Posts tonen met het label Antarctica. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Antarctica. Alle posts tonen

vrijdag 23 oktober 2020

Reisverslag Antarctica - deel twee: Drake Lake

Dag 5: Drake Lake (deel 1)

De eerste volledige dag op zee betekent ook meteen de confrontatie met de beruchte Drake Straat. Dit is een passage van ongeveer 750 kilometer tussen Ushuaia, het meest zuidelijke punt van Zuid-Amerika, en Antarctica. Dit gebied kent nagenoeg geen eilanden wat de Antarctische circumpolaire stroom de kans geeft om ongehinderd langs de hele wereld te stromen. Deze stroming zorgt voor metershoge golven als je hier komt varen. Nog voor de aanvang van de reis was ik genoeg gewaarschuwd voor deze eventuele moeilijke passage en daarom had ik mijn voorzorgsmaatregelen genomen. Ik had medicijnen tegen misselijkheid en reisziekte mee, maar gelukkig bleef het bij één voorzichtig pilletje. 


De expeditiegidsen  hadden namelijk eerder uitgelegd dat er twee varianten mogelijk zijn: een kalme zee, de Drake Lake, of de wat ruwere variant die resulteert in de Drake Shake. Gelukkig voor het hele schip werd het de eerste optie. Aangezien varen naar Antarctica zo’n twee dagen in beslag neemt, waren de eerste twee dagen volgeboekt met lezingen. Lezingen gingen onder andere over de ontdekking van Antarctica waar het Belgische expeditieschip Belgica nog een belangrijke rol heeft gespeeld. Dit was namelijk het eerste schip dat doelbewust overwinterde in Antarctica. Andere presentaties gingen over de dieren in Antarctica: de diverse types zeehonden en vogels die van Antarctica hun thuis hebben gemaakt. 


Een safety briefing hoort ook bij zo’n reis en hier kregen we de reddingsvest mee die we telkens omdeden wanneer we aan wal gingen. We kregen ook een parka mee – die we mochten houden – en laarzen mee om door de eeuwige sneeuw van Antarctica te stappen. Het principe van leave not trace behind wordt niet alleen door hikers toegepast, maar ook door reizigers. Antarctica is namelijk een haast ongerept gebied en ondanks het toerisme wil iedereen dat uiteraard zo houden. Dat houdt in dat bij zowel het vertrekken als terugkomen aan het schip alles wordt ontsmet. Tussen de lezingen en briefings door had ik de kans om op het hoogste dek te kijken naar de verscheidene zeevogels zoals onder andere de grote stormvogel waarvan ik enkele foto’s heb kunnen maken. 

Dag 6: Drake Lake (deel 2)

De tweede overgangsdag op zee kabbelde verder op het ritme van de eerste dag. Ook nu werd de dag grotendeels opgevuld met lezingen. De aftrap voor deze dag werd gegeven door Yves Adams, een Belgische fotograaf. Hij vermoedde dat hij enige Belg op de Ocean Diamond was, maar die twijfel werd meteen weggeveegd toen ik mijn hand opstak om aan te duiden dat er een tweede Belg op het schip was! Yves legde de basiselementen van fotografie uit, maar ik kende alles al. Niettemin is het een goede heropfrissingscursus en kreeg ik ook enkele praktische tips mee. Zo vertelde Yves dat je in Antarctica best op ISO 400 kan fotograferen en dat de witbalans best op bewolkt kan gezet worden. Een goede tip want na mijn reis blijkt inderdaad dat het veelal bewolkt is in het uiterste zuiden van deze aardbol. 


Andere presentaties werden gegeven door glacioloog Mike die alle details uitlegde over de werking van ijsvorming, de geschiedenis van Antarctica waar meerdere landen overeenkwamen om een verdrag te ondertekenen en uiteraard de meest beroemde inwoners van Antarctica: pinguïns. Ondertussen haalde ik af en toe ook een frisse neus op buiten, maar buiten de Stille Oceaan was er niet veel te bespeuren. De Drake Lake van de eerste dag werd opnieuw herhaald en golven waren amper waarneembaar. Een aparte vermelding verdient ook de keuken van de Ocean Diamond die geweldig werk afleverde. Het eten was gedurende de hele reis voortreffelijk en zowel ontbijt, middagmaal als avondeten was om handen en vingers van af te likken. 

Dag 7: Lemaire Kanaal, Yalour Eilanden en Vernadsky onderzoeksstation

Na twee dagen van varen door de Drake Straat was het eindelijk zo ver en mochten we Antarctica begroeten. Voor dat moment echter was aangebroken, voer de Ocean Diamond eerst door het Lemaire Kanaal. Dit is één van de meest idyllische plaatsen van geheel Antarctica. Het is namelijk een nauw kanaal dat enorm mooie plaatjes oplevert. Dit kanaal heeft overigens een significant Belgisch tintje. De Belgica voer als eerste schip door dit stuk en kapitein De Garlache vernoemde het kanaal naar de Belgische ontdekkingsreiziger Charles Lemaire die Congo mee in kaart bracht voor Leopold II. De sereniteit en grootsheid van deze passage kan enkel omschreven worden met een buitenaardse schoonheid. Als kennismaking met Antarctica kan dit tellen!

De eerste zodiac cruise staat gepland in de ochtend en gaat naar de Yalour Eilanden. Een zodiac is een rubber bootje waar ruim tien personen in kunnen en zodiacs dienen als vervoermiddel om naar het vasteland te gaan, maar worden ook ingezet om een kleine cruise te maken langs het vasteland. Elke expeditie bestaat dus uit een excursie op het vasteland en een zodiac cruise die elk ongeveer anderhalf uur duren. Bij de Yalour Eilanden kunnen we nog geen voet op vasteland zetten, maar de zodiac cruise is alvast een geweldige gelegenheid om de pracht en praal van Antarctica te ontdekken. De majestueuze landschappen zijn adembenemend met kliffen die steil uit de oceaan klimmen, ijsbergen die door de wind in de meest diverse vormen zijn gehouwen en ijsschotsen die bevolkt worden door zeehonden en pinguïns.  


De eerste stappen aan vasteland worden in de namiddag gezet wanneer Vernadsky Station op een bezoekje wordt vereerd. Dit is een Oekraïens onderzoeksstation met Britse origine. In 1996 kocht Oekraïne het station voor een symbolische pond over en wordt sindsdien bemand door Oekraïense wetenschappers. We krijgen hier een kleine rondleiding door het station en hier wordt zelfs sterke drank gestookt. Het blijven per slot van rekening Oost-Europeanen… De zodiac cruise in de buurt van het onderzoeksstation kent niet het imponerende karakter van de eerste cruise eerder op de dag, maar toont wel de diversiteit van het zevende continent. Onze zodiac wordt bestuurd door Samantha die is afgestudeerd als zeebioloog en zij vertelt fascinerend over de dierenwereld. Zonder problemen schept ze één of ander wormachtig wezen - salpen -  uit het water en vertelt ze er enthousiast over. Ze geeft ook uitleg over de algen die steeds meer en meer te vinden zijn op het sneeuw van Antarctica en het sneeuw rood en groen doet kleuren. Een erg drukke dag, maar wel een onvergetelijke ervaring!

vrijdag 1 mei 2020

Reisverslag Antarctica - deel één: Terug naar Argentinië

Dag 1: Amsterdam - Buenos Aires
Ongeveer een jaar geleden na mijn reis naar Patagonië mocht ik opnieuw vertrekken naar het wonderbaarlijke land dat Argeninië heet. Deze keer was mijn bestemming nog wat zuidelijker en ging het naar het zevende continent,  Antarctica. Dat betekende opnieuw vertrekken in Schiphol, maar deze keer gelukkig met een rechtstreekse vlucht en KLM, dus zonder het verschrikkelijke Alitalia waar ik sinds vorig jaar verschrikkelijke herinneringen aan overhoud. 


De pendeltocht naar Schiphol was al een klein avontuur op zich. Eerst reed ik met de auto naar het station van Diest en gepakt en gezakt met een grote rugzak en reistas kroop ik bijna letterlijk op de trein richting Antwerpen. Hier wachtte ik op de Thalys die welgeteld één minuut halt hield in Antwerpen en daarna vliegensvlug vertrok naar Nederland. Aangezien de stoelen op de Thalys genummerd zijn, kon ik in zo'n korte tijdsspanne onmogelijk op de juiste plek geraken en ik koos voor de meest praktische oplossing: een klapstoel in de hal van een wagon. Niet erg handig met al het in- en uitstappen van reizigers, maar nog altijd beter dan mijn hele hebben en houden naar de juiste plek te sleuren. 


Eenmaal aangekomen op Schiphol zocht ik de juiste plaats om in te checken en tegenwoordig dien je dat allemaal zelf te doen met behulp van de lieftallige stewardessen van KLM. Verlost van mijn twintig kilo bagage was  het een stuk makkelijker lopen in de Nederlandse luchthaven en moest ik daarna nog wat wachten om eindelijk te vertrekken met het vliegtuig. In de ruim dertien uur durende heenvlucht naar Buenos Aires heb ik niet kunnen slapen, maar de stoelen waren in ieder geval eindeloos veel comfortabeler dan de marteltuigen van Alitalia vorig jaar. 

Dag 2: Buenos Aires:
Na de vlucht ging het door de douanecontrole. Vorig jaar duurde dit één uur en een kwartier en nu was het zelfs nog beter: anderhalf uur. Efficiëntie is niet het toverwoord in Zuid-Amerika. Ik kwam aan op Ezeiza International Airport, maar daarna reed ik met een taxi naar mijn hotel in de buurt van Jorge Newbery luchthaven aangezien hier bijna alle binnenlandse vluchten plaatsvinden. Deze buurt bevindt zich zo'n tien kilometer van het stadscentrum van Buenos Aires en bevat weinig bezienswaardigheden. In mijn Patagonië-reis van vorig jaar had ik al het meeste gezien van Buenos Aires, behalve San Telmo. In eerste instantie wilde ik hier naartoe gaan, maar een zoekactie op Google Maps leerde me al snel dat dit tien kilometer wandelen was, enkel. Aangezien ik een taxi nemen niet echt zag zitten, zocht ik een ander alternatief: Recoleta. 


Vorig jaar vond ik Recoleta de mooiste buurt van Buenos Aires en een tweede bezoek zou dus geen straf zijn. Vanuit de buitenwijken van Buenos Aires trok ik naar Recoleta met de benenwagen en het viel me op hoeveel groene parken Buenos Aires wel heeft. Dit was iets wat me vorig jaar ontglipt is. In Buenos Aires was het zomer en dat betekende dus een stevige dertig graden terwijl het in België beven en bibberen was. In mijn herinneringen was deze buurt leuker dan toen ik er voor de tweede keer aankwam. Het verrassingseffect was misschien weg, maar ik vond het deze keer wat saaier. Een bezoekje aan de lokale begraafplaats - waar onder andere Evita is begraven - duurt niet lang en het ging dus snel terug naar mijn hotel. 


's Avonds maakte ik nog een wandeling door de buurt waar mijn hotel was gelegen en hier stuitte ik toevallig op Parque de la Memoria, een mooi park dat de herinneringen aan de slachtoffers van de militaire Junta tussen 1976 en 1982 levendig houdt. Helaas was het al na tien uur en was het park al dicht. Ik genoot nog even van de zonsondergang, maar daarna ging ik terug naar mijn hotelkamer aangezien ik vroeg moest opstaan om mijn vlucht naar Ushuaia te halen 's anderendaags. 

Dag 3: Ushuaia
Ik had mijn wekker vroeg genoeg gezet, zodat ik zeker mijn vlucht naar Ushuaia niet zou missen. Ondertussen had ik mijn wekker ook al een stuk of tien keer gecheckt dat ie zeker zou werken. Het onvermijdelijke gebeurde dan toch en de wekker had ik afgezet en het ging zelfs zo ver dat ik droomde over het feit dat ik niet te laat mocht zijn. Een paniekreactie later werd ik alsnog wakker en gelukkig had ik me slechts een kwartiertje overslapen. Bovendien neem ik bij dergelijke dingen het zekere voor het onzekere en had ik daarom het hotel vlakbij de Jorge Newbery luchthaven geboekt. Hoewel ik dus te laat was, duurde de taxirit amper vijf minuten en was ik dus gelukkig ruim op tijd voor de vlucht. 


De vlucht naar Ushuaia duurt ruim 3,5 uur en de plaatselijke zomer van Buenos Aires werd ingeruild voor weer en wind in de zuidelijkste stad ter wereld. Toen het vliegtuig terug op het tarmac stond, was het weer guur en miezerig met veel wind, regen en een temperatuur van amper zes graden. Een gids van Quark Expeditions wachtte ons op en ik leerde al snel dat ook een aantal Nederlanders meegingen op deze cruise naar Antarctica. Een koppel kwam niet opdagen en zij hadden hun vlucht gemist. Ik hoop dat ze het alsnog gehaald hebben, want anders werd dit verreweg de duurste vergissing van hun leven. 


De bus ging daarna naar hotel Albatras waar ik mijn Braziliaanse kamergenoot, Fabio, ontmoette en ook later één van mijn twee kajuitgenoten zou zijn op het schip. Ik waagde het daarna om toch een kleine uitstap te maken door het druilerige Ushuaia waar ik nu eerder de natuur in dook. Ik was hier vorig jaar ook en dus besloot ik om de onbetreden paden te hanteren. Zo ging ik richting de bergen die juist achter Ushuaia zijn verscholen. Het zorgde in ieder geval voor dat ik Ushuaia meer ging appreciëren en zodoende moest ik mijn beeld van Ushuaia als een triestige, voormalige gevangenisstad bijstellen. 

Dag 4: Vertrek op de Ocean Diamond
Op deze vierde dag was het eindelijk zo ver: het vertrek naar Antarctica. Het vertrek was echter voorzien om zes uur 's avonds en dat betekende dus eerst nog een dagje Ushuaia verkennen. Aangezien bagage al in de ochtend werd verscheept, had ik enkel nog mijn GSM op zak. Ik had niet meteen plannen, dus trok ik door Ushuaia op impulsieve basis. Zo kwam ik in de buitenwijken van Ushuaia en dat leverde soms tragikomische beelden op. Ik zag op een bepaald moment een winkelkarretje dat dienst deed als brievenbus. Als je er voorbij wandelt, is dit een grappig zicht, maar het toont ook de armoede aan van de lokale bevolking. Sommige 'huizen' zijn eigenlijk niet meer dan houten barakken die met armzalige planken en golfplaten zijn gebouwd. 


Mijn inspiratie bracht me naar de bossen vlakbij de bergen achter Ushuaia en dat leverde een mooie wandeling op. Het ging hier al behoorlijk bergop en de natuurpracht was het waard om soms even halt te houden. Nu was ik wel helemaal alleen, kende ik de omgeving niet, stonden er amper of geen markeringen om een pad te volgen en dreigde mijn GSM-ontvangst zienderogen te verdwijnen. Toen bekroop me de gedachte van 'wat de fok heb ik nu weer gedaan', maar ik wandelde in sneltempo terug en gelukkig was ik al snel weer in de bewoonde wereld. Dit was toch wel even slikken... 


Na de nodige formaliteiten konden we ruim na zes uur 's avonds eindelijk op het schip dat me naar Antarctica zou brengen: de Ocean Diamond. Voor mij was dit de eerste keer dat ik met een cruiseschip reisde en het was een erg leuke kennismaking. Hoewel het schip relatief oud is, heeft het wel een verjongingskuur ondergaan en is het vrij luxueus en comfortabel. Hier ontmoette ik opnieuw Fabio en Alex. Deze laatste is een Russische professor die na de val van de Sovjet-Unie naar Canada is verhuisd en sindsdien lesgeeft aan de unief van Nova Scotia. In mijn onbevangen enthousiasme verkende ik het schip, maar vreemd genoeg ben ik tijdens mijn hele reis nooit op de brug geraakt. De gevreesde Drake Passage wachtte nu op ons en daarna zou ik eindelijk het lang verwachte zevende continent zien!