik aanvankelijk dacht. 

Conclusie
Bij het terugkijken op de trekking van de Westweg heb ik vrij veel gemengde gevoelens. Het decor van het Zwarte Woud is vrij monotoon door de quasi alomtegenwoordige aanwezigheid van naaldbomen, de brede wegen zijn niet uitdagend om te bewandelen, veel afwisseling in landschap is er niet en twee etappes van de zeven zijn zelfs (zware) tegenvallers. 

Anderzijds zit er - met een beetje zin voor overdrijving - alpiene beklimmingen in de Westweg met het stijgen naar de Feldberg en Belchen, bieden de bergtoppen knappe panorama's over de omgeving, zitten er leuke, onverwachte passages bij zoals de Wolfsschlucht en zal je niet op je honger blijven zitten op het gebied van hoogtemeters. Alles bij elkaar genomen, mag ik zeker spreken van een geslaagde trekking, maar dan wel met de kanttekening dat er twee saaie etappes bijzitten. 

De volledige Westweg hiken duurt dubbel zo lang en de eerste helft is volgens mij (een stuk) minder mooi dan de tweede helft. Ik ben dus blij dat ik niet de gehele Westweg heb gedaan, want dan zou het monotone karakter van deze trekking de gehele ervaring hebben overheerst.

maandag 8 juni 2020

Panasonic Lumix DC-FZ 82 review

Fotografie combineert de techniek van camera's met de compositie van foto's en verzoent op deze manier kunst en technologie tot een evenwichtige symbiose. De waarheid is echter dat veel fotografen gevoelig zijn aan technologische hoogstandjes en graag met de nieuwste functionaliteiten in cameraland spelen. Dit is één van de hoofdredenen waarom de levenscyclus van een systeemcamera slechts twee jaar bedraagt totdat er een nieuw model beschikbaar is. Ook ik ben niet ongevoelig voor deze technologische avances, maar ik zocht het in een andere richting: de bridgecamera. 

                                                                                  De avonturenberg op de mijnterril in Beringen

Bridgecamera
Een bridgecamera is een - meestal - compacte camera die over een vaste lens beschikt en een kleine sensor. Daarom is dit type camera erg populair bij vakantiegangers die niet te veel willen betalen voor een camera, maar wel graag over uitgebreide zoom-mogelijkheden willen beschikken. Voor een zachte prijs van honderddertig euro heb ik een gebruikt exemplaar van de Panasonic Lumix DC-FZ82 gekocht, of Lumix FZ82 voor de vrienden. Dit model heeft een zoombereik van zestig maal: van 20 mm tot 1200 mm (in het equivalent van full frame formaat). Om dat even in perspectief te zetten: voor mijn Fuji X-T2 beschik ik over diverse lenzen. Van een groothoek van 16 mm tot een supertelezoom van 100-400 mm. Doe dit maal 1,5 om de cropfactor weg te werken (en een teleconverter van nog eens 1,4 bij de zoomlens) en ik heb een bereik van 24 mm tot en met 840 mm in full frame formaat. Anders gezegd: de Lumix FZ82 heeft een groter bereik dan heel mijn collectie Fuji-lenzen bij elkaar. Betekent dit dan dat ik al mijn Fuji-materiaal moet weggooien. Nou, nee, het antwoord is uiteraard complexer dan enkel het zoombereik. 

                                                             De Vlooybergtoren in Tielt-Winge

De sensor is minuscuul vergeleken met full frame en zelfs systeemcamera's. Die is namelijk slechts 1/2.3 inch groot en is daarmee gevoelig kleiner dan bijvoorbeeld de sensor van mijn Fuji X-T2 die 24 bij 18 mm groot is. Dit komt vooral tot uiting bij de ISO die bij ISO 400 al significante sporen van korrel begint te tonen. Zo gebruikte ik de Lumix met ISO 400 om in een dalende lentezon foto's te nemen en in groot, schermvullend formaat bevatten deze foto's korrel die voor mij storend overkomen. Wil je betere foto's is een lagere ISO een absolute must wat in praktijk betekent dat je enkel op ISO 100 en 200 foto's kan nemen. Het toestel kan weliswaar tot ISO 6400 foto's nemen, maar deze foto's zijn dan eerder een oefening in pointillisme. 

                                 ISO 400 zorgt voor de nodige korrel op deze foto die genomen is rond half tien 's avonds

Resolutie
De belangrijkste vraag bij de aanschaf van een camera is wat de beeldkwaliteit van het toestel is. De Lumix FZ82 beschikt over een zeer respectabele 18 megapixels wat op papier meer dan voldoende is. In realiteit heb ik hier echter toch wel wat op aan te merken. Omdat de sensor zo klein is, zijn de beeldpunten ook erg klein en daardoor krijgen foto's een eerder korrelig karakter. Je kan het vergelijken met het effect wanneer je een foto neemt met een hedendaagse smartphone en dan inzoomt. Foto's zijn zeker en vast acceptabel en kunnen zonder problemen op sociale media gezet worden en getoond worden via scherm. Om af te drukken (op groter formaat) is deze camera minder geschikt. De vergelijking met de kwaliteit van foto's afkomstig van een smartphone is snel gemaakt aangezien deze sensoren ongeveer een gelijkaardige omvang hebben. 

                                                 Ook straatfotografie kan je gemakkelijk doen met de Lumix FZ82

De praktische bruikbaarheid van de Lumix FZ82 hangt in grote mate ook af van hoe ver het diafragma kan openen. Dit is variabel en bedraagt op 20 mm een respectabele f/2.8, maar op 1200 mm is dit al geëvolueerd naar f/5.9 en deze maximale opening heeft maar beperkte mogelijkheden. In principe leent deze camera er zich uitstekend toe om vogels in vlucht te fotograferen, maar door de maximale opening van f/5.9 is dit in praktijk moeilijk haalbaar omdat de sluitertijd dan wel erg lang wordt, zeker als je weet dat de ISO ook niet te hoog mag opgevoerd worden. 

                                                     Voor dit soort taferelen is het handig dat je kan inzoomen

Wat ie wel kan
Het is gemakkelijk om te zeggen wat de Lumix FZ82 niet kan, maar niet om te zeggen wat ie wel kan. Dat is namelijk een heleboel. Ten eerste is er uiteraard de indrukwekkende zoom-mogelijkheid van 20 mm tot 1200 mm. Er zijn toestellen die een nog groter bereik hebben (zoals de Nikon Coolpix P900), maar zeker niet in deze prijscategorie. Hoe verder je inzoomt, hoe meer je de beeldkwaliteit compromitteert, maar slechts bij het uiteinde van de zoom vanaf 1000 mm degradeert de beeldkwaliteit zodanig dat het onaanvaardbaar is. Dat klinkt negatief, maar dat betekent anderzijds wel dat je tot circa duizend mm kan inzoomen en je aanvaardbare beeldkwaliteit blijft behouden. En dat is dan wel weer indrukwekkend te noemen. 

                                            Een demonstratie van het grote zoombereik van deze camera

Macrofotografie is met deze camera ook mogelijk aangezien de minimale focusafstand belachelijk klein is. In de gewone stand is het mogelijk om de camera tot bijna op het onderwerp te plakken en dan een foto te nemen. Uiteraard beschik je in deze situaties over weinig licht en is het niet gemakkelijk om foto's te nemen. Er is echter ook een macrofunctie die werkt met post focus. Post focus is een functie die je kan activeren op de Lumix FZ82. Deze functionaliteit neemt eigenlijk een klein filmpje op van één seconde en vanaf hier kan je een foto nemen. Post focus maakt het dus mogelijk om de focus te wijzigen van voorgrond naar achtergrond of vice versa. Vervolgens kan je een .jpeg foto bewaren van acht megabyte. 

                       Soms is het ook interessant om heel dicht in te zoomen bij onderwerpen die dichtbij zijn zoals deze gans

Dit klinkt erg leuk, maar in realiteit valt deze functionaliteit toch tegen. Met mijn toestel in de hand heb ik de opkomende lente in beeld gebracht wanneer ik een macrofoto nam van een bij die in een bloem gekropen was. De .jpeg foto die ik heb gemaakt, is niets anders dan erg korrelig te noemen en mist toch veel detail. De macrofunctie kent dus helaas een beperkte bruikbaarheid, maar is zeker niet overbodig. Het is enkel de post focus functionaliteit dat niet het gewenste resultaat levert. 

                                          De post focus macrofunctionaliteit laat toch te wensen over qua beeldkwaliteit 

Touch screen 
Hoewel de Lumix FZ82 absoluut geen dure vogel is, beschikt het toestel toch over vrij veel functionaliteiten. Het meest opvallende is het touch screen wat mijn veel duurdere Fuji X-T2 niet heeft. Het touch screen is handig om door menu's te navigeren en om de focus te leggen op een bepaald onderwerp door op het scherm te drukken. In continuous mode behoudt de focus het aangeduide voorwerp stabiel in beeld, zelfs wanneer je als een dronken matroos naar links en rechts zwenkt. Ook de stabilisatie verdient een mooie vermelding, want die is zonder meer fantastisch te noemen. Uit de hand heb ik foto's kunnen nemen met een sluitertijd tot één seconde wat toch echt wel goed is. Ook dit is een functionaliteit waar de Fuji X-T2 niet over beschikt. 

                                                     Met de Lumix FZ82 kan je ook foto's in zwart-wit nemen

De Lumix FZ82 schittert ook als filmcamera aangezien het gezegend is met de mogelijkheid om 4k op te nemen (met dertig frames per seconde). Ik gebruik de camera enkel om foto's te nemen, maar wanneer ik recensies lees en filmpjes bekijk op Youtube zijn die toch wel lovend over de videomogelijkheden van deze Panasonic. De korrel die op foto's soms prominent aanwezig is, is quasi afwezig in filmformaat. De echte ster is misschien wel de stabilisatie die het mogelijk maakt om te filmen zonder gimbal. Dit zou zelfs een goede vlogging camera zijn, ware het niet dat het scherm niet kantelbaar is en bij in- en uitzoomen is de lens duidelijk hoorbaar wanneer je niet opneemt met een externe microfoon. 

              De Lumix FZ82 neemt ook foto's in RAW wat het gemakkelijk maakt om die later te bewerken zoals bij deze (qua kleur)

Bouwkwaliteit
Aangezien de Lumix FZ82 in de markt wordt gezet als een budgetcamera is de bouwkwaliteit natuurlijk niet fantastisch. De camera bestaat veelal uit gladde plastic delen die niet erg robuust aanvoelen, maar toch wel goed genoeg in de hand liggen. Het voorbeeld dat dit het beste illustreert is wellicht de lensdop die net op de lens past, maar bij de minste beweging van de lens dondert. Deze filosofie van minimaal ontwerp is ook verdergezet bij andere onderdelen zoals de viewfinder en de lens. De beeldkwaliteit van de viewfinder is amper of niet beter dan het LCD-scherm waardoor ik in praktijk altijd het schermpje gebruik om te fotograferen, terwijl bij de X-T2 het omgekeerde het geval is. Bij duurdere bridgecamera's van Panasonic wordt de lens ontworpen door het prestigieuze Carl Zeiss, maar bij de Lumix FZ82 is dit volledig in-house gemaakt. 

                                                        Een voormalig treintje op de voormalige mijnsite van Beringen

Het gaat hier niet om een klein toestel, want qua omvang leunt de Lumix FZ82 toch redelijk dicht aan bij een systeemcamera. Het gewicht bedraagt ruim zeshonderd gram en dat is best wel schappelijk te noemen gezien de omvang van de camera. Om een idee te geven: mijn Fuji X-T2 met superzoomlens (18 mm - 135 mm) weegt net iets meer dan een kilogram. De Panasonic is allesbehalve een compacte camera, maar wel een stuk meer draagbaar dan veel systeemcamera's. 

           Deze foto heb ik geprobeerd om met een vaste lens van 35 mm te nemen, maar dat lukte niet, maar wel met de Lumix FZ82

Camerafunctionaliteiten
De kostprijs van een toestel is geen weergave van de functionaliteiten van een camera, dat bewijst de Lumix FZ82 met verve. Deze goedkope(re) alleskunner kan zowat alles wat je van een duurdere systeem- of spiegelreflexcamera mag verwachten. Er is de mogelijkheid om panoramafoto's te nemen door te pannen naar links of rechts. Er zijn tientallen mogelijkheden om een foto te optimaliseren, waaronder via landschaps- of portretmodus. Geheel toevallig ontdekte ik onlangs de mogelijkheid om bracketing toe te passen waar twee of drie foto's worden genomen met een verschillende exposure (bv. min één stop en plus één stop qua licht) waardoor je ook HDR-foto's kan maken. De mogelijkheid om de HDR-foto's aan elkaar te naaien tot één foto bestaat helaas niet. Kortom, de Lumix FZ82 kan zich op dit vlak meten met de grote jongens. 

                                                                         De panoramamodus in actie

Ook op vlak van software zit het bij de Lumix FZ82 wel goed. In de technologische oorlog van de laatste jaren is er steeds meer nadruk te komen liggen op autofocus en gezichtsherkenning en dat laatste doet de Lumix FZ82 verrassend goed. Het duurt slechts een fractie van een seconde om een gezicht te herkennen en de focus wordt hier meteen op gezet met behulp van een gele kader. Ook wanneer ik beweeg, wordt de focus op het gezicht behouden. Hoewel dit toestel zich niet onmiddellijk leent voor het nemen van portretfoto's, is het toch vrij gemakkelijk om dit te doen. 

                                                                   Bovenaan de mijnterril in Beringen

Conclusie
Voor de prijs die ik aan de Lumix FZ82 heb betaald, heb ik heel veel waar teruggekregen. Het is een leuk toestel dat uitgerust is met een onwaarschijnlijk zoombereik en beschikt over alle moderne functionaliteiten die je ook op duurdere camera's tegenkomt. Beeldkwaliteit is in vergelijking met systeemcamera's wel een stuk minder, maar voor hobbyisten zal dit allerminst een probleem zijn. Voor professionele doeleinden schiet de Lumix FZ82 duidelijk te kort, maar als tweede camera, vakantiecamera of introductie tot fotografie is het een uitermate geschikt toestel. 

                                 Bij helder weer zoals op deze foto is het soms moeilijk om te kijken op het LCD-scherm

+
Groot zoombereik
Macrofunctionaliteit
Zachte prijs
Stabilisatie
Touch screen
Neemt foto's in RAW

-
Veel korrel vanaf ISO 400
Variabele diafragma van f/5.9 bij maximale zoombereik is niet geschikt om vogels in vlucht te fotograferen
Minder geschikt om foto's af te drukken (op groot formaat) 
Eerder matige bouwkwaliteit       

zondag 7 juni 2020

Wandelen in Wallonië: Het Graf van de Reus

Het Graf van de Reus is één van de mooiste panoramische punten in de Ardennen, maar is eveneens een prachtige wandeling afkomstig van Originele Wandelingen. Dit is misschien wel de mooiste wandeling die ik tot dusver heb gedaan van deze website. Het combineert werkelijk prachtige uitzichtpunten met stevige beklimmingen, mooie decors in diverse landschappen, avontuurlijke passages door bos en als kers op de taart wordt de Semois twee keer gewaad. Beter doen dan dit lijkt een bijna onmogelijke opgave.

Laddertjeswandeling
Deze wandeling begint bij het paviljoen van het Graf van de Reus waar je op een onlangs aangelegde parking voldoende plaats hebt om te parkeren. Dit is een vrij toeristische plek, dus is het sterk aangeraden om vroeg te vertrekken. Dat heb ik zelf ook gedaan en om kwart voor negen 's ochtends was hier bijna niemand te zien. De eerste kilometer gaat al sterk naar beneden en ik moet even de weg zoeken wanneer een klein kloofje voor wat verwarring zorgt. Uiteindelijk blijkt dat ik het pad links dien te volgen, dus zit er niets anders op om over deze (bescheiden) kloof te klimmen. Hier is men bezig om bomen te kappen en gekapte bomen liggen ter vertier soms midden op het wandelpad. Daarna begint er een klim van ruim honderd meter naar boven, maar dit is gespreid over meer dan één kilometer wat deze klim relatief gemakkelijk maakt.


Het bos wordt nu even vaarwel gezegd en ik daal beneden naar een beek via een ruigte waar het even zoeken is naar het juiste pad. Het dient gezegd te worden dat de waypoints op deze route het vrij gemakkelijk maken om (in de buurt van) het juiste pad te blijven. Nu volgt er een geaccidenteerd parcours waar het naar boven en beneden gaat via bospaden en uiteindelijk beland ik vlak naast de Semois. Hier loopt een deel van de beroemde laddertjeswandeling en dit is het meest uitdagende gedeelte van de wandeling. De ondergrond maakt het moeilijk om een goede tredzekerheid te handhaven, maar gelukkig zijn er her en der hekjes voorzien die voor de nodige stabiliteit zorgen. Op 5,7 kilometer bevindt zich het enige laddertje van deze wandeling, gevolgd door een redelijk steile beklimming. Uiteraard gaat het niet veel later weer even steil naar beneden en is het soms toch goed opletten om niet uit te schuiven.


Na 6,6 kilometer wacht de Semois die ik mag waden. Op dit punt is het aangeraden om iets verder naar rechts te gaan aangezien de Semois hier vrij ondiep is. Het water komt tot onder de knieën, maar dat is eigenlijk het minste van mijn zorgen. Het zijn de kleine stenen waar ik blootvoets over loop die voor de nodige ongemakken zorgen. Teenslippers meenemen om te wandelen klinkt enorm gek, maar om door de Semois te waden, is dat zeker geen slecht idee! Hierna wijk ik licht van de geplande route af aangezien ik een breder pad volg, maar uiteindelijk beland ik terug op dezelfde route. Het is een kleine binnendoor en spreidt de hoogtemeters meer evenredig uit elkaar.


Op zoek naar avontuur
Daarna dienen er zich wat avontuurlijkere passages aan door het bos. Eerst verlaat ik het brede bospad om door het bos te stappen. Wat later is er andermaal een kleine kloof die overbrugd moet worden waar ook een klein beekje door stroomt. Hier gebruik ik soms handen en voeten om naar boven te klauteren. Op deze wandeling kom ik regelmatig kleine plassen en beken tegen waar het op deze warme meidag van 26 graden gemakkelijk is om door te stappen. Ik denk niet dat dit een route is die je in een regenachtige periode wil uitvoeren. Op dit geaccidenteerd parcours gaat het alweer naar beneden, maar het is vooral de daaropvolgende beklimming die toch respect vraagt.


Deze klim is vrij steil, maar gaat over een breed pad en dat maakt het toch net wat gemakkelijker om op een rustig ritme naar boven te stappen. Incidenteel wacht er een gekapte of omvergevallen boom waar je over moet stappen. Het zwaarste gedeelte van de beklimming duurt ongeveer een halve kilometer en ik doe dit vrij traag zodat ik het in één ruk naar boven geraak. Niet veel verder is er een uitgebreide picknickgelegenheid waar ik even halt houd om terug op krachten te komen.


Op een onbewoond eiland
Het landschap verandert hier van bos naar weides en heide en aan je linkerkant lacht het Graf van de Reus je toe. Het uitzicht is hier fenomenaal en iets later rechts maak ik een kleine zijsprong naar het uitkijkpunt van de Augustijnen. Hier zie ik het kleine eilandje in de Semois waar ik niet veel later zal doorwaden. Voor het zo ver is, gaat in deze wandeling van hellingen en dalingen andermaal naar beneden en soms behoorlijk fel. Ik heb mezelf een twijfelachtige reputatie aangemeten bij het nemen van dergelijke afdalingen aangezien ik regelmatig struikel of val door een losliggende steen, tak of zelfs bladeren. Gelukkig gaat het deze keer wel goed. Het moeilijkste punt is wanneer een bospad langs een heuvelkam wordt verlaten en ik opnieuw midden door het bos stap. Deze afdaling gaat behoorlijk steil naar beneden, maar is nog altijd klein bier vergeleken met de hallucinante afdaling van vorige week bij de Grand Site de la Boucle de l'Ourthe.


Ik waad de Semois voor de tweede keer en als tussenstation is er een kleine eilandje dat een oase van groen is omgeven door de koningin van de Belgische rivieren. Opnieuw stap ik met blote voeten door de Semois en gelukkig bevinden hier zich grotere rotsen op de bodem waardoor ik de minimartelgang van de eerste passage door de Semois niet meer moet ondergaan. Het eilandje is overgroeid met distels en brandnetels en na enkele pijnlijke confrontaties met voeten en benen besluit ik om mijn wandelschoenen terug even aan te trekken. Na het eilandje wacht er het tweede stuk van het waden en hier is de bodem naar oude gewoonte weer vlijmscherp met allerlei kleine stenen. Voor mij is het even een kwestie van de tanden op elkaar te zetten en deze korte passage af te ronden. Hier is het water erg laag, maar bij het eerste stuk van het doorwaden komt de Semois tot over de knieën.


Het slot van deze wandeling loopt gezellig langs de Semois waar het ook opvallend groen is. De zwaarste beklimming is voor het laatste gehouden en hier gaat het vrij steil naar boven. Op minder dan een halve kilometer gaat het ruim honderd meter naar boven en mijn advies luidt ook hier om dit op een erg rustig tempo te doen. Naast het pad zijn er ook enkele bomen waaraan ik me optrek om mijn beenspieren even te ontzien. Deze klim is best vermoeiend, maar eenmaal boven kan ik rusten in de wetenschap dat deze wandeling is afgerond.


Conclusie
Voor de avontuurlijke wandelaar bevat deze wandeling bijna alles wat die van zo'n wandeling mag verwachten en ik kan niet onmiddellijk minpunten bedenken voor deze wandelbelevenis. Op Originele Wandelingen is deze route beoordeeld met vijf blokjes (de zwaarste dus), maar dat valt eigenlijk wel mee. Deze wandeling is qua inspanning zeker niet te onderschatten, maar niet bijzonder technisch op uitzondering van enkele passages zoals onder andere het gedeelte bij de laddertjeswandeling.

woensdag 20 mei 2020

Wandelen in Wallonië: Door Brabants Haspengouw

Het Haspengouw wordt gekenmerkt door fruitteelt en zijn talrijke (kleine) heuvels. Het recept in Jauche is met iets andere ingrediënten gekruid. Hier gaat een beetje meer bergop en is de fruitteelt ingeruild voor meer traditionele landbouw. Deze wandeling verloopt grotendeels door velden en akkers en kent daarom een heel groen karakter. Bossen of een ander landschap moet je echter niet verwachten op dit parcours.


De sympathieke Sint-Martinuskerk van Jauche (Geten in het Nederlands) vormt de proloog van deze wandeling. De kleine parking is echter snel volzet, maar het is ook mogelijk om uit te wijken naar andere parkeergelegenheden die vlak in de buurt liggen. De eerste kilometer gaat kriskras door Jauche waar je langs kleine paadjes wandelt en zo in diverse tuintjes kan kijken. Na één kilometer tref je velden en akkers aan en dat is het landschap dat je de rest van de wandeling zal vergezellen. Waar Limburgs Haspengouw zich heeft gespecialiseerd in fruitteelt vind je in Jauche meer de traditionele akkerbouw terug. Je ziet hier tientallen akkers over het glooiende landschap en dat is in het begin wel indrukwekkend.


Deze kilometers gaan over lange stukken rechtdoor en gaat het gestaag naar omhoog. De holle wegen zijn over het algemeen vlot te nemen, hoewel je af en toe moet oppassen voor het natte gras. Het lijkt dat je in dit landbouwgebied alleen op de wereld bent totdat je een occasionele wandelaar aantreft. Tijdens mijn wandeling croste ook een quad over deze wegen, maar de bestuurder was opvallend respectvol voor anderen.


Het duurt maar liefst ruim tien kilometer wanneer je een iets ander landschap aantreft. In het gehucht Offus zie je twee kapelletjes die eenzaam op deze velden zijn gelegen. Ondertussen gaat het weer naar beneden en wandel je via Autre-Eglise over veldwegen (maar deze keer zonder landbouwgebied) terug naar Jauche. Diversiteit is dus niet het toverwoord bij deze wandeling.


Het landschap van Brabants Haspengouw weet te imponeren, maar is anderzijds ook vrij monotoon als je er ruim drie uur door wandelt. Als je even alleen op de wereld wil zijn, is deze wandeling ideaal. Een interessante om route om te doen als je kan leven met deze beperkingen.


Wandelen in Wallonië: Oude steengroeven langs de Amblève

Dit is een route die afkomstig is van Originele wandelingen en is op deze website één van de drie wandelingen die gequoteerd is met vijf blokjes. Dit zijn de meest uitdagende en avontuurlijke routes en op dit vlak stelt deze wandeling niet teleur. In het profiel zijn het vooral de steile beklimmingen die opvallen, maar dat is slechts schijn. Vooral de afdalingen en enkele moeilijke passages langs rotsen zijn de echte uitdagingen van dit traject. 

Nauwe bospaadjes
Ik parkeerde mijn wagen aan het station van Aywaille, maar je kan ook parkeren aan de Delhaize maar dan heb je weliswaar een ander startpunt. Het gaat dan even door het centrum van Aywaille, maar al snel word ik begroet met een stevige beklimming via een trap die me naar een bos brengt dat een prachtig vergezicht biedt over de dorpskern van Aywaille. Hier zie ik brede paden en het is relatief simpel om de juiste route te blijven aanhouden. Voor het overgrote deel van deze route geldt dat helaas niet en is het een kwestie van gezond verstand te gebruiken en te anticiperen op de aankomende paden. Na ongeveer anderhalve kilometer vind ik de klimgroeve van Dieupart waar ik een kijkje neem. Via een steil pad (dat gelukkig voorzien is met touwen) gaat het naar beneden. 


Daarna gaat het opnieuw door bos en loop ik na ongeveer drie kilometer naast een spoorweg waar een kleine spoorwegtunnel passeert. Ik steek daarna de N633 over en hier is dus ook een Delhaize waar je eventueel je voorraad kan aanvullen. Onderweg kom je verder geen café of restaurant tegen. Na vier kilometer gaat het steil naar omhoog en deze beklimming is de zwaarste van het hele parcours. Via nauwe bospaadjes baan ik me een weg naar boven en klauter ik naar de top. Hier is het gemakkelijk om de route te verliezen, maar op dit plateau zijn er verscheidene paden die leiden naar de oorspronkelijke route via deze heuvelkam. Zoals zo vaak bij dergelijke inspanningen word ik getrakteerd op een mooi panorama over de omgeving. Vlak daarna wacht er opnieuw wat klauterwerk in een klein veldje, maar is het de afdaling erna die verraderlijk is met een steile dalingsgraad en losliggende stenen. 


De afgrond in
Rond kilometer zes kan ik even bekomen van al deze beklimmingen en dalingen, maar niet voor lang. Er doet zich opnieuw een trek voor langs een heuvelkam, maar hier ben ik tot twee keer toe grondig de mist ingegaan. Ik volgde blindelings het GPS-signaal en dat bracht me niet op de heuvelkam, maar wel op de richels er vlak naast en die lopen uiteraard dood terwijl de afgrond van ruim dertig meter naar beneden angstwekkend dichtbij is. Gelukkig zegevierde mijn gezond verstand en ben ik bijna letterlijk op handen en voeten terug gekropen om eindelijk de juiste route te vinden. 


Vlak erna werd het niet meteen gemakkelijker, want dan staat de meest hachelijke afdaling op het programma genoteerd via weinig gebruikte, kronkelende paadjes die fel naar beneden lopen. Het moeilijkste stuk is hier de afdaling naar een opgedroogde bron. Ik schuif hier onvermijdelijk uit en ik glijd op mijn achterwerk naar beneden. Gelukkig zonder veel pijn, maar ik durf er donder op zeggen dat ik zeker niet de eerste of de laatste zal zijn die op dit punt zijn evenwicht verliest. Enkele meters later kruip ik over de bron die versterkte oevers kent en dat kost me aardig wat moeite.  Daarna volgt er een langere passage langs Rouvreux, een deelgemeente van Sprimont. Hier wandel ik langs landelijke wegen en kan ik rustig de tijd nemen om terug op krachten te komen. 


Ruïnes in de natuur
Net voor kilometer tien wijk ik van een normale weg af om een quasi onbestaande veldweg te nemen die me langs struikgewas brengt en op momenten bijna ondoordringbaar is. Na veel wrikken en wroeten geraak ik langs het hoogstaande gras, struwelen en struikgewas met als resultaat dat er enorm veel kleverige bolletjes op mijn broek en trui plakken. Een grondige inspectie verwijdert het meeste van dit ongewenste groenwerk van mijn kledij. In het bos gaat het opnieuw sterk naar beneden en daar zie ik de ruïnes van Le Château d'Emblève. Dit is een voormalige burcht die in de negentiende eeuw werd afgebroken en sindsdien terug is opgeëist door de natuur. 


Het is een apart zicht om dergelijk bouwwerk midden in het bos te zien opduiken en hier heb ik even halt gehouden om dit absurde beeld te fotograferen. Het verlaten van deze ruïnes zorgt andermaal voor een benauwd moment. Via een gapend gat daal ik 2,5 meter naar beneden. Dat klinkt niet indrukwekkend, maar dat is het wel als je weet dat dit negentig graden naar beneden is. Bij dit poortje zat ik eerst op mijn achterwerk, draaide ik een kwartslag en heb ik enkele rotsen vastgegrepen om zo te dalen. Meer op goed geluk dan gezond verstand besef ik achteraf... Daarna gaat het via kleine paadje erg steil naar beneden soms, dus hier is het goed opletten geblazen! Ik neem hier een verkeerd pad naar links en dat gaat wel erg hard naar links. Het blijkt dat ik verkeerd zit en bij het terugkomen, verlies ik bijna mijn bril wanneer ik een tak neem die enthousiast de bril van mijn snoet veegt wanneer ik de tak loslaat. Gelukkig kan ik mijn bril gemakkelijk terugvinden. 


Motorcrossers
De zwaarste stukken van deze wandeling heb ik achter de rug, hoewel het nog behoorlijk hard naar omhoog kan gaan. Via een brede brug over de Amblève ga ik opnieuw naar een steengroeve die nog actief wordt gebruikt. Hier kruis ik het pad van enkele motorcrossers die ik al eerder hoorde op mijn wandeling. Dit is een mooie omgeving om te wandelen, maar is volgens mij een paradijs voor crossers die op deze zanderige paden en losliggende stenen volledig in hun element zijn. Op twee kilometer gaat het bijna tweehonderd meter naar omhoog, maar dit gebeurt op brede zandwegen en daarna zelfs op verhard wegdek en dat is relatief gemakkelijk om te doen. 


Bos is opnieuw mijn gastheer bij het laatste stuk van deze wandeling waar het hoofdzakelijk dalen is. Dit gaat vrij gemakkelijk via brede paden, al is er een klein zijweggetje dat wat meer aandacht vraagt om gevonden te worden. De daling is niet enorm scherp, maar onderneem ik niet onbezonnen omdat ik daar eerder op deze wandeling al slechte ervaringen heb gehad met verraderlijke afdalingen op deze wandeling. De laatste halve kilometer stap ik opnieuw door Aywaille waar ik de wandeling na iets meer dan vijf uur afrond.  


Conclusie
Uitdaging staat centraal op deze wandeling, want er zijn toch wel een aantal punten waar je voorzichtig moet zijn bij het stijgen of dalen. Er zit één zware beklimming bij rond kilometer zes, alle andere beklimmingen zijn relatief vlot te nemen. Het zijn eerder de afdalingen die om respect vragen en waar voorzichtigheid geboden is. De omgeving baadt in het groen van bossen en weides, maar er zijn mooiere plekjes dan dit in de Ardennen. Als totaalpakket is deze wandeling echter niet te versmaden voor de avontuurlijke wandelaar.