zaterdag 2 februari 2019

De 2018 horloge populariteitswedstrijd

Wat later
2019 is inmiddels al ruim een maand gepasseerd, dus is het hoog tijd om het overzicht van mijn horloges en hoe vaak ik die draag te posten. Het is een initiatief dat ik vorig jaar gebruikte als maatstaf om te bekijken welk horloge populair was en welk niet. Op basis van deze info besluit ik om een horloge al dan niet te verkopen. Deze post is zo laat omdat ik eind december op reis ging naar Patagonië voor zesentwintig dagen en slechts in de derde week van januari terugkeerde naar dit koude landje. 

In vergelijking met het jaar ervoor is 2018 een stabiel jaar gebleken, want ik heb geen horloges aangekocht en enkel verkocht. Het gaat dan om weinig gedragen exemplaren zoals de Deep Blue en Wwoor die ik voor een schappelijke prijs heb gekocht en ook verkocht. Ik heb eveneens twee vintage horloges verkocht die ik wat minder draag: de King Seiko 4502-7010 en de Bulova Accutron 214 Spaceview. De financiële schade bij deze verkopen is vrij gering aangezien de horloges in kwestie ook voor een zacht prijsje zijn aangeschaft. Het overzichtslijstje ziet er dus zo uit:

Nr
Horloge
#
%
Commentaar
1
Patek Philippe 3940
50
23,26

2
Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
34
15,81

3
Seiko SBGA011
26
12,09

4
Seiko SBGR083
21
9,77

5
Seiko SDGM001
19
8,84

6
Rado D-Star
17
7,91

7
Orient FFD0F001W
12
5,58

8
Omega Seamaster (Day Date)
11
5,12

9
Melbourne Watch Company Portsea
10
4,65

10
Bulova Accutron 214 Spaceview
6
2,79
Verkocht in juni
11
Deep Blue Protac 1000
4
1,86
Verkocht in februari
12
King Seiko 4502-7010
4
1,86
Verkocht in oktober
13
Wwoor
1
0,47
Verkocht in februari


De resultaten
De algemene tendens van 2018 is dat ik een langere horlogeluwe periode heb gekend. Ik ben in de zomer op vakantie geweest met de Trans-Siberië Express en ik had toen besloten om geen horloge mee te nemen. Dit mondde uit in een periode van ruim drie maanden waar ik geen horloge heb gedragen. 

De top drie ziet er niet zo gek veel anders uit in vergelijking met vorig jaar behalve één groot verschil. De Patek Philippe 3940 had ik in december 2017 gekocht en ik had dat jaar dus weinig tijd om dit nieuwe kroonjuweel te dragen. Dit werd in 2018 dubbel en dik goedgemaakt en deze perpetual calendar werd maar liefst vijftig keer gedragen. Het horloge heb ik vorig jaar steeds meer leren waarderen, ook in details die niet zo opvallen zoals de geringe omvang van 36 mm, het quasi gewichtloze draagcomfort en de opalen wijzerplaat die vooral in neonlicht een je-ne-sais-quoi aantrekkingskracht heeft. Plaats twee, drie en vier worden bekleed door de top drie van vorig jaar en hier zijn dus weinig verrassingen te ontdekken. 


De Seiko SDGM001 doet het ook goed en werd ook pas in oktober 2017 aangeschaft. Voor de prijs die ik er voor heb betaald is het een fantastisch horloge al is het naar de normen van een dress watch misschien toch wat een tikkeltje te groot. Een kleine tegenvaller is misschien de Orient FFD0F001W die in 2017 een stuk hoger stond genoteerd. Toen droeg ik de Orient anderhalve week lang bij een vakantie in Andalusië, maar dat zat er in 2018 niet in. De Omega Seamaster en Portsea Melbourne Watch Company zijn de minst gedragen horloges van mijn collectie en de twee meest logische kandidaten om in de verkoopstal te worden geplaatst. 

Vorig jaar had ik een extra tabelletje voorzien voor resultaten zonder vakantie, maar dat is in 2018 verwaarloosbaar. Bij mijn reis met de Trans-Siberië Express heb ik geen horloge gedragen en de laatste week van 2018 vertrok ik met de Speedmaster Dark Side of the Moon om de pols naar Patagonië. 


Day date
Om dat tabelletjes altijd leuk zijn ook deze keer een top drie van welke horloges ik het meest heb gedragen per dag. 

Maandag
Nr
Horloge
#
1
Patek Philippe 3940
8
2
Seiko SBGR083
6
Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
6

Dinsdag
Nr
Horloge
#
1
Patek Philippe 3940
9
2
Seiko SBGA011
5
Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
5

Woensdag
Nr
Horloge
#
1
Patek Philippe 3940
8
2
Seiko SBGR083
6
Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
6

Donderdag
Nr
Horloge
#
1
Patek Philippe 3940
9
2
Seiko SDGM001
5
Seiko SBGR083
5
Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
5

Vrijdag
Nr
Horloge
#
1
Orient FFD0F001W
6
Patek Philippe 3940
6
Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
6

Zaterdag
Nr
Horloge
#
1
Patek Philippe 3940
6
2
Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
5
3
Rado D-Star
4
Seiko SDGM001
4

Zondag
Nr
Horloge
#
1
Rado D-Star
9
2
Patek Philippe 3940
4
3
Bulova Accutron 214 Spaceview
3


Het verrast niet dat de Patek Philippe 3940 overal de daglijstjes aanvoert en dat de Speedmaster Dark Side of the Moon bijna overal op een (gedeelde) tweede plek opduikt. Enige grote uitzondering is zondag waar het sportievere karakter van de Rado meer tot uiting komt op een vrije dag en toch ook verrassend de Bulova Accutron 214 Spaceview die ik in juni vorig jaar heb verkocht. 

Wat brengt 2019?
Omdat ik deze post wat later schrijf, heb ik al een (kleine) blik op wat 2019 gaat brengen. De Speedmaster Dark Side of the Moon heeft een significante voorsprong kunnen opbouwen aangezien de Omega meeging op vakantie en ik drie weken heb gedragen in januari. Een andere tendens is dat ik een horloge meer dagen tegelijkertijd draag en minder frequent wissel. Dit gaat volgens mij impact hebben op mijn minder gedragen horloges met in het bijzonder de Omega Seamaster en Portsea van Melbourne Watch Company. Nieuw bloed verwacht ik niet onmiddellijk tenzij misschien de Tudor Black-Bay Fifty-Eight die me wel aanspreekt, maar ik ga eerst afwachten wat Baselworld 2019 gaat brengen Stiekem verwacht ik toch wel een uitbreiding van de lijn met misschien exemplaren die me meer aanspreken dan het huidige aanbod. 


zaterdag 26 januari 2019

Reisverslag Patagonië - deel 1: Buenos Aires

Dag 1 - Amsterdam - Rome - Buenos Aires
Bij mijn vorige reis mocht ik me in de voorbereidende fase amuseren met het in orde brengen van administratieve rompslomp voor visums, maar dit was gelukkig niet nodig om Argentinië en Chili binnen te mogen. Ik vertrok op Schiphol met mijn paspoort in de hand en vloog door naar Rome waar de echt grote reis begint. In de Italiaanse hoofdstad zou de transatlantische vlucht maar liefst ruim dertien uur duren. Deze oversteek werd een beproeving voor mijn rug, want het toestel van Alitalia was verouderd en de stoelen waren uitgerust met een erg bizarre hoofdsteun. Helaas niks aan te doen en het was een kwestie van te ondergaan. 



Dag 2 - Tour door Buenos Aires
Geradbraakt stapte iedereen uit het vliegtuig en daarna werd er opnieuw een beroep gedaan op het geduld van iedereen. De paspoortcontrole duurde meer dan een uur en door de wispelturige Argentijnse economie is het niet mogelijk om in de Benelux euro's te ruilten tegen Argentijnse peso's. Dat betekende weer een lange wachtrij om op de luchthaven euro's om te wisselen. Even recupereren zat er niet bij, want in de namiddag was er meteen een rondleiding door Buenos Aires gepland met Marcella, onze gids in Buenos Aires. 



Meteen valt op dat het in Buenos Aires broeierig warm is door de hoge luchtvochtigheid. De rondleiding gebeurt dan ook op een gezapig tempo waar we kennis maken met de grootste attractiepleisters zoals het roze presidentiële paleis met vlak ervoor Plaza de Mayo waar de dwaze moeders elke donderdag nog steeds manifesteren. Het leukste deel van de dag vind ik de Boca-wijk die een aantal kilometer buiten het centrum ligt. Deze buurt was één van de eerste havens van Buenos Aires en is een wijk waar voornamelijk de arme(re) mensen wonen. 's Avonds is er veel criminaliteit en wordt de buurt best vermeden, maar tijdens de dag is Boca een kleurrijke, bruisende wijk met een gezellige sfeer. Boca herbergt ook het stadion van Boca Junios, één van de grootste voetbalclubs in Argentinië en Zuid-Amerika en je moet niet veel moeite doen om verwijzingen te vinden naar grote spelers zoals Maradona en Riquelme.

Dag 3 - De delta en periferie van Buenos Aires
Bij de vorige dag in Buenos Aires ben ik niet meteen geïmponeerd door de Argentijnse hoofdstad. Hoewel de stad ontegensprekelijk mooie plekjes kent, is het vooral druk en eenheidsworst qua architectuur. Op de derde dag ontdek ik echter de andere kant van Buenos Aires. Deze keer zijn we met de bus onderweg en starten we andermaal in het centrum van Buenos Aires waar we deze keer het paleis zien waar de senatoren hun onderkomen vinden. Het gaat echter al gauw richting Tigre, een stad die zich dertig kilometer buiten Buenos Aires bevindt en waar we door Delta del Tigre varen. Dit is een delta waar op eilandjes mensen wonen die afgezonderd leven van de stadsbewoners. Leuk om te zien en het verhoogt het vakantiegevoel zienderogen. Hier leven ongeveer achtduizend personen met een aantal schooltjes, maar ook een eigen kerk en hier en daar een soort van hotel en supermarkt. De eilandjes zijn van elkaar afgezonderd, dus bootjes zijn het voornaamste transportmiddel hier. 



Bij de terugweg naar Buenos Aires stoppen we een aantal keer aan de rand van de stad waar het beeld van de grauwe hoofdstad wordt doorprikt. Vlakbij de lokale luchthaven voor binnenlandse vluchten zie je een plek ter ere van de duizenden slachtoffers van de militaire junta tussen 1976 en 1982 waar de naam van elk slachtoffer is weergegeven in diverse muren. Een plek om stil van te worden. Daarna bezoeken we vervolgens Puerto Madero wat de moderne wijk van Buenos Aires is en waar ook de Belgische en Nederlandse ambassade zich bevinden in hetzelfde gebouw. De volgende stop is de gezellige buurt van Recoleta waar de lokale begraafplaats de laatste rustplaats is voor veel Argentijnen en Evita Perron in het bijzonder. Tenslotte houd ik nog even halt bij een boekenwinkel dat is gehuisvest in een theater en dat levert een apart zicht op. 



Dag 4 - Nachtbus naar Puerto Madryn
Na twee dagen heb ik Buenos Aires wel gezien, maar deze rondreis is gebonden aan een schema en de nachtbus naar Puerto Madryn vertrekt pas rond half drie. Dat betekent dat ik improvisatiewerk nodig heb om een ochtend en middag door te brengen in Buenos Aires. Tijdens de rondleiding met Marcella is Palacio Barolo me opgevallen. Dit is een gebouw opgetrokken in art deco-stijl en zelfs beschikt over een eigen vuurtoren bovenaan! De rondleiding vertelt over het ontstaan van het gebouw en hoe het gelinkt is aan De Goddelijke Komedie van de Italiaanse auteur Dante Alighieri. De symboliek vind je overal terug, maar de grootste trekpleister is uiteraard de koepel bovenaan die fungeert als vuurtoren van de Argentijnse hoofdstad. Het is tegelijkertijd intrigerend en bizar om plaats te nemen in deze mini-vuurtoren. Oorspronkelijk zou er een gelijkaardige toren komen in Montevideo, de hoofdstad van Uruguay en zou het licht van de beide vuurtorens elkaar verbinden, 300 km lang... De buurtbewoners vonden dat niet meteen een strak plan en tegenwoordig wordt de lichtkracht beperkt tot de dichtstbijzijnde wijken.



Na het bezoek aan Palacio Barolo, besluit ik om naar Hard Rock Cafe te gaan aangezien mijn kapper hiervan souvenirs verzamelt. Een beetje verrast, beland ik uiteindelijk in de buurt van Recoleta waar ik al een dag eerder was. Ik eet er een (te duur) menu op en daarna ga ik op souvenirjacht. Jammer genoeg blijkt de souvenirshop twee zakdoeken groot te zijn en de keuze in souvenirs is erg klein waardoor ik onverrichterzake terug naar het hotel keer. Samen met de groep vertrekken we in de namiddag met een erg comfortabele nachtbus naar Puerto Madryn. 


maandag 21 januari 2019

Patagonië overzicht

Geen Antarctica
In de zomer reisde ik nog in een begeleide rondreis met de Trans-Siberië Express en dat vergrootte de vakantielust zienderogen zodat ik al snel een cruise naar Antarctica boekte. Duur, maar dan heb je ook wat dacht ik dan, maar dat bleek helaas niet te kloppen. Deze reis had ik geboekt bij Quark Expeditions en de planning was dat ik zou vertrekken met een gloednieuw schip. Dat gloednieuw schip bleek echter nog lang niet af te zijn en de reis werd geannuleerd wegens 'force majeure' zoals dat zo mooi heet. Maar niet getreurd, met Patagonië had ik al snel een waardig alternatief achter de hand. 

Het grote vraagstuk was nu of ik de zuidelijkste tip van Zuid-Amerika zelf zou verkennen of dat ik het zou doen met een begeleide rondreis zoals ik dat eerder deze zomer deed in Rusland, Mongolië en China met Koning Aap. Uiteindelijk viel de keuze op de laatste optie aangezien deze formule me erg heeft aangesproken: het meeste is voor jou georganiseerd, de reisbegeleider kent de lokale taal en je krijgt een grote dosis individuele vrijheid. Natuurlijk zijn er ook nadelen aan verbonden zoals het opgeven van een (beperkte) dosis flexibiliteit aangezien je met een groep reist en een vast reisschema volgt. De nadelen vind ik echter niet opwegen tegen de voordelen en afgelopen oktober boekte ik dus mijn reis naar Patagonië. 



Pate-watte?
Veel mensen zullen allicht al eens van Patagonië gehoord hebben, maar de meerderheid zal niet weten waar het ligt. Voor mij had Patagonië van kindsbeen af een mythische weerklank aangezien het in mijn kindertijd op een reclamespot op de toenmalige BRT werd aangeprezen als een desolaat gebied met een ongeëvenaarde natuurpracht. De flora en fauna schitteren nog altijd even hard, maar het laatste decennium is het toerisme in Patagonië geëxplodeerd en weten ook steeds meer Europeanen deze plek te vinden. Plek is misschien verkeerd uitgedrukt voor een gebied dat twee keer zo groot is als Frankrijk en zich zowel in Chili als Argentinië bevindt. Het kenmerkt zich door zijn dorre landschap bij de steppen, prachtige meren in het merengebied van Bariloche en natuurlijk zijn ruige bergtoppen en ijsgletsjers in diverse nationale parken zoals Nahuel Huapi, Los Glociares en Torres del Paine. 



Mijn ervaring met Koning Aap bij de Trans-Siberië Express was erg positief en mijn eerste idee was om de reis opnieuw bij hen te boeken. Een kleine oefening leerde echter dat de reis toch wel wat aan de dure kant was en daarom verkende ik andere opties, onder andere bij grote concurrent Djoser. Deze reisorganisatie bleek toch aanzienlijk goedkoper te zijn dan Koning Aap en de reisroute bleek min of meer dezelfde te zijn. Er zit wel een klein verschil in reisroute en iets meer reiscomfort bij Koning Aap, maar onvoldoende om de aanzienlijke meerprijs te rechtvaardigen. 

Hoe ziet de reis eruit?
Ik omschrijf deze reis als een reis naar Patagonië, maar deze 26-daagse reis bij Djoser omvat eigenlijk een stuk meer dan enkel Patagonië. Zo begint de reis de eerste dagen in Buenos Aires en keerden we hier regelmatig naar terug aangezien de Argentijnse hoofdstad fungeert als epicentrum voor onze vluchten. Daarnaast reisden we ook naar Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld en is gelegen in Vuurland. Tenslotte bezochten we ook de fabelachtige watervallen bij Iguazu in de tropen aan zowel Argentijnse als Braziliaanse zijde. De watervallen moet je zeker gezien hebben als je in de buurt bent, maar Ushuaia was dan weer een tegenvaller. Het is een weinig opvallend stadje dat zijn predikaat van zuidelijkste stad ter wereld maximaal weet uit te buiten. Het nationaal park van Tierra del Fuego is leuk om te bezoeken, maar haalt het toch niet bij de natuurpracht van de nationale parken in Patagonië. 



De nationale parken van Patagonië zijn de onbetwistbare ster van deze reis en hun ongerepte natuur behoort ongetwijfeld tot het prachtigste natuurschoon dat deze aardbol te bieden heeft. Denk maar aan de drie imposante granieten pieken van Torres del Paine, de ongeëvenaarde ijsgletsjer Perito Moreno nabij El Calafate of de hikes bij El Chalten die je in Middle-Earth doen wanen. Mijn reis vond plaats eind december en in januari wanneer het hoogzomer is in deze regio en dan is Bariloche ook een niet te versmaden trekpleister. Normaal is dit een bekend ski-oord, maar in de zomer is het heerlijk toeven in dit merengebied en bereikt het vakantiegevoel een absolute climax.

Ik ben iets minder enthousiast over Puerto Madryn wat een typisch kuststadje is dat zo inwisselbaar is met de vele badplekken aan de Spaanse costa's. Het is echter wel een ideale uitvalsbasis om de lokale dieren te bezichtigen zoals de kolonie van Maegelhaenpinguïns bij Punta Tombo of de verscheidene zeeleeuwen en zee-olifanten op het schiereiland Valdes. Naar verluidt kan je ook orka's en zuidkapers (walvissen) spotten met wat geluk, maar eind december was het daar jammer genoeg te laat voor. Hoewel deze dieren spotten een unieke ervaring is, had het vele reizen met de bus toch ook wel een voelbare factor in negatieve zin. 



Geen cultuur
"Ik mis toch wel een beetje cultuur op deze reis" was een uitspraak die één van de medereizigers bezigde en me toch een paar seconden versteld deed staan. Deze Patagonië-reis is namelijk moeilijk te overtreffen inzake natuurpracht want elke dag krijg je opnieuw een spectaculair schouwspel voorgeschoteld. De ene keer zijn dat de vele meren rondom Bariloche waar je heerlijk kan fietsen met een mountainbike, de andere keer de gletsjer van Perito Moreno die geheid elke mond doet open sperren. Maar wat inderdaad amper of niet aanwezig is, is cultuur. Het is eenzelfde uitspraak als "Messi kan niet goed ping-pongen". Dat zal allicht zo zijn, maar je gaat de beste voetballer ooit niet beoordelen of hij goed kan tafeltennissen.



Wat je dus wel krijgt aangeboden, is een enorme diversiteit aan landschappen waar je prachtige wandelingen kan maken. Sommige van deze wandelingen kan je beter categoriseren als (middel)zware hikes want er zitten een paar stevige kleppers bij. Zo ben ik gewandeld naar Laguna de los Tres waar de gletsjer van de Fitz Roy eindigt in een laguna. Een prachtig uitzicht, maar het vergt wel eerst een stevige klim van ruim vierhonderd meter op amper één kilometer op een rotsachtig pad met harde, gevaarlijke winden. Ook in Torres del Paine klom ik achthonderd meter hoog om een lokale top te bedwingen. 



Dit is dus een reis voor actievelingen en je beschikt best over een deftige (basis)conditie wil je optimaal genieten van alle wandelingen. Mensen die minder goed te been zijn, kijken best uit. Letterlijk ook, want mijn reisgezelschap telde drie slachtoffers die waren gevallen en zo (een deel van) de reis in rook zagen opgaan. Eén dame moest zelfs naar het ziekenhuis om haar voet te laten spalken in gips. 

Van de lijst gegooid
Kent deze reis dan maar enkel hoogtepunten? Ushuaia vond ik - zoals eerder vermeld - een klein beetje tegenvallen omdat het zich niet echt kan onderscheiden van andere gebieden. Het heeft veel dieren en een mooi nationaal park, maar dat vind je ook in Puerto Madryn en Esquel in het noorden van Patagonië. Ook Puerto Madryn vond ik één van de mindere locaties, maar dat was ook (grotendeels) te wijten aan de vele busreizen die staan geprogrammeerd op de eerste week van deze reis. Het enige echt grote minpunt voor mij was de heen- en terugvlucht met een toestel van Alitalia waar iedereen geradbraakt uitkwam. De zetels beschikten namelijk over een hoofdsteun die je niet kon instellen en de onderrug werd getrakteerd op een stijve, uitstekende ijzeren staaf die voor rugpijn zorgt. De reisleidster wist echter te zeggen dat Alitalia van de lijst van vliegtuigmaatschappijen was gegooid waarmee Djoser samenwerkt. Dus zelfs het grootste minpunt is nu aangepakt. 



Hoewel ik vol lof over deze reis spreek, is ze me subjectief gezien minder goed bevallen dan de Trans-Siberië Express. Qua reis schat ik deze Patagonië-reis hoger in de Trans-Siberië Express die toch ook spectaculair te noemen is. De intensiteit is echter gebonden aan de persoonlijke factor waarmee ik de reis beleef. De Trans-Siberië Express heb ik deze zomer gemaakt na bijna een jaar waar ik amper of geen vakantie had opgenomen. Deze reis was dus meer dan welkom. De Patagonië-reis daarentegen begon ik amper vier maanden na het afsluiten van de vorige reis en dan is de beleving toch een tikkeltje anders. Dat neemt echter niet wel dat ik volop en met volle teugen van deze reis heb genoten. 

Het programma
Deze reis duurt 26 dagen wat best wel lang is, maar de te overbruggen afstanden zijn dan ook navenant. Het is dus geen verrassing dat er maar liefst vijf binnenlandse vluchten zijn, aangevuld met een aantal busreizen naar Puerto Madryn, Esquel, Bariloche en El Calafate die een halve dag of zelfs meer duren. Dat vertaalt zich naar volgend reisschema:

Dag 1: vlucht naar Buenos Aires
Dag 2 en 3: aankomst in Buenos Aires, verkenning van de stad en boottocht op de Tigre-rivier in deze delta
Dag 4: achttien uur onderweg met nachtbus naar Puerto Madryn
Dag 5: aankomst in Puerto Madryn en excursie naar Punta Tombo met kolonie van Maegelhaenpinguïns
Dag 6: rondrit door schiereiland van Valdes om verschillende dieren te bekijken waaronder zeeleeuwen een zee-olifanten
Dag 7: met bus onderweg naar Esquel dat fungeert als tussenstop naar Bariloche
Dag 8: van Esquel onderweg naar Bariloche met een tussenstop in het nationaal park van Los Alarces
Dag 9 en 10: verblijf in Barioche met een optionele excursie naar Puerto Blest
Dag 11:met vliegtuig en bus naar El Chalten
Dag 12 en 13: verblijf in El Chalten waar je prachtig kan wandelen en 's avonds op dag 13 busreis van twee uur naar El Calafate
Dag 14: verblijf in El Calafate en bezoek aan de gletsjer van Perito Moreno  met een mini ijstrekking als optionele excursie
Dag 15: hele dag onderweg met bus onderweg naar Torres del Paine met weliswaar een (boel) tussenstops bij prachtige locaties
Dag 16: wandelen in Torres del Paine
Dag 17: hele dag onderweg van Torres del Paine terug naar El Calafate
Dag 18: 's ochtends vlucht naar Ushuaia en daarna hele middag en namiddag om Ushuaia te verkennen
Dag 19: boottocht op Beagle-kanaal als optionele excursie
Dag 20: bezoek aan het nationaal park van Tierra del Fuego en 's avonds vlucht naar Buenos Aires
Dag 21: volledige dag in Buenos Aires:
Dag 22 tot en met 24: transfer van Buenos Aires naar Iguazu-watervallen en terug, bezoek aan deze watervallen aan zowel Argentijnse als Braziliaanse zijde, optionele excursie met een (speed)boot waar je door de watervallen zelf vaart en eveneens een spectaculaire helikoptervlucht over deze watervalen
Dag 25 en 26: vlucht terug naar huis van Buenos Aires naar Amsterdam

Net zoals bij het vorige reisverslag van de Trans-Siberië Express zal ik deze Patagonië-reis in verscheidene delen meer in detail bespreken. 


vrijdag 7 december 2018

Reisverslag Trans-Siberië Express - Deel 7: Het Chinese hoogtepunt

Dag 20 - De laatste grensovergang
Op deze dag zeggen we Mongolië vaarwel en maken we een laatste treinrit richting Peking. Deze keer bevinden we ons wel op een andere trein aangezien de Mongoolse treinmaatschappij nu verantwoordelijk is voor het treinverkeer tussen Ulan Baatar en Peking. Dat vertaalt zich naar bedden die een tikkeltje comfortabeler zijn dan die van de Russische treinen, maar luxueus is het nog steeds allerminst. Een groot deel van deze treinrit gaat door de Gobiwoestijn die ironisch genoeg in bloei staat. De zomer van 2018 blijkt naar Mongoolse begrippen vrij vochtig te zijn en dat zorgt er voor dat de doorgaans dorre rotsachtige gronden van de Gobi-woestijn nu worden overheerst door het groen van laaggroei dat met een sneltempo groeit.


Andermaal is de grensovergang een exercitie in geduld. De Mongoolse grenspolitie dat wat minder grondig zijn werk dan de Russische collega's een dikke week eerder, maar de Chinezen zijn daarentegen wel heel uitvoerig in hun procedures. Dit betekent dus dat elke reiziger uit de wagon mag stappen om een uitgebreide security check te ondergaan en alle wagons worden haarfijn uitgekamd op het minste spoor van onraad. De hele procedure duurt tot bijna twee uur 's nachts en uitgeputte reizigers zijn zo gelukkig als een klein kind wanneer ze terug de trein op mogen om de welverdiende nachtrust aan te vangen. 


Dag 21 - Megalomane Mao
Ook deze dag brengen we grotendeels op de trein door aangezien de aankomst in Peking pas gepland is rond half drie in de namiddag. Na 21 dagen wegen de laatste treinloodjes het zwaarst en snakken we collectief naar wat meer ruimte. Het landschap zorgt voor wat meer variatie en naarmate we dichter bij Peking komen, transformeert het landschap van desolate steppen naar dichtbevolkte steden en wordt de infrastructuur moderner zoals imposante bruggen. De eindhalte in China is een drukte van jewelste en is een voorteken van de drukte die de Chinese hoofdstad zo typeert. Wanneer we eindelijk in ons hotel zitten, is het al vijf uur en de meeste groepsgenoten hebben het dan wel gehad voor deze dag. Ik besluit echter nog het beste te maken van deze dag en ik ga met twee andere groepsgenoten (die een dag eerder vertrekken dan de rest) 's avonds naar het beroemde Tiananmen-plein. 


Dit plein is beroemd omwille van de historische studentenprotesten eind jaren tachtig en sindsdien is de Chinese politiek er als de dood voor dat hier nog iets gebeurt. Dit resulteert in draconische "veiligheidsmaatregelen" waar iedereen wordt gefouilleerd, alle bagage wordt gescand en toeristen moeten hun paspoort laten zien. Toeristen worden niet vaak geconfronteerd met het Chinese totalitaire regime, maar deze exploten zijn hier wel een schoolvoorbeeld van. De beloning is wel een prachtig uitzicht op het Tiananmen-plein waar de historische foto van een Mao de wacht houdt. Daarnaast zijn er nog andere belangrijke gebouwen met als grootste attractie natuurlijk de ingang van de Verboden Stad. Na een uurtje keren we terug naar het hotel en maken we opnieuw kennis met de ongeëvenaarde drukte in de metro van Peking. 


Dag 22 - De Chinese Muur en Verboden Stad
Het beste is misschien wel voor het laatste bewaard want op één dag tijd mogen we de imposante Chinese Muur beklimmen en een bezoekje brengen aan het majestueuze complex van de Verboden Stad. Dit houdt wel in dat we erg vroeg moeten vertrekken, maar levert wel een quasi toeristvrije Chinese Muur op. Bij de verkiezing van zeven nieuwe wereldwonderen werd de Chinese Muur mee opgenomen als een wereldwonder, maar ik ervoer dit eigenlijk eerder als een verplicht nummertje voor toeristen. Het tochtje op de muur was - tegen de verwachtingen in - leuk om te doen en levert enkele mooie foto's op. Het is namelijk een apart zicht hoe de muur kronkelt over verschillende heuveltoppen terwijl het omgeven is van een oase van groen waar de krekels erg enthousiast tjirpen. De groep is in verschillende groepjes gesplitst wat er toe leidt dat de terugkomst met een uur vertraging wordt ingezet. 


Een persoonlijk hoogtepunt van deze reis was voor mij een bezoek aan de Verboden Stad en het is een eufemisme als ik zeg dat ik niet bepaald gelukkig was met deze vertraging. Dit reduceerde het aantal bezoekuren tot drie, maar dit is nog altijd voldoende om dit gigantische complex te ontdekken. De Verboden Stad is opgedeeld in drie grote delen waar bij elk deel een grote tempel centraal staat. De omwallingen van dit complex zijn - net zoals de Verboden Stad zelf - imponerend en bieden een prachtig overzicht op de site en het centrum van Peking. De site zelf is zo groot dat je er gemakkelijk ettelijke dagen kan vertoeven, maar om vijf uur sluit ik mijn bezoek af omwille van de simpele reden dat dit het sluitingsuur is, symbolisch afgesloten door een felle regenbui. Hoewel we tijdens onze trip een aantal regendagen hebben gehad, is het weer over het algemeen heel erg goed meegevallen.


Dag 23 - Ge moogt naar huis gaan...
Op de laatste dag worden we 's morgens vroeg bij de luchthaven gedropt en neem ik een andere vlucht dan de andere passagiers. Door mijn laattijdige boeking vlieg ik namelijk via een tussenstop in Moskou terwijl de rest een rechtstreekse vlucht heeft naar Schiphol. Hoewel de wachtrij aan mijn incheckbalie erg kort is, maar ik aan den lijve mee hoe nerveus Chinezen kunnen zijn en wat voor een gigantische chaos dat met zich teweegbrengt. Anderhalf uur nervositeit wordt eindelijk beloond met een toegang tot de wachtruimtes, maar niet vooraleer mijn powerbank op zonne-energie in beslag wordt genomen omdat het naar verluidt te veel mili-ampère bevat... 


Bij de vlucht naar Moskou is het vijf uur wachten, maar verloopt het inchecken met onze Chinese vrienden weer in totale chaos. Het Russische luchthavenpersoneel helpt ook niet echt door iedereen in een piepkleine ruimte te droppen en slechts één gate te gebruiken. Uiteindelijk zet ik laat op de avond weer voet aan Belgische bodem drieëntwintig dagen nadat ik er vertrokken ben. Financieel wat armer, maar wel een onbetaalbare ervaring rijker. 


donderdag 6 december 2018

Reisverslag Trans-Siberië Express - Deel 6: Przewalskipaarden en de hoofdstad

Dag 17 - Stiltewandeling en eigenwijze daling
De pittoreske omgeving van Khogno Khaan verdient het om langer te bewonderd worden dan één dag en het tweedaagse verblijf in deze schitterende omgeving is daarom ideaal om van de indrukwekkende natuur te genieten. Bij het gerkamp is er op wandelafstand een klein boeddhistisch klooster dat we rond de middag bezoeken. Dit kleine klooster valt op omdat het tegen een steile rotswand is gebouwd, maar is slechts een paar zakdoeken groot. De beklimming is behoorlijk gevaarlijk door de treden die uit rotsen zijn gehouwen en de meest abrupte vormen aanmeten. De echte trekpleister is echter de stiltewandeling terug naar het kamp waar we door het wilde gras van de steppen gaan en halverwege via enkele rotsen naar beneden stappen. Bijzonder is dat we op ons pad plots koeien tegenkomen die rustig aan het grazen zijn. De viervoeters zijn echter totaal alleen en dat gaf me niet meteen een groot veiligheidsgevoel. Als deze loebassen echter worden genegeerd, doen ze geen vlieg kwaad.


's Avonds is er voor een select groepje energieke wandelaars een tweede klim die ons brengt naar de top van enkele rotsen die een spectaculair vergezicht bieden over de weidse landschappen. De hellingsgraad is eerder bescheiden waardoor de klimtocht vrij gemakkelijk verloopt. Eens we bij de top komen hebben we een mooi panorama over dit Mongoolse overgangsgebied tussen steppen en woestijn. De fototoestellen worden gretig bovengehaald en het levert enkele mooie plaatjes op. Voor mij was dit het moment om een selfie te trekken die nu dienst doet als mijn profielfoto op Facebook. Eigenwijs zoals ik ben wacht ik bij de daling niet op de rest en baan ik me een weg door het struikgewas en de spelonken van de rotsen. Gehavend kom ik naar beneden met een paar schrammen en builen. Het is de prijs die ik betaal voor mijn eigenwijsheid... 


Dag 18 - Przewalskipaarden
Mongolië is de thuishaven van Przewalskipaarden en dit is de enige wilde paardensoort ter wereld. Deze paarden werden wellicht door de Mongolen gebruikt in hun queeste om hun imperium te vergroten tot aan Oost-Europa en bevinden zich nu in het Hustai Nationaal Park. De rit naar dit park is behoorlijk lang, maar gaat over het algemeen over verharde wegen waardoor dit relatief vlot verloopt. Onderweg stoppen we echter bij een nomadenfamilie waar de twee busjes met achttien toeristen halt houden om kennis te maken met het traditionele nomadenleven van een Mongoolse familie. Naar verluidt zijn Mongoolse nomaden heel gastvrij, maar ik heb zelf een vrij onbehaaglijk gevoel bij heel dit gebeuren. Het voelt heel surrealistisch aan en de vergelijking met een bezoek aan een dierentuin is in mijn gedachten nooit ver weg. We verblijven een uurtje bij deze familie en we komen meer te weten over hoe zij leven en hoeveel vee de familie houdt. Bij deze specifieke familie gaat het werkelijk om ruim honderd koeien, tientallen paarden en nog ander vee dat zorgeloos over de steppen rent. 


Rond vijf uur komen we aan bij het Hustai NP  en de zoektocht naar de paarden kan dus niet te lang op zich laten wachten. Dit betekent dat het avondeten naar acht uur verhuist en we rijden met de busjes naar de drinkplaats van de paarden en een aanpalende heuvelrug. Bij de heuvelrug is het goed opletten, want de paarden zijn honderden meters van ons verwijderd. Even later arriveren we echter bij de drinkplaats waar een kudde paarden hun dorst lest. Op deze reis heb ik altijd foto's genomen met mijn GSM, maar nu ervaar ik de beperkingen van de piepkleine lens van mijn Samsung. De digitale zoom is waardeloos en ingezoomde foto's van de paarden zijn eigenlijk niet veel meer dan een pixelbrij. Het is voor mij een reden om een cursus digitale fotografie te beginnen die op het moment van schrijven zelfs bijna eindigt (de eerste module welteverstaan). De paarden zijn de toeristenmassa echter gewoon waardoor ik wel over goede foto's beschik van de paarden bij de drinkplaats. 


Dag 19 - Ulan Baatar
De laatste volledige dag in Mongolië vindt plaats in de hoofdstad van dit prachtige land: Ulan Baatar. De stad telt ongeveer anderhalf miljoen inwoners en mag zich daarmee de thuisplaats van de helft van alle Mongolen noemen. De stad is een reis naar een communistisch verleden waar gas- en verwarmingscentrales erg enthousiast stoom uitspuwen en zich zonder problemen bevinden tussen wooncentra. Af en toe zien we ook een verdwaalde ger die op één of ander verdoken plekje staat. Het centrum staat hiermee in schril contrast en oogt een stuk moderner. Hier bouwen projectontwikkelaars grote flatgebouwen, maar die zijn dan weer zo duur dat heel erg veel appartementen leeg blijven staan. Ulan Baatar is - net zoals bijna elke hoofdstad - een stad van uitersten. 


De eerste stop in de hoofdstad brengt ons bij een lokaal uitzichtpunt dat midden in het centrum staat. Zo indrukwekkend de vergezichten van de Mongoolse steppen zijn, zo teleurstelling is het vergezicht over Ulan Baatar. Dit panorama is andermaal een bevestiging van hoe schril het contrast is tussen het rijke centrum en de verpauperde buurten er rond. Wat dit uitzichtpunt wel bijzonder maakt, is het prieel dat op dit punt staat en allerlei communistische taferelen uitbeeldt. Het blijkt dat dit een eerbetoon is aan de Mongoolse soldaten die hebben meegestreden in wereldoorlog twee aan Russische zijde. 


Rond de middag begeven we ons naar het kloostercomplex van Gandan Hiid waar vier verschillende tempels staan. In de middelste tempel staat er een ontzagwekkend Boeddhabeeld van maar liefst zesentwintig meter hoog. Dit complex is vrij recent gebouwd en is absoluut niet te vergelijken met de boeddhistische kloosters die we eerder hebben bezocht. Er is ook oog voor architectuur waardoor bloemenperkjes worden afgewisseld met kleine fonteintjes. Dit is - redelijk onverwacht - een mooi plekje om even tot rust te komen. In de late namiddag gaan we naar ons hotel en ga ik me bevoorraden in het grootste shopping center van de stad aangezien de volgende dag onze laatste treinreis is gepland. 



woensdag 5 december 2018

Reisverslag Trans-Siberië Express - Deel 5: Vulkanen, meren en Olympische sporten

Dag 14 - Erdenet en Uran Togoo
De tweede dag in Mongolië geeft een voorsmaakje van wat ons de komende dagen te wachten staat. Door de ontzagwekkende omvang van Mongolië zijn rijafstanden enkel uit te drukken in uren en de meeste zandwegen worden herschapen in bijna onbedwingbare modderpoelen waar het een klein avontuur is om letterlijk de weg van de minste weerstand op te zoeken. Deze dag begint gelukkig echter rustig met een kalm ritje op verharde wegen waar we omstreeks de middag halt houden bij Erdenet. Dit is de tweede grootste stad van Mongolië en bekend omwille van het kopererts dat hier in een open mijn gedolven wordt. We wonen een boeddhistische gebedenzang bij waar de monniken verschillende verzen zingen op een heuveltop waar een metershoog boeddhabeeld de omgeving domineert. Onderweg houden we nog een paar keer halt voor de koffiepauze of maken we kennis met het vee dat wordt gehouden door Mongoolse nomaden. Dat zijn vanzelfsprekend koeien en paarden, maar bij zeldzamere aangelegenheden ook kamelen. De fauna van de steppe is een paradijs voor vogelliefhebbers met verscheidene soorten kraanvogels, de vale gier, de zwarte kauw en de steppearend. 


De echte trekpleister van deze dag is echter de Uran Togoo. Dit is een uitgedoofde, bolvormige vulkaan die circa honderd meter boven de steppen uittorent. De beklimming is best doenbaar, hoewel er enkele stukken zijn die best wel stijl zijn. Deze korte inspanning is echter helemaal vergeten als we de top bereiken waar we een prachtig uitzicht krijgen over de gehele omgeving. Het beklimmen van een vulkaan kan ik van mijn bucketlijstje schrappen, maar belangrijker is dat de vulkaan wordt gekenmerkt door een prachtige krater waar zelfs een klein bergmeertje te vinden is. Bij mijn individuele verkenningstocht blijkt dat oriëntering niet mijn sterkste punt is en merk ik pas na tien minuten op dat ik te ver gegaan ben en bezig ben aan een tweede tochtje rond de vulkaan. Het ritje met de busjes terug naar de gers is gelukkig van korte duur waardoor de opgekomen honger snel wordt gestild met lokale gerechten. 


Dag 15 - Op sleeptouw naar het Ugii-meer
Op de nacht tussen dag veertien en vijftien heeft de regen lelijk huisgehouden en de zandwegen zijn getransformeerd tot crosscircuits waar Stefan Everts en co amper durven komen met hun moto's. Op de site van Koning Aap staat trots dat de gebruikte busjes vierwielaangedreven zijn, maar die aankondiging doet de waarheid helaas geweld aan. De busjes zijn in principe niet voorzien op deze omstandigheden en het is dus geen wonder dat we twee keer vast komen te zitten in wat enkel een moerasgebied kan genoemd worden. Maar wanneer de nood het hoogst is, is de redding nabij en dat blijkt een sleeptouw te zijn wat met vereende mankracht wordt gehanteerd om de busjes uit het modder te trekken. De spierballen mogen rollen want twee keer vastzitten op twee keer betekent dat vier keer de voormalige Olympische discipline van touwtrekken mag uitgeoefend worden. Uitgerekend deze verplaatsing is de langste van heel de trip en uiteindelijk arriveren we rond vijf uur 's avonds bij het Ugii-meer, ruim twee uur later dan voorzien. De twee buschauffeurs krijgen een spontaan en welverdiend applaus van de groep. 


Voor veel reisgenoten heeft deze verplaatsing (te) veel energie gekost en blijft hun actieradius die avond beperkt tot het lokale gerkamp. Ik probeer er die avond nog het beste van te maken en ik waag me aan een individuele wandeling rond het Ugii-meer. Mongolië is ingesloten door land en het Ugii-meer is voor veel Mongolen het lokale Blankenberge waar ze in de zomer tot rust kunnen komen en genieten van het water. De weergoden zijn echter slecht gezind en mijn wandeling wordt noodgedwongen afgebroken door een plotse plensbui waar ik in looppas terug naar mijn ger snel. Deze dag was een dag vol belevenissen, maar voor mij wel de minst leuke dag van de gehele reis. 


Dag 16 - Khar Korin en het klooster van Erdene Zuu
Wie Mongolië zegt, kan onmogelijk onderuit aan de erfenis die Genghis Khan heeft nagelaten aan dit land. Deze dag staat in het teken van een bezoek aan Khar Khorin waar de voormalige hoofdplaats was van het eens zo imposante Mongoolse rijk. Tegenwoordig blijft daar weinig van over en is het plaatsje zelfs kleiner dan een Vlaams plattelandsdorpje. We zien er een containermarkt waar de kraampjes worden gevormd door containers en vlakbij is er een lokale supermarkt waar je tegen spotprijzen (naar westerse normen) eten en drank kan kopen. 


Gelukkig valt er verder op wat meer te beleven want daar staat het klooster van Erdene Zuu. Dit is een groot boeddhistisch klooster dat een stuk imposanter is dan het Amarbayasgalant-klooster dat we een paar dagen eerder hebben bezocht. De boeddhistische beelden, beschilderingen, tekens en vlaggetjes zijn hier in overtreffende trap aanwezig aangevuld met de prachtige architectuur van verschillende tempels. Enerzijds kijk ik met opengesperde mond vol bewondering naar deze pracht en praal, maar anderzijds is de boeddhistische sereniteit ver te zoeken in dit toevluchtsoord voor Mongools toerisme. 


's Avonds arriveren we in het mooiste stukje Mongolië van deze reis: Khogno Khaan. Deze site bevindt zich in de overgang tussen de steppen en de Gobi-woestijn waardoor we worden omring door prachtige beige rotsformaties. De rotsen nodigen uit om er langs te wandelen, maar - tegen beter weten in - beklim ik de rotsen alleen waardoor ik op een paar minuten tijd al snel enkele tientallen meters boven de steppen sta. Persoonlijk vind ik het een leuke beklimming, maar achteraf gezien eigenlijk totaal onverantwoord om dit alleen te doen...