- Deze trekking heb ik geboekt bij Travelbase en men heeft een aparte site waar je meer info vindt over de Jordan Trail en waar je deze trip uiteraard ook kan boeken.
- Qua budget moet je rekenen op ruim duizend euro, inclusief vluchten en maaltijden.
- Van Schiphol is er een rechtstreekse vlucht naar Amman, de hoofdstad van Jordanië. Oorspronkelijk was het de bedoeling om dit te doen met Transavia, maar in deze tijden van Covid ging dat niet door en werd er met Jordanian Airlines een waardig alternatief gevonden (wel een gemiste kans om de luchtvaartmaatschappij Air Jordan te dopen). Dat maakte de reis toch wel wat duurder.
- Overnachtingen gebeuren met de tent, maar gedurende heel mijn verblijf heb ik altijd met behulp van een matras (die daar beschikking wordt gesteld) onder een blote sterrenhemel geslapen. Als je dus enkele eurootjes wil besparen, kan je dat dus best doen op het gebied van het gehuurde materiaal dat je zelf kan meenemen (zoals bv. een tent).
- De eerste overnachting gebeurt in Dana in een - wel erg elementaire - guesthouse, terwijl de hotels in Wadi Musa en Amman wel over alle luxe beschikken.
- In Wadi Musa kan je na vijf dagen door de woestijn te hebben getrokken genieten van een lokale hammam om alle poriën open te zetten.
- Hoewel Jordanië een Islamitisch land is, kom je er als westerling niks te kort. Alcohol is in de toeristische steden zonder problemen te verkrijgen en zelfs op onze trekking konden we een biertje krijgen als we dit 's ochtends op tijd lieten weten. Goedkoop is het wel niet!
- Bij de luchthaven in Amman heb ik vijftig Dinar (ongeveer zeventig euro) 'uit de muur' gehaald via een ATM en daar ben ik een hele week mee toegekomen. In de steden kan je gemakkelijk met kaart betalen (zowel debet- als kredietkaart).
- Deze reis is in de eerste plaats een trekking door Jordanië, maar de helft van het plezier bestaat erin om 's avonds mee te eten met de Bedoeïenen en een weekje door te brengen/overnachten in de woestijn. De optie om mee te eten met de Bedoeïenen kost 150 euro, maar je moet al helemaal gek zijn om dit over te slaan aangezien dit integraal deel uitmaakt van de ervaring.
- Jordanië is een prachtig en relatief veilig land om zelf te verkennen. Je kan dus gemakkelijk voor of na de trekking zelf door Jordanië rijden om andere bezienswaardigheden te verkennen zoals de prachtige rotsformaties in Wadi Rum of om een beetje te dobberen in de Dode Zee.
De bus vertrekt naar Dana en naar verluidt is het landschap onderweg spectaculair. Niet dat we er veel van kunnen merken, want de nacht is al enkele uren geleden gevallen en enkel duisternis omhult het gezichtsveld. Om drie uur 's nachts arriveren we eindelijk in Dana en dat blijkt het perfecte ogenblik te zijn om nog eens snel iets te eten en een korte briefing te geven. Bij mij is het vechten om de ogen open te houden, maar al snel capituleer ik en zoek ik mijn bed op voor een welverdiende nachtrust. Het blijkt echter dat ik geen dekens heb en de hele nacht lig ik te bibberen en beven in bed met al m'n kleren aan. Gelukkig voor mij duurt de nacht niet lang... Uiteraard is het water bij de douche ook ijskoud en maak ik me op voor een lange dag na geen oog dicht te hebben gedaan. Afstand | 16,64 km |
Meters stijgend | 52 |
Meters dalend | 1010 |
Wandeltijd | 4u18 |
Die kilometers starten meteen met een letterlijk hoogtepunt. De eerste dag bestaat exclusief uit dalingen waarin het bijna één kilometer naar beneden gaat in een spectaculaire kloof. In Dana bevind ik me nog helemaal bovenaan en dan zijn de vergezichten over de kloof en het aanpalende landschap ronduit spectaculair. Bij elke bocht stopt de groep om uitgebreid foto's te nemen en Travelbase-gids Kees wordt er zichtbaar nerveus van omdat zo het tijdsschema in het honderd dreigt te lopen. Dat de Jordan Trail door een rotswoestijn loopt, wordt meteen duidelijk want paden zijn bezaaid met rotsen, keien, stenen en alle andere zaken die onder de definitie van een steen kunnen vallen. Het maakt het wandelen er niet gemakkelijker op en in het begin heb ik toch wel wat moeilijkheden om me aan te passen. Pas de dagen erna leer ik dat dit de gemakkelijkste etappe van de Jordan Trail was en eigenlijk een opwarmertje is van wat er nog gaat komen.
Dat deze sectie van de Jordan Trail het mooiste gedeelte wordt genoemd, is geen verrassing aangezien zich hier het Dana Biosphere Reserve bevindt. Dit natuurreservaat kent het meest gevarieerde (woestijnl)andschap in Jordanië ondanks de op het eerste gezicht monotone bruine tinten van deze omgeving. Een wat geduldiger oog ziet echter verschillende kleuren verschijnen die variëren van grijs tot rood en dat heeft te maken met verschillende geologische formaties zoals graniet, kalk- en zandsteen bij kliffen die door de wind gebeeldhouwd zijn in miljoenen jaren. En dat levert dus mooie plaatjes op. Ook de vegetatie is verrassend divers en ik ben zelfs stomverbaasd wanneer ik een kleine waterloop aantref en verschillende planten.
Het meest verrassende moment is echter bij het midden van de wandeling wanneer een soort van mini-oase de stopplek vormt. Een grote boom biedt wat schaduw en deze knaap wordt omringd door planten en af en toe een verloren bloem. Toch een beetje bizar om een dergelijke groene plek aan te treffen op zo'n droge locatie. De tweede helft van de wandeling kent minder wauw-momenten omdat de daling naar de kloof grotendeels is afgerond. Nu zijn het andere dingen die opvallen zoals de Bedoeïenen die in tenten leven in deze woestenij. Deze nomaden leven nog steeds als een rondtrekkend volk in deze woestijn, maar krijgen meer kans op een beter leven door het toenemende toerisme waar zij fungeren als gids. Afstand | 11,79 km |
Meters stijgend | 966 |
Meters dalend | 203 |
Wandeltijd | 4u16 |
Nochtans begint de dag erg gemoedelijk wanneer we het kamp verlaten en gids Ghassab ons loodst door de vlaktes van Feynan. Duizenden jaren geleden was dit een druk en gewild gebied door de aanwezigheid van kopermijnen die toen erg belangrijk waren. Daarnaast zijn er hier ook tombes te vinden waarin vroeger mensen begraven werden. Het is een onverwacht stukje cultuur op deze trail. De vlakte ziet er trouwens imponerend uit en is weer een ander landschap dan de kloof van de dag voordien. Waar het gisteren duizend meter naar beneden ging, gaat het nu duizend meter omhoog. De officiële Jordan Trail volgt een grindweg, maar Ghassab vindt dat nogal saai en stippelt zijn eigen route uit. Die brengt ons via met keien bezaaide geitenpaadjes naar de bergen waar hellingspercentages soms aanzienlijk kunnen zijn.
Voor mij wordt het een strijd met mezelf, want de moeilijk begaanbare paadjes in combinatie met de hitte en het weinige water maken van deze dag eerder een overlevingstocht dan een leuke bergwandeling. Het zweet druipt bijna letterlijk met liters van m'n voorhoofd en door de zoutvorming in m'n ogen kan ik amper de ogen openhouden. Een camelbag is toch echt wel een must op deze trekking. De vele rotsen maken het stappen ook een stuk moeilijker en met name de grote exemplaren durven je tredzekerheid wel eens testen. Bij één van die testen faal ik echter en val ik pardoes op m'n rug. Een zachte landing echter, want mijn rugzak breekt de val en buiten enkel een gekrenkte eer, is er geen schade te noteren. Het droge landklimaat van Jordanië laat zich hier graag zien, want het gevarieerde landschap van gisteren heeft plaatsgemaakt voor een rotsachtig gebergte met een monotone zandkleur als voornaamste gezel.
Naar het einde toe van deze korte dagwandeling (bijna twaalf kilometer) wordt die een beetje gevarieerder met een kleine kloof dat één van de spaarzame plaatsen is waar er nog wat schaduw te vinden valt. Helemaal op het einde is er nog een onverwachte groene vlakte die me naar een grindpad brengt waar enkele jeeps op ons wachten om ons te brengen naar het basiskamp van de tweede dag. Voor het zover is, wacht er nog een strook die steil omhoog gaat en wat avontuurlijker is om te stappen. Dat is niet naar de zin van Shaggy, de tweede pakezel, als die plots de steenezel begint uit te hangen. Het kost vier personen twintig minuten om Shaggy over een bepaalde rots te krijgen waar een gapende engte schrikbarend toekijkt, voor mens en vooral dier. Met vereende krachten geraakt ook Shaggy uiteindelijk boven en zit de dag erop. Afstand | 18,16 km |
Meters stijgend | 844 |
Meters dalend | 816 |
Wandeltijd | 5u28 |
De beurtrol wordt weer opgenomen bij het krieken van de dag en het is de andere groep die als eerste mag vertrekken. In de praktijk betekent dit dat wij ruim een uur later dan hen starten, want elke groep wordt met een jeep naar een ander vertrekpunt gebracht. Dat duurt dus een half uurtje om er te geraken en een half uurtje om terug te komen. Zelfs minder wiskundige adepten realiseren dat dit een uur in beslag neemt. Dat half uurtje op de laadbak van een jeep voelt trouwens aan als een halve martelgang want we zitten bij elkaar geprangd als sardienen in een blik en hoe mooi Jordanië ook is, de grindwegen zitten vol met gaten die enthousiast worden opgepikt door de jeep. Met stramme spieren stap ik uit het voertuig en gelukkig is er een rustige opwarmer om de spieren terug te masseren.
Na nog geen uurtje wandelen, is het tijd voor een eerste rustpauze want een sublieme stopplaats verschijnt in het blikveld. Een rots vormt een prachtige boog en biedt eveneens een mooi panorama over de omgeving. Voor mij is het ook even angstzweet uitzweten wanneer ik plots besef wanneer m'n petje met de noorderzon is verdwenen. En in de woestijn wil je toch echt wel een hoofddeksel dragen wil je geen gefrituurd brein oplopen... Gelukkig krijg ik van gids Kees nog een hattah, zeg maar het plaatselijke hoofddeksel, om me te beschermen tegen de zon.
We weten namelijk niet hoe lang deze etappe duurt en bij sommige van de wandelgenoten lijken de psychologische grenzen bereikt te zijn na de zware etappe van gisteren. Het vlakke stuk na de steile stijging is meer dan welgekomen, maar is soms wat eentonig waardoor het traject wat langer lijkt aan te voelen dan dat het in werkelijkheid is. Het voordeel is wel dat het tempo wel wat hoger ligt waardoor de tijdsdruk een beetje afneemt. Er wordt minder gepauzeerd en als dat al gebeurt, is dat voor spontane momenten zoals bij een plek waar we een aantal dromedarissen tegenkomen. Het is een kudde met een paar jongen en dan is voorzichtigheid toch wel geboden.
Het beste is echter voor het laatste gehouden want bij de laatste drie kilometer word ik getrakteerd op - wat mij betreft - het mooiste stuk van de Jordan Trail. Fraaie rotsterrassen zijn getooid in witte kleuren en diverse grijstinten en staan in schril contrast met de zanderige kleur die de rest van deze trail domineert. Op deze terrassen groeien er ook struiken en ander groen waardoor dit stuk van de trail ook wat gevarieerder is. Deze granieten rotsen hebben ook een beduidend ander karakter dan de rotsen van zand- en kalksteen die ik anders op mijn pad tegenkom en dat zorgt soms voor rotsen die door het leven kunnen gaan als beeldhouwwerken. Het nadeel is dat om zeven uur 's avonds de zon ondergaat en de klok is al zes uur gepasseerd. Veel tijd om te genieten, is er hier niet en dat is misschien wel het meest jammere moment van de gehele trail. Afstand | 12,73 km |
Meters stijgend | 348 |
Meters dalend | 627 |
Wandeltijd | 3u56 |
Net zoals gisteren begint de dag gemoedelijk met een gemakkelijke afdaling en kijken we uit op een groene vallei. Hoewel dit gedeelte van de rotswoestijn er nog altijd vrij bruin uitziet, zijn er overal irrigatiekanalen gegraven en grote, rubberen waterslangen zorgen voor de toevoer van de waterstofdioxiden. Het resultaat is weliswaar geen eclatant succes, want erg groen ziet deze omgeving er nog niet uit. Hier bevinden we ons ook niet ver van de bewoonde wereld, want wat later kruisen we voor de eerste - en eveneens laatste - keer een autoweg. We zien hier ook enkele faciliteiten die dienen ter ondersteuning van de landbouwactiviteiten hier. Toch blijft het hier erg verlaten en nooit heb ik de indruk dat ik me vlakbij een dorp of stad bevind. Daarvoor is de natuur ook iets te prominent aanwezig, getuige een fantastische kloof na 2,5 kilometer.
Deze kloof is ongetwijfeld het hoogtepunt van de dag en tref ik dus al na een half uur wandelen aan. De kloof is niet erg groot, maar valt integendeel op door de nauwe doorgang met rotswanden die wellicht zo'n honderd meter hoog reiken. Deze schaduwrijke plek is een goede voedingsbodem voor een - naar woestijnnormen - grote boom en ettelijke struiken. Wat me het meest is bijgebleven, is hoe koel het in deze kloof is. In vergelijking met de hitte in de open zon spreken we toch gemakkelijk over een temperatuurverschil van meer dan vijf graden. Wanneer ik na twintig minuten terug uit de kloof kom, is het toch wel even wennen om terug in de blakende zon te lopen.
Het venijn zit 'm echter in de staart, want de laatste afdaling van de dag gaat stijl naar beneden. Sowieso is de hellingsgraad al een factor waarmee je rekening moet houden, maar de bodem bestaat eveneens uit talloze kiezelsteentjes en dan is een uitschuiver snel gemaakt. Het is dus een kwestie om het beste pad te zoeken en al zigzaggend naar beneden te gaan op een rustig tempo. Iedereen geraakt zonder kleerscheuren naar beneden en iedereen staart met open mond naar de kampplaats van vandaag. Het kamp bevindt zich namelijk tussen twee spectaculaire rotsplateaus en voor iedereen is het een plezier om 's avonds deze plateaus opnieuw te verkennen. De wandeling van vandaag is misschien niet spectaculair, maar de kampplaats is dat des te meer. Afstand | 11,28 km |
Meters stijgend | 498 |
Meters dalend | 393 |
Wandeltijd | 4u01 |
De achterpoort wordt trouwens goed bewaakt en je hebt een Jordan Pass nodig om er binnen te geraken. Aangezien ik deze wandelreis boekte met Travelbase moet ik me echter weinig zorgen maken om de administratieve rompslomp. Wanneer je besluit om deze route op eigen houtje te doen, kan je wel beter op voorhand over een eigen Jordan Pass beschikken, want anders kom je er niet in. Je kan het ook enkel bij het bezoekerscentrum zelf kopen en dus niet op deze startlocatie. Deze route is eigenlijk een oude karavaanroute die eeuwenlang werd gebruikt door handelaars om naar Petra af te zakken. Hoewel de beklimming langs deze route een stuk gemakkelijker is dan langs de hoofdingang, blijft het traject geaccidenteerd en gaat het soms abrupt naar boven en beneden.
Op ongeveer het midden van het traject bevindt zich het Monastery en dat is onze voornaamste bezienswaardigheid van vandaag. In de verte zie ik dit uit rotsen gehouwen gebouw al staan, maar ben ik niet meteen onder de indruk. Dat heeft wellicht met de architectuur te maken, want verwend nest als ik ben, kan ik de vrij eenvoudige architectuur maar matig waarderen. Het is niet zo dat dit gebouw teleurstellend is, maar het rechtlijnige ontwerp strookt niet onmiddellijk met mijn verwachtingspatroon. Dat neemt echter niet weg dat ik de Monastery veelvuldig fotografeer. Een snelle geschiedenisles van gids Ghassab leert dat de vroegere bewoners van Petra betere technici dan architecten waren en dus bewust de gebouwen relatief eenvoudig maakten qua ontwerp.
Na een rustpauze bij een drankstandje gidst Ghassab ons uit Petra langs enkele grotten die tot enkele decennia geleden nog werden bewoond door Bedoeïenen. Meer nog, Ghassab is zelfs hier geboren, maar sinds de jaren zeven en tachtig heeft de Jordaanse regering de Bedoeïenen verjaagd om het toerisme in Petra te stimuleren. Dat is dan goed gelukt want met meer dan één miljoen bezoekers per jaar is Petra één van de meest bezochte plaatsen in het Midden-Oosten. De tocht uit Petra verloopt in eerste instantie nog onverwacht mooi wanneer ik door een kleine kloof loop die eveneens veel groen kent. Door de smalle doorgang is er veel schaduw waar moeder natuur optimaal van profiteert.
Het bezoekerscentrum is de startplaats voor deze verkenning en dan is het nog wel even stappen naar de echte ingang van Petra. Dat is de Treasury en de tocht ernaartoe is voor iedere persoon ongetwijfeld een gedenkwaardig moment. De Al Siq-kloof is namelijk een voorproefje voor wat er gaat komen en het is één van die memorabele momenten wanneer je de Treasury ziet piepen wanneer je het einde van de kloof nadert. De Treasury is samen met de Monastery het grootste en best bewaarde gebouw van Petra en verdient een lange pauze om het in alle rust te bekijken. Ook hier geldt dat de architectuur vrij eenvoudig is, maar het is wel een fantastisch zicht om te zien hoe zo'n gebouw uit enorme rotsen is gehouwen.
Hoe mooi deze gebouwen ook van buiten zijn, in zo'n gebouw stappen is een totaal andere ervaring. Dan valt het me namelijk op hoe kil zo'n ruimte is en ook de akoestiek is bijzonder te noemen. Het meest opvallende feit is misschien wel het zwartgeblakerde plafond van deze gebouwen. Vroeger werd er namelijk regelmatig een vuurtje gemaakt binnenin om te koken en schoorstenen waren toen nog niet onderdeel van het architectuurplaatje. De rook trok zo dus naar boven en dat verklaart de zwarte kleur van veel plafonds. Om Petra van water te voorzien zijn er overal kleinere en grotere kanalen vervaardigd en ook in het midden van Petra bevindt er zich een groot kanaal dat zorgde voor de watertoevoer. Hoe verder we Petra intrekken, hoe kleiner de toeristenmassa wordt.
De rotsen worden hier ook verlaten en er wordt plaats gemaakt voor gebouwen die volledig op zichzelf staan. Het meest imposante exemplaar is een Griekse tempel, maar veel blijft er niet van over. Maar zelfs de ruïne geeft al een vrij goede indruk hoe zo'n tempel er destijds heeft moeten uitzien. Ook een kerk met prachtige mozaïeken is een lust voor het oog. De groep is inmiddels uitgedund en dat is voor mij het teken om er even op uit te trekken op eigen houtje. Mijn aandacht gaat voornamelijk naar de grotten die naar verluidt vroeger werden gebruikt om de doden te bewaren. Volgens historici zou Petra vroeger namelijk één gigantische dodenstad zijn geweest, al zijn niet lang alle historici daar het roerend over eens. 








































