Genieten op Madeira

Tijdens deze Coronagekte is het een kluwen van regels, kleurcodes en tests. Een land uitkiezen om op vakantie te gaan, is dus niet evident en als je de media mag geloven is het zelfs een misdaad om op vakantie te gaan. De spreekwoordelijke uitzondering hierop is het Portugese Madeira dat zijn zaakjes wonderwel op orde heeft. De pandemie heeft dit eiland in de Atlantische Oceaan gespaard, niet in het minst omdat het zo geïsoleerd ligt. Binnenlandse besmettingen worden nauwelijks doorgegeven (op moment van schrijven zijn het er vijf voor het hele eiland) en buitenlandse toeristen moeten een certificaat van een negatieve test kunnen voorleggen (maximaal 72 uur voor aankomst afgelegd) ofwel een verplichte test ondergaan in de luchthaven. Er bestaat misschien geen Coronavrij paradijs op deze wereld, maar Madeira komt wel akelig dicht in de buurt. 

Even voorstellen
Madeira is een vulkanische archipel die zich bevindt voor de Afrikaanse kust in de Atlantische Oceaan en kent een gematigd subtropisch klimaat. De zomers zijn niet te warm, terwijl de winters vrij mild zijn. Daarom ontvangt dit eilandje het gehele jaar door toeristen. Het eiland is vrij klein en heeft de grootte van slechts éénderde van de provincie Limburg, Belgiës kleinste provincie. Desondanks herbergt dit eiland veel natuurschoon zoals één van 's werelds grootste kapen, 's werelds grootste laurierbos en de hoogste toppen van Portugal. Kenmerkend zijn de levada's, kleine irrigatiekanalen die in de bergen starten en uitmonden in de dorpjes aan de kust om de plaatselijke bevolking van water te voorzien. Deze levada's bieden erg mooie wandelingen aan. Bovendien wordt Madeira ook het bloemeneiland genoemd omdat er een heleboel prachtige tuinen zijn die je kan bezoeken.

Ook op het vlak van cultuur en geschiedenis heeft Madeira heel wat te bieden. Het eiland werd per toeval in de vijftiende eeuw ontdekt door de Portugezen en sindsdien is het eiland altijd bewoond. De grootste stad is Funchal dat ruim honderd duizend inwoners telt en het kloppend hart is van het eiland. Hier vind je tal van bezienswaardigheden terug zoals een oud fort, het oude stadsgedeelte, typische marktpleintjes, maar ook een bruisend nachtleven. Madeira houdt ieder jaar ook een bekend wijn- en bloemenfestival, maar de editie van dit jaar was begrijpelijkerwijze erg ingetogen. Op nieuwjaar organiseert Funchal ook één van de meest bijzondere nieuwjaarsvieringen ter wereld met een indrukwekkend vuurwerkspektakel. Madeira biedt dus met andere woorden een mooie combinatie van natuur en cultuur en dat op een plek die amper een zakdoek groot is. 

Maandag 7 september

Op deze dag vertrekt mijn vlucht rechtstreeks naar de luchthaven van Madeira dat tegenwoordig Cristiano Ronaldo Madeira International Airport heet, zo genoemd naar de beroemdste persoon afkomstig van Madeira. Pas achteraf leer ik dat deze luchthaven één van de gevaarlijkste luchthavens van Europa is. Niet omdat de landingsbaan zo kort is - die is nog niet zo lang geleden verlengd - maar wel door de verraderlijke oostenwinden die een landing significant kunnen compliceren. Ik had geen rekening gehouden met het feit dat Portugal in een andere tijdzone zit (één uur vroeger dan België) en een taxi geregeld om vijf uur. Daar moest ik dus een uurtje extra op wachten, maar daarna kon de vakantiepret beginnen. 

Ik verbleef in Museum House wat eigenlijk een guesthouse is in plaats van een echt hotel. De eigenaar beschikt over een klein museum in de kelder, het Optics Museum, en baat daarnaast ook dit guesthouse uit. Het grote voordeel van dit hotel is de ligging want het is een steenworp verwijderd van de marina (de jachthaven) van Funchal en dit is toch wel de place to be. Alle bezienswaardigheden bevinden zich hier vlak bij elkaar en ook het oude stadsgedeelte is tien minuten stappen van mijn hoteldeur. 

's Avonds stapte ik op de wilde boef de kustlijn van Funchal af en op deze geïmproviseerde stadswandeling kwam ik al een heleboel trekpleisters van Funchal tegen. De marina is als uitgaansbuurt net een tikkeltje minder bruisend dan anders, maar blijft gezellig druk. Het oude fort Sao Tiago ligt er verlaten bij die avond, terwijl de nauwe steegjes van de oude binnenstad een mooie combinatie bieden van gezellige eetplekjes en onverwachte street art. Het toont aan dat Madeira zijn verleden waardeert, maar ook modernisme omarmt. 

Dinsdag 8 september

Oorspronkelijk was het de bedoeling om een auto te huren en vooral sightseeing te doen, maar de taxirit van de luchthaven naar het hotel in Funchal heeft me op andere ideeën gebracht. Soms gaat het hier wel heel erg steil naar omhoog en naar beneden en ik vertrouw mijn stuurmanskunsten toch niet helemaal op onbekend terrein. Daarom boek ik vandaag een aantal excursies voor de Levadawandelingen en ga ik eveneens naar Monte. Monte is een voorstadje van Funchal dat in de heuvels is gelegen. Er is een kabelbaan die je hogerop brengt, maar dat kost helaas wel een erg stevige elf euro. Ik kies gemak over inspanning en leg de elf euro op tafel om naar Monte te komen. Voor die elf euro krijg ik wel een mooi overzicht van de stad Funchal. 

Bij de ingang van het domein prijkt trots een plakkaat dat zegt dat de botanische tuin tot de dertien mooiste botanische tuinen ter wereld behoort. Ik breng ruim 2,5 uur in dit bloemenparadijs voor en ik moet zeggen dat het domein er inderdaad erg mooi bijligt. Het is prachtig vormgegeven, maar is helaas niet de superervaring die ik ervan had verwacht. Dergelijke tuinen die ik ruim drie jaar geleden in Andalusië heb bezocht, vond ik indrukwekkender, maar dat komt wellicht door de periode. De Andalusische tuinen heb ik in de bloeimaand van mei bezocht, terwijl de bloemenpracht in september zijn piek allang heeft gekend. Niettemin een bezoekje waard, mede door de soms prachtige architectuur van het domein. 

In plaats van de kabelbaan terug kies ik voor de sportieve toets en wandel ik terug naar Funchal. Dat gebeurt door de vallei van Ribeiro de João Gomes. Deze vallei heeft enkele jaren geleden helaas een verwoestende bosbrand gekend en ziet er daarom erg dor uit. Bovendien wordt dit pad niet meer onderhouden waardoor het de allures krijgt van een beginnende jungle. Tijdens deze wandeling kom ik mijn eerste levada tegen, maar die wordt al lang niet meer gebruikt en is dus bijgevolg leeg. Bovendien is deze route niet geschikt voor mensen met hoogtevrees want de gapende afgrond komt soms wel heel erg dichtbij en hekken zijn slechts sporadisch aanwezig. Niet de mooiste wandeling van mijn vakantie op Madeira, maar verreweg wel de meest avontuurlijke.   

Woensdag 9 september

Op deze dag is het tijd voor mijn eerste excursie en die brengt me naar 's werelds grootste laurierbos. Beroemd in Madeira zijn de verschillende PR-wandelingen. Deze wandelingen zijn meestal wandelingen die lopen naast de beroemde levada's en loodsen de wandelaar naar de mooiste plekjes van het eiland. Misschien wel de beroemdste hiervan is de PR6 die ook wel gekend is als de wandeling van de 25 fonteinen. In het midden van het laurierbos is er namelijk een idyllisch plekje waar vijfentwintig kleine(re) watervalletjes samenkomen in een sprookjesachtige poel. 

Het voordeel van een excursie ten opzichte van er zelf op uit te trekken is dat je heel wat informatie krijgt over het gebied. Bij de startplek van de wandeling vertelt de gids me dat het laurierbos inderdaad 's werelds grootste is, maar wel helaas langzaam dreigt te verdwijnen omdat de eucalyptus - een invasieve boomsoort - laurieren langzaam maar zeker verdringen tot op ongeveer duizend meter hoogte. Desondanks is het al groen wat de klok slaat bij deze wandeling door de aanwezige laurierbomen. Mijn eerste ontmoeting moet een werkende levada is een mooi moment en er zijn eveneens enkele kleine watervalletjes te zien. Er wordt eveneens een kleine pauze gehouden bij de Risco-waterval. Deze waterval is vrij hoog, maar kent een eerder bescheiden debiet omdat (regen)water nu eenmaal minder aanwezig is in de zomerperiode. 

Even later arriveer ik bij de vijfentwintig fonteintjes en dit is inderdaad een fantastisch mooie plek. Ik heb geluk gehad om al diverse prachtige plekjes te mogen bezoeken, maar dit is misschien wel de mooiste totnogtoe. Het lijkt zo weggelopen te zijn uit een tekenfilm van Disney. Normaal gezien worden dergelijke plekken overspoeld door hordes toeristen, maar in deze tijden valt dit (helaas?) erg goed mee. De terugweg van de wandeling loopt nog door een tunnel, maar weet daarna niet echt meer te imponeren. Qua wandeling is dit geen absolute topper, maar de plek van de vijfentwintig fonteintjes (eigenlijk watervallen) is dit wel en daarom alleen al een bezoek waard als je op Madeira bent.

Donderdag 10 september

Deze excursieloze dag staat in het teken van de toeristenbus die rond Funchal rijdt. Zoals bij zoveel andere (toeristische) steden rijdt er in Funchal een rode hop on, hop off bus rond die de belangrijkste plekjes van de stad aandoet. De prijs van bijna twintig euro is alles behalve goedkoop, maar je krijgt per stopplaats wel een uitgebreide beschrijving via een audiogids. De meeste van deze plekken had ik bij mijn aankomst al bezocht, dus dit was helaas geen grote meerwaarde voor mij. De bus rijdt echter verder naar Camara de Lobos en houdt even halte voor een mooi uitzichtpunt over de stad. Dat was dan weer wel een leuke meevaller. Bij Camara de Lobos stap ik over op een andere bus om te pendelen naar mijn hoofddoel: Cabo Girão. 

Cabo Girão is de hoogste klif van Europa en op één na hoogste ter wereld. De klif meet 580 meter boven de zeespiegel en beschikt over een glazen skywalk. De glazen skywalk is niet echt groot, maar wel indrukwekkend om te zien. Het platform biedt namelijk de mogelijkheid om naar beneden te kijken en het is bijna absurd wat voor een vertekend beeld dit geeft. Wanneer ik naar beneden kijk, heb ik nooit de indruk dat het ruim een halve kilometer naar beneden is, maar eerder een bescheiden honderd meter. Het uitkijkplatform biedt eveneens een mooi overzicht over de omgeving, maar de kaap weet niet meer dan tien minuten te boeien. Je kan namelijk maar zoveel naar beneden kijken totdat je het grondig beu bent. Bij de kaap is er nog een een klein restaurantje waar ik even eet voordat ik de bus terugneem. 

In Camara de Lobos moet ik nog een uurtje wachten op de aansluiting met de rode hop on, hop off bus en dat geeft me de gelegenheid om dit gemoedelijke dorp te verkennen. Toerisme heeft dit dorp ook al ontdekt, want er is een winkelstraat met veel souvenirshops, cafés en restaurantjes. In één van de rustige, aansluitende straten is er zelfs een project van street art waar superhelden en andere figuren knap zijn afgebeeld op de gevels van huizen. Street art is dus zeker niet het exclusieve domein van grootsteden, maar vind je ook in vissersdorpen op afgelegen eilanden. 

Vrijdag 11 september

Deze roemruchte dag is de mooiste dag van mijn vakantie op Madeira geworden, want de PR1-wandeling van Pico do Areiero naar Pico  Ruivo is mijn beste hike van het jaar. De Pico do Areiero is de derde hoogste berg van Portugal met zijn 1818 meter en zelfs de verplaatsing er naartoe met het minibusje is al een schot in de roos. Samen met andere leden van de excursie zie ik hoe een dik wolkendek zich rond de top van de Pico Areiero ontvouwt en het is een feest voor het oog om dan boven dit wolkendek uit te stijgen. Het geklik van fotocamera's en GSM's volgt amper luttele seconden later. Even rond deze berg wandelen en de weidse omgeving bewonderen zou al een hoogtepunt zijn, maar dan begint pas het echte werk: de wandeling naar de Pico Ruivo. 

De Pico Ruivo is de hoogste berg van Madeira (en Portugal) en dat betekent uiteraard dat er geklommen wordt. De eerste helft van de wandeling gaat eerder naar beneden, maar in de tweede helft richting Pico Ruivo moeten er een respectabel aantal trappen worden overwonnen. Het wandelpad ligt er super bij en elke nieuwe bocht levert een nieuw wauw-moment op en vraagt om een fotostop. Nu al was het duidelijk dat dit mijn mooiste hike van het jaar is. Dat gevoel wordt alleen maar versterkt wanneer ik bij de Pico Ruivo kom die andermaal weet te imponeren. 

Pico Ruivo betekent in het Portugese rode top en dat heeft het te danken aan de rode ondergrond van de berg die nog het meest gelijkt op gravel. De vulkanische oorsprong van het eiland verloochent zich hier niet. Ik krijg ook hier opnieuw enkele mooie vergezichten voorgeschoteld, maar het is nu inmiddels wat later op de namiddag en wolken maken zich meester van deze top. Er is dus geen heldere blik over de horizon die kilometers ver reikt, maar de bewolkte omgeving zorgt ook voor schilderachtige taferelen. Gelukkig is het een dun wolkenpak en kan ik nog wat van de omgeving meepikken. Een uurtje later is nog enkel het grijs van de wolken zichtbaar. Het laatste stuk naar het eindpunt is wat mij betreft ook een hoogtepunt aangezien ik nu wat meer de vegetatie te zien krijg die er rond deze bergtoppen groeit. Op dit vulkanisch gedeelte van Madeira is het somg nog verrassend groen. En met die les sluit ik dit hoogtepunt van de reis - zowel letterlijk als figuurlijk - af. 

Zaterdag 12 september

Het koste me bloed, zweet en tranen (een kleine overdrijving misschien), maar het is me uiteindelijk gelukt om toch een duiksessie te boeken. In de marina van Funchal staan er verscheidene kiosken waar ik mijn excursies geboekt heb, maar het ontbreken van toerisme zorgt ervoor dat niet alle activiteiten doorgaan. Scuba diving lijkt er daar één van te zijn, want in eerste instantie kon ik geen duikclub vinden die dit aanbood. Mijn zoektocht werpt uiteindelijk toch eindelijk vruchten af en in de hotelbuurt van Funchal is er een maritiem centrum waar ik een duiksessie kon volgen. 

Met duiksessie bedoel ik een introductie tot scuba diving. Het gaat dan om een initiatie waar je een kleine sessie theorie krijgt zodat je weet hoe je moet handelen in het water en uiteraard het duiken zelf. Dat was voor mij de moeilijkste stap, want dit kostte me wel héél, héél, héél erg veel moeite. Het voordeel bij dit gebrek aan toerisme is dat ik een duikinstructeur krijg die me privéles geeft, het nadeel is dan weer dat diezelfde duikinstructeur net iets te ambitieus was. Hij sprong meteen in het diepe van de zee en dat zag ik toch even niet zitten. Dan maar naar het aanpalende zwembad waar het iets gemakkelijker is om de kneepjes van het vak te leren, en waar je het eigenlijk ook moet leren...  

Ik had bijzonder veel moeilijkheden om onder water te blijven met mijn beademing, want ik had steeds de neiging om na een paar seconden terug naar boven te komen om naar adem te happen al was dat helemaal niet nodig. Na 45 minuten psychosomatische strijd met mijn hersenen, moest ik nu voortbewegen onder water en dat leverde weer een heleboel claustrofobie op. Ondertussen stond ik dertien keer op opgeven (niet overdreven!), maar het gebrekkige Engels van de Portugese duikinstructeur zorgde ervoor dat hij dit niet begreep en na anderhalf uur lukte het wonderlijk wel! De daaropvolgende duik voor de kust van Funchal kan ik maar beschrijven met één woord: subliem! 

Het kriebelt nu om dit vaker te doen en ook deze dag is uitgegroeid tot een erg leuke dag. Het was helaas wel veel te snel over en ik had nog een namiddag om op te vullen. Dit heb ik op het gemak gedaan door rustig rond te wandelen in het gemeentelijk park (tuin) van Funchal. Dit kan je gratis bezoeken en is uiteraard niet zo indrukwekkend als de botanische tuin van Monte, maar is wel een toffe plek om te genieten van een zonnige dag. De centrale vijver biedt een thuis voor verscheidene watervogels en hier heb ik rustig de tijd genomen om de vogels op gevoelige plaat vast te leggen. 

Zondag 13 september

In dit sportieve weekend wordt na een duiksessie vervolledigd met een canyoning-tochtje in één van de talrijke kloven in Madeira. Er zijn drie niveaus van canyoning mogelijk, maar aangezien ik dit nog nooit eerder heb gedaan, kies ik voor het behouden eerste niveau. Samen met een tiental andere deelnemers betekent dit een aantal uurtjes klauteren over rotsen, abseilen, dalen en in het water duiken. De eerste grote hindernis die ik moet nemen, is me aankleden met de wetsuit want dat kost aardig wat moeite. Verrassend genoeg ben ik als eerste klaar van de hele groep, terwijl ik normaal de eer heb om de laatste plaats te vertegenwoordigen bij dit soort dingen. 

Als deze formaliteiten zijn afgehandeld, stappen we terug allemaal het minibusje in en worden we afgezet in de buurt van Pico do Areiero waar we een algemene uitleg krijgen tussen de dichte begroeiing van de Madeirese wildernis. Na deze korte uitleg begint het canyoning zelf en dat is simpelweg erg tof om te doen. Kort uitgelegd: bij canyoning daal je af in een kloof en volg je een kleine waterloop inclusief watervallen. Een goede uitrusting is dus erg belangrijk, daarom de wetsuit, maar ook gespecialiseerde schoenen met een anti-sliplaag. Maar zelfs dan kan het behoorlijk glad zijn op de rotsen waarover we lopen. 

De spectaculairste stukken van deze tocht is een afdaling van ruim zes meter helemaal bij het begin en ik had bovendien de eer om als eerste naar beneden te mogen. Het kostte me de eerste seconden een beetje moeite, maar ging daarna vrij vlot naar beneden. Op het laatste mocht ik twaalf meter naar beneden absailen en was ook wel best gaaf om te doen, helemaal omdat ik dit niet verwachtte. Ik dacht loodrecht naar beneden te dalen, maar in plaats daarvan werd dit een soort zipline waar ik naar beneden gleed. Erg leuk om te doen, maar mooie liedjes duren niet lang en na ongeveer 2,5 uren was het helaas weer gedaan. 

Opvallend was wel dat we op ruim twee uur wel een ruime afstand hebben afgelegd. Toen we vertrokken arriveerde we na vijf minuten al in Monte, een voorstad van Funchal, terwijl we bij vertrek toch een stuk hoger waren gelegen. In de namiddag vulde ik mijn dag op door nog eens rond te struinen in Funchal. Het staat vast dat ik canyoning zeker eens opnieuw ga doen en liefst zo snel mogelijk!

Maandag 14 september

De derde wandeling van mijn vakantie (PR8) staat op deze dag geprogrammeerd, maar is deze keer geen wandeling naast een levada. Het brengt me daarentegen wel naar São Lourenço, een schiereiland dat op het uiterste oostelijke punt van Madeira is gelegen. Vlak daarbij bevinden zich ook de Ilhas Desertas, twee verlaten eilandjes die zich op een boogscheut van São Lourenço bevinden. Deze keer is er geen excursie beschikbaar en rest er me niks anders dan zelf een auto te huren. Ik kies voor de gemakkelijkheidsoplossing en wordt het dus een automaat. De auto in kwestie is een Smart met slechts twee zitplaatsen, maar meer heb ik ook niet nodig. De route er naartoe verloopt via de enige snelweg van het eiland - de VR1 - en verloopt verbazingwekkend vlot. 

São Lourenço is één van de populairdere wandelbestemmingen op Madeira en daar is een goede reden voor. Het uitzicht rond het schiereiland is namelijk adembenemend. De panorama's op de kliffen is ronduit spectaculair en het vulkanische karakter van het schiereiland geeft de omgeving verschillende kleurschakeringen mee die variëren van beige tot donkerrood. Op de wandeling zelf is geen scheutje schaduw te bespeuren en laat net nu deze maandag de zonnigste dag zijn van mijn hele vakantie. Zweetparels maken zich van mij meester wanneer ik toch een aantal keren naar boven moet stappen. Dat doe ik echter met veel plezier want de omgeving ziet er telkens net dat beetje anders uit. 

Deze wandeling is slechts ruim drie kilometer lang aangezien het terug naar het startpunt gaat. Vooraleer het zover is, beklim ik de plaatselijke top die zo'n 160 meter hoog is. Na deze wandeling neem ik de huurauto om een paar kilometer verderop bij een plaatselijk uitkijkpunt (miradouro) de kliffen opnieuw te bewonderen, maar deze keer met een iets ander perspectief. Ondertussen is het me ook duidelijk geworden hoe populair deze wandeling daadwerkelijk is, want de parkeerplaats was  helemaal vol en dat had ik op deze vakantie nog niet meegemaakt. Ik heb deze wandeling in het begin van de ochtend gestart en dat kan ik dus enkel aanbevelen. Niet alleen om de drukte te vermijden, maar ook om jezelf van de zon te besparen die na het middaguur erg gretig mensen komt begroeten.

Dinsdag 15 september

Een laatste excursie is gepland voor mijn laatste (volledige) dag op Madeira. Madeira is een compact eiland en dan wil ik uiteraard zoveel mogelijk van zien. De voorbije dagen was ik min of meer al in de meeste buurten van Madeira geweest, maar nog niet in het noord-westen in de omgeving van Porto Moniz. Dat werd op deze dag goed gemaakt met een jeepsafari van de Green Devils die Enchanted Terraces werd gedoopt. Met zeven personen in een aftandse, maar nog steeds goed functionerende Nissan Petrol werd het een goed gevulde dag met soms behoorlijk ruige ritjes.

In het begin kregen we het hardst te verduren wanneer we via zandweggetjes amper die naam waardig klommen naar het plateau van Paul da Serra. Een wat ouder Brits koppel zat op geïmproviseerde zitjes in de koffer en vroeg vriendelijk om op de achterbank te zitten. Zodoende werd hun rug toch iets of wat gespaard, maar toch niet helemaal. Het ritje was behoorlijk wild, maar als beloning werd er een korte pauze ingelast van twintig minuten om een korte wandeling naast een levada te doen. Even later kregen we ook een blik op de weidse omgeving van dit plateau gepresenteerd. Paul da Serra is het enige plateau van Madeira en is ongeveer 24 km² groot. 

Even later houden we halt in een sprookjesachtig bos - laat ik het eerder houden op een verzameling losstaande bomen - in Fanal, maar meer dan een fotostop kan ik het bezwaarlijk noemen. Even later is het tijd om te eten en voor de crimineel lage prijs van twaalf euro krijgen we een driegangenmenu voorgeschoteld. In de namiddag zijn er nog enkele verplichte stops bij mooie uitkijkpunten, maar hoogtepunt van de dag is toch wel zeker en vast de natuurlijke zwempoelen van Seixal en Porto Moniz. Wij gingen naar die van Seixal en daar vormen enkele rotsen natuurlijke bassins die gevoed worden door zeewater wanneer het tij hoog staat. Een zwempartij hier werkt echt enorm ontspannend. 

Daarna stopten we nog bij een souvenirshop en zien we in de verte nog enkele hogere watervallen die vlak naast de weg lopen. Opvallend is ook dat sommige routes niet meer gebruikt kunnen worden door steenval afkomstig van de kliffen. Rond half zeven stond ik weer in Funchal na ongetwijfeld de best gevulde dag van deze vakantie. 

Conclusie

Na negen dagen vertoeven op Madeira kan ik niks anders dan concluderen dat deze Portugese archipel toch wel een klein paradijs op aarde is. Het eilandje is amper een zakdoek groot, maar heeft wel ontzettend veel te bieden. De natuurpracht is wonderschoon met prachtige kliffen, bossen en bergtoppen die het decor zijn van enkele mooie PR-wandelingen. Dit geeft ook de mogelijkheid om er een meer actieve vakantie van te maken met zaken zoals duiken en canyoning en daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Madeira maakt eveneens zijn naam van bloemeneiland waar en er zijn letterlijk tientallen plaatsen waar je kan verdwalen in prachtige tuinen. Het moet wel gezegd worden dat dit afhankelijk is van het seizoen en september is niet de beste maand om te genieten van deze bloemenpracht. 

Madeira beschikt ook over een grote dosis cultuur, maar dat is voornamelijk geënt op Funchal. Zo zijn er de wijn- en bloemenfestivals en zijn er belangrijke sites zoals enkele forten of het kleurrijke oude centrum van Funchal. De hoofdstad van Madeira telt ook opvallend veel musea waaraan je een bezoekje kan brengen op een regenachtige dag. Niet dat je dat snel zal hebben op Madeira, want er heerst een micro-klimaat rond deze archipel waardoor er het hele jaar door opvallend zacht is. Een luilekkervakantie behoort uiteraard ook tot de mogelijkheden, hoewel het uitgebreidere zandstrand van Porto Santos daar zich beter toe leent. Kortom, Madeira is van alle markten thuis!

Waarom ik bij de vier jaar oude technologie van de Fuji X-T2 blijf

Vijf jaar. Dat was het idee om zolang mijn Fujifilm X-T2 te houden wanneer ik het aankocht. Dat was een belofte die ik aan mezelf heb gemaakt zonder enige kennis ter zake. Wist ik veel dat het wereldje van de systeemcamera's tegen een sneltreinvaart evolueert. Bovendien was de X-T2 al twee jaar op de markt toen ik het in 2018 aanschafte. Ondertussen zijn de Fujifilm X-T3 en zelfs X-T4 gelanceerd met indrukwekkende specificaties en nieuwe verbeterde functionaliteiten. En toch zie ik me de komende jaren geen nieuwe camera kopen.

Revolutie!

Toen de Fujifilm X-T2 werd gelanceerd in 2016 was het een spectaculaire verbetering ten opzichte van zijn voorganger, de X-T1. De megapixels kenden een enorme sprong voorwaarts van 16 naar 24 megapixels, de autofocus werd een stuk sneller en accurater en de camera kon nu ook voor video worden gebruikt met opnamecapaciteiten van 4k tegen 30 frames per seconde. De X-T3 en recentelijk X-T4 kennen enkele mooie verbeteringen - zeker op het vlak van video - maar zijn eerder een (kleine) evolutie te noemen ten opzichte van het generatieverschil tussen de Fujifilm X-T1 en X-T2. En dat is de reden waarom ik me niet zie overschakelen: als een fotocamera voldoet de X-T2 nog steeds aan al mijn eisen en bieden de X-T3 of X-T4 te weinig meerwaarde om een nieuwe aankoop te rechtvaardigen. Maar wat maakt de Fuji X-T2 nog steeds zo goed?

Ten eerste is er de beeldkwaliteit waar op het gebied van foto's nauwelijks of geen verschil merkbaar is tussen de verscheidene versies. De resolutie van 24 megapixels voor de X-T2 verschilt nauwelijks met die van 26 megapixels van de nieuwere modellen. De X-T3 en X-T4 hebben weliswaar een nieuwe sensor, maar het verschil in beeldkwaliteit is zelfs bij detailvergelijkingen niet waarneembaar. Verscheidene video's op Youtube wijzen er zelfs op dat de ISO van de nieuwe sensor wat gevoeliger is en meer ruis vertoont bij dezelfde waardes. De nieuwere modellen hebben weliswaar een nieuwe processor dat zorgt voor enkele verbeteringen zoals een verhoogd aantal frames per seconde bij zowel de mechanische als elektronische sluiter, maar dat zegt dus niks over de beeldkwaliteit zelf. Het geeft uiteraard wel meer mogelijkheden bij momenten die snel gefotografeerd moeten worden zoals sport en natuurfotografie. 

Wat zou mij wel over de streep kunnen trekken bij een eventuele nieuwe aankoop? Een resolutie die een stuk hoger ligt. De Canon EOS M6 mark II beschikt over een sensor van 32 megapixels en dat is toch al een respectabele 33% meer dan de 24 megapixels van de Fuji X-T2. Er zijn zelfs geruchten dat de aanstormende Fuji X-H2 gebruik gaat maken van een nieuwe sensor van Sony die zelfs gezegend is met 42 megapixels en dan spreken we bijna over een verdubbeling van de resolutie. Dit biedt veel meer mogelijkheden om bij te snijden in foto's, maar heeft ook een significant nadeel. Door de compacte oppervlakte van een APS-C sensor gaat de lichtgevoeligheid van de sensor achteruit bij te veel (bijkomende) megapixels. Anders gezegd: een 42 megapixel APS-C sensor gaat een slechtere beeldkwaliteit hebben bij situaties met weinig licht. Toch weegt dit nadeel niet op tegen het voordeel van bijkomende resolutie en kan dit voor mij een argument zijn om een nieuw toestel aan te schaffen.

Fotograaf, geen videograaf

Hoewel de Fuji X-T2 zijn plan kan trekken als videocamera is het de laatste jaren voorbijgestreefd door talrijke andere camera's, waaronder zijn twee jongere broertjes. Het feit is echter dat ik voornamelijk foto's neem en amper gebruik maak van de videomogelijkheden van de camera. Heel zelden gebruik ik de X-T2 om video's op te nemen. Het aantal keren kan ik op één hand tellen. Ik neem geen video's op bij huwelijken, ben geen Youtuber en vlog niet. Het meest spectaculaire wat ik heb gedaan qua video is een opname van ongeveer één minuut toen ik over de watervallen van Iguazu in Brazilië vloog in een helikopter. Tot daar mijn ervaringen als videograaf. 

Vooral de Fuji X-T4 heeft grote sprongen voorwaarts gemaakt op het vlak van video met een stuk uitgebreidere en snellere opnamecapaciteiten zoals 10-bit in 4:2:2 en 4k met 60 frames per seconde. Bovendien beschikt het toestel over IBIS waardoor het beeld bij videografie, maar ook fotografie, stabieler is. Allemaal leuk dus, maar aangezien ik  hier geen gebruik van maak allemaal nutteloze argumenten voor een aanschaf. De IBIS daarentegen is wel een functionaliteit waar veel X-T eigenaars op zaten te wachten. Dit zorgt namelijk voor een stabilisatie van vijf stops of meer en kan een hulp zijn bij de primelenzen die zelden over ingebouwde stabilisatie beschikken. 

Zelf beschik ik over vijf primelenzen: de 16mm f/1.4, 23mm f/2, 35mm f/2, 56mm f/1.2 en 80mm f/2.8. De laatste hiervan beschikt over stabilisatie, maar de anderen niet. Helaas zie ik me in praktijk weinig gebruik maken van IBIS. De 23mm en 35mm gebruik ik voor straatfotografie waar ik sowieso met snellere sluitertijden werk en de 56mm is een portretlens waar het sterk is aangeraden om met een statief te werken. Bovendien zijn zowel de 16mm als 56mm snelle lenzen waar de behoefte aan stabilisatie minder aanwezig is wanneer ik fotografeer met een open diafragma. IBIS is dus leuk, maar absoluut geen vereiste voor mij.

 Autofocus

De marketingbabbel van de laatste jaren lijkt wel de autofocus te zijn waar bijna elke grote cameraproducent zich op richt. Sony wordt hier steeds als lichtend voorbeeld genoemd met een fantastische oogherkenning die ook werkt bij dieren. Canon heeft Sony op dit vlak bijgebeend en zelfs haasje-over gedaan met een autofocus die nog een fractie beter werkt. Ook Fuji heeft niet stil gezeten op dit vlak en heeft grote verbeteringen doorgevoerd op dit vlak. Niet om te zeggen dat de autofocus van de Fuji X-T2 slecht is, maar de nieuwe(re) autofocus op de X-T3 en X-T4 is wat dynamischer en accurater en beschikt bovendien over een verbeterde oogherkenning. De algemene consensus is toch echter dat Fuji op dit vlak wat achterop hinkt ten opzichte van Canon en Sony. 

Enkele maanden geleden heb ik voor de grap de autofocus van mijn Fuji X-T2 gericht op mijn laptopscherm waar ik een video afspeelde die de vernieuwde autofocus van de X-T4 toont. Dit was een skateboarder die op een ramp aan het skaten was. Het resultaat was echter helemaal identiek. Mijn X-T2 volgde de skater even enthousiast als de zogenaamde sterk verbeterde autofocus van de X-T4. Dit is alles behalve een wetenschappelijke test van mijn kant, maar het toont dat de autofocus van de X-T2 voor normale situaties ongeveer gelijkwaardig zal zijn met die van de X-T4. 

Een mogelijke reden om wel over te schakelen naar een nieuwe camera is het fotograferen van erg specifieke stijlen zoals vogels en dieren bij natuurfotografie. Hier is oogherkenning bij de autofocus erg belangrijk en ik moet toch bekennen dat Fuji niet optimaal presteert. Bij het begin van het jaar heb ik enkele fantastische en scherpe foto's kunnen nemen van pinguïns, zeehonden en vogels met de X-T2, maar ik kan me inbeelden dat dit bij een toestel van Sony of Canon toch nog een stuk gemakkelijk zou lukken. Dergelijke dingen doe ik echter sporadisch en zijn voor mij dus geen reden om een nieuwe camera in huis te halen. 

En de rest?

Is de Fuji X-T2 zo geweldig dat het zijn tijd tien jaar vooruit is? Nou, dat ook weer niet. Dit model heeft uiteraard ook met minpunten te maken. De eerste is de viewfinder die een aanvaardbare resolutie heeft, maar de viewfinder van de X-T3 en X-T4 hebben een iets grotere vergroting en heeft ook een hogere resolutie waardoor het prettiger is om te gebruiken. Ik heb zelf nog niet de viewfinder van de nieuwe modellen gebruikt, maar ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om terug te stappen naar de viewfinder van de X-T2 wanneer je de nieuwe(re) viewfinder gewoon bent. 

Een ander nadeel is het ontbreken van een touchscreen. Persoonlijk hecht ik hier weinig waarde aan, maar sinds ik de Panasonic Lumix FZ82 gebruik - die wel over een touchscreen beschikt - mis ik toch wel één ding: tracking van een onderwerp. Het is namelijk mogelijk om met één vingertoets een onderwerp aan te duiden en de autofocus zal dit onderwerp dan geruisloos (proberen te) volgen. Dat is een functionaliteit die ik bij de X-T2 toch mis. Zeker in mijn reis naar Antarctica bij snelle vogels zat ik vaak te worstelen met het joystickje om een vogel (of een ander onderwerp) juist in beeld te brengen. Bij een touchscreen zou dit toch een stuk vlotter en sneller werken. 

De X-T4 werkt in tegenstelling tot de X-T3 en X-T2 met een scharnierend scherm wat vooral bij videografen enthousiast zal onthaald worden, maar bij fotografen minder. De flip screen van de X-T2 heb ik vaak gebruikt en is een stuk handiger dan het scharnierend scherm van de X-T4. Voor sommige fotografen is het zelfs een obstakel om de X-T4 aan te schaffen. Zelf vind ik het helaas ook een achteruitgang ten opzichte van het flip screen. 

Conclusie

De Fujifilm X-T2 is uiteraard niet 's werelds beste camera en is op veel vlakken voorbijgesneld door de concurrentie en ook in eigen huis. Het punt is dat de X-T2 echter goed genoeg is voor wat ik doe. Uiteraard zijn een hogere resolutie, meer dynamisch bereik, betere stabilisatie en een meer accurate autofocus welkom, maar ik heb er niet onmiddellijk behoefte aan. Deze dingen zullen van mij geen betere of meer veelzijdige fotograaf maken of leveren geen betere foto's op. 

Ik moet wel bekennen dat de toekomstige Fuj X-H2 toch naar mij lonkt met de gedachte van een (veel) hogere resolutie, maar dat geruchten moeten uiteraard eerst waar zijn. Bovendien is de X-T2 vrij compact en gaat dat bij een X-H2 niet meer he geval zijn. Dan toch maar de X-T2 blijven gebruiken tot ie versleten is? Het zou geen straf zijn! 

De Westweg in het Zwarte Woud

In deze tijden van Corona is het niet eenvoudig om een leuke vakantieplek te vinden en het werd voor mij een beetje improviseren om een geschikte locatie te vinden. Mijn oorspronkelijk plan was om de Alta Via I in de Dolomieten te hiken, maar gezien de Italiaanse cijfers met het virus heb ik dat maar wijselijk geannuleerd. Als alternatief bleef ik een weekje dichter bij huis, namelijk in het Zwarte Woud. 

Het Zwarte Woud

Het Zwarte Woud is een bosrijk middelgebergte dat zich in het zuiden van Duitsland bevindt vlakbij de grens van Frankrijk en Zwitserland. Het bestaat voornamelijk uit naaldbomen en heeft op dit vlak wel wat weg van de Belgische Ardennen. Het  Zwarte Woud heeft echter toppen die een stuk hoger zijn. De hoogste daarvan is de Feldberg die 1493 meter hoog meet. Deze toppen herbergen uiteraard mooie panorama's, maar ook de glooiingen in het landschap onderweg zijn soms goed voor leuke blikken op de weidse omgeving. 

De Westweg is één van de langeafstandswandelingen die het Zwarte Woud doorkruist, samen met de Ostweg en Mittelweg. De Westweg is hiervan de meest beroemde en pittoreske en is ongeveer 285 kilometer lang. Dat is toch wel lang voor een weekje vakantie en daarom heb ik het traject opgepikt vanaf Hausach naar Basel. Dit is ongeveer in het midden van de Westweg en goed voor ruim 150 kilometer. Bovendien bevat de laatste helft ook de meeste - zoniet alle - hoogtepunten van de Westweg zoals een passage langs de bron van de Donau en verschillende tochten langs bergtoppen. 

De Westweg bevat eveneens een oostelijke en westelijke variant die in de buurt van de Titisee opsplitst. De westelijke versie is de meest bekende variant aangezien dit de klassieke route is die de meeste wandelaars nemen en dat heb ik ook gedaan. Deze versie is ook een stukje korter dan de oostelijke die één dagje langer duurt.

Dag 1 Hausach - Brend

Deze etappe begint in het kalme stadje Hausach waar het mogelijk is om met de trein te arriveren aangezien het beschikt over een klein stationnetje. De gezellige hoofdstraat wordt in de eerste meters aangedaan, maar daarna gaat het steil omhoog. De etappe van Hausach naar Wilhelmshöhe gaat een kleine 1300 meter naar omhoog waarvan zo'n zeshonderd meter op de eerste vijf kilometer. De bospaden bevatten soms stevige kuitenbijters, maar het zijn vooral de te volgen bordjes die de moeilijkste uitdaging van het beginstuk zijn. Het gebeurt meermaals dat ik verkeerd loop en mijn GSM gebruik om me te heroriënteren. 

De wandeling vind ik niet bijzonder fraai, maar wordt wel opgeleukt door een aantal bezienswaardigheden zoals een vernietigde vesting, een burcht bij het begin van de wandeling en twee rotsen: de Huberfelsen rots en Karlstein. De stukken bij deze rotsen zijn een beetje uitdagender aangezien de ondergrond meer rotsachtig is en je dient uit te kijken voor uitstekende boomwortels en stenen. Op deze hoogte heb je ook een mooi uitzicht over de omgeving, maar dit wordt dikwijls gehinderd door de aanwezige struiken en bomen. 

De eerste vijftien kilometers gaan voornamelijk door bos en bij de volgende vijf kilometer bevind ik me meer in open landschap. Op twintig kilometer nabij Wilhemlshöhe wordt de eerste etappe normaal gezien afgesloten, maar aangezien ik gepakt ben met tent en rugzak stap ik nog een stukje door. Eerst verloopt dit via een knuppelpad in het rustieke natuurgebied Blindensee en daarna door verscheidene landbouwgehuchten. De finale stopplaats is bovenaan de berg Brend waar de ondergaande zon een mooi decor vormt voor deze eerste dag. 

Dag 2 Brend - Titisee

De tweede dag kan ik het best omschrijven als een rotdag, want op deze dag was er weinig te genieten op wandelvlak. Illustratief voor deze dag zijn de paden die langs rijwegen lopen en daar soms ook beginnen en eindigen. Met andere woorden: ik stap rustig op een rijweg, sla rechts af in een bos, stap hooguit tien minuten door dit bos om uiteindelijk terug op die rijweg te belanden. Het gebeurt niet één of twee keer, maar zelfs ettelijke keren Even later wordt het toppunt helemaal bereikt met de aanwezigheid van de erg drukke B500 in de buurt van Kalte Herberge waar de tweede etappe wordt afgesloten. 

Het stuk richting Titisee is gelukkig leuker om te wandelen, maar nog steeds geen topmateriaal. Na Kalte Herberge gaat het opnieuw voornamelijk door bos, maar wordt er ook veel aan houtkap gedaan waardoor het bos een meer open karakter krijgt. De drukke B500 wordt ook een keer overgestoken in een gevaarlijke bocht en vanaf hier gaat het via open vlaktes en bosrand richting Titisee. Dit stuk van de wandeling levert soms prachtige vergezichten op door de glooiingen in het landschap. 

De dag eindigt zoals die begon: in mineur. De afdaling naar Titisee is helaas een verplicht nummer en duurt tergend langzaam. Het gaat voornamelijk via verharde wegen en het helpt ook niet dat deze plek een toeristisch epicentrum is. Als je op zoek bent naar een beetje rust, kan je deze plek beter mijden en dat heb ik vervolgens gedaan...

Dag 3 Titisee - Weidener Eck

Waar de vorige etappe een stevige tegenvaller was, is deze etappe uitgegroeid tot het koninginnenstuk van mijn trekking van de Westweg. Dat is in grote mate te danken aan de Feldberg, het dak van de Westweg met een hoogte van 1493 meter. De klim naar de top wordt omschreven als een beklimming met een alpien karakter wat misschien overdreven is, maar het is wel het leukste stuk van de hele Westweg. De natuur wordt namelijk wat ruiger en de wandelpaden ook. 

Voor het zover is, gaat het eerst naar de voet van de Feldberg. Dat levert naar goede gewoonte weer wat zoekwerk op bij de dorpjes, maar het is nu de eerste keer dat een bordje helemaal verkeerd staat. Wat zoekwerk op mijn GSM later heb ik de schuldige kunnen vinden: het bordje staat echt wel helemaal verkeerd aangeduid. Gelukkig heb ik de route als GPX-formaat bij als alternatief, want als je je enkel baseert op bordjes loop je hier hopeloos verloren wat een aantal wandelaars ook deden. 

De klim naar de Feldberg is wat mij betreft het leukste moment van de hele Westweg door de uitdaging. Veel wandelaars denken er ook zo over, want dit is ook verreweg de drukste locatie van de hele Westweg. Op de top van de Feldberg staan er honderden wandelaars die naar boven of naar beneden gaan. De daling van de Feldberg verloopt via een onhandig aangelegd pad met een aantal treden die met zin voor ongeluk zijn gebouwd. 

Het slot van deze dag brengt me aan de voet van Belchen, een andere top in de buurt. Hier wordt het bos een tijdje vaarwel gezegd en gaat het via een pad dat langs weides loopt naar Weidener Eck. Maar in het Zwarte Woud is het bos nooit helemaal weg en 's avonds beland ik opnieuw tussen de vele naaldbomen van het Zwarte Woud. 

Dag 4 Weidener Eck - Egisholz

Ook de vierde dag is - letterlijk en figuurlijk - een topper, want twee ik bezoek twee toppen. 's Ochtends is het de eer aan de Belchen en in de namiddag aan de Blauen. Beide toppen zijn goed voor spectaculaire vergezichten over de omgeving, wellicht nog beter dan de Feldberg. Bovendien is de klim naar Belchen één van de meer uitdagende passages. 

's Ochtends begin ik aan de klim naar de Belchen en dat is goed getimed. Op deze warme zomerdag draag ik een backpack van ruim achttien kilo en dan driehonderd hoogtemeters overwinnen in de blakende zon is niet evident. Ook zonder de aanwezigheid van een blakende zon is het zweten en zwoegen om de top van de Belchen te bereiken. Deze klim is wat technischer dan de meeste andere beklimmingen door de rotsachtige ondergrond en daarom eveneens één van de leukere momenten op de Westweg. Ik word wel beloond met een prachtig panorama op de top van de Belchen. 

Daarna gaat het richting Blauen, een andere top die een mooi panorama biedt over het zuidelijke gedeelte van het Zwarte Woud. Deze klim gaat over brede paden zoals veel stukken op de Westweg en daarom wat minder interessant. Daarop volgt een daling van meer dan duizend meter en dat maakt deze wandeling wat gemakkelijker. Net wanneer ik het als een sleur dreig te ervaren, is er de Sausenburg. Dit is een ruïne van een burcht die in 1678 is vernietigd door de Fransen. De toren is nog toegankelijk en de moeite waard om te bezoeken. 

De officiële etappe eindigt in Kandern, maar ik stap nog een stukje door en passeer de prachtige Wolfsschlucht. Miljoenen jaren geleden was dit een koraalrif, maar tegenwoordig is het een kleine kloof en wat mij betreft het mooiste stukje bos van de hele Westweg. Eindigen doe ik bij een schuilhut in de buurt van Egisholz. 

Dag 5 Egisholz - Basel

Ik zag een beetje op tegen de vijfde dag aangezien de slotetappe van de West Highland Way vorig jaar ook geen hoogvlieger was en bovendien verwachtte ik weinig natuurpracht bij een etappe naar een grootstad. Dat viel echter verrassend goed mee aangezien enkel de stationsbuurt zelf stadsgebied is. Al de rest is opvallend groen op het slotstuk van de Westweg. 

Deze dag begint met dezelfde kwaal als wat de gehele Westweg typeert: eindeloos lijkende passages langs brede wegen door naaldbos die vrij monotoon verlopen. De eerste kilometers gaat het erg vlot, maar het wordt steeds moeilijker om me te enthousiasmeren voor deze stroken door bos. De eerste grote stop vindt plaats bij Burg Rötteln, eveneens een burcht die door de Fransen is vernietigd in 1678. De ruïnes zijn echter wel een stuk groter dan Sausenburg, maar op dit vroege uur was het complex nog niet geopend. 

Daarna gaat het naar Zwitserland via het dorpje Tumringen en hier zie ik enkele wijngaarden. De blakende zon pleegt een aanslag op mijn fysieke en vooral psychologische vermoeidheid en ik stop noodgedwongen een aantal keren om water te drinken. Gelukkig is er niet veel verder een bos en kan ik verder stappen in de koelte van het bos. De laatste kilometers lopen langs het riviertje Wiese wat ook voor de gewenste verkoeling zorgt en tevens geldt als een groene long in Basel. De slotkilometer gaat langs de stationsbuurt en wordt zelfs voorafgegaan door een kleine passage door een dierenpark. Een verrassende afsluiter voor een wandeling die een stuk beter is geworden dan ik aanvankelijk dacht. 

Conclusie

Bij het terugkijken op de trekking van de Westweg heb ik vrij veel gemengde gevoelens. Het decor van het Zwarte Woud is vrij monotoon door de quasi alomtegenwoordige aanwezigheid van naaldbomen, de brede wegen zijn niet uitdagend om te bewandelen, veel afwisseling in landschap is er niet en twee etappes van de zeven zijn zelfs (zware) tegenvallers. 

Anderzijds zit er - met een beetje zin voor overdrijving - alpiene beklimmingen in de Westweg met het stijgen naar de Feldberg en Belchen, bieden de bergtoppen knappe panorama's over de omgeving, zitten er leuke, onverwachte passages bij zoals de Wolfsschlucht en zal je niet op je honger blijven zitten op het gebied van hoogtemeters. Alles bij elkaar genomen, mag ik zeker spreken van een geslaagde trekking, maar dan wel met de kanttekening dat er twee saaie etappes bijzitten. 

De volledige Westweg hiken duurt dubbel zo lang en de eerste helft is volgens mij (een stuk) minder mooi dan de tweede helft. Ik ben dus blij dat ik niet de gehele Westweg heb gedaan, want dan zou het monotone karakter van deze trekking de gehele ervaring hebben overheerst.

Panasonic Lumix DC-FZ 82 review

Fotografie combineert de techniek van camera's met de compositie van foto's en verzoent op deze manier kunst en technologie tot een evenwichtige symbiose. De waarheid is echter dat veel fotografen gevoelig zijn aan technologische hoogstandjes en graag met de nieuwste functionaliteiten in cameraland spelen. Dit is één van de hoofdredenen waarom de levenscyclus van een systeemcamera slechts twee jaar bedraagt totdat er een nieuw model beschikbaar is. Ook ik ben niet ongevoelig voor deze technologische avances, maar ik zocht het in een andere richting: de bridgecamera. 

                                                                                  De avonturenberg op de mijnterril in Beringen

Bridgecamera

Een bridgecamera is een - meestal - compacte camera die over een vaste lens beschikt en een kleine sensor. Daarom is dit type camera erg populair bij vakantiegangers die niet te veel willen betalen voor een camera, maar wel graag over uitgebreide zoom-mogelijkheden willen beschikken. Voor een zachte prijs van honderddertig euro heb ik een gebruikt exemplaar van de Panasonic Lumix DC-FZ82 gekocht, of Lumix FZ82 voor de vrienden. Dit model heeft een zoombereik van zestig maal: van 20 mm tot 1200 mm (in het equivalent van full frame formaat). Om dat even in perspectief te zetten: voor mijn Fuji X-T2 beschik ik over diverse lenzen. Van een groothoek van 16 mm tot een supertelezoom van 100-400 mm. Doe dit maal 1,5 om de cropfactor weg te werken (en een teleconverter van nog eens 1,4 bij de zoomlens) en ik heb een bereik van 24 mm tot en met 840 mm in full frame formaat. Anders gezegd: de Lumix FZ82 heeft een groter bereik dan heel mijn collectie Fuji-lenzen bij elkaar. Betekent dit dan dat ik al mijn Fuji-materiaal moet weggooien. Nou, nee, het antwoord is uiteraard complexer dan enkel het zoombereik. 

                                                             De Vlooybergtoren in Tielt-Winge

De sensor is minuscuul vergeleken met full frame en zelfs systeemcamera's. Die is namelijk slechts 1/2.3 inch groot en is daarmee gevoelig kleiner dan bijvoorbeeld de sensor van mijn Fuji X-T2 die 24 bij 18 mm groot is. Dit komt vooral tot uiting bij de ISO die bij ISO 400 al significante sporen van korrel begint te tonen. Zo gebruikte ik de Lumix met ISO 400 om in een dalende lentezon foto's te nemen en in groot, schermvullend formaat bevatten deze foto's korrel die voor mij storend overkomen. Wil je betere foto's is een lagere ISO een absolute must wat in praktijk betekent dat je enkel op ISO 100 en 200 foto's kan nemen. Het toestel kan weliswaar tot ISO 6400 foto's nemen, maar deze foto's zijn dan eerder een oefening in pointillisme. 

                                 ISO 400 zorgt voor de nodige korrel op deze foto die genomen is rond half tien 's avonds

Resolutie

De belangrijkste vraag bij de aanschaf van een camera is wat de beeldkwaliteit van het toestel is. De Lumix FZ82 beschikt over een zeer respectabele 18 megapixels wat op papier meer dan voldoende is. In realiteit heb ik hier echter toch wel wat op aan te merken. Omdat de sensor zo klein is, zijn de beeldpunten ook erg klein en daardoor krijgen foto's een eerder korrelig karakter. Je kan het vergelijken met het effect wanneer je een foto neemt met een hedendaagse smartphone en dan inzoomt. Foto's zijn zeker en vast acceptabel en kunnen zonder problemen op sociale media gezet worden en getoond worden via scherm. Om af te drukken (op groter formaat) is deze camera minder geschikt. De vergelijking met de kwaliteit van foto's afkomstig van een smartphone is snel gemaakt aangezien deze sensoren ongeveer een gelijkaardige omvang hebben. 

                                                 Ook straatfotografie kan je gemakkelijk doen met de Lumix FZ82

De praktische bruikbaarheid van de Lumix FZ82 hangt in grote mate ook af van hoe ver het diafragma kan openen. Dit is variabel en bedraagt op 20 mm een respectabele f/2.8, maar op 1200 mm is dit al geëvolueerd naar f/5.9 en deze maximale opening heeft maar beperkte mogelijkheden. In principe leent deze camera er zich uitstekend toe om vogels in vlucht te fotograferen, maar door de maximale opening van f/5.9 is dit in praktijk moeilijk haalbaar omdat de sluitertijd dan wel erg lang wordt, zeker als je weet dat de ISO ook niet te hoog mag opgevoerd worden. 

                                                     Voor dit soort taferelen is het handig dat je kan inzoomen

Wat ie wel kan

Het is gemakkelijk om te zeggen wat de Lumix FZ82 niet kan, maar niet om te zeggen wat ie wel kan. Dat is namelijk een heleboel. Ten eerste is er uiteraard de indrukwekkende zoom-mogelijkheid van 20 mm tot 1200 mm. Er zijn toestellen die een nog groter bereik hebben (zoals de Nikon Coolpix P900), maar zeker niet in deze prijscategorie. Hoe verder je inzoomt, hoe meer je de beeldkwaliteit compromitteert, maar slechts bij het uiteinde van de zoom vanaf 1000 mm degradeert de beeldkwaliteit zodanig dat het onaanvaardbaar is. Dat klinkt negatief, maar dat betekent anderzijds wel dat je tot circa duizend mm kan inzoomen en je aanvaardbare beeldkwaliteit blijft behouden. En dat is dan wel weer indrukwekkend te noemen. 

                                            Een demonstratie van het grote zoombereik van deze camera

Macrofotografie is met deze camera ook mogelijk aangezien de minimale focusafstand belachelijk klein is. In de gewone stand is het mogelijk om de camera tot bijna op het onderwerp te plakken en dan een foto te nemen. Uiteraard beschik je in deze situaties over weinig licht en is het niet gemakkelijk om foto's te nemen. Er is echter ook een macrofunctie die werkt met post focus. Post focus is een functie die je kan activeren op de Lumix FZ82. Deze functionaliteit neemt eigenlijk een klein filmpje op van één seconde en vanaf hier kan je een foto nemen. Post focus maakt het dus mogelijk om de focus te wijzigen van voorgrond naar achtergrond of vice versa. Vervolgens kan je een .jpeg foto bewaren van acht megabyte. 

                       Soms is het ook interessant om heel dicht in te zoomen bij onderwerpen die dichtbij zijn zoals deze gans

Dit klinkt erg leuk, maar in realiteit valt deze functionaliteit toch tegen. Met mijn toestel in de hand heb ik de opkomende lente in beeld gebracht wanneer ik een macrofoto nam van een bij die in een bloem gekropen was. De .jpeg foto die ik heb gemaakt, is niets anders dan erg korrelig te noemen en mist toch veel detail. De macrofunctie kent dus helaas een beperkte bruikbaarheid, maar is zeker niet overbodig. Het is enkel de post focus functionaliteit dat niet het gewenste resultaat levert. 

                                          De post focus macrofunctionaliteit laat toch te wensen over qua beeldkwaliteit 

Touch screen 

Hoewel de Lumix FZ82 absoluut geen dure vogel is, beschikt het toestel toch over vrij veel functionaliteiten. Het meest opvallende is het touch screen wat mijn veel duurdere Fuji X-T2 niet heeft. Het touch screen is handig om door menu's te navigeren en om de focus te leggen op een bepaald onderwerp door op het scherm te drukken. In continuous mode behoudt de focus het aangeduide voorwerp stabiel in beeld, zelfs wanneer je als een dronken matroos naar links en rechts zwenkt. Ook de stabilisatie verdient een mooie vermelding, want die is zonder meer fantastisch te noemen. Uit de hand heb ik foto's kunnen nemen met een sluitertijd tot één seconde wat toch echt wel goed is. Ook dit is een functionaliteit waar de Fuji X-T2 niet over beschikt. 

                                                     Met de Lumix FZ82 kan je ook foto's in zwart-wit nemen

De Lumix FZ82 schittert ook als filmcamera aangezien het gezegend is met de mogelijkheid om 4k op te nemen (met dertig frames per seconde). Ik gebruik de camera enkel om foto's te nemen, maar wanneer ik recensies lees en filmpjes bekijk op Youtube zijn die toch wel lovend over de videomogelijkheden van deze Panasonic. De korrel die op foto's soms prominent aanwezig is, is quasi afwezig in filmformaat. De echte ster is misschien wel de stabilisatie die het mogelijk maakt om te filmen zonder gimbal. Dit zou zelfs een goede vlogging camera zijn, ware het niet dat het scherm niet kantelbaar is en bij in- en uitzoomen is de lens duidelijk hoorbaar wanneer je niet opneemt met een externe microfoon. 

              De Lumix FZ82 neemt ook foto's in RAW wat het gemakkelijk maakt om die later te bewerken zoals bij deze (qua kleur)

Bouwkwaliteit

Aangezien de Lumix FZ82 in de markt wordt gezet als een budgetcamera is de bouwkwaliteit natuurlijk niet fantastisch. De camera bestaat veelal uit gladde plastic delen die niet erg robuust aanvoelen, maar toch wel goed genoeg in de hand liggen. Het voorbeeld dat dit het beste illustreert is wellicht de lensdop die net op de lens past, maar bij de minste beweging van de lens dondert. Deze filosofie van minimaal ontwerp is ook verdergezet bij andere onderdelen zoals de viewfinder en de lens. De beeldkwaliteit van de viewfinder is amper of niet beter dan het LCD-scherm waardoor ik in praktijk altijd het schermpje gebruik om te fotograferen, terwijl bij de X-T2 het omgekeerde het geval is. Bij duurdere bridgecamera's van Panasonic wordt de lens ontworpen door het prestigieuze Carl Zeiss, maar bij de Lumix FZ82 is dit volledig in-house gemaakt. 

                                                        Een voormalig treintje op de voormalige mijnsite van Beringen

Het gaat hier niet om een klein toestel, want qua omvang leunt de Lumix FZ82 toch redelijk dicht aan bij een systeemcamera. Het gewicht bedraagt ruim zeshonderd gram en dat is best wel schappelijk te noemen gezien de omvang van de camera. Om een idee te geven: mijn Fuji X-T2 met superzoomlens (18 mm - 135 mm) weegt net iets meer dan een kilogram. De Panasonic is allesbehalve een compacte camera, maar wel een stuk meer draagbaar dan veel systeemcamera's. 

           Deze foto heb ik geprobeerd om met een vaste lens van 35 mm te nemen, maar dat lukte niet, maar wel met de Lumix FZ82

Camerafunctionaliteiten

De kostprijs van een toestel is geen weergave van de functionaliteiten van een camera, dat bewijst de Lumix FZ82 met verve. Deze goedkope(re) alleskunner kan zowat alles wat je van een duurdere systeem- of spiegelreflexcamera mag verwachten. Er is de mogelijkheid om panoramafoto's te nemen door te pannen naar links of rechts. Er zijn tientallen mogelijkheden om een foto te optimaliseren, waaronder via landschaps- of portretmodus. Geheel toevallig ontdekte ik onlangs de mogelijkheid om bracketing toe te passen waar twee of drie foto's worden genomen met een verschillende exposure (bv. min één stop en plus één stop qua licht) waardoor je ook HDR-foto's kan maken. De mogelijkheid om de HDR-foto's aan elkaar te naaien tot één foto bestaat helaas niet. Kortom, de Lumix FZ82 kan zich op dit vlak meten met de grote jongens. 

                                                                         De panoramamodus in actie

Ook op vlak van software zit het bij de Lumix FZ82 wel goed. In de technologische oorlog van de laatste jaren is er steeds meer nadruk te komen liggen op autofocus en gezichtsherkenning en dat laatste doet de Lumix FZ82 verrassend goed. Het duurt slechts een fractie van een seconde om een gezicht te herkennen en de focus wordt hier meteen op gezet met behulp van een gele kader. Ook wanneer ik beweeg, wordt de focus op het gezicht behouden. Hoewel dit toestel zich niet onmiddellijk leent voor het nemen van portretfoto's, is het toch vrij gemakkelijk om dit te doen. 

                                                                   Bovenaan de mijnterril in Beringen

Conclusie

Voor de prijs die ik aan de Lumix FZ82 heb betaald, heb ik heel veel waar teruggekregen. Het is een leuk toestel dat uitgerust is met een onwaarschijnlijk zoombereik en beschikt over alle moderne functionaliteiten die je ook op duurdere camera's tegenkomt. Beeldkwaliteit is in vergelijking met systeemcamera's wel een stuk minder, maar voor hobbyisten zal dit allerminst een probleem zijn. Voor professionele doeleinden schiet de Lumix FZ82 duidelijk te kort, maar als tweede camera, vakantiecamera of introductie tot fotografie is het een uitermate geschikt toestel. 

                                 Bij helder weer zoals op deze foto is het soms moeilijk om te kijken op het LCD-scherm

+

Groot zoombereik
Macrofunctionaliteit
Zachte prijs
Stabilisatie
Touch screen
Neemt foto's in RAW

-
Veel korrel vanaf ISO 400
Variabele diafragma van f/5.9 bij maximale zoombereik is niet geschikt om vogels in vlucht te fotograferen
Minder geschikt om foto's af te drukken (op groot formaat) 
Eerder matige bouwkwaliteit       

Wandelen in Wallonië: Het Graf van de Reus

Het Graf van de Reus is één van de mooiste panoramische punten in de Ardennen, maar is eveneens een prachtige wandeling afkomstig van Originele Wandelingen. Dit is misschien wel de mooiste wandeling die ik tot dusver heb gedaan van deze website. Het combineert werkelijk prachtige uitzichtpunten met stevige beklimmingen, mooie decors in diverse landschappen, avontuurlijke passages door bos en als kers op de taart wordt de Semois twee keer gewaad. Beter doen dan dit lijkt een bijna onmogelijke opgave.

Laddertjeswandeling

Deze wandeling begint bij het paviljoen van het Graf van de Reus waar je op een onlangs aangelegde parking voldoende plaats hebt om te parkeren. Dit is een vrij toeristische plek, dus is het sterk aangeraden om vroeg te vertrekken. Dat heb ik zelf ook gedaan en om kwart voor negen 's ochtends was hier bijna niemand te zien. De eerste kilometer gaat al sterk naar beneden en ik moet even de weg zoeken wanneer een klein kloofje voor wat verwarring zorgt. Uiteindelijk blijkt dat ik het pad links dien te volgen, dus zit er niets anders op om over deze (bescheiden) kloof te klimmen. Hier is men bezig om bomen te kappen en gekapte bomen liggen ter vertier soms midden op het wandelpad. Daarna begint er een klim van ruim honderd meter naar boven, maar dit is gespreid over meer dan één kilometer wat deze klim relatief gemakkelijk maakt.

Het bos wordt nu even vaarwel gezegd en ik daal beneden naar een beek via een ruigte waar het even zoeken is naar het juiste pad. Het dient gezegd te worden dat de waypoints op deze route het vrij gemakkelijk maken om (in de buurt van) het juiste pad te blijven. Nu volgt er een geaccidenteerd parcours waar het naar boven en beneden gaat via bospaden en uiteindelijk beland ik vlak naast de Semois. Hier loopt een deel van de beroemde laddertjeswandeling en dit is het meest uitdagende gedeelte van de wandeling. De ondergrond maakt het moeilijk om een goede tredzekerheid te handhaven, maar gelukkig zijn er her en der hekjes voorzien die voor de nodige stabiliteit zorgen. Op 5,7 kilometer bevindt zich het enige laddertje van deze wandeling, gevolgd door een redelijk steile beklimming. Uiteraard gaat het niet veel later weer even steil naar beneden en is het soms toch goed opletten om niet uit te schuiven.

Na 6,6 kilometer wacht de Semois die ik mag waden. Op dit punt is het aangeraden om iets verder naar rechts te gaan aangezien de Semois hier vrij ondiep is. Het water komt tot onder de knieën, maar dat is eigenlijk het minste van mijn zorgen. Het zijn de kleine stenen waar ik blootvoets over loop die voor de nodige ongemakken zorgen. Teenslippers meenemen om te wandelen klinkt enorm gek, maar om door de Semois te waden, is dat zeker geen slecht idee! Hierna wijk ik licht van de geplande route af aangezien ik een breder pad volg, maar uiteindelijk beland ik terug op dezelfde route. Het is een kleine binnendoor en spreidt de hoogtemeters meer evenredig uit elkaar.

Op zoek naar avontuur

Daarna dienen er zich wat avontuurlijkere passages aan door het bos. Eerst verlaat ik het brede bospad om door het bos te stappen. Wat later is er andermaal een kleine kloof die overbrugd moet worden waar ook een klein beekje door stroomt. Hier gebruik ik soms handen en voeten om naar boven te klauteren. Op deze wandeling kom ik regelmatig kleine plassen en beken tegen waar het op deze warme meidag van 26 graden gemakkelijk is om door te stappen. Ik denk niet dat dit een route is die je in een regenachtige periode wil uitvoeren. Op dit geaccidenteerd parcours gaat het alweer naar beneden, maar het is vooral de daaropvolgende beklimming die toch respect vraagt.

Deze klim is vrij steil, maar gaat over een breed pad en dat maakt het toch net wat gemakkelijker om op een rustig ritme naar boven te stappen. Incidenteel wacht er een gekapte of omvergevallen boom waar je over moet stappen. Het zwaarste gedeelte van de beklimming duurt ongeveer een halve kilometer en ik doe dit vrij traag zodat ik het in één ruk naar boven geraak. Niet veel verder is er een uitgebreide picknickgelegenheid waar ik even halt houd om terug op krachten te komen.

Op een onbewoond eiland

Het landschap verandert hier van bos naar weides en heide en aan je linkerkant lacht het Graf van de Reus je toe. Het uitzicht is hier fenomenaal en iets later rechts maak ik een kleine zijsprong naar het uitkijkpunt van de Augustijnen. Hier zie ik het kleine eilandje in de Semois waar ik niet veel later zal doorwaden. Voor het zo ver is, gaat in deze wandeling van hellingen en dalingen andermaal naar beneden en soms behoorlijk fel. Ik heb mezelf een twijfelachtige reputatie aangemeten bij het nemen van dergelijke afdalingen aangezien ik regelmatig struikel of val door een losliggende steen, tak of zelfs bladeren. Gelukkig gaat het deze keer wel goed. Het moeilijkste punt is wanneer een bospad langs een heuvelkam wordt verlaten en ik opnieuw midden door het bos stap. Deze afdaling gaat behoorlijk steil naar beneden, maar is nog altijd klein bier vergeleken met de hallucinante afdaling van vorige week bij de Grand Site de la Boucle de l'Ourthe.

Ik waad de Semois voor de tweede keer en als tussenstation is er een kleine eilandje dat een oase van groen is omgeven door de koningin van de Belgische rivieren. Opnieuw stap ik met blote voeten door de Semois en gelukkig bevinden hier zich grotere rotsen op de bodem waardoor ik de minimartelgang van de eerste passage door de Semois niet meer moet ondergaan. Het eilandje is overgroeid met distels en brandnetels en na enkele pijnlijke confrontaties met voeten en benen besluit ik om mijn wandelschoenen terug even aan te trekken. Na het eilandje wacht er het tweede stuk van het waden en hier is de bodem naar oude gewoonte weer vlijmscherp met allerlei kleine stenen. Voor mij is het even een kwestie van de tanden op elkaar te zetten en deze korte passage af te ronden. Hier is het water erg laag, maar bij het eerste stuk van het doorwaden komt de Semois tot over de knieën.

Het slot van deze wandeling loopt gezellig langs de Semois waar het ook opvallend groen is. De zwaarste beklimming is voor het laatste gehouden en hier gaat het vrij steil naar boven. Op minder dan een halve kilometer gaat het ruim honderd meter naar boven en mijn advies luidt ook hier om dit op een erg rustig tempo te doen. Naast het pad zijn er ook enkele bomen waaraan ik me optrek om mijn beenspieren even te ontzien. Deze klim is best vermoeiend, maar eenmaal boven kan ik rusten in de wetenschap dat deze wandeling is afgerond.

Conclusie

Voor de avontuurlijke wandelaar bevat deze wandeling bijna alles wat die van zo'n wandeling mag verwachten en ik kan niet onmiddellijk minpunten bedenken voor deze wandelbelevenis. Op Originele Wandelingen is deze route beoordeeld met vijf blokjes (de zwaarste dus), maar dat valt eigenlijk wel mee. Deze wandeling is qua inspanning zeker niet te onderschatten, maar niet bijzonder technisch op uitzondering van enkele passages zoals onder andere het gedeelte bij de laddertjeswandeling.