maandag 5 maart 2018

The Shape of Diversity

Het onmogelijke - voor mij persoonlijk dan - is gebeurd: een matige film zoals The Shape of Water gaat naar huis met vier Oscars waaronder die van beste film en beste regie. Ik vermoedde dat The Shape of Water wel een aantal Oscars zou winnen, maar ik had nooit gedacht dat het in 'grote' categorieën zou zijn en zeker niet voor die van beste film en beste regie. Ik vond het eigenlijk al een hele prestatie dat de film in eerste instantie tot het beperkte kransje der genomineerden behoorde aangezien er werkelijk tientallen films beter zijn dan dit moderne sprookje. 

The Shape of Water is geen slechte film, maar roert veel te graag in de pot mosterd met clichés waardoor het voor de regelmatige filmganger een festiviteit van voorspelbare scènes wordt. Als je dit vergelijkt met del Toro's meesterwerk van El Laberinto del Fauno besef je hoe pijnlijk het is dat dit stukje pellicule 's werelds belangrijkste filmprijs wegkaapt. 

Zoals vorig jaar vergelijk ik mijn voorspellingen met de effectieve winnaars. 

Categorie
Beste film
Categorie
Beste regisseur
Voorspelling
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Voorspelling
Chistopher Nolan (Dunkirk)
Persoonlijk
Phantom Thread
Persoonlijk
Paul Thomas  Anderson (Phantom Thread)
Winnaar
The Shape of Water
Winnaar
Guillermo del Toro (The Shape of Water)

De verrassing van de Oscars en helaas niet in goede zin is dus The Shape of Water dat de Oscar voor beste film wint. Des te minder woorden hier aan worden vuil gemaakt, des te beter. De beste regie ging ook naar Shape of Water voor Guillermo del Toro en dat verdient hij wel op basis van zijn loopbaan en eerdere films. Voor The Shape of Water is die eer naar mijn bescheiden mening zeker niet weggelegd. 

Categorie
Beste acteur
Categorie
Beste actrice
Voorspelling
Gary Oldman (Darkest Hour)
Voorspelling
Sally Hawkins (The Shape of Water)
Persoonlijk
Gary Oldman (Darkest Hour)
Persoonlijk
Frances McDormand (Three  Billboards…)
Winnaar
Gary Oldman (Darkest Hour)
Winnaar
Frances McDormand (Three  Billboards…)

Iedereen wist op voorhand dat Gary Oldman de Oscar voor beste acteur ging winnen en zo geschiedde. Zijn prestatie in Darkest Hour is één van de zuiverste soort en Oldman verdient de Oscar dan ook dubbel en dik. Bij beste actrice zag ik Sally  Hawkins winnen, maar het is Frances McDormand die haar tweede Oscar voor beste actrice in de wacht sleept. Haar acteerprestatie is minder subtiel dan die van Sally Hawkins, maar het acteursgilde van Three Billboards Outside Ebbing, Missouri vormt de hoeksteen van deze film. 

Categorie
Beste bijrol (man)
Categorie
Beste bijrol (vrouw)
Voorspelling
Sam Rockwell (Three Billboards…)
Voorspelling
Allison Janney (I, Tonya)
Persoonlijk
Sam Rockwell (Three Billboards…)
Persoonlijk
/
Winnaar
Sam Rockwell (Three Billboards…)
Winnaar
Allison Janney (I, Tonya)

Ook de beste mannelijke bijrol is geen verrassing met Sam Rockwell als winnaar. Zijn prestatie is ontegensprekelijk goed, maar hij heeft zich ook kunnen baseren op een rol die geweldig goed is geschreven. De beste vrouwelijke bijrol is weggelegd voor Allison Janney wat ook geen verrassing is. Zelf kan ik geen oordeel vellen over haar acteerprestatie aangezien ik I, Tony (nog) niet gezien heb. 

Categorie
Beste scenario (origineel)
Categorie
Beste scenario (aangepast)
Voorspelling
Three Billboards Outside  Ebbing, Missouri
Voorspelling
/
Persoonlijk
Three Billboards Outside  Ebbing, Missouri
Persoonlijk
The Disaster Artist
Winnaar
Get Out
Winnaar
Call Me by Your Name

Voor beste scenario ging ik ervan uit dat het naar Three Billboards Outside Ebbing, Missouri ging, maar het is uiteindelijk Get Out dat volgens de jury het beste originele scenario kan voorleggen. Voor mij is dit een kleine verrassing, maar Get Out is misschien wel een logische winnaar in een strijd voor meer diversiteit en tegen debacles zoals #Oscarssowhite zoals de afgelopen jaren. Het beste aangepaste scenario was voor mij koffiedik kijken, maar Call Me by Your Name is wellicht de logische en verwachte winnaar. 

Categorie
Beste muziek
Categorie
Beste origineel liedje
Voorspelling
Alexandre Desplat (The Shape of Water)
Voorspelling
This Is Me  (The Greatest Showman)
Persoonlijk
Jonny Greenwood (Phantom Thread)
Persoonlijk
This Is Me  (The Greatest Showman)
Winnaar
Alexandre Desplat (The Shape of Water)
Winnaar
Remember Me (Coco)

De beste muziek vond ik persoonlijk de klassiek getinte soundtrack van Phantom Thread, maar het is Alexandre Desplat die voor zijn muziek in The Shape of Water zich kroont tot winnaar. Hoewel ik de film zelf matig vind, is de muziek van onberispelijke kwaliteit en kan ik me wel vinden in deze keuze. Bij beste liedje zei ik dat ik m'n geld zou zetten op This Is Me, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan. Remember Me ging met de prijs lopen en hoewel het een aanstekelijk nummer is, heeft het niet hetzelfde cachet als This Is Me. 

Categorie
Beste productie
Categorie
Beste cinematografie
Voorspelling
The Shape of Water
Voorspelling
Dunkirk
Persoonlijk
Blade Runner 2049
Persoonlijk
Blade Runner 2049
Winnaar
The Shape of Water
 Winnaar
Blade Runner 2049

De Oscar voor beste productie gaat naar The Shape of Water en de productiewaarden van deze film zijn één van de grootste merites van deze film. Geheel onverdiend is deze Oscar dus niet, maar Blade Runner 2049 is in mijn ogen een nog meer verdiende winnaar. Deze toekomstige cultklassieker wint wel de Oscar voor beste cinematografie en dat had ik niet verwacht, maar het is zeker en vast wel verdiend. Het is enkel jammer dat Blade Runner 2049 zich tevreden moet stellen met deze technische categorie, terwijl het moeiteloos kon meespelen met de grote jongens bij de echte filmcategorieën.

Categorie
Beste filmbewerking
Categorie
Beste visuele effecten
Voorspelling
Baby Driver
Voorspelling
Star Wars – The Last Jedi
Persoonlijk
Baby Driver
Persoonlijk
Blade Runner 2049
Winnaar
Dunkirk
Winnaar
Blade Runner 2049
Het beste montagewerk is volgens de jury uitgevoerd op het bandwerk van Dunkirk waar drie verscheidene verhaallijnen samenkomen in één climax. Ook hier geldt dat ik me kan vinden in de keuze, maar zag ik in een andere film - deze keer Baby Driver - een iets meer verdiende winnaar. De beste visuele effecten gaan ook naar Blade Runner 2049 wat in mijn ogen zeker verdiend is. 

In deze editie van de Academy Awards is er niet echt sprake van een grote slokop, hoewel The Shape of Water zich mag uitroepen tot winnaar van deze editie met vier prijzen voor onder andere beste regie, beste productie en beste film. Het is misschien ook typerend voor de diversiteit waar zo nadrukkelijk wordt naar verwezen. Deze diversiteit vind je dus terug in de winnaars van alle soorten en maten, maar dus ook het gebrek aan één film die deze editie volledig domineert. 

Mijn grote favoriet Blade Runner 2049 moet zich tevreden tellen met twee prijzen in technische categorieën, hoewel de prijs voor beste cinematografie toch ééntje is die kan tellen aangezien dit - voor mij althans - de essentie is van de filmkunst. De morele verliezer is misschien wel Three Billboards Outside  Ebbing, Missouri dat met een sterke cast prijzen wegkaapt bij acteurs, maar geen andere categorieën kan winnen. Het moet wellicht een (kleine) teleurstelling zijn voor het creatieve team achter deze film, aangezien het bij andere gala's wel zijn nominaties kon verzilveren. 

zaterdag 3 maart 2018

Oscarvoorspellingen 2018


Negentigste hoogmis
Hoewel het nu begin maart is, ligt op het platte Vlaamse land er een mooi wit sneeuwtapijt dat tegen het einde van het weekend wellicht weer verdwenen zal zijn. Er zal dus met andere woorden geen sneeuw meer zijn wanneer we de winnaars zullen kennen van de negentigste editie van de Oscars. Vorig jaar heb ik een blogpost gewijd aan voorspellingen: de genomineerde films die ik persoonlijk het beste vind en de winnaars die volgens mij de meeste stemmen hebben gekregen van het comité. Ook dit jaar waag ik me aan deze filmbingo, maar dan wel vanzelfsprekend met een belangrijke nuance. Ik kan me uiteraard beperkten tot de films die ik dit jaar heb gezien en de kleinere films zoals Call Me by Your Name en Get Out heb ik (nog) niet gezien. Bovendien komt de lijst met genomineerde films voor elke categorie niet altijd – om het eufemistisch te zeggen – overeen met mijn persoonlijke voorkeuren. Zelf vond ik Blade Runner 2049 de beste film van het lot, maar dit epos in film noire-stijl strijdt jammer genoeg enkel mee in de technische categorieën.


Categorie
Beste film
Categorie
Beste regisseur
Voorspelling
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
Voorspelling
Chistopher Nolan (Dunkirk)
Persoonlijk
Phantom Thread
Persoonlijk
Paul Thomas  Anderson (Phantom Thread)

Van verscheidene genomineerden in de categorie van beste film had ik persoonlijk nooit gedacht dat ze zouden worden genomineerd, maar persoonlijk hoop ik dat Three Billboards Outside Ebbing, Missour het haalt. In een eerdere blogpost heb ik geponeerd dat ik de film niet geweldig vind, maar het is wel provocatief en kan een signaal betekenen aan Hollywood-bonzen om meer van dit soort alternatieve films te ondersteunen. Uit de nominaties vind ik Phantom Thread verreweg de beste film en is het veel meer dan een klassiek kostuumdrama hoewel de premisse soms bizar is. Bij beste regisseur kan ik me ook niet meteen vinden in de lijst van genomineerden, maar ik vermoed dat Christopher Nolan een soort van oeuvreprijs gaat krijgen voor Dunkirk en zijn eerdere werk. Dunkirk vind ik als film hooguit beter dan gemiddeld, maar het is wel het type film waar de kiesgerechtigden in filmkringen laaiend enthousiast over zijn. Persoonlijk gun ik het eerder aan Paul Thomas Anderson die met Phantom Thread een leuke – maar geen uitzonderlijke – film heeft gebracht, maar in zijn eerdere werk meer de nadruk legt op artistieke aspecten dan Nolan die toch wat commerciëler getint is. Zelf had ik dit beeldje liever naar Denis Villeneuve zien gaan voor zijn magnifieke regie van Blade Runner 2049.


Categorie
Beste acteur
Categorie
Beste actrice
Voorspelling
Gary Oldman (Darkest Hour)
Voorspelling
Sally Hawkins (The Shape of Water)
Persoonlijk
Gary Oldman (Darkest Hour)
Persoonlijk
Frances McDormand (Three  Billboards…)

Als ik al mijn geld moest verwedden op één categorie is het wel dat Gary Oldman de Oscar wint van beste acteur in Darkest Hour waar hij Winston Churchill vertolkt. Elke totaal andere uitkomst zou een verschrikkelijke grap zijn. Bij beste actrices vermoed ik dat de innemende Sally Hawkins met het beeldje gaat lopen aangezien ze geen gemakkelijke rol heeft om een niet-sprekend personage te spelen, maar ze is op zoveel andere manieren wel ontzettend expressief. Mijn persoonlijke voorkeur gaat echter uit naar Frances McDormand die een ontzettend bittere en cynische moeder speelt van een vermoorde dochter in Thee Billboards Outside Ebbing, Missouri.


Categorie
Beste bijrol (man)
Categorie
Beste bijrol (vrouw)
Voorspelling
Sam Rockwell (Three Billboards…)
Voorspelling
Allison Janney (I, Tonya)
Persoonlijk
Sam Rockwell (Three Billboards…)
Persoonlijk
/

In de categorie van beste mannelijke of vrouwelijke bijrol is de kans groot dat je een potentiële winnaar bent als je een break-out rol vertolkt. Sam Rockwell’s personage in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri is de pure definitie hiervan en ik twijfel er dan ook niet aan dat hij deze categorie blindelings wint. Bij de vrouwen heb ik veel goede dingen gehoord over Allison Janney die de moeder van Tonya Harding speelt in I, Tonya en ik verwacht dat zij de meeste kans maakt om te winnen. Zelf heb ik geen voorkeur aangezien ik van het lijstje genomineerden te weinig actrices op het witte doek heb geizen.   

Categorie
Beste scenario (origineel)
Categorie
Beste scenario (aangepast)
Voorspelling
Three Billboards Outside  Ebbing, Missouri
Voorspelling
/
Persoonlijk
Three Billboards Outside  Ebbing, Missouri
Persoonlijk
The Disaster Artist

In de minder bekende categorie van beste origineel scenario denk ik andermaal dat Three Billboards Outside Ebbing, Missouri de winnaar gaat zijn. Het concept van de film is best wel provocatief en daarom denk ik dat het goed gaat scoren bij de kiesgerechtigden. In de andere categorie van beste aangepast scenario heb ik zelf een uitgesproken voorkeur voor The Disaster Artist wat een geniale ode is aan The Room, één van de slechtste, maar meest amusante films ooit. Aangezien ik van de andere genomineerden te weinig heb gezien, kan ik geen gegronde uitspraak doen, maar als ik me er toch aan zou wagen, opteer ik voor Call Me by Your Name enkel en alleen gebaseerd op reputatie.  

Categorie
Beste muziek
Categorie
Beste origineel liedje
Voorspelling
Alexandre Desplat (The Shape of Water)
Voorspelling
This Is Me  (The Greatest Showman)
Persoonlijk
Jonny Greenwood (Phantom Thread)
Persoonlijk
This Is Me  (The Greatest Showman)

De beste muziek van de genomineerden vind ik persoonlijk de overwegend klassieke muziek van Jonny Greenwood in Phantom Thread dat de sfeer van de film extra accentueert. Toch denk ik dat het Alexandre Desplat is die gaat winnen met zijn muzikaal werk voor The Shape of Water. Deze film vind ik veruit de matigste film van alle genomineerden en het is ronduit bizar dat het dertien keer is genomineerd. Maar voor de categorie van beste muziek is die wel terecht, want de repressieve sfeer van de jaren zestig in deze film wordt meesterlijk overgebracht door de muziek. Voor beste originele liedje, zet ik m’n geld op het erg aanstekelijke This Is Me dat zelfs in de top dertig van meest geluisterde liedjes opduikt.

Categorie
Beste productie
Categorie
Beste cinematografie
Voorspelling
The Shape of Water
Voorspelling
Dunkirk
Persoonlijk
Blade Runner 2049
Persoonlijk
Blade Runner 2049

Voor zowel beste productie als beste cinematografie gaat mijn keuze blindelings naar Blade Runner 2049, maar ik vermoed dat de film te weinig steun heeft in Hollywood om deze prijzen effectief in de wacht te slepen. Bij beste productie gok ik dan op The Shape of Water dat door zijn sprookjesachtige context een substantiële voorsprong heeft op films die stoelen op een meer realistich concept. Bij cinematografie gok ik dan weer op Dunkirk als winnaar dat uitpakt met een goed uitgewerkt en origineel “1 week, 1 day, 1 hour” concept waar de film het verhaal vertelt van drie protagonisten in drie verschillende tijdskaders en als een rode draad door elkaar heenloopt.  

Categorie
Beste filmbewerking
Categorie
Beste visuele effecten
Voorspelling
Baby Driver
Voorspelling
Star Wars – The Last Jedi
Persoonlijk
Baby Driver
Persoonlijk
Blade Runner 2049

Het beste montagewerk van het afgelopen jaar is voor mij persoonlijk Baby Driver dat slechts drie keer genomineerd is. Het is anderzijds ook een krachtig statement dat het montagewerk van deze film zo goed is dat het niet meezwemt op de stroom van andere nominaties voor andere films. Daarom verwacht (en hoop) ik dat Baby Driver het in deze categorie gaat halen. Voor beste visuele effecten gaat mijn persoonlijke voorkeur alweeer naar het fel onderschatte Blade Runner 2049, maar ik denk dat de miljardenmachine van Star Wars – The Last Jedi een grotere impact zal hebben op filmland. Met The Last Jedi als winnaar zou ik overigens geen enkel probleem hebben.

Ik vermoed dat Three Billboards Outside Ebbing, Missouri de winnaar zal zijn bij de meest bekende categorieën. De film kan rekenen op een erg sterke cast van acteurs en actrices en beschikt over een sterk en origineel scenario. Het is daarom vreemd dat Martin McDonagh niet genomineerd is voor beste regisseur aangezien hij daar zeker in aanmerking voor komt. Bij de technische categorieën denk ik dat The Shape of Water enkele van zijn nominaties kan verzilveren, hoewel dit laatste werk van del Toro maar erg matig is naar mijn bescheiden mening. Voor mijn persoonlijke favoriet Blade Runner 2049 zie ik geen enkele liefde opduiken en zal elk gewonnen beeldje voor mij een complete verrassing zijn.

dinsdag 27 februari 2018

We'll always have Paris...

Fikse aanmoediging
In de afgelopen kerstperiode had ik een deugddoende vakantie naar Valencia gepland, maar dat was helaas bij plannen gebleven. Op weg naar de luchthaven van Eindhoven kwam ik tot de vaststelling dat ik mijn portefeuille vergeten was met als resultaat dat mijn reis letterlijk is weggevlogen, maar dan helaas zonder mij. Dit fiasco indachtig had ik de laatste weken niet veel zin om op vakantie te gaan, maar kijk, een paar WTF-momenten op mijn nieuwe werk waren een fikse aanmoediging om toch vliegensvlug een weekendje te boeken. Op een kwartiertje tijd had ik het vervoer en hotel geregeld en wachtte Parijs smachtend op mijn komst... 


De Franse hoofdstad is één van mijn lievelingsbestemmingen, getuige de eerdere citytrips in 2014 en 2015. De meest bekende bezienswaardigheden heb ik dus in het recente verleden al meegepikt en deze keer stond mijn trip in het teken van twee bezoekjes: het buitenverblijf (en later hoofdverblijf) van de Franse koningen bezoeken in Versailles met de prachtige tuinen en een artistiek bezoek aan het Musée d'Orsay dat gehuisvest is in een voormalig Parijs treinstation. Naast deze twee visites had ik niks anders gepland of voorbereid en bekeek ik ter plekke wat ik daarnaast in Parijs ging doen.


Gouden toeristische tijden
Als toerist leef je tegenwoordig in gouden tijden, want nooit is het zo gemakkelijk én goedkoop geweest om op je favoriete vakantiebestemmingen te geraken. Parijs heeft de reputatie om duur te zijn, maar een snelle zoektocht op Booking.com voor mijn hotel en Izy.com voor het treinvervoer spaarde me een heleboel duiten. Ik denk dat ik op vier dagen Parijs ongeveer vierhonderd euro heb uitgegeven wat ik best een schappelijke prijs vind voor dit toeristische epicentrum. Uiteraard is het nu laagseizoen, maar ook in het hoogseizoen kan je relatief goedkoop in Parijs (of andere bestemmingen) verblijven. 


Mijn ticket dat ik via Izy.com had besteld kostte me 67 euro voor een trip heen en terug. Ter vergelijking: voor een treinreis van het station van Diest naar Brussel (heen en terug) ben ik bijna 22 euro armer. Dit zijn toch bedragen om over na te denken... Als hotel had ik Hotel du Brabant gekozen en dat kostte me 190 euro voor drie nachten. Dit is een eenvoudig hotelletje waar hygiëne niet altijd even hoog in het vaandel wordt gedragen, maar de kamers zijn deftig en de centrale ligging vlak bij Gare du Nord is een significante meerwaarde. De trein stopt namelijk aan Gare du Nord in Parijs en ik moest slechts vijf minuten te voet gaan om het hotel te bereiken. Bovendien is Gare du Nord een strategische plaats om naar andere trekpleisters te pendelen via de metro. 


Dag één
De eerste dag stond - logischerwijze - in het teken van mijn vertrek en omstreeks half één 's middags arriveer ik in de lichtstad. Ik ga naar mijn hotel waar ik alles installeer en vervolgens bekijk ik wat ik vervolgens ga doen. Aangezien ik de meest bekende trekpleisters al had bezocht, was ik op zoek naar een alternatief. Gewapend met mijn gids over Parijs van het Capitool stuitte ik op diverse wandelingen en één daarvan ging over de kanalen van St. Martin. Deze regio ligt buiten het centrum van Parijs en is minder gekend bij toeristen. Deze buurt is net een tikkeltje landelijker dan het centrum en wat rustiger om te wandelen. De omgeving wordt gekenmerkt door de Seine die als een rode draad door deze buurt loopt en is opgedeeld in een aantal sluizen om het hoogteverschil van de rivier te balanceren. 


Ik volg de wandelroute die het Capitool me voorschrijft, maar echt mooie staaltjes van architectuur krijg ik niet te zien. Zo verwijst de gids bijvoorbeeld naar één van de laatste overgebleven stenen pakhuizen in Parijs. Ik kan je vertellen dat het interessanter klinkt dan dat het in werkelijkheid is. Dat neemt niet weg dat deze buurt wel zo zijn charme heeft met enkele leuke pleintjes, verborgen parkjes en natuurlijk de opzichtige houten bruggen die nog een relikwie zijn van een lang vervlogen tijd. Ik kan me inbeelden dat er wel leukere of aangenamere dingen te doen zijn in Parijs dan deze stadswandeling, maar voor mij was het wel een aanrader, al was het alleen maar om tot rust te komen op het einde van een werkweek. 


Dag twee
Sinds ik in 2015 in Potsdam ben geweest, stond Versailles redelijk hoog op mijn lijstje van te bezoeken plaatsen. Potsdam is namelijk het buitenverblijf van de Pruisische koningen en toen ik dit op een zonnige zomerdag bezocht, was het een kleine belevenis om de indrukwekkende kastelen en prachtige tuinen te bezichtigen. Nu heb ik me het zelf niet gemakkelijk gemaakt door in deze koude periode naar Versailles te gaan. De tuin boet namelijk een heleboel kwaliteit in door de snijdende wind, beelden die zijn afgedekt met een zeil en fonteinen zijn technisch werkloos door de schrille koude. En het is juist dit wat de kracht is van Versailles. De fonteinen zetten normaal een duet in met de aanwezige muziek of als toerist kan je normaal gezien genieten van het zonnetje op een warme dag op een bank. Met een temperatuur die nauwelijks boven het vriespunt kwam, was dit laatste geen optie en had ik me toch net wat meer voorgesteld van het bezoek aan deze magnifieke tuinen. 


Toch blijft het een aanrader om deze tuinen te bezoeken, want ongeacht welke periode je deze tuinen bezoekt, het blijft een spektakel om ze te zien. De terrassen zijn in verschillende niveaus opgedeeld waardoor je een spectaculair vergezicht krijgt en de uitgebreide kanalen vormen het hart van dit uitgebreide domein. Waar Potsdam wat compacter is, is Versailles een stuk groter. Dat is eigenlijk een nadeel, want je moet een stuk verder stappen om alles te zien. 


Het kasteel zelf heb ik twee keer bezocht: één keer zelf en een tweede keer via een gids. De eerste keer heb ik rustig de tijd genomen om al de indrukwekkende vertrekken te bekijken, maar deze onophoudelijke praalstoet van zwierigheid weet niet blijven imponeren en na de elfendertigste kamer is het effect wel spoorloos verdwenen. De spiegelzaal is de pièce de résistance en weet wel te imponeren. Als je een schoolvoorbeeld van bombastisch vertoon zoekt, ben je hier op het juiste adres. Met de gids bezocht ik kamers die voor het gewone publiek gesloten blijven met als hoogtepunt de interne operazaal van hout die schreeuwt om gefotografeerd te worden. Alleen deze ruimte al maakt de twaalf euro van de gids meteen goed. 


Dag drie
Als we het over musea hebben in Parijs, staat het Louvre gebrandmerkt als de te bezoeken plek. Op Tripadvisor staat er echter één museum hoger gerangschikt en dat is het Musée d'Orsay. De collectie van het Louvre is ontegensprekelijk indrukwekkender, maar ook een stuk groter en drukker waardoor je als bezoeker selectief dient te zijn in de stukken die je wil bekijken. Het Musée d'Orsay is ook geen kleintje, maar is wel op één dag te bezoeken, zelfs als je de tijd er voor neemt. Zelf heb ik er vijf uur over gedaan om de kunstwerken te bekijken die ik interessant vond. Ik heb echter ook verscheidene collecties overgeslagen omdat ik enerzijds moe was en anderzijds behoorden deze werken niet tot mijn interessesfeer. Het gaat dan om typisch Franse schilders die niet tot een specifieke stroming behoren zoals het impressionisme of pointillisme. 


Ik ben begonnen met de tweede verdieping waar de meest imposante werken hangen zoals die van Van Gogh, Monet en anderen. Ik was ruim twee uur zoet om enkel deze schilderijen te bezichtigen. De andere werken moesten het met een minder lange attentieboog stellen aangezien mijn gemiddelde museumbezoek zo'n twee à drie uur duurt. De rest van het museum bestaat grotendeels uit schilderijen uit de 19de eeuw met een focus op schilderijen en andere werken na 1870, het jaar waarin het Franse leger in het stof beet tegen het Pruisische leger van Otto von Bismarck en zijn rol als toonaangevende natie in Europa stilletjes aan zag verdwijnen. De diverse stromingen in de schilderkunst van de 20ste eeuw worden op een duidelijke manier gepresenteerd met werken die schitteren in omvang, maar ook door een perfecte compositie. 


Het Musée d'Orsay bestaat echter niet enkel uit schilderijen en heeft ook een aantal imposante beelden die op het gelijkvloers staan. Magnum opus van deze beelden is de Hellepoort van Rodin die op de eerste verdieping staat. Dit museum concentreert zich uiteraard op Franse artiesten of artiesten die in Frankrijk gewoond hebben, maar hier en daar vind je ook Belgisch getint werk van Belgische meesters. Zo zag ik bijvoorbeeld een schilderij van het industriële Charleroi eind 19de eeuw en dat had ik geenszins verwacht! 


Nadat mijn culturele kennis was bijgespijkerd, nam ik de metro naar de Place des Vosgues, een pleintje dat wordt omschreven als één van de mooiste ter wereld. Het wordt omring door negen herenhuizen aan elke zijde en vormt zo een symmetrisch vierkant. In één van deze huizen heeft de Franse auteur Victor Hugo gewoond en zijn huis is nu ook een klein museum. Het pleintje ademt rust en sereniteit uit in dit laagseizoen. In deze buurt, de Marais, is er wel opvallend veel volk dat door straatjes loopt. Het is een tafereel daat je kan vergelijken met de gezellige drukte van de Beenhouwersstraat in Brussel. Een beetje verder is er echter ook het Picasso-museum, wat deze drukte mede verklaart. 


Dag vier
Op dag vier mag ik mijn spullen pakken om terug naar huis te keren, maar de trein staat pas in de namiddag geprogrammeerd. Ik maak dan van de gelegenheid gebruik om naar de Sacre-Coeur te gaan dat ruim één kilometer van mijn hotel is verwijderd. Deze kathedraal had ik al eerder gezien, maar het was de dichtstbij gelegen bekende attractie en op deze vierde dag geniet pragmatisme de voorkeur op iets nieuw bezoeken. Op een kille maandagochtend is er opvallend weinig activiteit in Montmartre, maar daar zal de negatieve temperatuur mede debet aan zijn. Ik neem rustig de tijd om de Sacre-Coeur en Monmartre te bekijken, maar op deze frisse ochtend is er helaas niet zo gek veel te zien. Een tweetal uurtjes later sta ik terug aan mijn hotel om een paar uur daarna Parijs vaarwel te wuiven. 


zondag 11 februari 2018

De grote terugkeer

De andere wang
Eén van de grondbeginselen van het christelijk geloof is het concept van de andere wang toekeren wat eigenlijk zoveel wil zeggen dat je personen een tweede kans moet gunnen. Voor televisieprogramma's kan dit ook gezegd worden en met een grote vorm van gereserveerdheid in combinatie met dit bijbelse principe begon ik met het bekijken van het tweede seizoen van The Grand Tour. Toen dit programma boven de doopvont werd gehouden, startte het met een spectaculaire intro wat qua grootsheid niet moest onderdoen voor de gemiddelde Hollywood-productie. Daarna boette de kwaliteit helaas zienderogen in met weinigzeggende reportages en vooral een grote dosis onzin. Het eerste seizoen valt misschien nog het best te omschrijven als een eigentijdse versie van The Three Stooges gemaakt voor Amerikaans publiek. 



De geleverde kritiek was bikkelhard, maar gelukkig was er bij de laatste drie afleveringen wel een significante progressie waarneembaar met meer kwalitatieve reportages en vooral veel minder focus op de idiotie van het presentatiegilde. Top Gear en nu The Grand Tour zijn in essentie entertainmentprogramma's met auto's als onderwerp, maar de balans in het eerste seizoen was volledig zoek waardoor het een potpourri van auto's en entertainment is geworden. 

Het tweede seizoen
Ik was dan ook benieuwd naar het tweede seizoen en meteen maakte Clarkson duidelijk dat het team naar de kritiek heeft geluisterd. The American - een slechte Amerikaanse versie van The Stig - werd bedankt voor bewezen diensten en werd vervangen door een vrouwelijke racepiloot die zich enkel bezighoudt met racen (en dus ook geen stomme oneliners bezigt). Een ander item dat op de schop ging, was Celebrity Braincrash. Dit was een persiflage op een item van het oude Top Gear waar een beroemdheid werd uitgenodigd om te racen op het Top Gear-circuit. Juridisch mocht The Grand Tour natuurlijk geen leentjebuur spelen bij zijn geestelijke voorganger en daar besloten Clarkson en co dus de draak mee te steken. Helaas erg onsuccesvol en dit onderdeel werd vervangen door Celebrity Face-Off waar twee beroemdheden het tegen elkaar op nemen in een race. 



Deze vaste items in het tweede zijn dus leuker dan hun gesneuvelde voorgangers in het eerste seizoen en ook de rest van een aflevering zit evenwichtiger in elkaar. Er is vanzelfsprekend nog een (grote) dosis idiotie en flauwe grappen, maar het ligt nu meer in lijn met de geest van het programma en wat het eigenlijk wil zijn. De reportages zijn nu allemaal geënt op auto's en worden dus niet meer gebruikt als een excuus om flauwe grappen en grollen uit te voeren. Wat me bij dit seizoen wel opvalt, is dat James May vrij afwezig lijkt te zijn. Clarkson was altijd de grote ster van de show, dus is het logisch dat hij met de meeste aandacht (en tijd) gaat lopen. Spring-in-'t-veld Richard Hammond wringt zich daar op meesterlijke wijze tussen, maar James May lijkt (bewust) een positie op de achterbank te nemen. Misschien een teken aan de wand dat het voor hem na drie seizoenen (die contractueel zijn vastgelegd) niet meer moet...?  

zondag 4 februari 2018

SMAK en Huis van Alijn - een dagje Gent

Museumbezoek drong zich op
De afgelopen winter was geen vrolijke bedoening als je de gehele tijd in België vertoefde zoals 99,99% van de Belgische staatsburger dat doet. December vorig jaar was de de somberste maand sinds mensenheugenis met amper een streepje zon en januari was nauwelijks beter met het minste zonlicht in meer dan tachtig jaar. Gelukkig nadert de lente met rasse schreden hoewel volgende week er een koudegolf wordt voorspelt voor ons kleine kikkerlandje. Voor mij staan deze maanden synoniem met lang binnen zitten in eigen huis ofwel bekijk ik een film in een cinemazaal. Een citytrip of museumbezoek staat minder hoog op mijn verlanglijstje in deze periode door het beperkt aantal uren zonlicht. 



Met de intrede van februari begint het aantal uren zonlicht echter weer ietwat normale uren aan te nemen en keert de zin terug om een bezoekje te brengen aan een  museum of citytrip. Het SMAK - Stedelijk Museum voor Actuele Kunten voor de vrienden - stond al langer op mijn to do-list en sinds zaterdag kan ik het eindelijk afvinken. Eerder heb ik vorig jaar the Museum of Modern Art (MoMA) in New York bezocht en ik weet dat moderne kunst voor mij dikwijls hit or miss is. Performance art is zeker niet voor mij weggelegd, maar andere stromingen in de moderne kunst kan ik dan (soms) wel weer waarderen. Eigentijdse kunst moet in mijn ogen voornamelijk begrijpelijk zijn en daar knelt het schoentje dikwijls. Ook bij het SMAK keerde dit euvel weer terug. 

Uurtje SMAKken
Wat ik eerst wil benadrukken dat de opzet van het SMAK bestaat uit tijdelijke exposities. Deze keer bestond dit uit een expositie van Gerhard Richter dat centraal stond en dit werd aangevuld met een amalgaam van het archief van Raoul De Keyser, ontleend werk van "Vrienden Verzamelen" en de performance art van Europalia Indonesia. Het werk van Gerhard Richter was beknopt, maar dit was voor mij duidelijk een geval van kwaliteit over kwantiteit. Door de aard van de tijdelijke exposities wordt er bij het SMAK niet met een audiogids gewerkt, maar kan je wel een folder nemen dat deze werken toelicht. Deze toelichting betekent een wereld van verschil want werken die anders zo dagelijks en ordinair lijken, krijgen hierdoor een totaal andere betekenis. Een mooi voorbeeld hiervan zijn drie grote doeken die in het teken staan van silicaat. Deze stof kan door elektrische golven kleur doen wijzigen en dat heeft Richter zo geïntegreerd dat hij er drie grote doeken heeft rond gecreëerd. Als je deze achtergrond niet hebt, sta je echter te staren naar drie grote, nietszeggende doeken. 



Het omgekeerde bestaat echter ook. Richter laat zich ook inspireren door technologie en zo heeft hij een soort van gedigitaliseerde streepjescode verwerkt tot een ellenlang schilderij waar hij creatief met kleuren heeft gewerkt. Het is mooi om te bekijken, maar er moet dus geen diepere betekenis achter gezocht worden. In essentie is dit gewoon een streepjescode, enkel duizend malen uitvergroot. Een andere toeschouwer dacht er echter anders over en nam uitgebreid de tijd om dit werk aan grondige en diepgravende inspectiebeurt te toetsen. Als moderne kunst de naam heeft dat het pretentieus is, is dit wel een schoolvoorbeeld hiervan. 



De andere collecties konden me minder boeien. Er is een imposant portrettenwerk van Marilyn Monroe gecreëerd door Andy Warhol en Christo die een tafel heeft ingepakt. Laat deze namen weg en deze werken vallen nauwelijks op tussen al de rest. De performance art heb ik grotendeels links laten liggen en hoewle het werk van Rayoul De Keyser van eigen bodem is, kon me dit weinig boeien. Na een uurtje was ik alweer buiten en ik kan geloven dat als je enkel naar Gent komt voor het SMAK dat dit toch een significante teleurstelling is. Gelukkig heeft Gent meer te bieden dan het SMAK alleen. 



Huis van Alijn
Na mijn bezoek aan het SMAK keerde ik terug naar het stadscentrum en had ik nog tijd over voor een tweede bezoek aan een museum. Ik raadpleegde Tripadvisor en daar kwam het Huis van Alijn naar boven als een leuk museum om te bezoeken. Dit is een voormalig godshuis dat vroeger een heemkundige kring herbergde, maar nu is omgetoverd tot een museum dat in het teken staat van het leven in de twintigste eeuw. Het leuke hieraan is dat je hier ontzettend veel dingen tegenkomt die je kent van vroeger of nog vroeger hebt gezien op TV. Voor mij was dit één groot herkenningsfeest en dat maakt het wel leuk. Maar ook hier geldt dat het bezoek vrij kort is en zelfs nog geen uur duurt. De prijs van zes euro is echter schappelijk in tegenstelling tot de twaalf euro voor het SMAK. 



Het kalenderjaar wordt als rode draad genomen om je door dit museum te leiden. Het bezoek begint uiteraard met één januari en legt bijvoorbeeld uit dat vroeger het kalenderjaar begon met de komst van de lente, maar dat door de impuls van de katholieke kerk het begin van het kalenderjaar is vervroegd naar het huidige één januari. Ik ben nog geen twee minuten in het museum en ik heb weer iets bijgeleerd! De christelijke feestdagen zijn uiteraard belangrijk, maar ook specifieke evenementen zoals een geboorte, huwelijk, verhuis, ... worden toegelicht in de verschillende kamertjes



Elk kamertje is gebouwd rond een bepaald thema en hier zie je alledaagse voorwerpen van vroeger. Dit zijn elektronische spelletjes en horloges uit begin jaren tachtig, maar ook de allereerste TV dat een soort van inbouwkast was en reclamespots voor schoonmaakproducten uit de jaren zeventig. Ik kon zo de link maken met de oude Libelles die mijn moeder vroeger las. Zelf was voor mij het hoogtepunt de covers van Humo van vroeger en affiches voor evenementen zoals boogschieten of een voetbalwedstrijd vlak na de Tweede Wereldoorlog. Deze verzameling van artefacten an sich is eigenlijk niet bijzonder, maar als je het ervaart vanuit je eigen levenskader is het dat weer wel. Voor mij was dit museum leuk om te doen, al kan ik me inbeelden dat sommigen het erg gewoontjes zullen vinden. 



Dagje Gent
Het dagje Gent was voor mij geslaagd. Noch het SMAK noch het Huis van Alijn apart is een bezoekje waard, maar als je het combineert is het een leuk dagje uit als je ook door het centrum van Gent kan kuieren. Het enige jammer is dat het SMAK een paar kilometer van het stadscentrum is verwijderd en met de benenwagen ben je toch een halfuurtje onderweg om er te geraken. Met het openbaar vervoer zou dit naar verluidt al niet veel beter zijn. De benenwagen op een zonnige dag is wellicht de beste optie want het SMAK bevindt zich in het citadelpark waar er ook de plantentuin van de Gentse universiteit zich bevindt. Tijdens mijn zaterdags bezoek was de plantentuin al gesloten toen ik arriveerde, dus als je het SMAK wil bezoeken, kan je dat best combineren met een botanisch bezoek bij de buren van de unief.