Cultuur opsnuiven in Wenen

Mijn IJslands reisavontuur ligt amper één maand achter de rug en ik ben terug in vakantiestemming. Deze keer omdat ik een citytrip maak naar Wenen. Deze historische stad is niet alleen de hedendaagse hoofdstad van Oostenrijk, maar was ook de plek waar de Habsburgers eeuwenlang het Heilige Roomse Rijk bestuurden. De Habsburgers zijn er niet meer, maar de grandeur van weleer wel. Talrijke paleizen, tuinen en musea maken van Wenen een ideale locatie voor een citytrip. 

Donderdag 14 oktober

Sinds dit jaar is het ook mogelijk om met een nachttrein van Brussel naar Wenen te reizen en dit is een budgetvriendelijk alternatief voor het vliegtuig. Ik heb mijn tickets ruim op voorhand besteld en voor het erg schappelijke bedrag van honderd euro doe ik een retourtje Brussel-Wenen. Het enige nadeel is dat het pendelen met de trein vrij tijdrovend is met een geplande reistijd van ongeveer 13,5 uur. Door allerlei vertragingen komen er bij mij nog eens een erg riante 2,5 uur bij wat maakt dat ik pas rond de middag arriveer in de Oostenrijkse hoofdstad. In mijn hoofd spookt al de gedachte dat ik deze dag maar half kan invullen, maar die vrees blijkt achteraf ongegrond te zijn. 

Door de wat latere aankomsttijd kan ik wel al inchecken in het pension waar ik verblijf en het duurt slechts twee minuten om mijn bagage in mijn kamer te gooien vooraleer ik terug op weg ben om voor een eerste keer de stad te verkennen. Die tocht brengt mij geruisloos naar de Stephansdom aangezien dit zowel letterlijk als figuurlijk het middelpunt is van Wenen. De eerste bestemming van de dag is echter het beroemde Staatsoper waar ik een ticket koop voor een rondleiding. Die begint ietwat vreemd omdat een volledige groep wordt weggestuurd omdat er gasten worden ontvangen in de ceremoniezaal. Een beetje bizar allemaal, maar de gids doet alle moeite van de wereld om de rondleiding interessant te maken en pakt uit met de leukste verhalen om de teleurgestelde toeristen gelukkig te stemmen. Ik kan enkel voor mezelf spreken, maar wat mij betreft, is dat zeker gelukt. 

Na dit bezoekje keer ik terug naar de Stephansdom. De kathedraal is een indrukwekkend gebouw, maar ook binnenin is deze kathedraal imponerend te noemen. Elke nis in een kapel is wel vergezeld met een kunstwerk en de architectuur in het geheel is een toonbeeld van vakmanschap waar ik enkel met bewondering naar kan kijken. Het is de enige kerk die ik op deze citytrip bezoek, maar wel een
voltreffer. Gewapend met een gids van Capitool trek ik daarna door de steegjes van het oude Wenen. De look en feel van de oude stad is totaal niet te vergelijken met de klinisch aanvoelende winkelstraat die de omgeving van Stephansdom domineert. Ook het Mozarthaus bevindt zich hier, maar op dit late uur besluit ik om me enkel te concentreren op een rondwandeling door dit stadsgedeelte. 

's Avonds maak ik nog een luswandeling door de Ringstrasse. Dit is een aaneenschakeling van verscheidene ringwegen waar de meest bekende bouwwerken van Wenen staan zoals het Staatsoper en Volksoper, maar ook verscheidene paleizen en musea zijn hier terug te vinden. 's Avonds is het zicht op deze gebouwen echter wat minder. Normaal gezien kan je hiervoor een tram nemen die de gele lijn bedient, maar in tijden van Covid schittert die echter in afwezigheid. Dan maar de benenwagen nemen!  

Vrijdag 15 oktober

Deze dag staat in het teken van Hofburg, het complex dat eeuwenlang eigendom was van de Habsburgers. Eerst dacht ik dat het ging om een groots paleis zoals bij Versailles, maar eigenlijk is Hofburg een verzameling van tientallen paleizen en ettelijke tuinen die één groot geheel vormen. Doel nummer één is het bezoeken van de Keizerlijke Appartementen, maar een speurtocht op Google Maps werpt geen vruchten af. Het brengt me geheel toevallig wel bij de Schatkamer en dat is - voor zover ik weet - het enige gebouw dat vanaf negen uur 's ochtends opent. Dan heb ik maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om hier binnen te stappen en dat beklaag ik me geen seconde. Dit museum herbergt inderdaad een schat aan voorwerpen. Dingen zoals kronen en wandtapijten, maar ook meer ongewone zaken zoals klokken en kandelaars. Door het vroege uur was hier bijna niemand te zien en dan is het heerlijk om je tijd te nemen om alles rustig te bekijken. 

Na wat opzoekwerk kom ik uiteindelijk tot de conclusie dat de Keizerlijke Appartementen - net zoals de zilvercollectie - deel uitmaken van het Sissi-museum en dit is ongetwijfeld de meest bezochte bezienswaardigheid van Wenen. Vooral in de nauwe gangen van het tentoongestelde zilveren bestek is het erg voorzichtig bewegen. Dat is de reden waarom ik er vrij snel doorga, maar ook omdat messen en vorken me niet echt interesseren, ook al zijn ze van zilver. Dan is het de beurt voor Sissi - volledige naam Elisabeth - die beroemd geworden is in de gelijknamige films in de jaren vijftig waarin Romi Schneider een glansrol vertolkte. Als een 19de eeuwse Lady Di staat ze nu bekend als een tragisch figuur. In Hofburg staan enkele kamers in het teken van Sissi zoals enkele portretten, haar persoonlijke ontvangstruimte tot zelfs haar eigen badkamer. Daarna zijn er de twaalf Keizerlijke Appartementen, de échte reden voor dit bezoek. Pracht en praal zijn hier omgetoverd tot een alledaags begrip, maar toch vond ik het eerlijk gezegd een beetje tegenvallen. 

Het mest indrukwekkende bezoek van de dag is gereserveerd voor de Staatskamer van de nationale bibliotheek. Blikvanger is het plafond dat een fantastische collectie van fresco's bevat dat de Sixtijnse Kapel naar de kroon steekt. Er is een interactieve kaart die uitgebreid uitlegt wat er op deze fresco's te zien zijn en dat draagt toch voor een groot stuk bij tot de beleving van deze kamer. De rest van de architectuur is - zoals te verwachten - even imposant, met vooral de gigantische boekenkasten als opvallend decorstuk.     

De namiddag wordt grotendeels opgefleurd met een drie uur durend bezoek aan het Kunsthistorisch Museum dat over een gigantische collectie schilderijen van Vlaamse en Nederlandse meesters beschikt. Vooral de kamer met enkele van Breugels bekendste werken is een klein herkenningsfeestje voor de gemiddelde Vlaming. Schilderijen zoals de Toren van Babel en Kinderspelen zijn wereldberoemd in Vlaanderen. Ook de collectie van Italiaanse en Franse meesters is groots in elke betekenis van het woord, maar hier ging ik toch sneller door. Er is ook een collectie van Grieks-Romeinse en Egyptische kunst, maar dat vond ik eerder een kleine tegenvaller. Dit heb ik al beter gezien zoals bijvoorbeeld in het Berlijnse Pergamonmuseum. Toch is de totaalervaring van dit museum één van de hoogtepunten in mijn bezoek aan Wenen. 

Zaterdag 16 oktober

De derde dag in Wenen is opnieuw ééntje die volgepropt is met diverse bezoeken. Waar de dag ervoor Hofburg gasteer heer was, is dat deze keer Schönbrunn. Dit is het zomerpaleis van de Habsburgers dat werd gebouwd nadat Lodewijk XIV ook zijn eigen zomerpaleis had. En wanneer de ene imperealistische machtsdespoot een nieuw speeltje heeft, mag de andere uiteraard niet achterblijven. Schönbrunn is amper een paar kilometers van Hofburg verwijderd en met de metro ben ik er in een handomdraai. Weliswaar iets te vroeg aangezien het paleis pas om tien uur opent. Dan maar even rondlopen in de gigantische tuinen waar ook 's werelds eerste dierentuin is gehuisvest. Dat is echter een bezoekje voor in de namiddag en eerst wacht er het paleis. Nog meer dan de Keizerlijke Appartementen van Hofburg is dit de ultieme grandeur van de Habsburgers. De luxe is soms zo overweldigend dat het bombastisch wordt. Maar mooi blijft het altijd met een bijzondere vermelding voor de balzaal die wellicht veel tekenfilms van Dinsey heeft geïnspireerd. 

Ik slenter door de tuinen van Schönbrunn wanneer ik Palmhaus op mijn weg tref. Dit is een overmaatse serre waarin exotische planten staan zoals - je raadt het nooit - palmbomen. Erg groot is het wel niet, maar ik kan me er toch een half uurtje mee amuseren. Het gebouw bestaat uit drie delen en vooral de verwarmde ruimte met de (sub)tropische bomen is leuk om te bezichtigen. Daarna is het dus de beurt aan de dierentuin die er zich net recht tegenover bevindt. De dierentuin bevat een grote collectie van dieren, waaronder ook panda's en oerang-oetans. Toch levert het me gemengde gevoelens op, zeker wanneer ik één van de oerang-oetans zie met een intrieste, oneindige blik die verraadt dat hij bijzonder ongelukkig is hier. Dat dit niet het hoogtepunt van de dag is, moge wel duidelijk zijn. 

De rest van de namiddag gebruik ik om de gigantische tuinen van Schönbrunn te verkennen. Het meest opvallende bouwwerk uit deze tuin is de Gloriette, een bouwwerk dat op een zestig meter hoge heuvel is gebouwd en uitkijkt over het paleis en de diverse fonteinen in de buurt. De Habsburgers blijken ook niet vreemd te zijn van een stukje kitsch, want in de tuinen is er ook een nagemaakte Romeinse ruïne te vinden. Waarom een echte opgraven als je er gemakkelijker ééntje kan laten namaken? Ook een metershoge obelisk bevestigt de megalomane trekjes van de keizerlijke familie. 

Het avondluik levert een blitzbezoek op aan Prater. Deze wijk is beroemd omwille van het gigantische reuzenrad dat er staat. Daarnaast zijn er ook tal van andere kermisattracties zoals botsauto's, een spookhuis en paardenmolen. De meer bloedstollende attracties staan er ook en op deze zaterdagavond zijn deze attracties het populairst bij het talrijk opgekomen publiek. Zelf beperk ik me tot foto's nemen van voornamelijk het reuzenrad. De prachtige lichten van het Wienerrad leveren dankbare plaatjes op. Buiten foto's nemen, doe ik eigenlijk niet gek veel en na ruim een uur maak ik rechtsomkeert om terug te stappen naar mijn hotel. 

Zondag 17 oktober

In mijn laatste dag in Wenen doe ik het wat kalmer aan en slaap ik deze keer wat langer uit. Dat merk ik onmiddellijk aan de ontbijtkamer want wanneer ik op een wat later uur arriveer is de ontbijtkamer al goed bezet. Gelukkig is er nog een plaatsje vrij en kan ik op mijn gemak ontbijten. Om tien uur 's ochtends heb ik een gratis stadswandeling geboekt, maar de gids maakt ter plekke meteen duidelijk dat er zoiets niet bestaat als gratis. Hij verwacht een fooi van minstens tien euro en herhaalt dat later met veel plezier opnieuw. De stadswandeling zelf is een lichte teleurstelling omdat het slechts anderhalf uur doet - en niet de beloofde 2,5 uur - en enkel langs Hofburg en Stephansdom gaat. De namiddag is maagdelijk wit en uiteindelijk is het nog een moeilijke keuze om te beslissen wat ik ga doen. 

De stadswandeling heeft me echter geïnspireerd om het Albertina-museum te bezoeken aangezien dit ook de startplek is van de stadswandeling. In tegenstelling tot het Kunsthistorisches Museum bevat het Albertina-museum diverse stijlen van kunst. Op het gelijkvloers loopt er een expo van foto's over het leven in de VS van de jaren zestig en zeventig. Als zelfuitgeroepen amateurfotograaf kan ik dit wel appreciëren, al stoor ik me soms aan het hoge snapshotgehalte van sommige foto's. Interessant als documentairestijl, maar ik kan het moeilijk kunst noemen. Er loopt ook een tentoonstelling van Modigliani die verrassend interessant is. Het museum bevat ook enkele opulente kamers zoals de Keizerlijke Appartementen, maar na Hofburg en Schönbrunn ben ik hier vrij snel doorgelopen. Het museum bevat ook veel schilderijen van Picasso, maar de abstracte werken van de Spaanse grootmeester kunnen maar matig op mijn enthousiasme rekenen. Het einde van dit museumbezoek betekent meteen ook het einde van mijn trip aan Wenen. 

's Avonds ga ik terug naar het hotel om nog even uit te rusten en alles in te pakken. Het hoofdstation van Wenen bevindt zich op drie kwartier stappen van het centrum en dit zijn zowel letterlijk als figuurlijk mijn laatste stappen in Wenen. Onderweg kom ik de paleizen van Belvedere tegen. Ook een kandidaat om bezocht te worden, maar na Hofburg en Schönbrunn had ik wel genoeg keizerlijke patserigheid gezien. De nachttrein vertrekt stipt om tijd en komt zelfs vroeger dan verwacht aan in Brussel de volgende ochtend. Een 13,5 uur uur durende treinrit zonder vertraging... het kan dus!

Aanrader

Ik moet zeggen dat mijn citrytrip naar Wenen bijzonder goed is meegevallen. Het weer heeft wel een handje geholpen want de zon was elke dag van de partij en pakte eveneens uit met een stralende hemel. Dat is wel een prachtig decor om in zo'n prachtige stad als Wenen te vertoeven. De paleizencomplexen van Hofburg en Schönbrunn zijn de rode draad van mijn citytrip geweest en met goede reden! Er is ontzettend veel te zien en te doen hier. De aanwezige musea moeten nauwelijks onderdoen en met name het Kunsthistorisches Museum ben je als Vlaming verplicht om te bezoeken omwille van de uitgebreide collectie schilderijen van Vlaamse meesters. 

Het enige nadeel van Wenen is dat het niet echt een bruisende stad is en het voornamelijk moet hebben van zijn verleden. Niet dat het onmogelijk is om de losbol uit te hangen in de Oostenrijkse hoofdstad, maar voor entertainment is het soms toch goed zoeken. Maar om cultuur op te snuiven kan je geen betere plek bedenken! 

Reisverslag IJsland deel drie: een waardig einde van de Laugevegur

Donderdag 26 augustus

De Laugevegur is weliswaar een langeafstandswandeling, maar wel een vrij korte. Afhankelijk hoe je wandelt, telt de Laugavegur 55 tot 60 kilometer en wordt deze trekking in vier dagen afgehaspeld. Ongeduldige wandelaars kunnen dit in drie of zelfs twee dagen doen, maar dan loop je wel het risico om veel natuurschoon mis te lopen door het gebrek aan tijd en het zwaardere tempo. Bij de variant van vier dagen heb ik hier geen last van en de vierde dag is een mooie afsluiter van deze hete bronnenroute (wat Laugavegur eigenlijk betekent in het Nederlands). 

Het moeilijkste stuk van de gehele trekking bevindt zich bij het begin van de vierde etappe bij een afdaling, of dat is althans mijn mening. De vele rotsen maken het moeilijk om te wandelen en bovendien is het lastig stappen in het mulle vulkaanzand. Tel daarbij de soms steile dalingspercentages en je hebt een recept om een uitschuiver te maken. Dat is gelukkig voor mij niet gebeurd, maar hier is wel even opletten. Als beloning voor het betere ploeterwerk door het zand is er een prachtige brug over de Markarfljótsgljúfur-rivier in de gelijknamige kloof. Het is de enige blikvanger op de eerste helft van deze wandeling richting Þórsmörk. 

De volgende kilometers kenmerken zich door hetzelfde landschap als de dag ervoor met lavavelden waar een gapende leegte het landschap bepaalt. Een dichte mist maakt zich meester van het terrein en ik wandel op mijn eigen tempo zodat ik op een gegeven moment helemaal alleen wandel. In de dichte mist heeft dat wel een mystiek tintje, maar bestaat er ook het gevaar om verloren te lopen. De paden zijn weliswaar goed gemarkeerd met paaltjes die je om de vijftig à honderd meter terugvindt, maar in deze mist is zo ver kijken bijna onmogelijk. Veel foto's kan ik bijgevolg ook niet maken aangezien er bijna niets te zien is. 

Plots hoor ik in de dichte mist een schaap mekkeren en dat verbaast me toch wel hard aangezien op deze lavavlaktes bijna niks groeit. Maar de viervoeter kondigt eigenlijk de komst aan van een groener stukje IJsland want bos en gras beginnen tekenen van leven te tonen. Eerst wacht er nog wel de laatste rivieroversteek van de trekking en dat is nog de meest uitdagende van het hele lot geworden. Er staat namelijk een vrij sterke stroming en de rivier is bovendien vrij breed. Met kleine stappen en wat evenwichtsoefeningen lukt het me om de laatste oversteek te overwinnen. 

Richting Þórsmörk groeit er een bescheiden bos, maar het groene karakter van deze streek is zeker welgekomen na het overwegend kale lavalandschap van de afgelopen anderhalve dag. Wel is het even zoeken naar de juiste route, want de opgegeven route die de gidsen bij het begin van de dag hadden uitgelegd, is bij nader inzien toch niet zo duidelijk. Ik heb echter de route op Wikiloc gedownload en die brengt raad. De app geeft aan naar welke richting ik moet stappen. Ik sluit me aan bij een ander groepje en via de F-weg is het even klimmen om uiteindelijk door een bos bij de camping te geraken na zo'n zestien kilometer wandelen. 

Na de pakjes adventure food is het tijd voor haute cuisine in de vorm van een veel te dure hamburger, maar fast food heeft nooit zo goed gesmaakt als nu. Het is duidelijk dat dit de eindhalte is van de Laugavegur want in vergelijking met de andere campsites is het hier wel erg toeristisch. Eén voordeel heeft het wel: faciliteiten zijn hier genoeg en de verkwikkende warme douche is een waar genot. Aangezien dit de eindhalte is van de Laugavegur staat er ook geen avondwandeling meer op het programma. Een extra lange namiddag en avond dus voor mij die ik al lezend doorbreng.  

   

Vrijdag 27 augustus

De trekking mag dan wel afgesloten zijn, dat betekent niet dat er geen avontuurlijk tintje meer plakt aan deze reis. Want het verlaten van Þórsmörk mag je best wel een klein avontuur noemen. Þórsmörk is namelijk omgeven door verscheidene rivieren die allemaal moeten overgestoken worden. Het waterpeil is de voorbije dagen aanzienlijk gestegen en de voorziene bus heeft rechtsomkeert gemaakt. Met een aangepaste bus die beschikt over extra hoge wielen is het van rivier naar rivier crossen. Op een bepaald moment begint de bus zelfs te drijven en dat is toch wel een spannend, maar eveneens akelig gevoel. De oversteek verloopt echter zonder problemen en bij een parking staat de oorspronkelijke bus te wachten. Die bus brengt ons naar Seljalandsfoss, één van de mooiere watervallen in IJsland. 

Deze waterval is uniek omdat je achter het water kan plaatsnemen. Achter de waterval bevindt zich namelijk een halfopen grot waar je het watergordijn rustig kan bekijken. Met zijn zestig meter is dit niet de hoogste waterval van IJsland, maar daarom niet minder spectaculair. Vlakbij is er ook het kleine broertje Gljúfrabúi. Deze waterval bevindt zich in een natuurlijke nis en is gemakkelijk te missen. Je moet namelijk langs een slecht begaanbaar rotspad om bij deze waterval te komen. Leuk om even te zien, maar het is wel duidelijk dat de Seljalandsfoss de echte ster is van deze plek. 

De echt laatste wandeling van de week gaat naar de top van de Fagradalsfjall-vulkaan. Deze vulkaan is sinds maart van dit jaar opnieuw actief en daarom een must-see. De weg naar de vulkaan is duidelijk aangegeven met bordjes en recente lavavelden maken inderdaad duidelijk dat deze vulkaan nog actief is. In drie klimmen begeef ik me naar de top van een aanpalende berg. Zelf een kijkje nemen in de buurt van de caldera is veel te gevaarlijk, maar dit is ook een mooi alternatief. Wanneer ik de vulkaan bewonder is die helaas niet actief en moet ik het doen met het prachtige landschap wat beslist ook geen straf is. 

De weg terug vergt wat zoekwerk, want er zijn namelijk twee parkings en dan loop je liever niet verkeerd. De Wikiloc-app brengt redding, maar dan nog blijkt achteraf dat ik een stukje verkeerd ben gegaan. Achteraf blijkt ook dat ik best wat langer gebleven ben, want een groepje na mij kan trots vertellen dat het de vulkaan lava zag uitspuwen. Jammer, maar c'est la vie! De bus brengt ons terug naar Reykjavik Campsite waar het zeven dagen geleden allemaal begonnen is. Het kampeermateriaal geef ik terug af en helaas moet ik passen voor het afscheidsfeestje. Ik moet namelijk naar Iceland Air Hotel Natura waar ik aansluit bij een groep van Koning Aap voor het tweede deel van mijn reis door IJsland.      

Reisverslag IJsland deel twee: de indrukwekkendste panorama's die ik ooit zag

Dinsdag 24 augustus

De eerste etappe van Landmannalaugar naar Hrafntinnusker vind ik persoonlijk de beste van de gehele Laugavegur-trekking, maar de mooiste is ongetwijfeld etappe twee van Hrafntinnusker naar Álftavatn omwille van de adembenemende uitzichten onderweg. Als je ergens spectaculaire foto's tegenkomt van de Laugavegur, is de kans reëel dat het een foto is die genomen is op deze etappe. En met goede reden: de panorama's die je hier ziet, zijn misschien wel van de mooiste die je op deze aardebol kan terugvinden! 

Het eerste wapenfeit van de dag is de tent terug afbreken en inpakken. De nacht ervoor was het met een bang hartje afwachten hoe hard de wind zou waaien, want Hrafntinnusker bevindt zich op een bergtop waar de wind wel eens stevig durft te waaien. Daarom zijn er stenen cirkels gebouwd waarin tenten kunnen geplaatst worden zodat ze niet te veel hinder ondervinden van de wind. Gelukkig blijft windkracht tien uit en staat de tent er nog wanneer ik wakker word. Dat telt toch ook al als een kleine overwinning! 

De eerste zes kilometer van deze wandeling is lichtjes geaccidenteerd met enkele stukken waar het plots naar omlaag en omhoog gaat. Dat ondervindt een avontuurlijk aangelegd groepje van mountainbikers die gepakt en gezakt met hun fatbike dezelfde route doen als wij. Zij liever dan ik, want dit ziet er toch wel vrij zwaar uit... Gelukkig voor hen zijn de volgende kilometers over het algemeen relatief plat. De ryholietbergen zijn hier gastheer en soms is het een indrukwekkend zicht om deze horde wandelaars van paaltje naar paaltje te zien lopen met op de achtergrond de imponerende bergen. Daar zitten ook af en toe wat ijsvelden bij, maar dit zijn slechts kleine strookjes. De kleine klimpartijtjes naar boven kunnen soms wel heftig zijn zoals een Amerikaans koppel aan den lijve ondervindt. Het aantal meters omhoog valt goed mee in tegenstelling tot het hellingspercentage. Met wandelstokken is het soms al een uitdaging en wanneer je die niet hebt, is dat nog een veel groter euvel. 

Het blijkt vandaag een Amerikaans feestje te zijn, want een andere groep wandelaars spreekt Engels met een verdacht Amerikaans accent. Ik besluit het groepje te volgen en - Amerikanen die Amerikaans zijn - wijken even van geëffende pad af en plots tref ik een bijzonder fraaie ijsgrot aan waar een gletsjer doorloopt. Het zijn dergelijke momenten die een brede lach op mijn gezicht toveren. Het is toch een wonderlijk gevoel om in zo'n grot te lopen. Dat denken velen anderen ook, want plots zie ik stuk voor stuk wandelaars opduiken die een kijkje komen nemen bij zoveel onverwachts natuurschoon. En gelijk hebben ze! 

Pièce de résistance is de pauze in het midden van deze etappe met het mooiste uitzicht van de gehele trekking. Ik kijk uit op het helderblauwe meer van eindhalte Álftavatn dat geprangd zit tussen de bergen. Een opgestapeld wolkendek passeert wanneer ik foto's neem en de kreten van bewondering in de wandelmenigte is niet meer te tellen. "Bwa, kan er mee door" zeg ik erg sarcastisch wanneer ik mijn appreciatie voor het landschap uitdruk. Ik ben al op diverse plekken in de wereld geweest, maar dit landschap schaart zich probleemloos onder het beste wat ik tot dusver heb gezien. Ik weet niet hoeveel foto's ik hier heb genomen, maar het zijn er in ieder geval belachelijk veel. 

Het vervolg van de wandeling kent een stevige afdaling waarvoor de gidsen hadden gewaarschuwd. Misschien iets te hard, want de afdaling is niet zo spectaculair zoals ze werd aangekondigd. Het gaat weliswaar zo'n driehonderd meter naar beneden over rotsachtig terrein, maar wel in een mooi zigzaggend parcours zodat het nooit écht steil naar beneden gaat. Het is wel uitkijken waar je je voeten zet, want door het prachtige decor heb ik steeds de neiging om in de verte te kijken. Bij het einde van de daling wacht er even later de eerste rivieroversteek. De rivieroversteek is verraderlijk omdat het riviertje niet groot is, maar wel een sterke stroming kent. Daarom is er een touw gespannen dat wat houvast biedt, maar met wat horten en stoten geraak ik aan de overkant. 

Dan is het nog een tweetal kilometer op een vlak parcours wandelen naar Álftavatn met op de achtergrond groene bergen. Een waardige afsluiter voor een heel erg mooie dag. Toch vind ik de eerste dag net een tikkeltje beter omdat het wat meer divers is qua landschappen zoals de kleine geisers. Wanneer de tenten zijn opgezet, bestaat er ook de mogelijkheid om deel te nemen aan een optionele avondwandeling. Op de eerste dag werd me dat sterk afgeraden omwille van mijn schoenen, want dat zou rampzalige gevolgen hebben bij een daling naar een ijsgrot. Deze keer is het wel veiliger en worden de nabije toppen rond Álftavatn opgezocht. 

Over de avondwandeling kan ik erg kort zijn, want die valt jammer genoeg tegen. Het uitzicht op het meertje van Álftavatn is schitterend, maar opkomende mist voorkomt dat je ook maar iets van foto's kan nemen. De terugweg verandert nog even in een speurtocht wanneer ik een alternatieve route neem en geklemd kom te zitten tussen twee riviertjes. Terugstappen zie ik niet zitten en dus wordt het een reuzensprong over het water. Niet reuze genoeg, want natte voeten zijn mijn deel. Dan maar laten drogen in de tent.  

Woensdag 25 augustus

In Las Vegas heb je ook niet altijd jackpot als je gokt en wanneer je een trekking doet heb je ook niet altijd een topdag. Dat ondervind ik bij dag drie van Álftavatn naar Emstrur waarvan ik gelezen had dat het aanspoorde tot nadenken. Dat is eigenlijk een eufemisme voor een etappe die voornamelijk door eerder monotone lavavlaktes gaat met hier en daar een natuurmonument om de variëteit er toch in te houden. En bij de afsluiter van de dag kan je zeker zeggen dat dit een monument van de natuur is!

Het Amerikaans feestje waar ik eerder over schreef, hebben onze vrienden van Uncle Sam perfect in de praktijk omgezet want de boxen knalden op hun hardst in de afgelopen nacht. Zelf heb ik er weinig last van gehad, maar gezelligheid kan je ook creëren zonder de volumeknop van je boombox op tien te zetten. Toch denk ik niet dat veel personen last hebben van de plaatselijke lawaaihinder, want iedereen ziet er weer fris(ser) en monter uit dan de dag ervoor. Het genot van de plaatselijke douches zal daar niet vreemd aan zijn na een dagje afwezigheid. De route begint zoals bij de avondwandeling de dag ervoor, maar gaat dan naar links om wat later een stevige beklimming te maken. 

Het spectaculaire uitzicht van de bergen ontbreekt nu en het zijn de kleine dingen die ik op deze dag meer apprecieer. Zoals wanneer plots enkele hutjes opduiken na een bocht in een godvergeten plek. Opzoekwerk leert me dat hier gaat om enkele slaaphutten die je kan huren om te overnachten. Als ik de idyllische plek van Álftavatn vergelijk met deze gapende leegte, lijkt me dat echter geen goed idee. De wat montotone beginkilometers worden af en toe onderbroken met een rivieroversteek. Op deze dag zijn er dat twee. Bij de eerste is de stroming veel minder sterk en daarom vrij vlot te nemen. Daarna herneem ik terug geëffende pad dat duidelijk is afgebakend. Het is namelijk de bedoeling dat je op deze plek blijft om het kwetsbare mos niet aan te tasten. 

Door deze desolate Marsvlakte stappen oogt indrukwekkend, maar verliest toch al snel z'n charme omwille van gebrek aan diversiteit in het landschap. Psychologisch is deze etappe zwaarder dan fysiek. Toch wil ik niet te kritisch klinken, want het landschap is echt wel indrukwekkend wanneer je - zoals ik - nooit eerder zo'n decor hebt gezien. Bovendien zijn er af en toe wat momenten die de wandeling kleuren zoals een rivieroversteek of een pittoreske waterval bij een snelstromende rivier. Bovendien contrasteren de groene bergen fel met de zwarte lavavlaktes en dat zorgt soms voor pittoreske beelden. De moeilijkheidsgraad van deze etappe ligt eerder bij het feit dat die met zestien kilometer plots een stukje langer is dan de vorige etappes in een eerder monotoon landschap. 

Eindhalte Emstrur doet dat echter snel vergeten, want dit is zonder enige twijfel de mooiste verblijfplaats van gehele trekking. Wanneer ik aankom, is ogenschijnlijk alles al volzet, maar een gids leidt een groepje inclusief mezelf naar een klein paadje naar beneden waar een schitterend lapje grond is gelegen naast een kabbelend beekje omgeven door natuurschoon. En opnieuw verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Dit is ook de eerste dag dat ik de tent volledig op eigen houtje kan opzetten en daar ben ik een tweede keer blij om. 

Het hoogtepunt van de dag bevindt zich echter bij de avondwandeling waar er een rondje wordt gedaan rond de Markarfljót-kloof. Dit is ongeveer een wandeling van een uur, maar de kloof ziet er echt prachtig uit. De steilste wanden van de kloof zijn ongeveer tweehonderd meter hoog, maar is daarmee eerder een lilliputter vergeleken met de echt grote kloven in IJsland. Het is echter het spectaculaire uitzicht waar de Markarfljót-rivier door deze kloof kronkelt in de meest diverse kleuren wat deze kloof zo speciaal maakt. Wanneer ik een fotoboek maak, weet ik niet welke foto's ik ga plaatsen op de covers, maar de kans is reëel dat het een foto wordt van de Markarfljót-kloof. De rest van de kloof oogt wat minder spectaculair, maar loont nog steeds de moeite. En zo maak ik me de bedenking dat de minst leuke dag van de Laugavegur nog steeds even goed is als mijn beste dag op de West Highland Way. Het zegt veel over de kwaliteit van de Laugevegur als trekking.    

Reisverslag IJsland deel één: op weg naar de Laugavegur

Het Covid-spook was nog niet helemaal verdwenen in Europa deze zomer en dat betekende andermaal mijn reisplannen bijstellen. Mijn oog was gevallen op een prachtige reis door Centraal-Europa met een focus op wandelingen door verschillende gebergtes, maar dat ging niet door omdat de complexe papierenwinkel per land een ware chaos was. Het alternatief was dan IJsland aangezien ik vorig jaar het zonnige Madeira op zocht en nu iets anders zocht. Bovendien had ik dit jaar ook nog geen trekking gedaan en kon ik nu de Laugevegur-trekking combineren met een georganiseerde reis door IJsland. Twee vliegen in één klap slaan, heet zoiets.

Zaterdag 21 augustus

Covid-maatregelen kunnen snel per land aangepast worden en dat ondervind ik aan den lijve wanneer ik wil vertrekken. Twee keer gevaccineerd zijn is niet genoeg en plots is er ook een bijkomende PCR-test vereist. Bij het vertrek op Schiphol hebben de Nederlandse medewerkers bovendien nog eens moeite met het Belgische papierwerk aangezien er één of andere code zou ontbreken. Het mysterie wordt nooit opgehelderd, maar gelukkig mag ik toch wel het vliegtuig op. Na een vlucht van drie uur land ik bij Keflavik, een plaatsje dat ongeveer op een uur rijden van Reykjavik ligt. Hier word ik opgewacht door mensen van Travelbase, dit is de organisatie die de trekking organiseert en samen met maar liefst 44 andere wandelliefhebbers trek ik een week door de IJslandse hooglanden. 

Voor het zover is, wacht er eerst nog een busrit naar Reykjavik Campsite. Onderweg zie ik in de verte de gloeiende top van de Fagradalsfjall-vulkaan die enkele maanden geleden opnieuw actief is geworden. De kleine rode stip contrasteert fel met het gure regenweer in IJsland. Op de campsite worden de formaliteiten gepresenteerd en mag ik bovendien al het kampeermateriaal ontvangen. Ik mag bivakeren in een driepersoonstent en dat is het begin van een dagelijkse strijd om dat onding op te zetten en af te breken. 

's Avonds is er nog tijd om naar Reykjavik te gaan, maar aangezien de camping zich buiten het centrum bevindt, betekent dat al gauw een half uur te voet of met de bus. Aangezien ik toch iets of wat uitgerust aan de start wil verschijnen van deze trekking verkies ik om op de camping te blijven en mijn fotografiekunsten te etaleren. Zoals verwacht is hier niet heel erg veel te beleven. Het enige wat echt opvalt, is de imposante Hallgrimskirkja die in de verte te zien is. 

Zondag 22 augustus

Op deze zondagochtend wacht er nog een tweede formaliteitenronde waarbij ook het aanwezige schoeisel wordt geïnspecteerd. Ik krijg de opmerking dat mijn schoenen wel heel erg afgesleten zijn en daar schuilt wel een graad van waarheid in. Ondanks dat ik mijn wandelschoenen vorig jaar heb gekocht, heb ik toch aardig wat kilometers op de stappenteller afgelegd in de Ardennen en heb ik er vorig jaar ook de Westweg mee gehiket. 

De aanwezige gidsen zien er zichtbaar zenuwachtig uit bij het zien van zoveel sleet en een dag later vraagt men me zelfs of ik misschien niet beter terugkeer. Mijn vreest toch voor mijn veiligheid en die van anderen. De schoenen zijn zeker niet in de beste staat, maar dit voelt toch wel heel hard overdreven aan... Ik geef aan om - op eigen verantwoordelijkheid - verder te gaan en een week later, blijkt dat er inderdaad geen vuiltje aan de lucht is. Meer nog, de Laugevegur is de enige trekking tot dusver waar ik niet ben uitgeschoven of gevallen. En dat op een paar afgekeurde wandelschoenen!

In de late ochtend vertrekken we met de bus naar Landmannalaugar en dan blijkt met hoeveel we werkelijk zijn op deze trekking. De grote bus zit overvol en het vergt kunst- en vliegwerk om alle rugzakken weg te stoppen in de bagageruimte. Het weer belooft weinig goeds met een ochtend die uitgeregend is en de weersvoorspellingen voor de komende dagen voorspellen hetzelfde weer. De busrit duurt ongeveer vier uur en vanaf het tweede uur dient het wilde karakter van IJsland zich aan. Zo ver het oog reikt zie ik uitgespuwde rotsen die liggen op desolate lavavelden. Dit wordt wel vergeleken met een maanlandschap en de gelijkenis is treffend. 

De bus houdt ook verscheidene keer halt om proviand in te slaan, maar ook om een fraaie waterval te bekijken. Het zijn eigenlijk twee watervallen die samenkomen in een poel waar ook vissers met knielaarzen staan om hun zalmvoorraad te vergroten. Het is een fraaie plek en een voorbode voor wat komen gaat: tijdens na mijn bijna drie weken in IJsland kan ik bijna geen waterval meer zien, zoveel zijn het er!

Eenmaal aangekomen bij startplek Landmannalaugar is het de beurt om de tent op te zetten, maar daar roep ik toch vriendelijk de hulp in van een gids. Ik ben sowieso al vrij onhandig en ik heb geoefend om een tweepersoonstest op te zetten. Dit exemplaar is voor mij helemaal ondoenbaar. Nadat het leed geleden is, blijkt dat er nog een stevige namiddagwandeling op de planning staat. Landmannalaugar is beroemd omwille van de veelkleurige rhyolietbergen die er prachtig uitzien en dat is wel een wandelingetje waard.

Nou wandelingetje... De wandeling duurt ruim negen kilometer en is met bijna vijfhonderd hoogtemeters toch steviger dan ik denk. De omgeving ziet er prachtig uit en ik bevind me altijd bij de laatsten van de groep omdat ik na elke hoek weer mijn fototoestel neem om foto's te nemen. Uiteraard belandt negentig procent daarvan in de virtuele vuilbak, maar het toont wel aan dat de omgeving een lust voor het oog is. Enige spelbreker is het weer dat erg bewolkt is en af en toe uitpakt met stevige windstoten en regenbuien. Daarentegen zorgt het ook wel voor dramatische foto's en dat pleziert vooral de fotograaf in mij.   

Maandag 23 augustus

Ik maak me op voor de eerste wandeling van de Laugavegur en die brengt me van Landmannalaugar naar het dak van deze trekking, de Hrafntinnusker. Dit plekje - als je het zo al kan noemen - ligt op een hoogte van ongeveer 1080 meter en is de hoogste piek van de gehele trekking. Dat betekent bijna zevenhonderd meter stijgen, maar het lastigste aspect is toch wel het erg veranderlijke weer. Bij de beklimming op een berg doe ik soms mijn jas uit omdat ik het te warm heb, maar als een plotse storm opduikt, is het toch wel verstandig om de jas terug aan te doen. En daar sta ik dan in al dat zweet... 

Wat mij betreft, is dit de mooiste dag geworden van de gehele trekking want de landschappen zijn enorm divers en je kan heel wat dingen van de bucketlist schrappen na deze etappe. Landmannalaugar betekent zoiets als warme bronnen en de avond voordien heb ik zelfs nog rondgedobberd in de plaatselijke bronnen. Dat houdt dus in dat de omgeving zelf ook voorzien is met deze bronnen. Ik weet niet of ik het geisers mag noemen, maar het zijn in ieder geval gaten in de grond waar stoom uitkomt. De penetrante zwavelgeur die deze bronnen uitspuwen, is moeilijk te missen. Maar het is dus duidelijk waarom IJsland het land van vuur wordt genoemd. 

Dit zorgt ook voor erg pittoreske stopplaatsen zoals een groene heuvelrug die me doet denken aan The Shire van Lord of the Rings en even verder is er dus zo'n geiser annex warmwaterbron waar stoom uitkomt. De witte stoom trekt vervolgens over de pauzerende menigte van wandelaars en dat is toch wel een magisch moment. Op deze dag zijn er wel meerdere magische momenten te noteren want de panorama's zijn echt wel prachtige plaatjes. Afhankelijk van het zonlicht krijgen de rhyolietbergen diverse kleurschakeringen, maar daar moet ik vandaag niet te hard op rekenen. Af en toe valt er wel een streepje zon te ontdekken, maar het zijn toch de wolken die het beeld van de dag bepalen. Dat neemt niet weg dat ook zonder zon de bergen er imposant uitzien. 

De tweede helft van deze wandeling is wat minder spectaculair. Er zijn minder hoogteverschillen - ondanks de gestage klim naar boven - en het landschap mist echte blikvangers. Hoogtepunt hier is een oversteek bij een ijsveld, maar het stappen door de sneeuw gaat vrij eenvoudig. Op het einde wacht er mij nog een prachtig uitzicht op Hrafntinnusker wat ook de eindhalte is van deze dag. De faciliteiten zijn hier helemaal elementair. Elektriciteit heb je hier niet, toiletten doen me denken aan de goede, oude dagen van de hudo's (houd uw darmen open) op Chirokamp met een zelf uitgegraven put en een waterstraaltje dat je amper stromend water kan noemen. Back to basics dus, maar wel op een geweldige locatie! 

Tegen het canvas: favorieten geveld in de knock-outfase

De groepswedstrijden op dit EK leverden een aantal knappe wedstrijden op en dat niveau werd (gedeeltelijk) verdergezet in de 1/8ste finales op dit Europees Kampioenschap. Er waren een aantal verrassingen te noteren, grote landen hadden soms veel moeite met de kleinere en twee wedstrijden groeiden zelfs uit tot ware spektakelstukken. Een overzicht van de 1/8ste finales. 

Wales - Denemarken 0-4

Denemarken kon met slechts drie punten doorstoten naar de volgende ronde, maar is ondertussen wel op dreef gekomen. Rusland werd met 4-1 opgerold in de laatste groepswedstrijd en ook Wales ging nu met ruime cijfers voor de bijl. De grote 4-0 overwinning is een correcte weergave van de feiten, want Wales kon nooit aanspraak maken op meer. Grote man Gareth Bale kon nooit overtuigen en de Welshmen konden amper een kans bij elkaar sprokkelen. Denemarken daarentegen combineerde erg vlot en versierde kans na kans. De Denen bewijzen dus dat ze ook zonder sterspeler Christian Eriksen goed kunnen voetballen. Met Tsjechië hebben de Denen een haalbare kaart in de kwartfinale en een halve finale sinds 1992 is dus zeker mogelijk. 

Italië - Oostenrijk 2-1 (na verlengingen)

Italië maakte meer dan gelijk welk ander land indruk in de groepswedstrijden, maar moet nu ook constateren dat je daar niks mee koopt in de knock-outfase. De Italianen beten hun tanden stuk op een bijzonder taai Oostenrijk en na negentig minuten was het nog steeds 0-0. De Oostenrijkers trokken geen verdedigende muur op en breiden zelfs een aantal kans bij elkaar. Na negentig minuten was het bobijntje echter op en de Italianen konden twee keer scoren op korte tijd. Oostenrijk maakte nog de aansluitingstreffer, maar kon geen 2-2 meer uit de brand slepen. Al bij al een logische overwinning voor Italië, maar wel eentje die bloed, zweet en tranen kostte. 

Nederland - Tsjechië 0-2

Nederland boekte drie groepszeges in groep C, maar moest in de 1/8ste finales zijn meerdere erkennen in een uitgekookt Tsjechië. De twee landen maakten er een tactisch steekspel van in de eerste helft met weinig geïnspireerd voetbal en hier en daar wat kansjes. Het was wachten tot de tweede helft voor wat animo. De aalvlugge Malen werd alleen voor doel gezonderd, maar kon deze kans niet benutten. Twee minuten later pakte De Ligt terecht rood en Tsjechië profiteerde optimaal van deze numerieke meerderheid door twee keer te scoren. Vooral bij het eerste doelpunt stond de Nederlandse defensie op lemen benen en de Tsjechen gingen daarna op zoek naar een tweede treffer die er ook effectief kwam. Exit Nederland dus en daar hadden ze boven de Moerdijk geen rekening mee gehouden door de bijzonder gunstige loting voor Nederland. 

België - Portugal 1-0

Een hoogstaande pot voetbal werd het niet, maar de Rode Duivels speelden en volwassen wedstrijd tegen Portugal waar ze hun zowat enige kans verzilverden. De Portugezen zullen vooral de vierentwintig kansen die ze kregen herinneren, terwijl de Belgen de niet-gegeven kaarten voor het vuile Portugese spel zullen oprakelen. In een gelijk opgaande eerste helft tekende Thorgan Hazard met een afwijkend schot voor de 1-0. In de tweede helft beperkte België - met een verdediging Vermaelen, Alderweireld en Vertonghen - zich tot verdedigen en deed dat goed tot de laatste tien minuten. Toen had men de hulp van de paal nodig om de gelijkmaker te vermijden. Toch zal het tegen Italië beter moeten, wil België voor het eerst sinds 1980 nog eens een halve finale halen op het EK.

Kroatië - Spanje 3-5 (na verlengingen)

In een vorige post zei ik nog dat Spanje bijzonder moeilijk scoort, maar de Spanjaarden bewijzen het tegendeel. Na de overrompeling tegen Slovakije werd het opnieuw een vijfklapper tegen Kroatië, al had men nu verlengingen nodig. De Spanjaarden pakten weer uit met hun typische spel met veel balbezit, maar stond wel op achterstand na een flater van doelman Unai Simon die een terugspeelbal langs zijn voeten in doel zag glippen. Spanje schakelde echter een versnelling hoger in en domineerde tot minuut tachtig de partij met drie doelpunten. In de slotfase kwamen de Kroaten verrassend twee keer langszij en dat betekende dus verlengingen. De klasse van Morata en co kwam hier echter bovendrijven en met twee extra doelpunten werd de partij in het voordeel van Spanje beslecht. D

Frankrijk - Zwitserland 3-3 (Zwitersland wint met 5-4 op strafschoppen)

Een ander spektakelrijke wedstrijd werd Frankrijk - Zwitserland. Een stug Zwitserland nam zelfs de voorsprong met een staalharde kopbal van Seferovic. De Zwitsers lieten de kans op de 2-0 zelfs liggen toen Rodriguez verzuimde om een penalty te benutten. Twee minuten later was het aan de overzijde wel raak wanneer Benzema zijn duivels ontbond. De Franse Algerijn scoorde niet veel later opnieuw en na vijfenzeventig minuten pakte Pogba uit met een magistraal afstandsschot dat in doel verdween. De experimentele verdediging van Frankrijk werd in de laatste tien minuten echter twee keer te kijk gezet en na negentig minuten stond er een onverwachte 3-3 op het bord. Verlengingen brachten geen soelaas en dus moest een strafschopronde uitkomst brengen. Iedere speler trof raak totdat Mbappé als laatste een penaltry trapte. De Zwitserse doelman Sommer redde de penalty en transformeerde zo plotsklaps tot nationale held. 

Engeland - Duitsland 2-0

Groepswinnaar Engeland nam het in een duel ter titanen op tegen Duitsland, maar de Duitsers presteren op een onregelmatig niveau op dit EK. Tegen Portugal toonden de Duitsers hun klasse, maar daarna kwam het zelden uit de verf. De Duitsers teren op een oude(re) generatie en dat was niet genoeg tegen het jonge geweld van Engeland. De Engelsen waren sneller, gretiger en hadden bovendien het thuisvoordeel. Het was dus geen verrassing dat de Three Lions ook de beste kansen kregen. Toch was het wachten tot de tweede helft vooraleer Engeland afstand kon nemen. Sterling tekende na 75 minuten voor de 1-0 en dat was zeker verdiend. Müller kreeg een uitgelezen kans op de 1-1, maar wist die niet te benutten. Het was integendeel aan de overzijde raak waar Harry Kane de Duitse defensie eraan herinnerde dat hij ook nog op het veld liep. Dit betekent exit Duitsland en geen enkel land van de 'groep des doods' overleeft de 1/8ste finales.

Zweden - Oekraïne

Eén van de minder aantrekkelijk wedstrijden op papier, maar toch werd het een interessante match om te volgen met twee landen die aan elkaar gewaagd waren. Zweden begon als groepswinnaar aan de wedstrijd en was daarom licht favoriet tegen de Oekraïners die toch twee keer verloren in de groepswedstrijd. Het waren echter de Oost-Europeanen die op voorsprong kwamen nadat Zinchenko een heerlijke voorzet afrondde. De Zweden trokken vanaf dan nog meer ten aanval en dat resulteerde in de gelijkmaker een kwartier later dankzij een afgeweken schot van Forsberg. De Zweden kenden in de tweede helft net iets meer aanvalsdrift, maar na negentig minuten stonden de bordjes nog gelijk. Een rode kaart bezorgde de Oekraïners een numerieke meerderheid die ze in de allerlaatste minuut wisten uit te buiten dankzij een kopbaldoelpunt van invaller Dovbyk.