donderdag 25 augustus 2022

De woestijn roept bij de Jordan Trail

De woestijn lijkt niet meteen een wandelparadijs, maar toen ik zag dat de Belgisch-Nederlandse reisorganisatie Travelbase een vijfdaagse wandeltocht op poten zette in Jordanië twijfelde ik geen moment om die te boeken. Deze trekking is een sectie van de veel langere Jordan Trail en gaat van het pittoreske Dana naar het wereldberoemde Petra in een rotsachtig woestijnlandschap. Bovendien bracht ik deze week door onder de blote sterrenhemel bij de Bedoeïenen, een nomadenvolk. Als bonus opteerde lokale gids Ghassab voor de lokale geitenpaadjes door de Jordaanse bergen en dan weet je dat het hier om een behoorlijk avontuurlijke reis gaat.  

Praktische zaken, weetjes en transport
  • Deze trekking heb ik geboekt bij Travelbase en men heeft een aparte site waar je meer info vindt over de Jordan Trail en waar je deze trip uiteraard ook kan boeken.
  • Qua budget moet je rekenen op ruim duizend euro, inclusief vluchten en maaltijden. 
  • Van Schiphol is er een rechtstreekse vlucht naar Amman, de hoofdstad van Jordanië. Oorspronkelijk was het de bedoeling om dit te doen met Transavia, maar in deze tijden van Covid ging dat niet door en werd er met Jordanian Airlines een waardig alternatief gevonden (wel een gemiste kans om de luchtvaartmaatschappij Air Jordan te dopen). Dat maakte de reis toch wel wat duurder.
  • Overnachtingen gebeuren met de tent, maar gedurende heel mijn verblijf heb ik altijd met behulp van een matras (die daar beschikking wordt gesteld) onder een blote sterrenhemel geslapen. Als je dus enkele eurootjes wil besparen, kan je dat dus best doen op het gebied van het gehuurde materiaal dat je zelf kan meenemen (zoals bv. een tent).  
  • De eerste overnachting gebeurt in Dana in een - wel erg elementaire - guesthouse, terwijl de hotels in Wadi Musa en Amman wel over alle luxe beschikken. 
  • In Wadi Musa kan je na vijf dagen door de woestijn te hebben getrokken genieten van een lokale hammam om alle poriën open te zetten. 
  • Hoewel Jordanië een Islamitisch land is, kom je er als westerling niks te kort. Alcohol is in de toeristische steden zonder problemen te verkrijgen en zelfs op onze trekking konden we een biertje krijgen als we dit 's ochtends op tijd lieten weten. Goedkoop is het wel niet! 
  • Bij de luchthaven in Amman heb ik vijftig Dinar (ongeveer zeventig euro) 'uit de muur' gehaald via een ATM en daar ben ik een hele week mee toegekomen. In de steden kan je gemakkelijk met kaart betalen (zowel debet- als kredietkaart). 
  • Deze reis is in de eerste plaats een trekking door Jordanië, maar de helft van het plezier bestaat erin om 's avonds mee te eten met de Bedoeïenen en een weekje door te brengen/overnachten in de woestijn. De optie om mee te eten met de Bedoeïenen kost 150 euro, maar je moet al helemaal gek zijn om dit over te slaan aangezien dit integraal deel uitmaakt van de ervaring. 
  • Jordanië is een prachtig en relatief veilig land om zelf te verkennen. Je kan dus gemakkelijk voor of na de trekking zelf door Jordanië rijden om andere bezienswaardigheden te verkennen zoals de prachtige rotsformaties in Wadi Rum of om een beetje te dobberen in de Dode Zee. 
GPX-routes
Net zoals bij vorige trekkings heb ik bij de Jordan Trail mijn wandelingen geregistreerd met behulp van Wikiloc. Deze routes echter gebruiken om de Jordan Trail op eigen houtje te hiken, is gekkenwerk. Dag twee gaat bijvoorbeeld langs kleine geitenpaadjes door de bergen. Niet alleen is de nauwkeurigheid van het GPS-signaal dan matig, de kans om zonder gids verloren te lopen, is bijzonder groot en dat in een woestijn waar je nauwelijks water vindt. Bovendien volgen deze routes niet het officiële programma van de Jordan Trail en is dit een aangepaste, moeilijkere versie die bijvoorbeeld niet langs Little Petra gaat, terwijl de officiële route daar wel stopt. Deze routes zijn dus vooral bedoeld om je een impressie te geven van elke dag.
Zondag 27 maart
De vlucht naar Amman vertrekt in de late namiddag bij Schiphol en hier ontmoet ik al snel Dorien en Pieter. Dorien begon ruim twee jaar geleden met de wandelblog en -podcast Op Wandel en op die korte tijd heeft ze al een aardige schare wandelfanaten opgebouwd. De rest van het gezelschap daagt wat later op. De vlucht verloopt rimpelloos, maar dat kan niet gezegd worden van de altijd vervelende formaliteiten bij aankomst. Ik verwachtte namelijk iemand van Travelbase aan te treffen met een bordje, maar die schittert in aanwezigheid. Ik weet dus niet goed wat ik moet doen en tegen beter weten in, schuif ik dan maar aan bij de rij om Jordanië binnen te gaan. Plots ontvouwt er zich een lange rij achter mij en hoor ik een Nederlandse tongval Belgisch en Nederlandse namen omroepen. De incheckprocedure kan dus nu echt van start gaan, maar de organisatie laat toch wel te wensen over. 

De bus vertrekt naar Dana en naar verluidt is het landschap onderweg spectaculair. Niet dat we er veel van kunnen merken, want de nacht is al enkele uren geleden gevallen en enkel duisternis omhult het gezichtsveld. Om drie uur 's nachts arriveren we eindelijk in Dana en dat blijkt het perfecte ogenblik te zijn om nog eens snel iets te eten en een korte briefing te geven. Bij mij is het vechten om de ogen open te houden, maar al snel capituleer ik en zoek ik mijn bed op voor een welverdiende nachtrust. Het blijkt echter dat ik geen dekens heb en de hele nacht lig ik te bibberen en beven in bed met al m'n kleren aan. Gelukkig voor mij duurt de nacht niet lang... Uiteraard is het water bij de douche ook ijskoud en maak ik me op voor een lange dag na geen oog dicht te hebben gedaan. 

Maandag 28 maart

Afstand

16,64 km

Meters stijgend

52

Meters dalend

1010

Wandeltijd

4u18


Bij het ochtendgloren kijk ik uit op de prachtige omgeving die gedomineerd wordt door de bergen. De spectaculaire landschappen van Jordanië zijn dus zeker niet gelogen. Met een groep van bijna dertig personen wordt besloten om de groep in twee te kappen. De eerste groep vertrekt als... euh eerste, terwijl ik bij de tweede groep word ingedeeld. Nog even twintig minuten wachten en dan maak ik me op voor de eerste wandelkilometers op Jordaans grondgebied. 

Die kilometers starten meteen met een letterlijk hoogtepunt. De eerste dag bestaat exclusief uit dalingen waarin het bijna één kilometer naar beneden gaat in een spectaculaire kloof. In Dana bevind ik me nog helemaal bovenaan en dan zijn de vergezichten over de kloof en het aanpalende landschap ronduit spectaculair. Bij elke bocht stopt de groep om uitgebreid foto's te nemen en Travelbase-gids Kees wordt er zichtbaar nerveus van omdat zo het tijdsschema in het honderd dreigt te lopen. Dat de Jordan Trail door een rotswoestijn loopt, wordt meteen duidelijk want paden zijn bezaaid met rotsen, keien, stenen en alle andere zaken die onder de definitie van een steen kunnen vallen. Het maakt het wandelen er niet gemakkelijker op en in het begin heb ik toch wel wat moeilijkheden om me aan te passen. Pas de dagen erna leer ik dat dit de gemakkelijkste etappe van de Jordan Trail was en eigenlijk een opwarmertje is van wat er nog gaat komen. 

Dat deze sectie van de Jordan Trail het mooiste gedeelte wordt genoemd, is geen verrassing aangezien zich hier het Dana Biosphere Reserve bevindt. Dit natuurreservaat kent het meest gevarieerde (woestijnl)andschap in Jordanië ondanks de op het eerste gezicht monotone bruine tinten van deze omgeving. Een wat geduldiger oog ziet echter verschillende kleuren verschijnen die variëren van grijs tot rood en dat heeft te maken met verschillende geologische formaties zoals graniet, kalk- en zandsteen bij kliffen die door de wind gebeeldhouwd zijn in miljoenen jaren. En dat levert dus mooie plaatjes op. Ook de vegetatie is verrassend divers en ik ben zelfs stomverbaasd wanneer ik een kleine waterloop aantref en verschillende planten. 

Het meest verrassende moment is echter bij het midden van de wandeling wanneer een soort van mini-oase de stopplek vormt. Een grote boom biedt wat schaduw en deze knaap wordt omringd door planten en af en toe een verloren bloem. Toch een beetje bizar om een dergelijke groene plek aan te treffen op zo'n droge locatie. De tweede helft van de wandeling kent minder wauw-momenten omdat de daling naar de kloof grotendeels is afgerond. Nu zijn het andere dingen die opvallen zoals de Bedoeïenen die in tenten leven in deze woestenij. Deze nomaden leven nog steeds als een rondtrekkend volk in deze woestijn, maar krijgen meer kans op een beter leven door het toenemende toerisme waar zij fungeren als gids. 

Een voorbeeld van dit toenemend toerisme is de ecolodge van Feynan waar op comfort gerichte toeristen kunnen overnachten in de woestijn. Wij doen het iets meer Spartaans en trekken nog bijna twee kilometer verder naar het eerste tentenkamp van de dag waar het avondeten wacht. Een gezellige vuurkorf verenigt iedereen voor het eten en wat later gaat iedereen slapen. Ik besluit om met m'n slaapzak gewoon buiten te liggen onder de blote sterrenhemel en dit is één van die momenten die eigenlijk onbetaalbaar zijn. Door de opkomende wind en het woestijnzand word ik 's nachts regelmatig gezandstraald, maar buiten een paar ingeslokte zandkorrels kom ik verder ongehavend uit deze strijd. 

De eerste dag is meteen een mooie opener van de Jordan Trail en weet te imponeren met de imposante afdaling naar de kloof. Vooral bij het begin kijk ik met opengesperde mond naar de mooie panorama's. Ook het groene plaatsje ongeveer in het midden weet aangenaam te verrassen als rustplek. Samen met de Dingle Way is dit mijn favoriete openingsetappe van een trail. 
 
Dinsdag 29 maart

Afstand

11,79 km

Meters stijgend

966

Meters dalend

203

Wandeltijd

4u16


Wat mij betreft, is dit de zwaarste wandeling die ik ooit heb gedaan. De etappe zelf kan zich qua moeilijkheidsgraad moeiteloos meten met de zwaardere etappes bij de GR20, maar ik heb mezelf ook de duvel aangedaan door geen camelbag mee te nemen. Waarschijnlijk niet mijn meest lumineuze beslissing ooit aangezien de bestemming een woestijn is. Zelfs met een nog erg schappelijke temperatuur rond de 25 graden is het vochtverlies enorm. Klaarblijkelijk ben ik niet de enige, want ook de wandelgenoten baden in zweetparels. Dat de totale tijd onderweg bijna het dubbele is van de wandeltijd illustreert de zwaarte van deze wandeling misschien nog het best. 

Nochtans begint de dag erg gemoedelijk wanneer we het kamp verlaten en gids Ghassab ons loodst door de vlaktes van Feynan. Duizenden jaren geleden was dit een druk en gewild gebied door de aanwezigheid van kopermijnen die toen erg belangrijk waren. Daarnaast zijn er hier ook tombes te vinden waarin vroeger mensen begraven werden. Het is een onverwacht stukje cultuur op deze trail. De vlakte ziet er trouwens imponerend uit en is weer een ander landschap dan de kloof van de dag voordien. Waar het gisteren duizend meter naar beneden ging, gaat het nu duizend meter omhoog. De officiële Jordan Trail volgt een grindweg, maar Ghassab vindt dat nogal saai en stippelt zijn eigen route uit. Die brengt ons via met keien bezaaide geitenpaadjes naar de bergen waar hellingspercentages soms aanzienlijk kunnen zijn. 

Waarom dit geitenpaadjes worden genoemd, wordt al snel duidelijk wanneer we een kudde geiten aantreffen die de al zeldzame aanwezige vegetatie kaalvreten. Geitenhouders met een kudde van tientallen geiten trekken dus de bergen in om de viervoeters wat eten te geven. De herders kennen hier goed hun weg, want er loopt hier een doolhof aan paden. Daarom wil je dit traject absoluut met een gids doen, want als je hier verloren loopt, zit je echt wel in de penarie... Verloren lopen wil je dus niet doen en dat gebeurt uiteraard wel. Onze groep is namelijk vertrokken als eerste, maar bij de communicatie onderweg loopt het mis en de tweede groep volgt een ander pad. En dan moeten we wachten, wachten en nog eens wachten... Na bijna een uur zien we de tweede groep in de verte verschijnen en kan de dagtocht verder gezet worden. 

Voor mij wordt het een strijd met mezelf, want de moeilijk begaanbare paadjes in combinatie met de hitte en het weinige water maken van deze dag eerder een overlevingstocht dan een leuke bergwandeling. Het zweet druipt bijna letterlijk met liters van m'n voorhoofd en door de zoutvorming in m'n ogen kan ik amper de ogen openhouden. Een camelbag is toch echt wel een must op deze trekking. De vele rotsen maken het stappen ook een stuk moeilijker en met name de grote exemplaren durven je tredzekerheid wel eens testen. Bij één van die testen faal ik echter en val ik pardoes op m'n rug. Een zachte landing echter, want mijn rugzak breekt de val en buiten enkel een gekrenkte eer, is er geen schade te noteren. Het droge landklimaat van Jordanië laat zich hier graag zien, want het gevarieerde landschap van gisteren heeft plaatsgemaakt voor een rotsachtig gebergte met een monotone zandkleur als voornaamste gezel. 

Tussen kilometer vijf en zes bedraagt het hellingspercentage ruim twintig percent en dit stuk is zonder twijfel het meest uitdagende gedeelte van de dag. Soms vraagt het wat klauterwerk om boven te geraken en deze locatie is één van de vele stopplaatsen waar we even halte houden. Hier duurt de pauze wat langer want de middagpauze wordt hier genomen en bij een kleine grot schuil ik op een schaduwrijke plaats die me even weg houdt van een brandende zon. Het verstrekkende uitzicht is eveneens mooi, maar mist toch wel het imposante karakter van de panorama's bij Dana een dag eerder. De volgende kilometers bijten wat minder in de kuiten en het tempo gaat een tikkeltje sneller. Met de nadruk op een tikkeltje. Zelf loop ik - voor de eerste keer deze dag - voorop en volg ik James, één van de twee pakezels. Via een rotsflank gaat het in een zigzaggend patroon omhoog en wanneer ik hijgend op een pad arriveer, zie ik de rest van de groep onder leiding van Ghassab een grindpad volgen. Dit had misschien gemakkelijker gekund, denk ik dan bij mezelf... 

Naar het einde toe van deze korte dagwandeling (bijna twaalf kilometer) wordt die een beetje gevarieerder met een kleine kloof dat één van de spaarzame plaatsen is waar er nog wat schaduw te vinden valt. Helemaal op het einde is er nog een onverwachte groene vlakte die me naar een grindpad brengt waar enkele jeeps op ons wachten om ons te brengen naar het basiskamp van de tweede dag. Voor het zover is, wacht er nog een strook die steil omhoog gaat en wat avontuurlijker is om te stappen. Dat is niet naar de zin van Shaggy, de tweede pakezel, als die plots de steenezel begint uit te hangen. Het kost vier personen twintig minuten om Shaggy over een bepaalde rots te krijgen waar een gapende engte schrikbarend toekijkt, voor mens en vooral dier. Met vereende krachten geraakt ook Shaggy uiteindelijk boven en zit de dag erop.    

Ongetwijfeld de meest sportieve dag van de trekking en de combinatie van de oneffen, moeilijk begaanbare geitenpaadjes en loden zon is niet te onderschatten zoals ik zelf aan den lijve mocht ondervinden. Omdat deze route zo verlaten is, voelt het wel redelijk avontuurlijk aan maar onder waakzaam toezicht van de gidsen kan er eigenlijk weinig gebeuren. Dit had ik niet onmiddellijk verwacht op de Jordan Trail, maar dat maakt deze route misschien wel zo mooi. Dat komt overigens niet door de natuurpracht, want de zandkleurige bergen blinken niet uit in variëteit. 

Woensdag 30 maart

Afstand

18,16 km

Meters stijgend

844

Meters dalend

816

Wandeltijd

5u28


Na een best wel intensieve dag wacht er vandaag opnieuw een wandelklepper. Deze keer zijn het niet de hoogteverschillen en ondergrond die het moeilijk maken, maar eerder de lengte en de race tegen de klok die daar onlosmakelijk mee verbonden is. Dat is wel jammer, want dit is wellicht de mooiste etappe van mijn weekje in Jordanië en dan is het toch spijtig om niet of nauwelijks bij de mooiste plekjes te kunnen stoppen. 

De beurtrol wordt weer opgenomen bij het krieken van de dag en het is de andere groep die als eerste mag vertrekken. In de praktijk betekent dit dat wij ruim een uur later dan hen starten, want elke groep wordt met een jeep naar een ander vertrekpunt gebracht. Dat duurt dus een half uurtje om er te geraken en een half uurtje om terug te komen. Zelfs minder wiskundige adepten realiseren dat dit een uur in beslag neemt. Dat half uurtje op de laadbak van een jeep voelt trouwens aan als een halve martelgang want we zitten bij elkaar geprangd als sardienen in een blik en hoe mooi Jordanië ook is, de grindwegen zitten vol met gaten die enthousiast worden opgepikt door de jeep. Met stramme spieren stap ik uit het voertuig en gelukkig is er een rustige opwarmer om de spieren terug te masseren. 

De dag begint namelijk met een lange daling en gedurende vier kilometer gaat het ruim vierhonderd meter naar beneden. Wat hier opvalt, is dat sommige plekken onverwacht groen zijn. In de daling kijk ik immers uit op groene vlaktes en dat had ik hier toch niet verwacht. Later deze week leer ik dat nog niet zo lang geleden - hooguit enkele decennia terug - er hier nog aan landbouw werd gedaan, maar dat sindsdien de verwoestijning is verder gezet en deze stroken maken dus nog niet zo lang deel uit van de woestijn. 

Na nog geen uurtje wandelen, is het tijd voor een eerste rustpauze want een sublieme stopplaats verschijnt in het blikveld. Een rots vormt een prachtige boog en biedt eveneens een mooi panorama over de omgeving. Voor mij is het ook even angstzweet uitzweten wanneer ik plots besef wanneer m'n petje met de noorderzon is verdwenen. En in de woestijn wil je toch echt wel een hoofddeksel dragen wil je geen gefrituurd brein oplopen... Gelukkig krijg ik van gids Kees nog een hattah, zeg maar het plaatselijke hoofddeksel, om me te beschermen tegen de zon. 

Na het dalen, wacht er onvermijdelijk een stijging en die bedraagt deze keer een toch wel stevige driehonderd meter op twee kilometer. Gelukkig niet zo zwaar als gisteren, maar de vrolijke bekjes bij het begin van de wandeling maken nu plaats voor zwijgende monden. De hellingsgraad is niet voor de poes, maar de paden zijn goed te bewandelen en dat maakt het wat makkelijker. Op zes kilometer wacht er opnieuw een stopplaats, want de uitzichten hier zijn werkelijk adembenemend. In de verte ligt ergens Israël, maar ik zie enkel een indrukwekkend decor van rotsen en bergen in een woestijnlandschap. Onder leiding van Kees volgt er een meditatiesessie van een half uurtje en iedereen komt volledig tot rust op deze verlaten plaats. Het nadeel is echter dat door de late start en de twee uitgebreide pauzes de tijd wel een beetje begint te dringen voor de rest van de wandeling. 

We weten namelijk niet hoe lang deze etappe duurt en bij sommige van de wandelgenoten lijken de psychologische grenzen bereikt te zijn na de zware etappe van gisteren. Het vlakke stuk na de steile stijging is meer dan welgekomen, maar is soms wat eentonig waardoor het traject wat langer lijkt aan te voelen dan dat het in werkelijkheid is. Het voordeel is wel dat het tempo wel wat hoger ligt waardoor de tijdsdruk een beetje afneemt. Er wordt minder gepauzeerd en als dat al gebeurt, is dat voor spontane momenten zoals bij een plek waar we een aantal dromedarissen tegenkomen. Het is een kudde met een paar jongen en dan is voorzichtigheid toch wel geboden. 

Na negen kilometer gaat het via een lange grindweg opnieuw naar boven, maar wel meer gestaag dan vroeger op de dag. De indrukwekkende vergezichten blijven ons vergezellen, maar daar zie ik weinig van door het zweet en zout dat in mijn ogen druppelt door het warme weer. Inmiddels heb ik mijn hattah al uitgedaan omdat ik dat onding niet goed kan opzetten en dan betaal ik dat cash met een overdaad aan zweetdruppels. Het wat hogere tempo zal daar ook wel mede debet aan zijn, want naar het einde van de wandeling hebben we de eerste groep bijgebeend. Een groep die nota bene één uur vroeger is vertrokken... 

Het beste is echter voor het laatste gehouden want bij de laatste drie kilometer word ik getrakteerd op - wat mij betreft - het mooiste stuk van de Jordan Trail. Fraaie rotsterrassen zijn getooid in witte kleuren en diverse grijstinten en staan in schril contrast met de zanderige kleur die de rest van deze trail domineert. Op deze terrassen groeien er ook struiken en ander groen waardoor dit stuk van de trail ook wat gevarieerder is. Deze granieten rotsen hebben ook een beduidend ander karakter dan de rotsen van zand- en kalksteen die ik anders op mijn pad tegenkom en dat zorgt soms voor rotsen die door het leven kunnen gaan als beeldhouwwerken. Het nadeel is dat om zeven uur 's avonds de zon ondergaat en de klok is al zes uur gepasseerd. Veel tijd om te genieten, is er hier niet en dat is misschien wel het meest jammere moment van de gehele trail.  
  
Wat mij betreft, is dit de mooiste wandeldag van de Jordan Trail die bestaat uit leuke locaties, prachtige vergezichten en een gevarieerd landschap op het einde van de etappe. Door de lengte en de late start is dit opnieuw een vrij intensieve dag geworden, maar wel eentje met tal van lonende momenten. Time management is wel een verbeteringspuntje, want het mooie einde verdient simpelweg meer tijd om bij stil te staan.  

Donderdag 31 maart

Afstand

12,73 km

Meters stijgend

348

Meters dalend

627

Wandeltijd

3u56


De boog kan niet altijd gespannen staan en deze dag is opvallend gemakkelijk vergeleken met de twee vorige dagen. Ze is met een lengte van minder dan dertien kilometer ook vrij kort en dat houdt in dat er veel gerust wordt tijdens deze dag. Geen stress en zware inspanningen dus op deze dag en dat mag ook wel eens.

Net zoals gisteren begint de dag gemoedelijk met een gemakkelijke afdaling en kijken we uit op een groene vallei. Hoewel dit gedeelte van de rotswoestijn er nog altijd vrij bruin uitziet, zijn er overal irrigatiekanalen gegraven en grote, rubberen waterslangen zorgen voor de toevoer van de waterstofdioxiden. Het resultaat is weliswaar geen eclatant succes, want erg groen ziet deze omgeving er nog niet uit. Hier bevinden we ons ook niet ver van de bewoonde wereld, want wat later kruisen we voor de eerste - en eveneens laatste - keer een autoweg. We zien hier ook enkele faciliteiten die dienen ter ondersteuning van de landbouwactiviteiten hier. Toch blijft het hier erg verlaten en nooit heb ik de indruk dat ik me vlakbij een dorp of stad bevind. Daarvoor is de natuur ook iets te prominent aanwezig, getuige een fantastische kloof na 2,5 kilometer. 

Deze kloof is ongetwijfeld het hoogtepunt van de dag en tref ik dus al na een half uur wandelen aan. De kloof is niet erg groot, maar valt integendeel op door de nauwe doorgang met rotswanden die wellicht zo'n honderd meter hoog reiken. Deze schaduwrijke plek is een goede voedingsbodem voor een - naar woestijnnormen - grote boom en ettelijke struiken. Wat me het meest is bijgebleven, is hoe koel het in deze kloof is. In vergelijking met de hitte in de open zon spreken we toch gemakkelijk over een temperatuurverschil van meer dan vijf graden. Wanneer ik na twintig minuten terug uit de kloof kom, is het toch wel even wennen om terug in de blakende zon te lopen. 

De volgende kilometers volgen opnieuw het dorre woestijnlandschap en behoren tot de minst interessante van de gehele Jordan Trail. Niet dat het decor oerlelijk is, maar een woestijnlandschap van zandstenen rotsformaties wordt wel wat monotoon na enkele dagen. Dit stuk van de wandeling is echter relatief vlak en dus gaat het tempo de hoogte in. Misschien wel iets te snel, want lokale gids Ghassab heeft schrik dat we het basiskamp voor vanavond veel te snel zullen bereiken. Een eenzame boom in het landschap is dan een ideale plaats om te pauzeren. Waar dat de vorige dagen tien of vijftien minuten is, is het deze keer ruim een uur. Een goede gelegenheid om het middagmaal te verorberen waarbij ik telkens een appel neem. Het klokhuis ga steevast naar één van de twee ezeltjes, maar die zijn dit inmiddels ook al beu gegeten wanneer ik hen een klokhuis voorschotel. 

Via enkele rotsterrassen van graniet stijgt het traject erg gestaag en dit zorgt voor een beetje afwisseling op een vrij monotone wandeldag. Door de stijging krijg ik opnieuw mooie vergezichten gepresenteerd over de omgeving en dit is alweer een goede gelegenheid om te pauzeren. Net zoals gisteren wordt er een moment ingelast om kort te mediteren. Voor mij houdt dat in dat ik met mijn rug op de grond lig, mijn ogen dicht doe en niet veel later verkeer ik in dromenland. Waar ik 's nachts amper de slaap kan vatten, gebeurt dat hier wonderwel zonder enige problemen. De twintig minuten meditatie heb ik dus op eigen initiatief omgezet in twintig minuten platte rust, maar dat heeft me ook deugd gedaan.    

Het venijn zit 'm echter in de staart, want de laatste afdaling van de dag gaat stijl naar beneden. Sowieso is de hellingsgraad al een factor waarmee je rekening moet houden, maar de bodem bestaat eveneens uit talloze kiezelsteentjes en dan is een uitschuiver snel gemaakt. Het is dus een kwestie om het beste pad te zoeken en al zigzaggend naar beneden te gaan op een rustig tempo. Iedereen geraakt zonder kleerscheuren naar beneden en iedereen staart met open mond naar de kampplaats van vandaag. Het kamp bevindt zich namelijk tussen twee spectaculaire rotsplateaus en voor iedereen is het een plezier om 's avonds deze plateaus opnieuw te verkennen. De wandeling van vandaag is misschien niet spectaculair, maar de kampplaats is dat des te meer. 

Deze dag komt als geroepen omdat ze wat minder zwaar en stresserend is dan de vorige twee dagen. De keerzijde van de medaille is dat ze wel erg kort is en de pauzes zijn dus vandaag aan de wel erg lange kant. De kloof bij het begin van de dag is ongetwijfeld het hoogtepunt, maar ook de kampplaats op het einde is een fantastische plek om te overnachten. Daartussen is het wat meer gewoontjes omdat het Jordaanse woestijnlandschap stilaan een bekend fenomeen wordt. 

Vrijdag 1 april

Afstand

11,28 km

Meters stijgend

498

Meters dalend

393

Wandeltijd

4u01


De laatste dag staat in het teken van een eerste bezoek aan Petra. Eerste? Ja, want op deze dag volg ik de achterpoortroute naar de Monastery, één van de absolute hoogtepunten van Petra, maar wel gebouwd op een grote hoogte die gemakkelijker bereikbaar is langs de achterpoort. Om niet helemaal gek te worden van de drukte vervolgt de route opnieuw het desolate niemandsland rondom Petra en laten we de stenen stad links liggen. Die schade kan alsnog goed gemaakt worden de dag erna. 

De achterpoort wordt trouwens goed bewaakt en je hebt een Jordan Pass nodig om er binnen te geraken. Aangezien ik deze wandelreis boekte met Travelbase moet ik me echter weinig zorgen maken om de administratieve rompslomp. Wanneer je besluit om deze route op eigen houtje te doen, kan je wel beter op voorhand over een eigen Jordan Pass beschikken, want anders kom je er niet in. Je kan het ook enkel bij het bezoekerscentrum zelf kopen en dus niet op deze startlocatie. Deze route is eigenlijk een oude karavaanroute die eeuwenlang werd gebruikt door handelaars om naar Petra af te zakken. Hoewel de beklimming langs deze route een stuk gemakkelijker is dan langs de hoofdingang, blijft het traject geaccidenteerd en gaat het soms abrupt naar boven en beneden. 

De route zelf beschikt niet meteen over echte troeven aangezien het een oude karavaanroute is en zijn bestaansreden enkel ontleent aan het feit dat het de kortste weg naar Petra is vanaf deze richting. Toch zijn de omgevingen - en ik dreig als een kapotte langspeelplaat te klinken - opnieuw prachtig om te bekijken. Aangezien ik me op ruim duizend meter hoogte bevind, zijn de vergezichten over de bergen andermaal de moeite en is er zelfs een kloof helemaal beneden. De echte blikvanger is de akoestiek die kan uitpakken met een indrukwekkende echo die kilometers ver nagalmt. Daar maken we als groep dankbaar gebruik van om de meest ridicule namen af te vuren in de verte. Soms mag het ook eens wat ludieker zijn. 

Op ongeveer het midden van het traject bevindt zich het Monastery en dat is onze voornaamste bezienswaardigheid van vandaag. In de verte zie ik dit uit rotsen gehouwen gebouw al staan, maar ben ik niet meteen onder de indruk. Dat heeft wellicht met de architectuur te maken, want verwend nest als ik ben, kan ik de vrij eenvoudige architectuur maar matig waarderen. Het is niet zo dat dit gebouw teleurstellend is, maar het rechtlijnige ontwerp strookt niet onmiddellijk met mijn verwachtingspatroon. Dat neemt echter niet weg dat ik de Monastery veelvuldig fotografeer. Een snelle geschiedenisles van gids Ghassab leert dat de vroegere bewoners van Petra betere technici dan architecten waren en dus bewust de gebouwen relatief eenvoudig maakten qua ontwerp. 

Na een rustpauze bij een drankstandje gidst Ghassab ons uit Petra langs enkele grotten die tot enkele decennia geleden nog werden bewoond door Bedoeïenen. Meer nog, Ghassab is zelfs hier geboren, maar sinds de jaren zeven en tachtig heeft de Jordaanse regering de Bedoeïenen verjaagd om het toerisme in Petra te stimuleren. Dat is dan goed gelukt want met meer dan één miljoen bezoekers per jaar is Petra één van de meest bezochte plaatsen in het Midden-Oosten. De tocht uit Petra verloopt in eerste instantie nog onverwacht mooi wanneer ik door een kleine kloof loop die eveneens veel groen kent. Door de smalle doorgang is er veel schaduw waar moeder natuur optimaal van profiteert. 

De laatste kilometers zijn ook onopmerkelijk stijl, want het gaat gestaag maar zeker omhoog, maar niemand van het wandelgezelschap lijkt dit te realiseren. Wat wel iedereen beseft, is dat het landschap langzaam van rotsachtig naar vlakte transformeert en dat levert niet veel wandelvreugde op. De open vlaktes zijn euh... open en ontberen dus elk element van natuur en kunnen daarom niet anders dan als saai worden bestempeld. Wanneer in de verte de bus te zien is, is dat geen moment te vroeg. De Jordan Trail zit erop en de korte rit naar Wadi Musa brengt ons vlakbij Petra voor een bezoek aan één van de nieuwe wereldwonderen. 

Dit is een wat saaiere dag in mijn weekje Jordanië omdat dit pad bij de eerste helft een voormalige karavaanroute volgt en de tweede helft bestaat dan weer uit een pad dat ons naar een parking leidt. Toch zijn er mooie momenten te noteren zoals de Monastery en de grotten die nog niet zo heel lang geleden werden bewoond door Bedoeïenen. Als cultuurtrip interessanter dan als wandeltrip, maar met een locatie als Petra is dat zeker geen straf.

Zaterdag 2 april
Nu de trekking erop zit, kan ik me onderdompelen in een cultureel bad. Petra is namelijk in 2000 verkozen tot één van de zeven nieuwe wereldwonderen waarvan ik er al drie eerder heb bezocht: het Colosseum, de Chinese Muur en Chichen Itza. De in rots uitgehouwen stad Petra neemt gemakkelijk de maat van de vorige drie, want dit is wel heel bijzonder. Veel gebouwen verkeren namelijk in een goede staat door het droge woestijnkarakter van deze regio en bovendien is de site immens groot. Veel toeristen hebben twee dagen nodig om Petra te verkennen en ik begrijp meteen waarom. 

Het bezoekerscentrum is de startplaats voor deze verkenning en dan is het nog wel even stappen naar de echte ingang van Petra. Dat is de Treasury en de tocht ernaartoe is voor iedere persoon ongetwijfeld een gedenkwaardig moment. De Al Siq-kloof is namelijk een voorproefje voor wat er gaat komen en het is één van die memorabele momenten wanneer je de Treasury ziet piepen wanneer je het einde van de kloof nadert. De Treasury is samen met de Monastery het grootste en best bewaarde gebouw van Petra en verdient een lange pauze om het in alle rust te bekijken. Ook hier geldt dat de architectuur vrij eenvoudig is, maar het is wel een fantastisch zicht om te zien hoe zo'n gebouw uit enorme rotsen is gehouwen. 

Met een gids gaan we na twintig minuten verder in Petra en voor zo'n grote site is het eigenlijk heel rustig. Dat de Ramadan al is begonnen, zal hier allicht mee te maken hebben. Vastenperiode of niet, er moet ook geld verdiend worden door de lokale bewoners en al snel zie ik hier de eerste kraampjes opduiken die talloze souvenirs verkopen. Petra is een stad dat verschillende tijdperken heeft gekend en dat zie ik met mijn eigen ogen wanneer ik wat verder de stad in stap. Zo is er bijvoorbeeld een groot amfitheater dat verwijst naar de Romeinse overheersing, maar zie ik wat later ook de ruïnes van een Griekse tempel dat dan weer een relikwie is uit de Griekse overheersing ten tijden van Alexander de Grote. En zo kent Petra echt een heleboel gebouwen in goede staat die allemaal dateren uit verschillende periodes. 

Hoe mooi deze gebouwen ook van buiten zijn, in zo'n gebouw stappen is een totaal andere ervaring. Dan valt het me namelijk op hoe kil zo'n ruimte is en ook de akoestiek is bijzonder te noemen. Het meest opvallende feit is misschien wel het zwartgeblakerde plafond van deze gebouwen. Vroeger werd er namelijk regelmatig een vuurtje gemaakt binnenin om te koken en schoorstenen waren toen nog niet onderdeel van het architectuurplaatje. De rook trok zo dus naar boven en dat verklaart de zwarte kleur van veel plafonds. Om Petra van water te voorzien zijn er overal kleinere en grotere kanalen vervaardigd en ook in het midden van Petra bevindt er zich een groot kanaal dat zorgde voor de watertoevoer. Hoe verder we Petra intrekken, hoe kleiner de toeristenmassa wordt. 

De rotsen worden hier ook verlaten en er wordt plaats gemaakt voor gebouwen die volledig op zichzelf staan. Het meest imposante exemplaar is een Griekse tempel, maar veel blijft er niet van over. Maar zelfs de ruïne geeft al een vrij goede indruk hoe zo'n tempel er destijds heeft moeten uitzien. Ook een kerk met prachtige mozaïeken is een lust voor het oog. De groep is inmiddels uitgedund en dat is voor mij het teken om er even op uit te trekken op eigen houtje. Mijn aandacht gaat voornamelijk naar de grotten die naar verluidt vroeger werden gebruikt om de doden te bewaren. Volgens historici zou Petra vroeger namelijk één gigantische dodenstad zijn geweest, al zijn niet lang alle historici daar het roerend over eens. 

Om deze kleine en grote(re) grotten te zien, moet ik een beetje klimmen, maar dat levert ook fraaie plaatjes op van de omgeving aangezien ik een weids uitzicht heb over Petra. De grotten zelf zijn donker en kil, maar misschien wel het beste aan deze plek is dat je een mooi uitzicht hebt op de Treasury omdat je je vlak boven de Al Saq-kloof bevindt. Helaas besefte ik dat niet toen ik er was en heb ik niet van dit uitzicht kunnen genieten. Jammer, maar de rest van Petra is ook heel erg mooi. In tegenstelling tot bij de andere nieuwe wereldwonderen is er niet één gebouw dat opvalt, maar is het eigenlijk de gehele stad die zo wonderbaarlijk is. 

Hoewel de Jordan Trail een wandeltocht is, is het bezoek aan Petra een mooie, culturele afsluiter van deze week in Jordanië. In Petra is er echt veel te zien en te doen en ben ik best wel onder de indruk van de stad en hoe goed bewaard sommige gebouwen zijn. De stad doet je ook in andere werelden of tijden wanen en dan is het niet vreemd dat de allereerste Star Wars hier is opgenomen. Dat geldt eigenlijk ook voor de Jordan Trail, want het kan nauwelijks vergeleken worden met de klassieke trekkings in Europa en dat maakt het juist zo speciaal. 

Besluit
Hoewel de Jordan Trail zeker en vast kan verrassen met imposante decors, is dit niet de beste trail om natuurpracht te zien. Bij de eerste dag is de afdaling naar een gigantische kloof indrukwekkend, maar al snel treedt gewenning op bij het zien van de vele rotsformaties in zand- en kalsteen en graniet. Het is echter het totaalplaatje dat deze reis een gewone trekking doet overstijgen. Ik sliep namelijk iedere nacht onder een blote sterrenhemel en het avondeten bij de Bedoeïenen was steeds een belevenis op zich. Tel daarbij het magische Petra dat naar mijn bescheiden mening één van de mooiste sites op deze aardbol is en je hebt een trail die voor enthousiaste hikers moeilijk te versmaden is.

dinsdag 26 juli 2022

De Eislek Trail in Luxemburg en België

Eén van de meer recente aanwinsten in het aanbod van meerdaagse wandelingen op Belgische bodem is de Eislek Trail. Deze wandeltocht verbindt het Belgische La Roche-en-Ardenne met het Luxemburgse Kautenbach wat goed is voor zo'n 106 kilometer wandelplezier. Deze trail heeft het kwaliteitslabel "Leading Quality Trail" verdiend wat garant moet staan voor een kwalitatieve wandeltocht. Criteria zijn namelijk zo opgesteld dat er een maximum aan natuurpaden is voorzien, er op regelmatige tijdstip een attractief punt is voorzien en nog een hele resem kwaliteitseisen. 

Dit heeft ervoor gezorgd dat de Eislek Trail op korte tijd is uitgegroeid tot één van de populairdere trails in de Benelux. Aangezien ik een verlengd weekend had voorzien met vier dagen leek me dat een uitstekend moment om de Eislek Trail te doen. Deze wandeltocht wordt in vijf etappes gedeeld en dat betekent dus dat ik de laatste etappe (van Nadrin naar La Roche-en-Ardenne) heb overgeslagen bij deze vierdaagse. Een week later werd dit alsnog goedgemaakt met een dagwandeling van Nadrin naar eindhalte La Roche-en-Ardenne.   
 
Transport
  • De spoorlijn tussen Luik Guillemins en Luxemburg stad bedient de stations van Kautenbach en Clervaux waar je kan afstappen. Dit is een rechtstreekse lijn en het duurt ongeveer twee uur om tot in Kautenbach te geraken (Clervaux is iets sneller). Een kaartje kost 12,5 euro, maar is enkel van toepassing op het Belgische spoorweg. Het Luxemburgse spoorverkeer is namelijk gratis (in tweede klasse).
  • Hoewel de Eislek Trail niet (helemaal) langs Troisvièrges passeert, kan je hier ook uit de trail stappen of juist aansluiten. Troisvièrges is het eerste grote station in Luxemburg en gaat naar diverse richtingen (het is te zeggen, meer dan twee).
  • Houffalize, Nadrin en La Roche-en-Ardenne zijn niet met de trein bereikbaar en hier ben je afhankelijk van de bus. 
Overnachtingen
  • Hotel du Commerce in Clervaux: 117 euro, een erg verzorgd hotel met grote kamers en een zwembad voor de liefhebbers. Er is ook een restaurant waar je 's avonds iets kan eten. De kaart is niet erg goedkoop, maar er zijn genoeg alternatieven in Clervaux zelf. 
  • Domaine du Moulin d'Asselborn in Asselborn: 126 euro, een voormalige watermolen die is omgebouwd tot hotel op een gezellig plekje. Wat minder luxueus dan het vorige hotel, maar zeker niet slecht. Ook hier kan je 's avonds eten met een heerlijke kaart. Wel opletten voor administratieve foutjes qua prijzen, want ik heb de indruk dat dit hier regelmatig gebeurt. 
  • Vayamundo in Houffalize: 137 euro, groot was mijn verbazing wanneer ik een enorme betonblok zag verschijnen net naast het Ardeense woud. Dit is een resorthotel voornamelijk bedoeld voor gezinnen met (jonge) kinderen. De kamer zelf is dik in orde, maar de prijs is wel erg hoog. Het eten is enkel in buffetvorm en kost 28,5 euro extra. De wachttijden bij het buffet kunnen bovendien lang duren. 
  • In Nadrin stapte ik uit de trail, maar op Google Maps staat er het hotel Les 5 Ourthes vermeld waar je op het einde van dag vier zou kunnen stoppen. Bij mijn passage bleek dit (in de zomer?) eerder een vakantiewoning te zijn. Best dus nakijken of je hier kan overnachten wanneer je de volledige trail wil doen (en niet wil kamperen)  
Praktische zaken en weetjes
  • De Eislek Trail maakt deel uit van de Escapardenne waarvan de Lee Trail ook deel uitmaakt
  • Je kan de Lee en Eislek Trail combineren en dit is samen 158 kilometer wandelplezier, 106 kilometer voor de Eislek Trail en 53 km voor de Lee Trail (en één kilometer overlap gok ik?)
  • De Eislek Trail is uitgerust met het kwaliteitslabel "Leading Quality Trail" waaraan een specifieke set van voorwaarden moet voldaan zijn vooraleer je dit label krijgt toegedicht. De Escapardenne is daarmee overigens de enige trail in de Benelux die over dit label beschikt. 
  • De trail is netjes over Luxemburg en België verdeeld. Twee etappes bevinden zich in België (Houffalize-Nadrin en Nadrin- La Roche-en-Ardenne), terwijl er twee in Luxemburg gesitueerd zijn (Kautenbach-Clervaux en Clervaux-Asselbornmillen). De derde etappe tussen Asselbornmillen en Houffalize is netjes verdeeld over Belgisch en Luxemburgs grondgebied. 
  • Naast de meerdaagse wandeling zijn er ook achttien aparte wandelingen (Eislek Pied) in lusvorm die je hier kan terugvinden
  • Het kan nooit kwaad om eens een kijkje te nemen op de officiële site om eventuele waarschuwingen te lezen. Je vindt er uiteraard ook andere informatie zoals accommodatie, routeinformatie, bivakkeren, enzovoort. 
  • Je kan er ook voor opteren om de trail te doen met behulp van bagagevervoer
  • Er worden ook pakketreizen aangeboden die zowel accommodatie als bagagevervoer regelen
GPX-routes
Net zoals bij de Alta Via I heb ik mijn routes geregistreerd op Wikiloc en vind je de links hieronder. De routes zijn vrij accuraat, maar hier en daar ben ik soms wel eens (enkele tientallen meters) verkeerd gelopen. De etappes lopen waar mogelijk de officiële route van de Eislek Trail, behalve bij dag twee waar er werken waren aan een brug en ik wel een omleiding moest nemen. 
Donderdag 21 juli

Van

Kautenbach

Naar

Clervaux

Afstand

25,75 km

Meters stijgend

870

Meters dalend

775

Wandeltijd

5u26


Hoewel ik meerdere trekkings heb gedaan, zat een meerdaagse wandeling in het vaderland nog niet in mijn programma. Met de Eislek Trail maak ik komaf met die lacune aangezien deze trail door Groot-Hertogdom Luxemburg en België loopt. De trail wordt officieel in vijf etappes opgedeeld, maar in het verlengde weekend had ik maar vier dagen ter beschikking en dus stopte ik in Nadrin. Maar voor het zover is, wacht er de eerste etappe: die van Kautenbach naar Clervaux.

De Eislek Trail kan van La Roche-en-Ardenne naar Kautenbach of omgekeerd gevolgd worden, maar verreweg de meeste wandelaars gaan van Kautenbach naar La Roche-en-Ardenne. De officieuze startplaats is het station aangezien de trail zich hier vlakbij bevindt. Vanuit het station Luik Guillemins is er trouwens een rechtstreekse verbinding naar Kautenbach (de lijn Luik Guillemins-Luxemburg stad) waar je op ongeveer twee uur bent.

Eenmaal bij het station stap ik via de spoorwegtunnel naar het centrum van Kautenbach waar de officiële startplaats is. Hier volg ik (erg) kort een beekje, maar het is de eerste beklimming van de dag die de start kleurt. Maar liefst honderdvijftig meter gaat het omhoog, weliswaar gedeeltelijk op verhard wegdek. Het is een euvel waar ik deze dag wel meermaals mee word geconfronteerd. Die hoogtemeters worden daarna stante pede gewist, want in het bos wordt onmiddellijk gedaald naar de plaatselijke camping van Kautenbach.

De trail gaat langs deze camping en verdwijnt dan opnieuw in het bos. Na 5,4 kilometer is het even opletten, want het pad gaat plots naar rechts, maar is makkelijk te missen. Via donkere dreven en een (in deze tijden eerder droge) beekvallei gaat het naar het kleine kasteel van Schüttbuerg. Op dit gedeelte van de route gaat het erg geaccidenteerd en in totaal telt deze wandeling 870 hoogtemeters. Dat is een alleraardigst aantal, maar de waarheid is dat dit spectaculairder is op papier dan in realiteit. Een flink aantal van deze hoogtemeters bevinden zich op (half-)verhard wegdek en hellingen hebben niet echt de neiging om te bijten in de kuiten, tenzij een erg kort stukje hier en daar.

In Wilwerwiltz op ongeveer de helft van de wandeling neem ik een korte pauze bij een cafeetje waar ik mijn suikervoorraad aanvul in de vorm van een cola. Het is ook een goed idee om hier even te pauzeren aangezien de kilometers hierna maar aan de saaie kant zijn. Eerst via straten en daarna een te lange grindweg zorgen voor weinig animo. Het boslandschap maakt eveneens plaats voor velden en weilanden waardoor dit traject helaas toch teleurstelt op gebied van variëteit en landschap.

Na 18 kilometer geeft het bos weer teken van leven, maar in dit naaldwoud is het eentonigheid troef. Hier wacht een klim van ruim 130 meter, maar die worden gelijkmatig over anderhalve kilometer verdeeld waardoor het stijgingspercentage niet al te veel problemen zou mogen betekenen. Hier is het wel even opletten bij het kiezen van het juiste pad, want op een kruispunt volgt de Eislek Trail juist een klein paadje dat ietwat verscholen zit en niet opvalt tussen de andere grote dreven.

Toch is eerder het einde dat deze wandeling nog wat cachet geeft. In de laatste kilometers gaat het eerst over een fraai graspad richting Clervaux wat later overvloeit in een plateau waarop tarwe wordt verbouwd. Via opnieuw een verharde weg is het aanlokkelijk om rechtdoor te gaan om zo snel mogelijk de eindhalte te behalen. De officiële weg slaat echter rechts af en met goede reden. Dit pad volgt nog een laatste stukje bos en natuur in een dalend pad en wat mij betreft is dit misschien wel het mooiste stukje natuur van de tweede helft van deze wandeling. En het zou toch jammer zijn om dat te missen.

Mijn slaapplaats voor deze dag is het gezellige Hotel du Commerce dat in het centrum van Clervaux is gelegen. Dit burchtdorpje is het overigens waard om apart te verkennen want het is uitgerust met een mooie abdij die gelegen is op de top van een lokale heuvel. Ook het kleine, maar gezellige centrum is een (drank)stop waard.

Helaas ben ik niet erg positief over de eerste dag van de Eislek Trail. Met name de tweede helft heeft een gebrek aan diversiteit en wordt geplaagd met veel (half-)verhard wegdek. De eerste helft is wat toffer met mooie passages door bos en hier en daar stukjes over een heuvelkam. Als totaalplaatje is het helaas te weinig om me continu geboeid te houden en dat is ook de reden waarom ik deze etappe vrij snel heb afgewerkt.

Vrijdag 22 juli

Van

Clervaux

Naar

Asselbornmillen

Afstand

22,24 km

Meters stijgend

617

Meters dalend

538

Wandeltijd

4u36


De tweede etappe van de Eislek Trail gaat verder op het elan van de eerste dag en dat betekent dus - helaas - redelijk veel (half-)verharde wegen en niet veel landschappelijke variëteit. Gaandeweg transformeert de route echter met leuke bospaadjes en passages door heidegebied waardoor die toch interessanter wordt dan de eerste dag. Met ruim zeshonderd hoogtemeters is het weer een stevige stapper, maar hellingen zijn op deze dag eigenlijk nooit moeilijk om te nemen.

Ik vertrek bij Hotel du Commerce, maar na amper vijftig meter maak ik al een kleine pitstop bij een kruidenierszaak om wat proviand in te slaan. Tussen Clervaux en Houffalize is er namelijk geen winkeltje te vinden, tenzij je van het pad afwijkt (zoals bv. in Troisvièrges). Vervolgens ga ik verder waar ik een dag eerder het pad heb verlaten. Dat houdt een kleine, maar pittige stijging in en vervolgens gaat het via een bospad naar de Onze-Lieve-Vrouwkapel van Loreto na 2,5 kilometer.

Na een kort intermezzo op een autoweg word ik aangenaam verrast wanneer ik een mooi graspad aantref dat me leidt naar bos. Hier ben ik aanbeland bij het meest saaie stuk van de wandeling want ik kijk uit op een grote bouwwerf en de kilometers hier gaan langs brede bosdreven en grindwegen. Het enige positieve dat ik over dit stuk kan vertellen is dat er redelijk mooie panorama's te bewonderen zijn in de verte, maar daarmee is helaas ook alles gezegd.

Gelukkig wordt het vanaf nu beter, te beginnen met een passage langs een spoorwegbrug die vervolgd wordt door een fraai graspad naast een beekje. In het bos wachter er een stevige klim die gestaag wordt opgebouwd. De grootste blikvanger is te vinden na ruim acht kilometer waar een monument is opgetrokken voor een ongeval met een tweemotorig vliegtuigje in 1945. Via een mooi zigzaggend bospad gaat het naar beneden waar andermaal een grindweg wacht, maar al snel wordt vervangen door een klein graspad dat ik in eerste instantie miste. Hoewel het landschap dezelfde eentonigheid kent als bij de eerste dag, is er wel meer afwisseling omdat verschillende landschappen elkaar sneller opvolgen.

Via een geaccidenteerd parcours gaat het in een opeenvolging van bos en open vlaktes richting Troisvièrges. Aan mijn linkerzijde is het voormalige klooster van Cinqfontaines gelegen dat een duister Nazi-verleden met zich meedraagt. In het verleden werden hier namelijk joden vastgehouden waarvan sommigen in concentratiekampen terechtkwamen. Op een camping in Troisvièrges is er een klein beekje en zodoende begint het landschap toch wat meer variëteit te tonen, hoewel dat niet het sleutelwoord is voor deze etappe.

Het patroon van open vlaktes, heidegebied en boslandschap domineert de tweede helft van deze wandeling en daarom is deze tweede dag een stuk meer genietbaar dan de eerste dag die naar mijn bescheiden mening toch wat eentonig was. Dat neemt niet weg dat ook hier weer wat mindere punten zitten in de vorm van (te) lange passages langs straten. De Eislek Trail is geen meerdaagse wandelroute die je in de jungle dropt, maar als men pocht met het label van quality trail had ik toch gehoopt op meer natuurlijke paden. Hoewel men beweert dat meer dan tachtig procent van de paden een natuurlijk pad is, voelt dit door de vele straten en grindwegen op de eerste twee dagen toch niet zo aan.

Net zoals de eerste dag eindigt de tweede dag op een positieve noot, want de passage door heidegebied is echt een voltreffer. Hoewel het nog geen augustus is, staat de heide volop in bloei en dat levert prachtige kleuren op waarvan paars de meest aanwezige is. Het laatste stukje brengt me via bos en opnieuw een autoweg bij Domaine du Moulin d'Asselborn, een voormalige watermolen die tegenwoordig door het leven gaat als hotel en restaurant.

Deze tweede etappe kent een dieselstart: traag en twijfelachtig op gang komen om uiteindelijk sterk te eindigen. Het open karakter in het midden van deze route heeft me aangenaam verrast, net zoals het heidegebied op het einde. De vele (half)-verharde wegen blijven een doorn in het oog, maar is gelukkig wel minder aanwezig dan op de eerste dag.

Zaterdag 23 juli

Van

Asselbornmillen

Naar

Houffalize

Afstand

20,11 km

Meters stijgend

258

Meters dalend

330

Wandeltijd

3u55


De derde dag van de Eislek Trail staat geboekstaafd als de overgangsetappe van het gezelschap en dan ben ik waakzaam. Dit is namelijk dikwijls een eufemisme voor routes die wat saaier zijn, maar tot mijn grote verrassing is deze etappe relatief gevarieerd. Vooral de passage rondom het kanaal van Bernistap is een hoogmis voor de wandelaar.

De route loopt vlak langs de watermolen waar ik overnachtte en dat maakt het wel heel erg gemakkelijk om het pad terug op te pikken. Langs het rustig kabbelende Trëtterbaach gaat het heel erg gestaag omhoog richting het plateau van Wincrange. De hoogtemeters zijn op deze dag eerder beperkt omdat dit plateau de waterbekkens van de Maas en Moezel met elkaar verbindt. Dit was ook de reden om in 1827 een prestigeproject uit de grond te stampen. Het Kanaal van Bernistap moest deze twee waterbekkens met elkaar verbinden, maar het project is nooit voltooid geraakt omdat het grotendeels gefinancierd werd door de Nederlandse koning Willem van Oranje en die steun viel dus weg na de Belgische revolutie.

Het natuurgebied van dit kanaal staat wat later op de agenda geprogrammeerd, maar eerst is het tijd voor - wat mij betreft - de mooiste beekvallei van de gehele Eislek Trail en nauwe graspaadjes die geprangd zijn tussen verschillende weilanden. Het is hier gemoedelijk wandelen tussen de grazende koeien, hoewel ik toch vragen stel bij sommige graspaadjes. Die zijn immers zodanig klein dat het toch wel wat moeilijk wordt voor twee wandelaars om elkaar te kruisen wanneer ze beide van een tegengestelde richting komen. Bij mijn doortocht was het echter opvallend rustig en kom ik maar sporadisch andere wandelaars tegen.

Af en toe duikt er weer de onvermijdelijke grindweg op, maar over het algemeen is de afwisseling tussen de paden zonder meer goed te noemen. Na drie dagen wandelen op de Eislek Trail merk ik toch een veranderend patroon op waarin landschappen toch meer gevarieerd worden. Dit wordt geïllustreerd door een (bescheiden) holle weg wat ik voor een eerste keer zie op deze trektocht. Toch blijft variëteit van de landschappen helaas één van de zwaktes in deze Ardennenstapper.

Tussen kilometer acht en negen wordt het hoogste punt van de Eislek Trail bereikt en beland ik in Belgisch Luxemburg en wordt het Groot Hertogdom vaarwel gezegd. In het gehucht Buret gaat het even over autowegen, maar dan breekt het mooiste moment van de dag aan. Geheel onverwacht beland ik namelijk bij het kanaal van Bernistap dat ik bezoek via een paadje dat wel heel erg gemakkelijk gemist kan worden. De tunnelmond van het kanaal bevindt zich bij het begin van dit paadje, maar vergt wel even waakzaamheid. Door de jaren heen is dit kanaal dicht geslipt waardoor het waterpeil wel erg hoog rijkt.

Wat ik bij deze strook van natuurgeweld wel kan waarderen is het wilde karakter ervan. Het kleine paadje wordt net niet overwoekerd door het aanwezige groen van de planten en ook het stilstaande water lijkt hier al eeuwen te hebben doorgebracht. Dichter dan dit ga je niet bij een junglegevoel geraken op deze Eislek Trail. Dit is dan ook een dankbare plaats om enkele fotostops in te lassen. Op deze trail miste ik tot dusver zaken die deze meerdaagse tocht uniek maken, maar van het Kanaal van Bernistap kan je ongetwijfeld zeggen dat het de Eislek Trail differentieert ten opzichte van andere trails.

Het hoogtepunt van de dag leidt helaas een overgang in waarin mindere momenten aan bod komen. Via een wat saaie grindweg gaat het een klein beetje omhoog, al biedt het ook mooie uitzichten aan van de omgeving. In het dorpje Tavigny wordt het even asfalt vreten en daarom houd ik even halt bij een bankje dat zich vlakbij het kasteel van Tavigny bevindt. Dit kasteel werd bijna twee eeuwen geleden gebruikt als verblijfplaats voor de ingenieurs die meewerkten aan het Kanaal van Bernistap.

Via graspaden en voornamelijk half-verharde tractorpaden kom ik enkele Chiro-kampen tegen om na achttien kilometer opnieuw bos aan te treffen op mijn weg. Houffalize is het land van de mountainbikers en het is dan ook geen verrassing dat ik een aantal wielerenthousiastelingen tegenkom wanneer ik steeds dichter bij Houffalize kom. De laatste uitdaging van de dag is een pad dat zo'n negentig meter daalt en soms is het toch even opletten waar ik mijn voeten zet. De stopplaats voor vandaag is hotel Vayamundo dat vlak naast de Eislek Trail ligt.

Mijn derde en laatste overnachting vindt dus plaats in Vayamundo dat de allures van een resorthotel heeft. Dat betekent - zeker in de zomervakantie - veel hotelgasten en dat vertaalt zich ook in lange(re) wachtrijen bij ontbijt en avondeten. Als je op zoek bent naar rust, is het een beter idee om een hotel of camping te zoeken in het centrum van Houffalize of wat verder erbuiten.

Wat een overgangsetappe moest worden, is uiteindelijk een ontzettende meevaller geworden met een - voor de Eislek Trail - relatief gevarieerd landschap en de passage langs het Kanaal van Bernistap is misschien wel mijn persoonlijk hoogtepunt van de gehele trail. De onvermijdelijke kilometers op grindwegen zijn zeker in de tweede helft een smet op het blazoen, maar ik heb er me nu minder aan gestoord dan bij de eerste dag. Door het geringe aantal hoogtemeters is dit een etappe die je snel kan afhaspelen, maar toch raad ik aan om op het gemak deze etappe te doen aangezien ze misschien wel de meest gevarieerde is van de gehele trail.

Zondag 24 juli

Van

Houffalize

Naar

Nadrin

Afstand

25,45 km

Meters stijgend

744

Meters dalend

706

Wandeltijd

5u24


Op de vierde - en eveneens mijn laatste - dag schakelt de Eislek Trail een versnelling hoger in, want zeker in de tweede helft wordt het parcours technischer dan de vorige etappes. De rotsachtige bodem rondom de oevers van de Ourthe stapt wat moeilijker, maar de ervaring is ook een stuk lonender. Deze omgeving steekt toch met kop en schouders uit boven de rest van de trail.

De eerste kilometers gaan door Houffalize en dit is een goede gelegenheid om proviand in te slaan aangezien de route voorbij de lokale Delhaize gaat. Tot en met de eindhalte van La Roche-en-Ardenne ga je geen andere winkeltjes tegenkomen. Voor mij is dit echter mijn laatste dag en heb ik dus geen schrik voor een gewisse hongerdood. Via een trap en stijgende straten beland ik na minder dan twee kilometer in het bos, de voornaamste wandelhabitat voor vandaag. In de zomer is Houffalize ook de thuishaven van vele evenementen en dat is wellicht de reden waarom ik 's ochtends word getrakteerd op een danshit van 2Fabiola wanneer die veel te luid door de speakers knalt op een terrein waarop ik uitkijk.

De eerste kilometers door het bos zijn weinig hoopgevend wanneer ik andermaal over brede paden ga waar tractorsporen verraden dat hier regelmatig aan houtkap wordt gedaan. Het zorgt voor een beter zicht op de vallei, maar ik denk niet dat veel natuurliefhebbers daar gelukkiger van worden. Van de chalets die ik na ruim vier kilometer aantref evenmin, want deze huisjes staan hier potsierlijk te wezen in de natuur. Dan is er nog het viaduct van de E25, maar dit is echt wel het laatste stukje menselijke wanorde op het traject van vandaag.

Vanaf nu (rond kilometer zes) wordt het allemaal wat leuker: de paadjes worden kleiner, de hellingen wat steiler, de bodem is rotsachtiger en het landschap mooier. Met name de waterlopen stelen de show in deze omgeving. Dat heeft de rest van het wandelminnend publiek in de buurt ook begrepen, want ik kom hier een scheepslading wandeltoeristen tegen waarvan ik niet meteen vrolijk word. Als je hier op een zondag komt in de zomervakantie kan je veel dingen verwachten, maar alleszins geen rust... De steilste beklimming van de dag na acht kilometer neem ik sneltreinvaart om deze mensenzee te ontlopen.

Op het plateau van Bonnerue wordt het landschap meer open en gaat het veelal langs graspaden en (half-)verharde wegen. Zeker niet het meest aantrekkelijke gedeelte van de wandeling, maar het goede nieuws - voor mij althans - is dat het aantal wandelaars ook recht evenredig vermindert. En de mooie panorama's over de omgeving zijn sowieso ook geen straf. Via een dalend graspad kom ik opnieuw in een bos terecht en ongeveer in het midden van de wandeling houd ik een eerste pauze bij een kleine, betonnen brug.

Vanaf hier gaat het terug omhoog en het is een voorbode voor het meer technische parcours dat zich langzaam ontvouwt. Eerst gaat het nog gemoedelijk over brede paden, maar enkele kilometers later word ik getrakteerd op kleine bospaadjes en vooral bij de afdalingen is het dan even opletten. Met name de stenen en geulen bij sommige paden vragen wat aandacht. Het is hier bovendien een stuk rustiger dan bij de rest van de wandeling en dan is het dubbel zo leuk om te genieten van deze omgeving.

Het moment van de waarheid is aangebroken na ruim 15,5 kilometer wanneer het tijd is om te wandelen naar Barrage de Nisramont. Dit stuk van het traject is technisch wellicht het meest veeleisende gedeelte van de Eislek Trail. Het is geenszins supermoeilijk, maar vergt toch enige tredzekerheid. Aan de oever van de Oostelijke Ourthe gaat het van boven naar beneden en omgekeerd op een rotsachtige bodem. Vorig jaar deed ik al een uitgebreide wandeling rondom Barrage de Nisramont en dat was toen één van mijn favoriete wandelingen van 2021 omdat die zo sportief en gevarieerd is. Hetzelfde geldt dus voor deze wandeling.

Het moeilijkste stuk is tot en met het kunstwerk van Avolare waar de Oostelijke en Westelijke Ourthe samenstromen en daarna door het leven gaat als simpelweg Ourthe. Dit is eveneens een verplichte stopplaats omdat het een adembenemend uitzicht biedt op zowel de samenstroming als de omgeving zelf. Tot en met het stuwmeer van Nisramont is het nog eens twee kilometer verder, maar dan liggen de moeilijkste passages achter de rug. Toch mag het geaccidenteerde parcours niet onderschat worden, want de korte klimmetjes kunnen soms venijnig zijn. Toch wil je dit niet te snel doen, want er bestaat geen twijfel over dat dit de Eislek Trail op z'n mooist is.

Verreweg het gevaarlijkste moment van de dag wacht na bijna twintig kilometer bij het stuwmeer van Nisramont. Hier is namelijk een bistrot en ik kan niet aan de verlokking weerstaan om een Duvel te nemen op deze toch wel warme zomerdag waar het dertig graden is. Het lichaam kan het gerstenat wel waarderen, het brein wat minder want op een lege maag komt dit verduiveld bier toch wel hard aan. Het vervolg wordt daarna ingezet op een toch wel hobbelig pad naast de oever van de Ourthe en ik dien toch af en toe uit te kijken voor laaghangende bomen en boomwortels. Via een stijgend graspad gaat het naar Ollomont, het laatste gehucht van de dag.

In Ollomont gaat het opnieuw (fel) naar beneden en dit is zowaar één van de weinige plekken waar er nog water te vinden is in de bossen in deze gortdroge zomerperiode. De Ourthe houdt me opnieuw gezelschap en ook hier is het weer een plezier om langs de oever te stappen. Het laatste loodje van de dag is een stijging van negentig meter die me naar de parking van Le Hérou brengt. Eerst via een graspad, maar in het bos wordt het paadje net een tikkeltje steiler. De meest sportieve etappe van de Eislek Trail klokt eindelijk af op 744 hoogtemeters die vast en zeker zwaarder zijn dan de hoogtemeters van de eerste dag tussen Kautenbach en Clervaux.

Het moge wel duidelijk zijn dat dit de koninginnenetappe is van de Eislek Trail. Het kent wat saaiere stukken wanneer je uit Houffalize stapt en bij het plateau van Bonnerue, maar al de rest is één groot plezier om door te wandelen. Het is moeilijk om een favoriet moment te kiezen, of het nu gaat om een fraaie beekvallei of een prachtig uitzichten op de samenstroming van de twee Ourthes. De rotsachtige bodem naast de oever van de Ourthe maakt deze wandeling wat uitdagender dan vorige etappes, maar dat zullen wandelpuristen zeker kunnen waarderen.

Zaterdag 30 juli

Van

Nadrin        

Naar

La Roche

Afstand

18,77 km

Meters stijgend

612

Meters dalend

746

Wandeltijd

4u04


Ik ga verder op het elan van mijn vierdaagse trektocht op de Eislek Trail vorige week om eveneens de laatste etappe te doen. Die brengt me van de prachtige rotsen van Hérou naar het centrum van het gezellige plaatsje La Roche-en-Ardenne. Als dagtocht draag ik nu een kleinere rugzak mee wat zeker bij de eerste helft van deze wandeling een pluspunt is.

De parkeerplaats bij het uitkijkpunt van Le Hérou is vrij groot en biedt normaal gezien voldoende plaats om je vehikel achter te laten. Het uitkijkpunt zelf heeft betere tijden gekend en is verboden terrein voor nieuwsgierigen. Dat hield sommigen niet tegen om toch hun geluk te proberen bij deze vervallen toren.

Het eerste uur is naar mijn bescheiden mening het zwaarste stuk van de Eislek Traill. Een kleine bloemlezing wat men kan verwachten. Eerst is er een scherpe afdaling over de rotsen bij Le Hérou waar het opletten is voor schuifpartijen. Vervolgens volg je de Ourthe over een half gedegenereerd pad bezaaid met boomwortels, gevelde bomen en rotsen over een geaccidenteerd parcours. Dan is het tijd om te zweten en te zwoegen bij een klim die wel heel erg steil is. Een stuk over een plateau wordt daarna verdergezet in een afdaling die al even steil naar beneden gaat. Getuige een bord dat waarschuwt voor valpartijen. En als de zestig minuten voorbij zijn, staan er wellicht 3,5 kilometer op de stappenteller.

Het eerste uur is zwaarder dan verwacht, maar is ook wel heel erg mooi. De wilde vallei van de Ourthe doet ieders wandelhartje sneller slaan en sommige van de uitkijkpunten op de route reken ik tot de mooiste van heel België. Als je een zee van groene naaldbomen ziet met daarin verscholen een kronkelende Ourthe dan kan je niet anders dan glimlachen. Een gewaarschuwd wandelaar is er echter twee waard. Door de rotsachtige bodem van deze wandeling - met name de eerste helft - is het toch wel opletten bij neerslag. Het wordt nergens gevaarlijk, maar bij regenweer kan er wel eens (heel) gemakkelijk een valpartij gemaakt worden.

Het tweede uur doet dit nog eens dunnetjes over in een sectie die duurt tot ongeveer kilometer acht waardoor de twee eerste uren van deze wandeling met een beetje gevoel voor overdrijving een tocht door Belgische wildernis genoemd kan worden. Het is immers een rariteit op de Eislek Trail dat je zo'n lang stuk tegenkomt zonder huizen of een asfaltweg tegen te komen. Na de scherpe daling beland ik bij een brug dat een beekje overspant. Deze (droogstaande) beek volg ik totdat het in de Ourthe uitmondt en hier pak ik de draad weer op om naast de oever van de Ourthe te wandelen. Soms is het wat lastiger wandelen, maar zo moeilijk als de eerste passage naast de Ourthe is het zeker niet.

Het snuifje cultuur op deze wandeling wordt gebracht door de archeologische site Le Cheslé in Bérisménil, een versterkte vesting van de Kelten die dateert uit het IJzeren Tijdperk 2500 jaar geleden. Leuk om even te bezichtigen, maar meer dan een heropgebouwde poort of wal is er eigenlijk niet te vinden. Dan vind ik het uitzicht even later een stuk mooier om te bekijken. De daling die volgt is wederom sportief en een rotsachtige bodem vraagt toch wat waakzaamheid. In een gestage klim gaat het naar het hoogste punt van de dag en het landschap van bos maakt plaats voor meer open vlaktes. De bewoonde wereld wordt opnieuw een visite gebracht want nu gaat het langs een (kalme) asfaltweg naar een veldpad.

Op dit landbouwplateau gaat het via voornamelijk graswegen naar een ander fraai uitkijkpunt, Les Crestelles. Dit punt biedt andermaal een mooi overzicht over de verschillende valleien van de Ourthe en is een pauze waard. Als je de kans krijgt tenminste, want deze plek blijkt aardig populair te zijn. Via een haardspelbocht wordt een grote daling ingezet en komt de kwaal terug die de gehele Eislek Trail plaagt: het landschap wordt helaas vrij monotoon. Paden transformeren tot tractorpaden die weinig charmant zijn om te bewandelen en het landschap leidt aan een gebrek aan diversiteit. Dat geldt vanaf dit punt tot aan het einde bij La Roche, al zijn de wilde beekvalleien hier nog wel tof om te bekijken.

In een gestage klim uit de beekvallei is het raadzaam om even te pauzeren bij brasserie Le Clos Rene. Niet alleen omdat je hier iets kan eten en/of drinken, maar ook om even de batterijen (her) op te laden voor het laatste saai uur aanbreekt. Hier valt helaas weinig positief over te zeggen: over brede paden gaat het langs de rand van een beukenbos voornamelijk naar beneden. Bij de laatste twee kilometer wordt het bos verlaten en gaat het via een asfaltweg en vervolgens een klein paadje - een laatste lichtpunt in deze wandelduisternis - naar beneden waar de eindspurt naar La Roche wordt ingezet. Een kleine pleister is wel dat je hier mooie vergezichten te zien krijgt te zien over het stadje.

De trail eindigt bij de brug over de Ourthe waar ook de bushalte Quai de l'Ourthe ligt die me met lijn 15/2 naar Nadrin terugbrengt. Dat was althans de bedoeling, want dan zie ik dat deze lijn niet op zaterdagen in een schoolvakantie rijdt, maar enkel op zondag. Informeer je je dus goed als je in het weekend het openbaar vervoer wil gebruiken! Aangezien er geen taxi's in La Roche zijn, zit er niks anders op om de route in omgekeerde route opnieuw af te leggen, maar deze keer over asfaltwegen om er sneller te geraken.

Zo enthousiast ik ben over de eerste twee uur, zo onverschillig ben ik over de rest van de route. Tot en met kilometer acht heb ik het gevoel dat ik door Belgische wildernis loop in een wandeling die alle elementen bevat wat een Ardennenwandeling zo speciaal maakt. Daarna steekt de typische kwaal van de Eislek Trail op van monotone landschappen en brede paden. Toch is dit een wandeling die je absoluut wil doen, want de eerste twee uur zijn echt zo goed.

Besluit
Over het algemeen blik ik positief terug op de Eislek Trail, maar er zijn toch wel enkele stevige kanttekeningen te maken. Het kwaliteitslabel zorgde misschien voor verkeerde verwachtingen, maar het aantal (half-)verharde wegen lag toch aan de hoge kant. Ook de landschappelijke variëteit in met name het Luxemburgse gedeelte van de trail laat soms te wensen over. Anderzijds heb ik me aangenaam laten verrassen door fraaie passages op heidegebied dat volop in bloei staat deze zomer en heb ik eveneens kunnen verdwalen op mooie graspaden waar ik helemaal alleen op de wereld was. 

Het wordt elke dag mooier en voor het echt mooie gedeelte moet je toch in de omgeving tussen Houffalize en La Roche-en-Ardenne zijn. Het sportieve karakter van de Eislek Trail waar wel eens over gepocht wordt, vind je voornamelijk hier. Ondanks de vele hoogtemeters rondom Clervaux zijn de eerste twee etappes niet erg zwaar. De Eislek Trail is kortom een erg degelijke trail, maar mist net dat sprankeltje natuur om andere trails te overstijgen.  

zaterdag 16 juli 2022

Wandeloverzicht eerste semester 2022

Eindejaarslijstjes zijn leuk, maar dergelijke lijstjes kunnen ook vroeger worden opgesteld. Zeker als er een rijk aanbod voor handen is zoals bij mijn wandeldieet in 2022. Dit jaar ligt de focus meer op langeafstandswandelingen en ben ik inmiddels al in Jordanië, Ierland en de Dolomieten geweest. Dat zorgt er voor dat ik minder in Vlaanderen wandel en dus meer in het buitenland vertoef. Een klein overzicht per regio/land.

Vlaanderen
Ik heb tot dusver drie trails gedaan: de Jordan Trail in - je raadt het nooit - Jordanië, de Dingle Way in Ierland en de Alta Via I in de Dolomieten (Italië). Hopelijk kan ik later deze maand de Eisleck Trail daar aan toevoegen als de weergoden tenminste zo vriendelijk zijn om de thermometer enkele graden te laten zakken. Deze trails heb ik vanaf maart gedaan en dat resulteert in minder wandelingen in Vlaanderen. De meeste wandelingen die ik vanaf maart in Vlaanderen heb gedaan, zijn wandelingen bij mij in de buurt die vrij kort zijn. Niet dat ze pover zijn, maar dergelijke wandelingen vind ik te kort om te bespreken. 

De wandelingen die wel wat aandacht verdienen, bevinden zich hoofdzakelijk in Limburg. De Watersnipwandeling heb ik geplukt van de wandelgids Zuid-Limburg en bracht me naar het fraaie natuurgebied van de Vallei van de Zwarte Beek. De vallei zelf is wat mij betreft een voltreffer en ook het bezoek aan de mijnterril van Heusden-Zolder zorgde voor wat diversiteit. Minder lyrisch was ik over de twee premiumpaden in Pietersheim. Dit maakt deel uit van het Nationale Park Hoge Kempen en de vele bossen zorgden voor een grote dosis natuur, maar hadden helaas ook een monotoon karakter. De 12de-eeuwse waterburcht voegde wel een snuifje cultuur toe. 

Bij de website Originele Wandelingen heb ik de Brabantse Kouters gevonden maar die vond ik eerlijk gezegd eerder saai. Het ging veelal over land- en veldwegen met weinig diversiteit. Hetzelfde idee had ik bij de Vallei van de Visbeek dat ook weinig variëteit kende, hoewel het één van de meer populaire wandelgebieden is in de Antwerpse Kempen. Een combinatie van twee kleinere routes resulteerde in Holle wegen en wijngaarden in Loksbergen waar ik eerst geconfronteerd w erdmet de vele mountainbikers, maar later op de route kon ik de holle wegen en rust wel waarderen. 

Wallonië
De drang om naar Wallonië te rijden voor (lange) wandelingen is sinds vorig jaar toch een beetje verdwenen en dat resulteerde in een ferm aantal minder wandelingen aan de overzijde van de taalgrens. Toch ben ik enigszins verbaasd dat ik aan negen wandelingen kom wat niet zoveel minder is dan mijn aantal wandelingen in Vlaanderen (dertien). Hierbij zit de enige stationsstapper van het gezelschap alsook een weekendje packrafting wat niet helemaal onder de noemer wandelen valt, maar een kniesoor die daar op let. 

Beginnen dit jaar deed ik met Kleine paadjes en grote bossen aan de Maas (van Originele Wandelingen) wat geen voltreffer was, maar zeker genietbaar. Verrassend veel hoogtemeters, maar niet het echte Ardennengevoel dat ik bij andere wandelingen wel had. Dat was bij Plankenkoorts aan de Baraque Michel wel het geval wat één fantastische winterwandeling werd met een dun laagje sneeuw. Enkel een lang stuk rechtdoor van zeven kilometer zorgde voor een knik in de beleving. De stationsstapper Amay-Hoei vond ik een klein beetje tegenvallen omdat er geen echte uitschieters waren op deze wandeling of het moet de ruïne van een kerk zijn die zich vlakbij een drukke autoweg bevindt. 

De mooiste wandeling in Wallonië (tot dusver) was misschien wel de Bergen langs de Roannay wat kan uitpakken met een heel erg divers wandelrecept en geen echte minpunten kende. Eveneens van Originele Wandelingen afkomstig is Het Macquis van Saint-Marcoult maar hier kon ik me moeilijk over enthousiasmeren. De stukjes in het woud waren leuk, maar de rest is eerder gewoontjes en helaas zitten er ook (saaie) passages bij die twee keer werden gedaan. Een weekendje packraften - een combinatie van wandelen en raften met een opblaasbare boot - in de omgeving van La Roche-en-Ardenne kende twee gezichten. De eerste dag vervloekte ik de Ourthe omdat het waterpeil zo laag stond. Bovendien was de wandeling zelf vrij saai. Dan was de tweede dag een stuk leuker dankzij het waterpeil dat wat hoger stond, maar voelde de wandeling zelf eerder aan als een verplicht nummer. 

De abdij van Villers-la-Ville werd ook op een bezoekje vereerd en dat werd een onverwachte meevaller. De ruïnes van deze abdij zijn schitterend om te zien, maar ook de wandeling zelf vond ik redelijk leuk om te doen. De omgeving van het Brabants plateau staat niet erg hoog in mijn achting, maar misschien moet ik die mening toch eens herzien. Mijn laatste wandeling tot dusver was In het hinterland van de waterkrachtcentrale van Trois-Ponts, vlakbij Coo. Toch wel een tegenvaller omdat door werken de bassins van Trois-Ponts leeg staan waardoor de wandeling veel van haar kracht verloor. Door de steile hoogtemeters was het wel een sportieve wandeling, maar daar is dan ook alles mee gezegd. 

Nederland
Eén van mijn eerste wandelingen in 2022 was een bezoekje aan Hooge Heide in Nederland wat een middenmotor was. Geen grote plus- of minpunten, maar een wel een degelijke Nederlandse opener. Het mooiste stukje hier was een pittoreske ven in het heidegebied. Het naaldbos daarentegen kon minder bekoren. Op dezelfde dag als de Amstel Gold Race ging ik in deze regio naar Het onderste en bovenste bos in Heijenrath en dat was logistiek gezien misschien niet mijn slimste idee. De regio zelf is eigenlijk een verlengde van het Land van Herve en de Voerstreek en stelt daarom nooit teleur. Deze dus ook niet, maar ik had toch verwacht - en gehoopt - dat de wandeling een tikkeltje groener was. 

De fraaiste wandeling in Nederland was echter weggelegd voor Het duinenland in Kop Van Schouwen. Dit is een wandeling aan zee - als je de Oosterschelde zo mag noemen - en had ik bewust gekozen omdat ik even genoeg had van Vlaamse velden en Waalse bergen. Het duinenlandschap was een genot om door te wandelen, maar helaas zorgden de vele verharde wegen op het einde toch voor een kleine anti-climax.

Groot-Hertogdom Luxemburg en Duitsland
In de Eifel bezocht ik Kliffen en blikken in de omgeving van Nideggen wat de eerste tien kilometer een schitterende wandeling was en alle elementen bevatte die een wandeling in de Ardennen (en dus ook Eifel) zo geweldig maken: mooie uitzichten, landschappelijke variëteit, sportieve stukjes omhoog en dat op een mooie, zonnige dag. De volgende vijftien kilometers waren helaas vrij monotoon met lange stukken over grind- en veldwegen waardoor de wandeling uiteindelijk eindigde als een goede middenmotor.  

Bij de Luxemburgse buren maakte ik een tussenstop voor een wandeling wanneer ik terugkwam van de Elzas. Mijn oog viel op het terrein van de Rode Aarde in Esch-sur-Alzette dat in 2022 de titel draagt van Europese culture hoofdstad. De wandeling begon vrij gewoon, maar ik besloot dan om mijn eigen weg te kiezen en via mountainbikepaden kwam ik de rode aarde tegen dat zijn kleur krijgt van het aanwezige ijzererts. Dat zorgde wel voor fraaie plaatjes en deed me met een beetje gevoel voor overdrijving denken aan de Australische outback.

Frankrijk
Een verlengd weekend in de Elzas bracht me naar het sprookjesachtige Colmar waar ik een stadswandeling deed. Ik kan iedereen van harte aanbevelen om naar Colmar te gaan, want dit stadje straalt een ongeëvenaarde Middeleeuwse atmosfeer uit. Vooral de buurt van Petite Venise is een aanrader. De stadswandeling zelf vond ik een beetje tegenvallen, maar dat had ik volledig aan mezelf te danken omdat ik de de dag ervoor al naar Colmar was afgezakt en zodoende had ik quasi de helft van de route al ontdekt. In de buurt zijn er ook tientallen kleine dorpjes met eenzelfde sfeer, maar wel minder indrukwekkend. Eén daarvan is Kaysersberg dat beschikt over fraaie vakwerkhuisjes en een kleine rivier stroomt door dit lieftallige plaatsje. Bovendien is Kaysersberg omringd door vele wijngaarden waar een burcht op uitkijkt. En dit nodigt uiteraard uit tot wandelen. 

De echte wandeling was echter gereserveerd voor de top van de Taennchel, één van de toppen in de Vogezen. Deze wandeling begon met een erg stevige beklimming en dat katapulteerde het aantal hoogtemeters spectaculair. Dat had te maken dat het beginpunt verkeerd werd aangegeven door Google Maps en dan besloot ik maar om van deze plek te beginnen. De voorziene wandeling kende ook een flink aantal hoogtemeters, maar dan wel een stuk minder steil. De wat saaie afdaling zorgde voor een monotoon uurtje, maar de steile afdaling over kleine bospaadjes en met stenen bezaaide graspaden maakte deze route een stuk meer avontuurlijk dan aanvankelijk gedacht. 

Ierland
Maar liefst acht etappes heb ik gedaan van de Dingle Way en ik moet bekennen dat Ierland me enorm bevallen is als wandelland. De eerste etappe was meteen een erg fraaie opener met een uitdagend rotspad langs bergflanken en een graspad dat loopt langs de ruïnes van een kerk en afsluit met een passage over een rivier waar stapstenen overwonnen moeten worden om aan de overzijde te geraken. Dag twee en drie waren wat saaier, maar kennen niettemin hele mooie momenten. Inch Beach is één van de grootste stranden in Ierland en deed met een mooie zon in mei bijna mediterraans aan. De vele graspaden op het einde deden de verharde wegen in het begin vergeten. Dag drie vond ik de minste met vele verharde wegen en veldwegen die weinig inspirerend waren. Enkel de ruïne van Minard Castle zorgde voor wat opwinding. Het einde van dag drie bracht met wel naar Dingle, ongetwijfeld één van de meest toeristische plaatsen in Ierland. Met meer dan vijftig pubs zal je in ieder geval geen dorst lijden. 

De omgeving van Dingle is eveneens de thuishaven van heel wat prachtige locaties die ook fungeren als sets voor filmopnames. De meest recente Star Wars-trilogie is onder andere hier opgenomen. Dat de omgeving hier schilderachtig is, merkte ik meteen bij dag vier wat één van mijn mooiste etappes is in mijn gehele wandelcarrière. De combinatie van prachtige kliffen, een azuurblauwe Atlantische Oceaan en een groene heuvelrug met daarop ruïnes uit de oudheid is bijna onbeschrijflijk mooi. Maar ziehier mijn beste poging. Voeg daar een prachtig zonnetje aan toe en dit was zonder meer het hoogtepunt van de gehele Dingle Way. Dag vijf gold eerder als een overgangsetappe, maar wist toch aangenaam te verrassen met mooie stroken langs het strand en de mooiste klifpassage van de gehele week op het einde van de dag. 

Mount Brandon moest bedwongen worden op dag zes en dat was toch even bang afwachten. Voor het zover was, wandelde ik eerst zeven kilometer langs het platteland op mooie doorsteekpaadjes langs een rustig kabbelend riviertje. De ruim zeshonderd hoogtemeters naar de top waren deze dag niet het lastigste element van de wandeling, maar wel het drassige weiland dat deze bergflank haar groene kleur geeft. De vele, kleine stroompjes zorgden voor een instabiele ondergrond en soms was het toch even zoeken naar de juiste weg. Boven was het dan vechten met de wind en dat overreedde me om snel te dalen op het toch enigszins steile pad. De rest van het parcours was nu dalend of plat, maar dat ging helaas niet gepaard met mooie panorama's. 

Op een regenachtige dag zeven ging het elf kilometer langs strand en deze dag was om snel te vergeten. De conclusie die ik mag trekken is dat een strandbezoek in de gietende regen absoluut niet interessant met een kuststrook van elf kilometers. De laatste dag was daarentegen een leuke meevaller met een verrassend gevarieerd landschap van strand, duinen en leuke veldwegen. Het hielp ook wel dat de regen plaats had gemaakt voor een vriendelijk lachend zonnetje. Wat mij het meest is bijgebleven bij deze wandeling was dat ik aan de linkerkant werd begroet met een mooie zee, terwijl ik rechts uitkeek op groene bergen. En zo leg je het landschap van de Dingle Way in één zin uit!

Jordanië
Eind maart ging ik met een begeleide trekking naar Jordanië om daar op een kleine week tijd van Dana naar Petra te gaan als onderdeel van de Jordan Trail. Een woestijntrekking had ik nog nooit gedaan en in deze relatief koele periode moest dat dus wel lukken. Ondanks de relatief milde temperaturen leverde ik elke dag een persoonlijke strijd met het droge landklimaat van deze woestijn. Dag één was op dat vlak het gemakkelijkste aangezien het bijna één kilometer dalen was. Meteen werd ik bij het begin getrakteerd op de meest fantastische vergezichten en kon ik enkel met opengesperde mond vol bewondering kijken naar deze adembenemende beelden. Het rotsachtige pad naar beneden zorgde toch voor meer moeilijkheden dan ik aanvankelijk dacht en achteraf bleek dat dit de gemakkelijkste route van de gehele week was... Een ander magisch moment was de rustpauze bij een groene strook. Ik weet niet of je dit een oase kon noemen, maar het had er in ieder geval de allure van. 

Wat voor mij de zwaarste wandeldag is, moet ik niet lang nadenken. Dat was ongetwijfeld de tweede dag van deze Jordan Trail. De lokale gids liet de grindwegen links liggen en trok over de geitenpaadjes de bergen in. De bijna duizend meter omhoog over rotsen kunnen ongetwijfeld de vergelijking met de moeilijkere etappes op de GR20 aan. Maar voor mij was het vooral de moordende zon die me parten speelden. De prachtige rotsformaties verzachtten het leed enigszins. Dag drie was ook een relatief zware, maar dan vooral omwille van zijn lengte van ruim 18 kilometer en de strijd tegen de klok op het einde aangezien de avondzon niet lang op zich liet wachten. Toch was dit misschien wel de mooiste dag van de Jordan Trail met alweer enorm prachtige vergezichten over bergen en kloven. Het einde bevatte misschien wel de allermooiste momenten van de dag met het unieke landschap van rotsterrassen die me langzaam naar boven leidden. 

Na twee intense dagen was het nu tijd voor een makkie met als hoogtepunt een knappe kloof na 2,5 kilometer. De doorgang van deze kloof is slechts een tiental meter en wordt gescheiden door twee hoge rotswanden waardoor er bomen en planten kunnen groeien in dit gedeelte van de Jordaanse woestijn. Deze dag was ook opvallend groen en lokale bewoners proberen er groenten te telen met behulp van irrigatiekanalen en waterslangen. Het klinkt misschien als heiligschennis, maar na de twee vorige dagen ervoer ik deze dag misschien zelfs als een beetje gewoontjes omdat er geen aandachtstrekkers zijn op deze dag buiten de kloof. 

De vijfde en laatste dag stond in het teken aan het bezoek van Petra, maar dan wel langs de zogenaamde achterdeur. Via een voormalige karavaanroute ging het op de laatste dag langzaam omhoog om zo het pittoreske monestary te bereiken. Het was het enige gebouw uit Petra dat ik te zien kreeg op deze dag aangezien we via een weinig gekende route terug uit Petra trokken. Op dit stuk van de route woonden tot enkele tientallen jaren geleden nog Bedoeïenen die door de Jordaanse regering verdreven zijn uit deze grotwoningen. De volgende dag was het de beurt aan Petra zelf en hier kan ik erg kort over zijn: dat is simpelweg ongelofelijk! Tot dusver heb ik vier van de zeven nieuwe wereldwonderen gezien (Chichen Itza, Chinese Muur, Colosseum en dus Petra), maar Petra steekt echt wel met kop en schouders boven de rest uit!

Italië
Eén van mijn laatste exploten was de trekking van de Alta Via I in de Dolomieten, maar dat heb ik al uitgebreid besproken in een vorige blogpost. Wat kan ik nog vertellen wat ik niet eerder heb beschreven? Het is volgens mij één van de mooiste trekkings in Europa met een grote variëteit aan landschappen waar rotsformaties regelmatig worden afgewisseld met bossen, groene Alpenweides, blauwe bergmeertjes en steenvelden. Door de aanwezigheid van de vele refugio's - zeker in Zuid-Tirol - is het ook een gemoedelijke wandeling waar je ter tijd en stond kan genieten van wat eten of drank, terwijl het toch technisch uitdagend genoeg blijft voor de meer sportieve bergwandelaar. En voor de echte durfals zijn er ook de via ferrata's, maar dan moet je uiteraard wel de vereiste uitrusting bij hebben.

Conclusie
De wandelingen op Belgisch grondgebied hebben de ondertoon genomen in de eerste helft van 2022 en dat is niet erg verrassend als ik drie trekkings heb gedaan in drie totaal verschillende landen: Jordanië, Ierland en Italië. Bij zo'n overzicht dringt een vergelijking op en is het erg aanlokkelijk om te stellen dat A beter is dan B of omgekeerd. De drie landen hebben echter een compleet andere smoel zodat het per definitie moeilijk is om vergelijkingen te maken. Want hoe ga je in godsnaam het regenachtige, maar groene Ierland vergelijken met de droge, maar indrukwekkende woestijn van Jordanië? Als ik enkel kijk naar belevingswaarde zijn de drie trekkings aan elkaar gewaagd, mede omdat dit ook met andere factoren te maken heeft. 

In Jordanië sliep ik iedere dag onder een blote sterrenhemel zonder tent en genoot ik optimaal van het leven tussen de Bedoeïenen. Ierland bezocht ik met een vriendin en hier was het contact met de erg vriendelijke locals een erg groot pluspunt. De Alta Via I had misschien wel het hoogste wandelplezier, maar als solotrekker waren de avonden in de refugio's toch eerder een minpunt. Als ik dus alles bij elkaar neem, beschouw ik deze drie trekkings als evenwaardig aan elkaar. En dat is misschien wel het mooiste aan wandelen: door de enorme diversiteit leer je elke regio op zijn eigen manier waarderen.