Reisverslag IJsland deel drie: een waardig einde van de Laugevegur

Donderdag 26 augustus

De Laugevegur is weliswaar een langeafstandswandeling, maar wel een vrij korte. Afhankelijk hoe je wandelt, telt de Laugavegur 55 tot 60 kilometer en wordt deze trekking in vier dagen afgehaspeld. Ongeduldige wandelaars kunnen dit in drie of zelfs twee dagen doen, maar dan loop je wel het risico om veel natuurschoon mis te lopen door het gebrek aan tijd en het zwaardere tempo. Bij de variant van vier dagen heb ik hier geen last van en de vierde dag is een mooie afsluiter van deze hete bronnenroute (wat Laugavegur eigenlijk betekent in het Nederlands). 

Het moeilijkste stuk van de gehele trekking bevindt zich bij het begin van de vierde etappe bij een afdaling, of dat is althans mijn mening. De vele rotsen maken het moeilijk om te wandelen en bovendien is het lastig stappen in het mulle vulkaanzand. Tel daarbij de soms steile dalingspercentages en je hebt een recept om een uitschuiver te maken. Dat is gelukkig voor mij niet gebeurd, maar hier is wel even opletten. Als beloning voor het betere ploeterwerk door het zand is er een prachtige brug over de Markarfljótsgljúfur-rivier in de gelijknamige kloof. Het is de enige blikvanger op de eerste helft van deze wandeling richting Þórsmörk. 

De volgende kilometers kenmerken zich door hetzelfde landschap als de dag ervoor met lavavelden waar een gapende leegte het landschap bepaalt. Een dichte mist maakt zich meester van het terrein en ik wandel op mijn eigen tempo zodat ik op een gegeven moment helemaal alleen wandel. In de dichte mist heeft dat wel een mystiek tintje, maar bestaat er ook het gevaar om verloren te lopen. De paden zijn weliswaar goed gemarkeerd met paaltjes die je om de vijftig à honderd meter terugvindt, maar in deze mist is zo ver kijken bijna onmogelijk. Veel foto's kan ik bijgevolg ook niet maken aangezien er bijna niets te zien is. 

Plots hoor ik in de dichte mist een schaap mekkeren en dat verbaast me toch wel hard aangezien op deze lavavlaktes bijna niks groeit. Maar de viervoeter kondigt eigenlijk de komst aan van een groener stukje IJsland want bos en gras beginnen tekenen van leven te tonen. Eerst wacht er nog wel de laatste rivieroversteek van de trekking en dat is nog de meest uitdagende van het hele lot geworden. Er staat namelijk een vrij sterke stroming en de rivier is bovendien vrij breed. Met kleine stappen en wat evenwichtsoefeningen lukt het me om de laatste oversteek te overwinnen. 

Richting Þórsmörk groeit er een bescheiden bos, maar het groene karakter van deze streek is zeker welgekomen na het overwegend kale lavalandschap van de afgelopen anderhalve dag. Wel is het even zoeken naar de juiste route, want de opgegeven route die de gidsen bij het begin van de dag hadden uitgelegd, is bij nader inzien toch niet zo duidelijk. Ik heb echter de route op Wikiloc gedownload en die brengt raad. De app geeft aan naar welke richting ik moet stappen. Ik sluit me aan bij een ander groepje en via de F-weg is het even klimmen om uiteindelijk door een bos bij de camping te geraken na zo'n zestien kilometer wandelen. 

Na de pakjes adventure food is het tijd voor haute cuisine in de vorm van een veel te dure hamburger, maar fast food heeft nooit zo goed gesmaakt als nu. Het is duidelijk dat dit de eindhalte is van de Laugavegur want in vergelijking met de andere campsites is het hier wel erg toeristisch. Eén voordeel heeft het wel: faciliteiten zijn hier genoeg en de verkwikkende warme douche is een waar genot. Aangezien dit de eindhalte is van de Laugavegur staat er ook geen avondwandeling meer op het programma. Een extra lange namiddag en avond dus voor mij die ik al lezend doorbreng.  

   

Vrijdag 27 augustus

De trekking mag dan wel afgesloten zijn, dat betekent niet dat er geen avontuurlijk tintje meer plakt aan deze reis. Want het verlaten van Þórsmörk mag je best wel een klein avontuur noemen. Þórsmörk is namelijk omgeven door verscheidene rivieren die allemaal moeten overgestoken worden. Het waterpeil is de voorbije dagen aanzienlijk gestegen en de voorziene bus heeft rechtsomkeert gemaakt. Met een aangepaste bus die beschikt over extra hoge wielen is het van rivier naar rivier crossen. Op een bepaald moment begint de bus zelfs te drijven en dat is toch wel een spannend, maar eveneens akelig gevoel. De oversteek verloopt echter zonder problemen en bij een parking staat de oorspronkelijke bus te wachten. Die bus brengt ons naar Seljalandsfoss, één van de mooiere watervallen in IJsland. 

Deze waterval is uniek omdat je achter het water kan plaatsnemen. Achter de waterval bevindt zich namelijk een halfopen grot waar je het watergordijn rustig kan bekijken. Met zijn zestig meter is dit niet de hoogste waterval van IJsland, maar daarom niet minder spectaculair. Vlakbij is er ook het kleine broertje Gljúfrabúi. Deze waterval bevindt zich in een natuurlijke nis en is gemakkelijk te missen. Je moet namelijk langs een slecht begaanbaar rotspad om bij deze waterval te komen. Leuk om even te zien, maar het is wel duidelijk dat de Seljalandsfoss de echte ster is van deze plek. 

De echt laatste wandeling van de week gaat naar de top van de Fagradalsfjall-vulkaan. Deze vulkaan is sinds maart van dit jaar opnieuw actief en daarom een must-see. De weg naar de vulkaan is duidelijk aangegeven met bordjes en recente lavavelden maken inderdaad duidelijk dat deze vulkaan nog actief is. In drie klimmen begeef ik me naar de top van een aanpalende berg. Zelf een kijkje nemen in de buurt van de caldera is veel te gevaarlijk, maar dit is ook een mooi alternatief. Wanneer ik de vulkaan bewonder is die helaas niet actief en moet ik het doen met het prachtige landschap wat beslist ook geen straf is. 

De weg terug vergt wat zoekwerk, want er zijn namelijk twee parkings en dan loop je liever niet verkeerd. De Wikiloc-app brengt redding, maar dan nog blijkt achteraf dat ik een stukje verkeerd ben gegaan. Achteraf blijkt ook dat ik best wat langer gebleven ben, want een groepje na mij kan trots vertellen dat het de vulkaan lava zag uitspuwen. Jammer, maar c'est la vie! De bus brengt ons terug naar Reykjavik Campsite waar het zeven dagen geleden allemaal begonnen is. Het kampeermateriaal geef ik terug af en helaas moet ik passen voor het afscheidsfeestje. Ik moet namelijk naar Iceland Air Hotel Natura waar ik aansluit bij een groep van Koning Aap voor het tweede deel van mijn reis door IJsland.      

Reisverslag IJsland deel twee: de indrukwekkendste panorama's die ik ooit zag

Dinsdag 24 augustus

De eerste etappe van Landmannalaugar naar Hrafntinnusker vind ik persoonlijk de beste van de gehele Laugavegur-trekking, maar de mooiste is ongetwijfeld etappe twee van Hrafntinnusker naar Álftavatn omwille van de adembenemende uitzichten onderweg. Als je ergens spectaculaire foto's tegenkomt van de Laugavegur, is de kans reëel dat het een foto is die genomen is op deze etappe. En met goede reden: de panorama's die je hier ziet, zijn misschien wel van de mooiste die je op deze aardebol kan terugvinden! 

Het eerste wapenfeit van de dag is de tent terug afbreken en inpakken. De nacht ervoor was het met een bang hartje afwachten hoe hard de wind zou waaien, want Hrafntinnusker bevindt zich op een bergtop waar de wind wel eens stevig durft te waaien. Daarom zijn er stenen cirkels gebouwd waarin tenten kunnen geplaatst worden zodat ze niet te veel hinder ondervinden van de wind. Gelukkig blijft windkracht tien uit en staat de tent er nog wanneer ik wakker word. Dat telt toch ook al als een kleine overwinning! 

De eerste zes kilometer van deze wandeling is lichtjes geaccidenteerd met enkele stukken waar het plots naar omlaag en omhoog gaat. Dat ondervindt een avontuurlijk aangelegd groepje van mountainbikers die gepakt en gezakt met hun fatbike dezelfde route doen als wij. Zij liever dan ik, want dit ziet er toch wel vrij zwaar uit... Gelukkig voor hen zijn de volgende kilometers over het algemeen relatief plat. De ryholietbergen zijn hier gastheer en soms is het een indrukwekkend zicht om deze horde wandelaars van paaltje naar paaltje te zien lopen met op de achtergrond de imponerende bergen. Daar zitten ook af en toe wat ijsvelden bij, maar dit zijn slechts kleine strookjes. De kleine klimpartijtjes naar boven kunnen soms wel heftig zijn zoals een Amerikaans koppel aan den lijve ondervindt. Het aantal meters omhoog valt goed mee in tegenstelling tot het hellingspercentage. Met wandelstokken is het soms al een uitdaging en wanneer je die niet hebt, is dat nog een veel groter euvel. 

Het blijkt vandaag een Amerikaans feestje te zijn, want een andere groep wandelaars spreekt Engels met een verdacht Amerikaans accent. Ik besluit het groepje te volgen en - Amerikanen die Amerikaans zijn - wijken even van geëffende pad af en plots tref ik een bijzonder fraaie ijsgrot aan waar een gletsjer doorloopt. Het zijn dergelijke momenten die een brede lach op mijn gezicht toveren. Het is toch een wonderlijk gevoel om in zo'n grot te lopen. Dat denken velen anderen ook, want plots zie ik stuk voor stuk wandelaars opduiken die een kijkje komen nemen bij zoveel onverwachts natuurschoon. En gelijk hebben ze! 

Pièce de résistance is de pauze in het midden van deze etappe met het mooiste uitzicht van de gehele trekking. Ik kijk uit op het helderblauwe meer van eindhalte Álftavatn dat geprangd zit tussen de bergen. Een opgestapeld wolkendek passeert wanneer ik foto's neem en de kreten van bewondering in de wandelmenigte is niet meer te tellen. "Bwa, kan er mee door" zeg ik erg sarcastisch wanneer ik mijn appreciatie voor het landschap uitdruk. Ik ben al op diverse plekken in de wereld geweest, maar dit landschap schaart zich probleemloos onder het beste wat ik tot dusver heb gezien. Ik weet niet hoeveel foto's ik hier heb genomen, maar het zijn er in ieder geval belachelijk veel. 

Het vervolg van de wandeling kent een stevige afdaling waarvoor de gidsen hadden gewaarschuwd. Misschien iets te hard, want de afdaling is niet zo spectaculair zoals ze werd aangekondigd. Het gaat weliswaar zo'n driehonderd meter naar beneden over rotsachtig terrein, maar wel in een mooi zigzaggend parcours zodat het nooit écht steil naar beneden gaat. Het is wel uitkijken waar je je voeten zet, want door het prachtige decor heb ik steeds de neiging om in de verte te kijken. Bij het einde van de daling wacht er even later de eerste rivieroversteek. De rivieroversteek is verraderlijk omdat het riviertje niet groot is, maar wel een sterke stroming kent. Daarom is er een touw gespannen dat wat houvast biedt, maar met wat horten en stoten geraak ik aan de overkant. 

Dan is het nog een tweetal kilometer op een vlak parcours wandelen naar Álftavatn met op de achtergrond groene bergen. Een waardige afsluiter voor een heel erg mooie dag. Toch vind ik de eerste dag net een tikkeltje beter omdat het wat meer divers is qua landschappen zoals de kleine geisers. Wanneer de tenten zijn opgezet, bestaat er ook de mogelijkheid om deel te nemen aan een optionele avondwandeling. Op de eerste dag werd me dat sterk afgeraden omwille van mijn schoenen, want dat zou rampzalige gevolgen hebben bij een daling naar een ijsgrot. Deze keer is het wel veiliger en worden de nabije toppen rond Álftavatn opgezocht. 

Over de avondwandeling kan ik erg kort zijn, want die valt jammer genoeg tegen. Het uitzicht op het meertje van Álftavatn is schitterend, maar opkomende mist voorkomt dat je ook maar iets van foto's kan nemen. De terugweg verandert nog even in een speurtocht wanneer ik een alternatieve route neem en geklemd kom te zitten tussen twee riviertjes. Terugstappen zie ik niet zitten en dus wordt het een reuzensprong over het water. Niet reuze genoeg, want natte voeten zijn mijn deel. Dan maar laten drogen in de tent.  

Woensdag 25 augustus

In Las Vegas heb je ook niet altijd jackpot als je gokt en wanneer je een trekking doet heb je ook niet altijd een topdag. Dat ondervind ik bij dag drie van Álftavatn naar Emstrur waarvan ik gelezen had dat het aanspoorde tot nadenken. Dat is eigenlijk een eufemisme voor een etappe die voornamelijk door eerder monotone lavavlaktes gaat met hier en daar een natuurmonument om de variëteit er toch in te houden. En bij de afsluiter van de dag kan je zeker zeggen dat dit een monument van de natuur is!

Het Amerikaans feestje waar ik eerder over schreef, hebben onze vrienden van Uncle Sam perfect in de praktijk omgezet want de boxen knalden op hun hardst in de afgelopen nacht. Zelf heb ik er weinig last van gehad, maar gezelligheid kan je ook creëren zonder de volumeknop van je boombox op tien te zetten. Toch denk ik niet dat veel personen last hebben van de plaatselijke lawaaihinder, want iedereen ziet er weer fris(ser) en monter uit dan de dag ervoor. Het genot van de plaatselijke douches zal daar niet vreemd aan zijn na een dagje afwezigheid. De route begint zoals bij de avondwandeling de dag ervoor, maar gaat dan naar links om wat later een stevige beklimming te maken. 

Het spectaculaire uitzicht van de bergen ontbreekt nu en het zijn de kleine dingen die ik op deze dag meer apprecieer. Zoals wanneer plots enkele hutjes opduiken na een bocht in een godvergeten plek. Opzoekwerk leert me dat hier gaat om enkele slaaphutten die je kan huren om te overnachten. Als ik de idyllische plek van Álftavatn vergelijk met deze gapende leegte, lijkt me dat echter geen goed idee. De wat montotone beginkilometers worden af en toe onderbroken met een rivieroversteek. Op deze dag zijn er dat twee. Bij de eerste is de stroming veel minder sterk en daarom vrij vlot te nemen. Daarna herneem ik terug geëffende pad dat duidelijk is afgebakend. Het is namelijk de bedoeling dat je op deze plek blijft om het kwetsbare mos niet aan te tasten. 

Door deze desolate Marsvlakte stappen oogt indrukwekkend, maar verliest toch al snel z'n charme omwille van gebrek aan diversiteit in het landschap. Psychologisch is deze etappe zwaarder dan fysiek. Toch wil ik niet te kritisch klinken, want het landschap is echt wel indrukwekkend wanneer je - zoals ik - nooit eerder zo'n decor hebt gezien. Bovendien zijn er af en toe wat momenten die de wandeling kleuren zoals een rivieroversteek of een pittoreske waterval bij een snelstromende rivier. Bovendien contrasteren de groene bergen fel met de zwarte lavavlaktes en dat zorgt soms voor pittoreske beelden. De moeilijkheidsgraad van deze etappe ligt eerder bij het feit dat die met zestien kilometer plots een stukje langer is dan de vorige etappes in een eerder monotoon landschap. 

Eindhalte Emstrur doet dat echter snel vergeten, want dit is zonder enige twijfel de mooiste verblijfplaats van gehele trekking. Wanneer ik aankom, is ogenschijnlijk alles al volzet, maar een gids leidt een groepje inclusief mezelf naar een klein paadje naar beneden waar een schitterend lapje grond is gelegen naast een kabbelend beekje omgeven door natuurschoon. En opnieuw verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Dit is ook de eerste dag dat ik de tent volledig op eigen houtje kan opzetten en daar ben ik een tweede keer blij om. 

Het hoogtepunt van de dag bevindt zich echter bij de avondwandeling waar er een rondje wordt gedaan rond de Markarfljót-kloof. Dit is ongeveer een wandeling van een uur, maar de kloof ziet er echt prachtig uit. De steilste wanden van de kloof zijn ongeveer tweehonderd meter hoog, maar is daarmee eerder een lilliputter vergeleken met de echt grote kloven in IJsland. Het is echter het spectaculaire uitzicht waar de Markarfljót-rivier door deze kloof kronkelt in de meest diverse kleuren wat deze kloof zo speciaal maakt. Wanneer ik een fotoboek maak, weet ik niet welke foto's ik ga plaatsen op de covers, maar de kans is reëel dat het een foto wordt van de Markarfljót-kloof. De rest van de kloof oogt wat minder spectaculair, maar loont nog steeds de moeite. En zo maak ik me de bedenking dat de minst leuke dag van de Laugavegur nog steeds even goed is als mijn beste dag op de West Highland Way. Het zegt veel over de kwaliteit van de Laugevegur als trekking.    

Reisverslag IJsland deel één: op weg naar de Laugavegur

Het Covid-spook was nog niet helemaal verdwenen in Europa deze zomer en dat betekende andermaal mijn reisplannen bijstellen. Mijn oog was gevallen op een prachtige reis door Centraal-Europa met een focus op wandelingen door verschillende gebergtes, maar dat ging niet door omdat de complexe papierenwinkel per land een ware chaos was. Het alternatief was dan IJsland aangezien ik vorig jaar het zonnige Madeira op zocht en nu iets anders zocht. Bovendien had ik dit jaar ook nog geen trekking gedaan en kon ik nu de Laugevegur-trekking combineren met een georganiseerde reis door IJsland. Twee vliegen in één klap slaan, heet zoiets.

Zaterdag 21 augustus

Covid-maatregelen kunnen snel per land aangepast worden en dat ondervind ik aan den lijve wanneer ik wil vertrekken. Twee keer gevaccineerd zijn is niet genoeg en plots is er ook een bijkomende PCR-test vereist. Bij het vertrek op Schiphol hebben de Nederlandse medewerkers bovendien nog eens moeite met het Belgische papierwerk aangezien er één of andere code zou ontbreken. Het mysterie wordt nooit opgehelderd, maar gelukkig mag ik toch wel het vliegtuig op. Na een vlucht van drie uur land ik bij Keflavik, een plaatsje dat ongeveer op een uur rijden van Reykjavik ligt. Hier word ik opgewacht door mensen van Travelbase, dit is de organisatie die de trekking organiseert en samen met maar liefst 44 andere wandelliefhebbers trek ik een week door de IJslandse hooglanden. 

Voor het zover is, wacht er eerst nog een busrit naar Reykjavik Campsite. Onderweg zie ik in de verte de gloeiende top van de Fagradalsfjall-vulkaan die enkele maanden geleden opnieuw actief is geworden. De kleine rode stip contrasteert fel met het gure regenweer in IJsland. Op de campsite worden de formaliteiten gepresenteerd en mag ik bovendien al het kampeermateriaal ontvangen. Ik mag bivakeren in een driepersoonstent en dat is het begin van een dagelijkse strijd om dat onding op te zetten en af te breken. 

's Avonds is er nog tijd om naar Reykjavik te gaan, maar aangezien de camping zich buiten het centrum bevindt, betekent dat al gauw een half uur te voet of met de bus. Aangezien ik toch iets of wat uitgerust aan de start wil verschijnen van deze trekking verkies ik om op de camping te blijven en mijn fotografiekunsten te etaleren. Zoals verwacht is hier niet heel erg veel te beleven. Het enige wat echt opvalt, is de imposante Hallgrimskirkja die in de verte te zien is. 

Zondag 22 augustus

Op deze zondagochtend wacht er nog een tweede formaliteitenronde waarbij ook het aanwezige schoeisel wordt geïnspecteerd. Ik krijg de opmerking dat mijn schoenen wel heel erg afgesleten zijn en daar schuilt wel een graad van waarheid in. Ondanks dat ik mijn wandelschoenen vorig jaar heb gekocht, heb ik toch aardig wat kilometers op de stappenteller afgelegd in de Ardennen en heb ik er vorig jaar ook de Westweg mee gehiket. 

De aanwezige gidsen zien er zichtbaar zenuwachtig uit bij het zien van zoveel sleet en een dag later vraagt men me zelfs of ik misschien niet beter terugkeer. Mijn vreest toch voor mijn veiligheid en die van anderen. De schoenen zijn zeker niet in de beste staat, maar dit voelt toch wel heel hard overdreven aan... Ik geef aan om - op eigen verantwoordelijkheid - verder te gaan en een week later, blijkt dat er inderdaad geen vuiltje aan de lucht is. Meer nog, de Laugevegur is de enige trekking tot dusver waar ik niet ben uitgeschoven of gevallen. En dat op een paar afgekeurde wandelschoenen!

In de late ochtend vertrekken we met de bus naar Landmannalaugar en dan blijkt met hoeveel we werkelijk zijn op deze trekking. De grote bus zit overvol en het vergt kunst- en vliegwerk om alle rugzakken weg te stoppen in de bagageruimte. Het weer belooft weinig goeds met een ochtend die uitgeregend is en de weersvoorspellingen voor de komende dagen voorspellen hetzelfde weer. De busrit duurt ongeveer vier uur en vanaf het tweede uur dient het wilde karakter van IJsland zich aan. Zo ver het oog reikt zie ik uitgespuwde rotsen die liggen op desolate lavavelden. Dit wordt wel vergeleken met een maanlandschap en de gelijkenis is treffend. 

De bus houdt ook verscheidene keer halt om proviand in te slaan, maar ook om een fraaie waterval te bekijken. Het zijn eigenlijk twee watervallen die samenkomen in een poel waar ook vissers met knielaarzen staan om hun zalmvoorraad te vergroten. Het is een fraaie plek en een voorbode voor wat komen gaat: tijdens na mijn bijna drie weken in IJsland kan ik bijna geen waterval meer zien, zoveel zijn het er!

Eenmaal aangekomen bij startplek Landmannalaugar is het de beurt om de tent op te zetten, maar daar roep ik toch vriendelijk de hulp in van een gids. Ik ben sowieso al vrij onhandig en ik heb geoefend om een tweepersoonstest op te zetten. Dit exemplaar is voor mij helemaal ondoenbaar. Nadat het leed geleden is, blijkt dat er nog een stevige namiddagwandeling op de planning staat. Landmannalaugar is beroemd omwille van de veelkleurige rhyolietbergen die er prachtig uitzien en dat is wel een wandelingetje waard.

Nou wandelingetje... De wandeling duurt ruim negen kilometer en is met bijna vijfhonderd hoogtemeters toch steviger dan ik denk. De omgeving ziet er prachtig uit en ik bevind me altijd bij de laatsten van de groep omdat ik na elke hoek weer mijn fototoestel neem om foto's te nemen. Uiteraard belandt negentig procent daarvan in de virtuele vuilbak, maar het toont wel aan dat de omgeving een lust voor het oog is. Enige spelbreker is het weer dat erg bewolkt is en af en toe uitpakt met stevige windstoten en regenbuien. Daarentegen zorgt het ook wel voor dramatische foto's en dat pleziert vooral de fotograaf in mij.   

Maandag 23 augustus

Ik maak me op voor de eerste wandeling van de Laugavegur en die brengt me van Landmannalaugar naar het dak van deze trekking, de Hrafntinnusker. Dit plekje - als je het zo al kan noemen - ligt op een hoogte van ongeveer 1080 meter en is de hoogste piek van de gehele trekking. Dat betekent bijna zevenhonderd meter stijgen, maar het lastigste aspect is toch wel het erg veranderlijke weer. Bij de beklimming op een berg doe ik soms mijn jas uit omdat ik het te warm heb, maar als een plotse storm opduikt, is het toch wel verstandig om de jas terug aan te doen. En daar sta ik dan in al dat zweet... 

Wat mij betreft, is dit de mooiste dag geworden van de gehele trekking want de landschappen zijn enorm divers en je kan heel wat dingen van de bucketlist schrappen na deze etappe. Landmannalaugar betekent zoiets als warme bronnen en de avond voordien heb ik zelfs nog rondgedobberd in de plaatselijke bronnen. Dat houdt dus in dat de omgeving zelf ook voorzien is met deze bronnen. Ik weet niet of ik het geisers mag noemen, maar het zijn in ieder geval gaten in de grond waar stoom uitkomt. De penetrante zwavelgeur die deze bronnen uitspuwen, is moeilijk te missen. Maar het is dus duidelijk waarom IJsland het land van vuur wordt genoemd. 

Dit zorgt ook voor erg pittoreske stopplaatsen zoals een groene heuvelrug die me doet denken aan The Shire van Lord of the Rings en even verder is er dus zo'n geiser annex warmwaterbron waar stoom uitkomt. De witte stoom trekt vervolgens over de pauzerende menigte van wandelaars en dat is toch wel een magisch moment. Op deze dag zijn er wel meerdere magische momenten te noteren want de panorama's zijn echt wel prachtige plaatjes. Afhankelijk van het zonlicht krijgen de rhyolietbergen diverse kleurschakeringen, maar daar moet ik vandaag niet te hard op rekenen. Af en toe valt er wel een streepje zon te ontdekken, maar het zijn toch de wolken die het beeld van de dag bepalen. Dat neemt niet weg dat ook zonder zon de bergen er imposant uitzien. 

De tweede helft van deze wandeling is wat minder spectaculair. Er zijn minder hoogteverschillen - ondanks de gestage klim naar boven - en het landschap mist echte blikvangers. Hoogtepunt hier is een oversteek bij een ijsveld, maar het stappen door de sneeuw gaat vrij eenvoudig. Op het einde wacht er mij nog een prachtig uitzicht op Hrafntinnusker wat ook de eindhalte is van deze dag. De faciliteiten zijn hier helemaal elementair. Elektriciteit heb je hier niet, toiletten doen me denken aan de goede, oude dagen van de hudo's (houd uw darmen open) op Chirokamp met een zelf uitgegraven put en een waterstraaltje dat je amper stromend water kan noemen. Back to basics dus, maar wel op een geweldige locatie! 

Tegen het canvas: favorieten geveld in de knock-outfase

De groepswedstrijden op dit EK leverden een aantal knappe wedstrijden op en dat niveau werd (gedeeltelijk) verdergezet in de 1/8ste finales op dit Europees Kampioenschap. Er waren een aantal verrassingen te noteren, grote landen hadden soms veel moeite met de kleinere en twee wedstrijden groeiden zelfs uit tot ware spektakelstukken. Een overzicht van de 1/8ste finales. 

Wales - Denemarken 0-4

Denemarken kon met slechts drie punten doorstoten naar de volgende ronde, maar is ondertussen wel op dreef gekomen. Rusland werd met 4-1 opgerold in de laatste groepswedstrijd en ook Wales ging nu met ruime cijfers voor de bijl. De grote 4-0 overwinning is een correcte weergave van de feiten, want Wales kon nooit aanspraak maken op meer. Grote man Gareth Bale kon nooit overtuigen en de Welshmen konden amper een kans bij elkaar sprokkelen. Denemarken daarentegen combineerde erg vlot en versierde kans na kans. De Denen bewijzen dus dat ze ook zonder sterspeler Christian Eriksen goed kunnen voetballen. Met Tsjechië hebben de Denen een haalbare kaart in de kwartfinale en een halve finale sinds 1992 is dus zeker mogelijk. 

Italië - Oostenrijk 2-1 (na verlengingen)

Italië maakte meer dan gelijk welk ander land indruk in de groepswedstrijden, maar moet nu ook constateren dat je daar niks mee koopt in de knock-outfase. De Italianen beten hun tanden stuk op een bijzonder taai Oostenrijk en na negentig minuten was het nog steeds 0-0. De Oostenrijkers trokken geen verdedigende muur op en breiden zelfs een aantal kans bij elkaar. Na negentig minuten was het bobijntje echter op en de Italianen konden twee keer scoren op korte tijd. Oostenrijk maakte nog de aansluitingstreffer, maar kon geen 2-2 meer uit de brand slepen. Al bij al een logische overwinning voor Italië, maar wel eentje die bloed, zweet en tranen kostte. 

Nederland - Tsjechië 0-2

Nederland boekte drie groepszeges in groep C, maar moest in de 1/8ste finales zijn meerdere erkennen in een uitgekookt Tsjechië. De twee landen maakten er een tactisch steekspel van in de eerste helft met weinig geïnspireerd voetbal en hier en daar wat kansjes. Het was wachten tot de tweede helft voor wat animo. De aalvlugge Malen werd alleen voor doel gezonderd, maar kon deze kans niet benutten. Twee minuten later pakte De Ligt terecht rood en Tsjechië profiteerde optimaal van deze numerieke meerderheid door twee keer te scoren. Vooral bij het eerste doelpunt stond de Nederlandse defensie op lemen benen en de Tsjechen gingen daarna op zoek naar een tweede treffer die er ook effectief kwam. Exit Nederland dus en daar hadden ze boven de Moerdijk geen rekening mee gehouden door de bijzonder gunstige loting voor Nederland. 

België - Portugal 1-0

Een hoogstaande pot voetbal werd het niet, maar de Rode Duivels speelden en volwassen wedstrijd tegen Portugal waar ze hun zowat enige kans verzilverden. De Portugezen zullen vooral de vierentwintig kansen die ze kregen herinneren, terwijl de Belgen de niet-gegeven kaarten voor het vuile Portugese spel zullen oprakelen. In een gelijk opgaande eerste helft tekende Thorgan Hazard met een afwijkend schot voor de 1-0. In de tweede helft beperkte België - met een verdediging Vermaelen, Alderweireld en Vertonghen - zich tot verdedigen en deed dat goed tot de laatste tien minuten. Toen had men de hulp van de paal nodig om de gelijkmaker te vermijden. Toch zal het tegen Italië beter moeten, wil België voor het eerst sinds 1980 nog eens een halve finale halen op het EK.

Kroatië - Spanje 3-5 (na verlengingen)

In een vorige post zei ik nog dat Spanje bijzonder moeilijk scoort, maar de Spanjaarden bewijzen het tegendeel. Na de overrompeling tegen Slovakije werd het opnieuw een vijfklapper tegen Kroatië, al had men nu verlengingen nodig. De Spanjaarden pakten weer uit met hun typische spel met veel balbezit, maar stond wel op achterstand na een flater van doelman Unai Simon die een terugspeelbal langs zijn voeten in doel zag glippen. Spanje schakelde echter een versnelling hoger in en domineerde tot minuut tachtig de partij met drie doelpunten. In de slotfase kwamen de Kroaten verrassend twee keer langszij en dat betekende dus verlengingen. De klasse van Morata en co kwam hier echter bovendrijven en met twee extra doelpunten werd de partij in het voordeel van Spanje beslecht. D

Frankrijk - Zwitserland 3-3 (Zwitersland wint met 5-4 op strafschoppen)

Een ander spektakelrijke wedstrijd werd Frankrijk - Zwitserland. Een stug Zwitserland nam zelfs de voorsprong met een staalharde kopbal van Seferovic. De Zwitsers lieten de kans op de 2-0 zelfs liggen toen Rodriguez verzuimde om een penalty te benutten. Twee minuten later was het aan de overzijde wel raak wanneer Benzema zijn duivels ontbond. De Franse Algerijn scoorde niet veel later opnieuw en na vijfenzeventig minuten pakte Pogba uit met een magistraal afstandsschot dat in doel verdween. De experimentele verdediging van Frankrijk werd in de laatste tien minuten echter twee keer te kijk gezet en na negentig minuten stond er een onverwachte 3-3 op het bord. Verlengingen brachten geen soelaas en dus moest een strafschopronde uitkomst brengen. Iedere speler trof raak totdat Mbappé als laatste een penaltry trapte. De Zwitserse doelman Sommer redde de penalty en transformeerde zo plotsklaps tot nationale held. 

Engeland - Duitsland 2-0

Groepswinnaar Engeland nam het in een duel ter titanen op tegen Duitsland, maar de Duitsers presteren op een onregelmatig niveau op dit EK. Tegen Portugal toonden de Duitsers hun klasse, maar daarna kwam het zelden uit de verf. De Duitsers teren op een oude(re) generatie en dat was niet genoeg tegen het jonge geweld van Engeland. De Engelsen waren sneller, gretiger en hadden bovendien het thuisvoordeel. Het was dus geen verrassing dat de Three Lions ook de beste kansen kregen. Toch was het wachten tot de tweede helft vooraleer Engeland afstand kon nemen. Sterling tekende na 75 minuten voor de 1-0 en dat was zeker verdiend. Müller kreeg een uitgelezen kans op de 1-1, maar wist die niet te benutten. Het was integendeel aan de overzijde raak waar Harry Kane de Duitse defensie eraan herinnerde dat hij ook nog op het veld liep. Dit betekent exit Duitsland en geen enkel land van de 'groep des doods' overleeft de 1/8ste finales.

Zweden - Oekraïne

Eén van de minder aantrekkelijk wedstrijden op papier, maar toch werd het een interessante match om te volgen met twee landen die aan elkaar gewaagd waren. Zweden begon als groepswinnaar aan de wedstrijd en was daarom licht favoriet tegen de Oekraïners die toch twee keer verloren in de groepswedstrijd. Het waren echter de Oost-Europeanen die op voorsprong kwamen nadat Zinchenko een heerlijke voorzet afrondde. De Zweden trokken vanaf dan nog meer ten aanval en dat resulteerde in de gelijkmaker een kwartier later dankzij een afgeweken schot van Forsberg. De Zweden kenden in de tweede helft net iets meer aanvalsdrift, maar na negentig minuten stonden de bordjes nog gelijk. Een rode kaart bezorgde de Oekraïners een numerieke meerderheid die ze in de allerlaatste minuut wisten uit te buiten dankzij een kopbaldoelpunt van invaller Dovbyk.

Op zoek naar de nieuwe Europees kampioen voetbal: een evaluatie na de poulefase

Het Europees Kampioenschap Voetbal kende onlangs zijn ontknoping in de poulefase en dat leverde een boel leuke wedstrijden op. De hoogste tijd dus voor een tussentijdse evaluatie. 

Poule A

Het openingsduel tussen Italië en Turkije zette meteen de toon van de Squadra Azzurra datTurkije overrompelde en dat deden de Italianen nog eens dunnetjes over tegen Wales en Zwitserland. Met zeven doelpunten voor en geen enkele tegen is het ook samen met Engeland de enige groepswinnaar dat geen tegendoelpunten slikte. De Italianen speelden over de gehele lijn erg sterk en hijsen zich daarmee naast Frankrijk als co-favoriet voor de eindzege. 

Het op enthousiasme terende Wales kwalificeert zich ietwat verrassend als tweede in deze groep nadat het de wedstrijd tegen Zwitserland ternauwernood gelijkspeelde. De Zwitsers moeten door een slechter doelsaldo genoegen nemen met de derde plaats, maar kwalificeren zich ook voor de volgende ronde. Toch zijn de Zwitsers grotere kanshebbers om door te stoten tot de kwartfinale dan de Welshmen die toch een portie geluk hadden om deze kwalificatie af te dwingen. Schlemiel van dienst is Turkije met nul punten en maar liefst acht tegendoelpunten. Toch presteerden de Turken beter dan deze cijfers vermoeden, maar een ticket voor de volgende ronde was weliswaar te hoog gegrepen.

Poule B

Het incident van dit EK vond al op de tweede dag plaats wanneer de Denen hun aanvoerder Eriksen definitief dreigden te verliezen na een hartstilstand. Gelukkig is het zover niet gekomen, maar het waren wel bange momenten voor de Denen en bij verlenging de gehele voetbalwereld. De Finnen deden een schepje bovenop de malaise door hun enige kans in de wedstrijd te verzilveren. Ook in de partij tegen de Belgen gingen de Denen onterecht onderuit, maar tegen Rusland zette het Danish Dynamite alles recht door met ruimte cijfers te zegevieren. 

België behaalde een negen op negen, maar kon enkel tegen Rusland echt overtuigen. Als verzachtende omstandigheden gelden dat de Rode Duivels nooit met hun typeploeg hebben aangetreden. De defensieve kopzorgen werden helaas bevestigd en zal België ongetwijfeld parten spelen tegen de grotere ploegen in de knock-outfase. Rusland en Finland behaalden net als Denemarken drie punten, maar het is duidelijk dat zij van een minder kaliber zijn dan de Denen. Zij verlaten dan ook het toernooi en daar gaan weinig neutrale toeschouwers een traan voor laten. 

Poule C

In wat wellicht de gemakkelijkste groep is op dit EK heeft Nederland met twee vingers in de neus een mooie negen op negen gehaald met een talentvolle lichting. Oranje maakte vooral indruk met het voetbal dat het speelde en het aantal kansen dat het afdwong. De onervarenheid speelde soms wel parten zoals tegen Oekraïne waarbij het elftal van Shevchenko en co een 2-0 achterstand nog relatief snel kon ombuigen tot 2-2. Op het einde wonnen de Nederlanders toch verdiend. 

Oekraïne won slechts één keer tegen Noord-Macedonië dat gewogen en te licht bevonden werd voor dit toernooi. Het kleine broertje van deze groep ging drie keer roemloos onderuit. Het is dus Oostenrijk dat zich automatisch kwalificeert na twee zeges waaronder één tegen Oekraïne waarbij de Oostenrijkers met verbazingwekkend veel gemak afstand namen van hun Oost-Europese collega's. Toch gaan de Oekraïners door naar de volgende ronde ondanks hun twee nederlagen. 

Poule D

Ik was het bijna vergeten, maar de Engelsen doen ook nog mee op dit toernooi en eindigen zelfs als eerste. De eilandbewoners hebben tegen Kroatie revanche genomen voor hun verloren halve finale op het wereldkampioenschap in Rusland drie jaar geleden. Tegen de Schotten kwam het echter niet verder dan 0-0 en ook tegen Tsjechië werd een zuinige 1-0 geboekt. Slechts twee doelpunten dus en het is maar de vraag of Engeland voldoende scorend vermogen heeft om potten te breken op dit EK, ondanks de aanwezigheid van goalgetter Harry Kane. 

Tsjechië en Kroatië hebben elk vier punten en stoten zo door naar de volgende ronde. Het niveau van de beide landen is geen top. Kroatië rekent vooral op een oude Modric, terwijl Tsjechië het moet hebben van zijn collectief, maar er is niet één voetballer die er echt uitsteekt. De volgende ronde lijkt ook het eindstation te worden voor beide landen als ze zo verder spelen. Schotland kon buiten het gelijkspel tegen Engeland niet winnen en gaat als laatste onverrichterzake terug naar huis. 

Groep E

De grootste tegenvaller op dit toernooi tot dusver is misschien wel Spanje dat twee keer verrassend gelijkspeelde en op de laatste speeldag een monsterzege van 5-0 boekte tegen Slovakije. De Spanjaarden eindigen zo op de tweede plaats, maar lijkt zich te reduceren tot outsider voor de titel. De manschappen van Luis Enrique komen namelijk wel erg moeilijk tot scoren ondanks het belachelijke hoge percentage balbezit in iedere wedstrijd. 

Zweden kroont zich verrassend tot groepswinnaar in deze poule en rekent daarbij vooral op zijn ijzersterke defensie. Toch zou het niemand verbazen als de Zweden er pardoes uitgaan in de tweede ronde, want erg indrukwekkend was het wel niet. Lewandowski scoorde drie keer voor Polen in de groepsronde, maar dat leverde niet meer op dan een puntje tegen Spanje. Slovakije wist tegen datzelfde Polen wel één keer te winnen, maar mag na de ruime nederlaag tegen Spanje ook zijn biezen pakken. 

Groep F

De groep des doods kondigde zich aan als een spektakelstuk en dat is het ook uiteindelijk geworden. Torenhoog favoriet Frankrijk maakt zijn rol waar en eindigde als groepsleider al bewijzen de cijfers dat de Haantjes het niet onder de markt hadden. Enkel tegen Duitsland werd met het kleinste verschil gewonnen terwijl tegen Portugal en Hongarije werd afgesloten met een gelijkspel. Hongarije presteerde onverwacht goed, ook al eindigt het als laatste in de groep. Met twee gelijke spelen tegen Frankrijk en Duitsland mogen de Hongaren het toernooi met opgeheven hoofd verlaten. 

In het onderling duel tussen Duitsland en Portugal imponeerde de Duitsers, maar Die Mannschaft kon die trend niet verder zetten tegen Hongarije, maar gaat wel lopen met de tweede plaats omdat het dus het onderlinge duel tegen Portugal won. Uittredend Europees kampioen Portugal eindigt dus als derde en toonde zich in de drie wedstrijden de evenknie van Frankrijk en Duitsland. Vooral sterspeler Cristiano Ronaldo is goed bij schot met maar liefst vijf doelpunten. 

De 1/8ste finales

Wales - Denemarken

Italië - Oostenrijk

Nederland - Tsjechië

België - Portugal

Kroatië - Spanje

Frankrijk - Zwitserland

Engeland - Duitsland

Zweden - Oekraïne 

Door de soms onverwachte resultaten in de groepswedstrijden bestaan de 1/8ste finales uit zowel absolute kaskrakers alsook wedstrijden met de mindere goden. België - Portugal is een erg stevige affiche en gezien het spelbeeld van de groepswedstrijden is misschien zelfs Portugal favoriet voor deze wedstrijd ondanks het maximum van de punten voor België. De absolute kraker is toch wel Engeland - Duitsland waar de eeuwige rivaliteit komt opborrelen tussen deze twee grootmachten in het voetbal. Anderzijds zijn er ook minder interessante wedstrijden zoals Zweden - Oekraïne of Denemarken - Wales. Ironisch genoeg hebben de Denen een gemakkelijkere loting dan de Belgen ondanks dat ze twee wedstrijden hebben verloren. 

En wat met mijn pronostiek?

Mijn pronostiek is dus de halve finales, al denk ik dat een kwartfinale helaas zelfs realistischer is. Dat schreef ik twee weken geleden, maar zelfs dat is hoogst onzeker gezien het noodlottige parcours voor de rest van het toernooi dat de Rode Duivels moeten afleggen om Europees kampioen te worden. Portugal komt verrassend sterk uit deze groep ondanks de derde plek en Cristiano Ronaldo steekt in bloedvorm. Met de twijfelachtige Belgische defensie zal het niet gemakkelijk zijn om van dit Portugal te winnen. Zelf schat ik de kansen eerder op fifty-fifty. Een dubbeltje op zijn kant dus zoals Nederlanders dat zo mooi kunnen zeggen. 

Als België wint van Portugal treffen de Rode Duivels Italië aan in de kwartfinale en enkel op basis van het getoonde spel zijn zij misschien wel de grootste favoriet voor dit toernooi. Van alle ploegen toonde Italië zich het meest consistent en vertoont het amper zwaktes in het team. Tegen Italië geef ik de Rode Duivels weinig kans, al zijn er uiteraard wel mogelijkheden als je beschikt over een as De Bruyne-Lukaku. 

Wie dan wel Europees kampioen wordt, is moeilijk om te zeggen. Frankrijk blijft sowieso de grootste favoriet omdat ze nog altijd over het meest evenwichtige elftal van allemaal beschikken, al durf ik te zeggen dat Italië Frankrijk kan voorbijsnellen als het op dit elan verder gaat. Nederland kan ook ver komen met wat meeval in de loting, maar het is nog steeds onduidelijk wat hun echte waarde is tegen een topland. Spanje daarentegen is wat tegengevallen en vooral het ontbreken van een scorende spits lijkt het grootste mankement van de tweevoudige Europees kampioen te worden. Dus alles in acht genomen, wijk ik niet veel af van mijn mening van twee weken geleden, al moet ik er nu wel bij vertellen dat Engeland toch meer een outsider is dan ik aanvankelijk dacht.  

Hoe je van een virus naar een koorts gaat: de EK-koorts in België

Het jaar 2020 is een groot, zwart gat geworden in onze annalen, maar in 2021 lijkt het gewone leven terug langzaam op gang te komen. Dat houdt dus ook in dat evenementen terug mogen doorgaan en daar horen uiteraard de Olympische Spelen, maar ook het EK voetbal bij. Het Europees Kampioenschap is voor België één van de laatste kansen van deze zogenaamde gouden generatie om een trofee te pakken. Maar kan België daadwerkelijk hoger mikken dan de derde plek van het vorige WK? 

Moeilijk gaat ook

Het wordt moeilijk. Daar is iedere Belgische voetbalfan zich van bewust. Hoewel de Belgen meer ervaring hebben, telt het omgekeerde ook: ze worden een dagje ouder. Niks illustreert dit beter dan de relatief oude defensie van de Belgen waar Denayer de enige twintiger is in een driemansachterhoede. Vertonghen en Alderweireld zijn al een stuk over de dertig en ouderdomsdeken Vermaelen is zelfs al 35. Snelheid is dus wellicht hét grootste gebrek in de Belgische defensie en dan wordt het spannend als je tegenstander pakweg Mbappé heet die over een heel voetbalveld snelt in ruim tien seconden. Bovendien is de spoeling achterin dun met enkel nog Boyata die ook al dertig lentes telt. Europees kampioen worden met deze oudjes? Het kan, maar het zal in ieder geval niet eenvoudig worden. België heeft bovendien met Kompany een belangrijke leider verloren en het is afwachten hoe Denayer zich ontplooit als opvolger van Kompany. In doel staat de onbetwistbare Courtois die ook nu titularis zal zijn. Op het vorige WK werd de zelfzekere keeper uitgeroepen tot doelman van het toernooi en op dat vlak zal het een moeilijke opgave zijn om zijn prestatie te herhalen. Mignolet en Sels zullen genoegen moeten nemen met een rol als bankverwarmer. 

Bondscoach Martinez dweept met een systeem waarin vleugelbacks een cruciale rol spelen en deze posities zijn wellicht de meest veeleisende van het volledige team. Ook hier zijn er de nodige twijfels. Chadli werd verrassend opgeroepen, maar heeft als voordeel dat hij zowel links als rechts kan spelen. Bovendien heeft Martinez door al die jaren een beroep gedaan op een select kransje van vaste internationals waartoe ook Chadli behoort. Maar het moge duidelijk zijn dat de beste dagen van de Belgische Marokkaan achter ons liggen. Ook Meunier is zo'n vaste klant in de selectie, maar zat in zijn eerste seizoen bij Borussia Dortmund meer op de bank dan hem lief was. Maar met een bijna onophoudelijke motor is Meunier cruciaal om de kilometervreter van dienst te spelen in een fysieke rol als vleugelback. De logica gebiedt dat Castagne een basisplek opeist na een degelijk seizoen bij Leicester, maar dat is nog hoogst onzeker. Op papier is de voormalige verdediger van RC Genk de beste vleugelback, maar mist hij wel de aanvallende impulsen die Chadli en Meunier wel kunnen voorleggen. Ook Thorgan Hazard kan hier terecht, al zal zijn rol wellicht in een aanvallender compartiment schuilen. Hetzelfde geldt voor Carrasco die bij Atletico Madrid een boerenjaar heeft beleefd.

De weelde

Waar er bij de verdediging significante vraagtekens staan, is het omgekeerde het geval bij het middenveld. Ten opzichte van het WK drie jaar geleden, is Fellaini er niet meer bij, maar zijn naam werd amper of niet genoemd als een gemis naar aanloop van het EK. Het zegt veel over de luxe die België op dit vlak heeft. Toch zijn er wel bezorgdheden, want enkele cruciale namen hebben een blessure opgelopen naar aanloop van dit toernooi. De gescheurde achillespees van Witsel betekende wellicht dat hij een kruis mocht maken over het EK, maar wonder boven wonder kan de voormalige Gouden Schoen toch deelnemen. Witsel wordt door Martinez als onmisbaar beschouwd om een evenwichtige balans te houden in het offensief georiënteerde voetbal dat België wil spelen. 

Hetzelfde geldt voor De Bruyne die in de Champions League-finale na een uur het veld moest verlaten met een hoofdblessure. De eerste wedstrijd tegen Rusland moet hij missen, maar in principe moet hij daarna beschikbaar zijn. In afwezigheid van deze twee heeft Tielemans zich opgeworpen als dé leider van dit België en behoorde hij telkens tot de beste spelers van het veld in de twee voorbereidingswedstrijden. Dendoncker bewees ook zijn waarde als defensieve middenvelder, terwijl Praet toch niet kon overtuigen in de voorbereidingswedstrijd tegen Griekenland. Vanaken deed wel wat van hem verwacht wordt, maar niemand verwacht dat hij veel speelminuten zal krijgen op dit EK. 

Buiten spelen

De buitenspelers in het Belgische elftal zijn per definitie niet altijd typische buitenspelers die een flank afdweilen en voorzetten geven aan de lopende band. Integendeel, sterspeler Eden Hazard is op z'n sterkst op deze positie, maar sinds zijn transfer naar Real Madrid heeft hij geen hoge toppen meer geschoren en is het hoogst onzeker of hij een basisplaats kan opeisen in dit elftal. De Bruyne speelt nu wat hoger op ongeveer dezelfde positie als Hazard en heeft nu zijn rol als drijvende kracht van het elftal overgenomen. KDB is door zijn collega's voor de tweede keer op rij verkozen tot beste voetballer in de Premier League en zijn genialiteit zal wellicht het verschil betekenen tussen winst of verlies in wedstrijden tegen de groten.

Voor Mertens beginnen de jaren inmiddels ook al te tellen, maar zijn statistieken bij Napoli blijven tot de verbeelding spreken. Driesje is zelfs de ongenaakbare Maradona voorbijgestoken als doelpuntenkoning bij de Italiaanse club en dat zijn toch adelbrieven die kunnen tellen. Carrasco verkeert bij Atletico Madrid dus in bloedvorm en het is moeilijk om hem uit het elftal te laten. Thorgan Hazard was dit jaar minder prominent aanwezig bij Borussia Dortmund dan vorig jaar, maar is door zijn polyvalentie een graag geziene gast in het Belgische team. Plaatsen op deze posities zullen erg duur verkocht worden. Voor jongens zoals Trossard en aanstormend talent Doku zal elke speelminuut een onverwacht geschenk zijn gezien de concurrentie.

Big Rom

Lukaku is inmiddels al enkele jaren de onbetwiste aanvalsleider van het team nadat Wilmots Benteke verkoos boven Lukaku. Onder Martinez is Lukaku gegroeid van ongeslepen diamant tot blinkende edelsteen en de spits van Internazionale bedankte dit met een krankzinnige zestig doelpunten totnogtoe voor de Belgen. Big Rom is misschien wel de best presterende Belg dit jaar en won met Inter de Serie A en hij werd zelfs verkozen tot beste voetballer in de Italiaanse competitie. De bookmakers tippen Lukaku ook als topschutter van dit EK, dus ook in het buitenland verwacht men veel van de bonkige spits. 

Het nadeel is echter dat na Lukaku er een grote leegte gaapt in het aanvallend compartiment. De Benteke die een transfer verdiende naar Liverpool behoort definitief tot het verleden, hoewel de voormalige aanvaller van Standard en RC Genk terug de neus aan het venster steekt met een respectabele tien doelpunten voor Crystal Palace. Supersub Batshuayi is ploeggenoot van Benteke, maar vergaat het minder met slechts twee doelpunten dit seizoen. Als supersub had Batsman altijd wel zijn waarde in het nationale team en ik vermoed dat Martinez hem opnieuw gaat gebruiken als joker in bepaalde wedstrijden. Als Lukaku echter uitvalt met een blessure of schorsing, zit het Belgische elftal wel met een levensgroot probleem...

De voorspelling

Dit team is het aan zichzelf verplicht om minstens de kwartfinale te halen. Bij het vorige EK lag de weg naar een finale wagenwijd open, maar werden de Belgen in de kwartfinale verrast door een flitsend Wales. Met Martinez als bondscoach beschikt België momenteel echter over veel meer tactische branie en is zo'n verrassing veel minder waarschijnlijk. De loting is echter ook minder gunstig gezind en vanaf de kwartfinale wacht er telkens een groot land dat geklopt moet worden om verder te gaan. Dus een kwartfinale is zeker haalbaar, maar halve finale of finale gaat een stuk moeilijker worden. 

Ten opzichte van het WK drie jaar geleden heeft België mijns inziens kwaliteit verloren met het verlies van Kompany en een achterhoede waarvan de gemiddelde leeftijd de dertig jaar overschrijdt. Bovendien verkeert Hazard in vormcrisis en is het bang afwachten hoe de blessures van Witsel en De Bruyne evolueren als Martinez hen wil gebruiken als basisspelers. Je kan echter ook zeggen dat het glas halfvol is met Lukaku die in zijn beste vorm ooit verkeert, Carrasco die een erg complete flankspeler is geworden en een Belgisch elftal dat over meer ervaring beschikt dan gelijk welk ander nationaal elftal. Toch wegen wat mij betreft de voordelen niet op tegen de nadelen en zie ik de Belgen geen Europees kampioen worden. Mijn pronostiek is dus de halve finales, al denk ik dat een kwartfinale helaas zelfs realistischer is. 

Wie dan wel?

Wie het wel wordt, is bijna iedereen het roerend over eens: Frankrijk. De Fransen werden al wereldkampioen in 2018 en deze selectie is sindsdien enkel maar beter en sterker geworden. Het verlies tegen de Fransen in de halve finale ligt de Belgen nog zuur op de maag, aangezien België van zichzelf vond dat het een betere wedstrijd speelde. Het klopt wel dat België de wedstrijd maakte, maar Frankrijk was tactisch wel sterker. Datzelfde Frankrijk beschikt nu over nog meer voetballend vermogen en is daarom alleen al de te kloppen ploeg. Elke wedstrijd moet gespeeld worden, maar het zal een heel goed team moeten zijn die dag om van Frankrijk te winnen. 

Daaronder volgt er een heel kransje van usual suspects zoals Spanje, Italië en in mindere mate Duitsland, Nederland en Portugal. Spanje en Italië beschikken na Frankrijk over de meest complete selecties en zijn daarom in mijn opinie de grootste concurrenten voor Frankrijk. Nederland heeft dankzij de recente clubsuccessen van Ajax een kwaliteitsinjectie gekregen en oogt vooral in het defensief compartiment erg indrukwekkend. Enkel de aanval mist wat klasse en Frank De Boer is misschien niet de beste bondscoach om dit jonge geweld te leiden op een groot toernooi. Titelverdediger Portugal zit ongeveer in hetzelfde schuitje als België. Het beschikt over fantastische spelers, maar Cristiano Ronaldo en co beginnen een jaartje ouder te worden. Bovendien zitten de Portugezen in een erg moeilijke poule. Het Duitsland van 2014 is inmiddels lang verleden tijd en zelfs in de rol als outsider wordt Duitsland amper genoemd. Met de Duitsers ben je nooit klaar, maar dit Duitsland is misschien wel de minst grote titelkandidaat voor een Europese titel.   

Pandemische Oscars

Het duurde wat langer dan gewoonlijk, maar gisteren zijn eindelijk de nominaties voor de Oscars van dit jaar bekendgemaakt. Normaal gezien is het award season al lang voorbij, maar in de tijd van het nieuwe normaal hebben we er even langer op moeten wachten. Zoals verwacht is het een mager jaar geworden omdat veel producties zijn stilgezet door het virus of uitgesteld naar - hopelijk - betere tijden. Veel studio's hebben eieren voor hun geld gekozen en hun filmproducties doorverkocht naar streamingplatforms die daar gretig gebruik van maken. Het is dus geen toeval dat Netflix net nu grossiert in de nominaties. De jaren er voor was het blij als het een aantal nominaties überhaupt had. 

Slokop van dit jaar is Mank van David Fincher die tien nominaties heeft gekregen voor de 93ste Academy Awards. Dit is een traditionele biopic over de scenarioschrijver van Citizen Kane, maar dan voorzien met de ziekelijke zin voor perfectie van Fincher en een sublieme Gary Oldman die zoals altijd het beste van zichzelf geeft. Voor Fincher kan dit eindelijk een erkenning van zijn artistieke talent betekenen aangezien nog geen enkele film van hem een beeldje kon verzilveren ondanks enkele eerdere nominaties voor onder andere The Social Network en The Curious Case of Benjamin Button. In het zog van Mank zijn er zes andere titels die zes nominaties hebben binnengehaald waaronder stalgenoot The Trial of the Chicago 7. Dit is de verfilming van een berucht proces in 1968 waarbij een zevental links-georiënteerde amokmakers politiek werden afgerekend. Aangezien beide films uit de stal van Netflix komen, heb ik ze al bekeken, net zoals Ma Rainey's Black Bottom dat geïnspireerd is op het gelijknamige toneelstuk. 

Normaal gezien neem ik de moeite om de voornaamste genomineerde Oscar-films te bekijken, maar dat is nu wat moeilijker aangezien het aanbod verspreid is over verscheidene streamingplatforms. Andere grote titels zoals The Father, Judas and the Black Messiah, Minari, Nomadland en Sound of Metal kan ik niet op Netflix bekijken en eerlijk gezegd heb ik niet veel zin om deze films te gaan bekijken aangezien het ook een beetje de keuze van de armoede is. Niet dat ik deze films tekort wil doen, maar het is nu eenmaal een feit dat de grote kanonnen dit jaar niet deelnemen. Ik kijk ieder jaar uit naar de resultaten van de Oscars, maar bij deze editie zal het met net een tikkeltje minder interesse zijn. 

Andere noemenswaardige nominaties zijn er voor Chadwick Boseman en Sacha Baron Cohen. Boseman krijgt postuum een nominatie voor beste acteur nadat hij op 42-jarige leeftijd veel te vroeg is gestorven aan kanker. Cohen krijgt - ietwat verrassend - een nominatie voor beste mannelijke bijrol, maar is eveneens genomineerd voor best aangepast scenario voor zijn tweede Borat-film. Een niet alledaagse combinatie voor Cohen. De tweede Borat-film weet ook een andere nominatie te scoren voor Maria Bakalova als beste vrouwelijke bijrol. Bakalova werd enkele maanden geleden wereldnieuws toen Rudy Giulliani zijn broek voor haar uitdeed. De politieke ondertoon van Hollywood zal wel mede debet zijn aan haar nominatie... 

Deze Oscars zijn historisch, maar dat heeft alles te maken met de situatie in de wereld en niks met de Academy Awards zelf. Met Tenet is er vorig jaar slechts één echt grote film uitgekomen en die heeft amper twee nominaties voor technische categorieën weten te scoren. Voor Fincher kan deze editie zijn grote erkenning worden, al vermoed ik dat het eerder één of twee beeldjes zullen zijn omdat Mank een goeie film is, maar geen fantastische.