vrijdag 5 mei 2017

New York, New York

Gecomponeerd door Fred Ebb en John Kander, groot gemaakt door Frank Sinatra. Het liedje New York, New York is een icoon in de muziekgeschiedenis en was eveneens m’n meest geneuriede liedje in de twee laatste weken van maart. De reden daarvoor was erg simpel: in april ging ik voor een week naar New York.  

Een citytrip naar New York stond al langer op m’n bucketlist, maar last minute wijzigingen beslisten er telkens anders over. In september 2015 had ik een goedkope trip kunnen boeken bij Opportunity Travel, maar ik moest deze trip annuleren aangezien ik van opdracht veranderde als freelancer. In de zomer van 2016 was een trip naar New York een alternatief voor een bezoek aan Spanje dat ook al last minute niet doorging. Omdat ik besloot dat een bezoekje aan deze Amerikaanse metropool toch goed voorbereid moest zijn, ben ik het uiteindelijk toch niet gedaan. Begin 2017 heb ik de trip definitief vastgelegd voor april en ben ik – eindelijk – geweest.  

Zaterdag 1 april 
Zaterdag ben ik vertrokken op de luchthaven van Düsseldorf. Geen Brussel dus en daar zijn een aantal redenen voor. Düsseldorf is namelijk iets goedkoper, maar is voornamelijk kleinschaliger waardoor je niet zoveel tijd verliest door de security checks die belachelijk lang duren. Op drie kwartier was ik binnen terwijl dit bij grotere luchthavens gemakkelijk dubbel zo lang duurt en zelfs langer. Een aangename verrassing was dat ik een upgrade kreeg naar Premium Economy waardoor ik net wat meer comfort kreeg zoals meer beenruimte. Na een comfortabele vlucht land ik rond vier uur in New Ark, de kleinste van drie luchthavens in New York. Ook hier geldt dat de kleinschaligheid minder lange wachtrijen oplevert. De security checks op Amerikaanse bodem zijn echter streng waardoor de wachttijd om uit te checken toch aanzienlijk kan oplopen. Na het beantwoorden van een aantal routinevragen werd m’n paspoort afgestempeld voor een weekje New York. 



New Ark heeft een pendelbus tussen een aantal strategische locaties rond het Theater District (Times Square) en de luchthaven. Voor slechts 17 dollar rijd je mee in een gammele bus die dertig jaar geleden ongetwijfeld splinternieuw was en maak je kennis met de slechte staat van het New Yorkse wegdek waar elke bult  – en dat zijn er heel veel – de bus doet daveren. Na een mijmering naar lang vervlogen schooltijden zit ik in New York waar ik gepakt en gezakt op zoek mag gaan naar m’n hotel over Times Square op een zaterdagavond. Dat was een eerste kennismaking met de niet zo gezellige drukte op dit plein. Na dat ik incheck in m’n hotel ben ik even terug naar Times Square gegaan en ben ik daarna gaan slapen voor m’n langste dag ooit: 30 uur.  

Zondag 2 april 
In 2016 had ik de New York Pass besteld en dit is een uitstekend middel om op een relatief goedkope manier New York te ontdekken. Deze pas laat namelijk toe om meer dan negentig activiteiten gratis te bezoeken en soms krijg je prioriteit bij het aanschuiven waardoor je niet zo lang in de wachtrij moet staan. M’n eerste daad van de dag was om een tour te doen met Big Bus. Dit is een bedrijfje dat sightseeing tours aanbiedt zoals je die wel in elke grootstad ziet. Ik deed de downtown tour en dit is een goede manier om op een vluchtige wijze kennis te maken met de belangrijkste bezienswaardigheden van dit stadsgedeelte. Ik ben afgestapt bij Rockefeller Plaza. Dit is een plaats waar John D. Rockefeller in de jaren 1930 een aantal wolkenkrabbers heeft laten bouwen in art decostijl. Ik kreeg een rondleiding door deze gebouwen met een groepje van vijf personen en dan zie je dat de vrouw van Rockefeller veel heeft gedaan om zoveel mogelijk kunst in en rond deze gebouwen te integreren. Na deze rondleiding bezocht ik Top  of the Rock waar je op het dakterras staat van één van deze wolkenkrabbers. Een spectaculair vergezicht onplooit zich voor m’n ogen en het is één van de vele prachtige panorama’s dat New York rijk is.  



Hierna bezoek ik Saint Patrick’s Cethedral dat vlakbij ligt. Het is een vorm van absurdisme om de klassieke gotische bouwstijl van deze kathedraal te zien tussen al deze wolkenkrabbers. De kathedraal zelf is schatplichtig aan alle andere Europese kathedralen en ik wist ongeveer wat ik kon verwachten. Het is imponerend, maar het kon me niet meer verrassen. Na dit korte bezoek ben ik verder gewandeld naar het iets verder gelegen Grand Terminal Central, het Antwerpen-Centraal van New York zeg maar. Dit is een imposant en statig stationsgebouw dat – net zoals zoveel andere gebouwen in New York – onder de sloophamer dreigde te verdwijnen. Gelukkig staat het tot op de dag van vandaag er nog en kan iedereen genieten van dit pareltje van architectuur. Met de audiogids deed ik er een dik uur over om alles te bezichtigen. 'S avonds ben ik dan naar het Empire State Building geweest om New York in  het donker te bekijken. Na een ellenlange wachtrij en slechte organisatie bereik ik eindelijk de top en dat was het helemaal waard. New York ’s nachts is beeldschoon. Ik had eveneens twintig dollar extra gespendeerd om helemaal naar de spits te gaan en dat was weggegooid geld. Het is er druk en het zicht is nauwelijks of niet beter. Als je in New York komt, ben je het aan jezelf verplicht om ’s avonds naar het Empire State Building of Top of the Rock te gaan want dan krijg je het mooiste plaatje van New York voorgeschoteld.  

Maandag 3 april 
Maandag was nog een mooie lentedag in New York en daarom wilde ik zoveel mogelijk buitenactiviteiten doen. De ochtend begon met een tour door Chelsea, Meatpacking District en de High Line. De High Line is een relikwie van New Yorkse goederentreintjes die als een soort monorail boven de straten hingen. Na een bewogen geschiedenis is de High Line uitgegroeid tot een lang uitgerekt park waar het mooi is om te wandelen op ettelijke meters hoogte tussen al de wolkenkrabbers. Na een wandeling terug naar mijn hotel besluit ik om uit te zoeken op welk punt men kaartjes verkocht voor The Ride. Met een beetje meeval krijg ik een kaartje om mee te rijden met de rit van half drie waardoor ik niet moet aanschuiven voor deze populaire attractie. The Ride is typisch Amerikaans: over de top, maar ook wel amusant om mee te doen met een enthousiaste menigte. Het stukje straattheater maakt deze busrit op een zonnige dag leuk om te bekijken, maar niet alle acts zijn even geslaagd. De meeste acts hebben gelukkig echter een grote amusementswaarde.   



Na het einde van deze wervelende busrit zie ik dat de uptown tour vlakbij is gelegen en ik besluit om de uptown tour mee te doen.  Deze rondrit concentreert zich rond een tour van Central Park en Harlem. De rit zelf is interressant, maar door de vele tussenstops begon het wel langdradig te worden. Na de sightseeing tour van Harlem en Central Park is het aan de beurt van Madame Tussaud’s. Dit museum stond niet erg hoog op m’n verlanglijstje, maar ik weet na een bezoek van dit museum in Amsterdam dat het wel leuk is om even binnen te wippen. In de Amsterdamse vestiging concentreert men zich meer op Nederlandse beroemdheden, terwijl de focus bij de Amerikaanse variant vanzelfsprekend meer op Amerikaanse beroemdheden is gevestigd. De beelden zijn nagenoeg identiek aan hun ademende tegenhangers en het is leuk om Kate Perry en Anne Hathaway vlakbij te aanschouwen. Of toch voor even. In het museum zit een expositie verweven met The Ghostbusters, weliswaar de film van 2016 en daar zitten toffe dingen bij zoals een 3D-hologram van het Slimer-spook. Madame Tussaud’s is vermakelijk om te bekijken, maar ik ben er wel erg snel doorgegaan. Die avond ben ik vroeg gaan slapen aangezien ik nog vermoeid was van de dag ervoor.  

Dinsdag 4 april 
Volgens de weervoorspellingen ging dinsdag een regenachtige dag zijn en dat is voor mij het teken om m’n eerste museumbezoek in te plannen in New York. Die eer is weggelegd voor 9/11 Memorial Museum dat op het voormalige ground zero is gebouwd op de restanten van de twee vernielde WTC-torens. Het museum gaat dik twintig meter diep de grond in en is letterlijk gebouwd rond de fundamenten van ground zero. Het museum wilde ik eigenlijk overslaan, maar collega’s die New York eerder hebben bezocht, hadden me op het hart gedrukt dat het zeker de  moeite loont om dit museum te bezoeken. Ze hebben gelijk gekregen want ik heb drie uur de tijd genomen om alles te bekijken en op het einde kan je enkel stil zijn. De gevolgen van deze aanslagen zie je namelijk met je eigen ogen en het is surrealistisch om dit te aanschouwen wetende dat ik de aanslagen live op CNN heb gevolgd. Er is een aparte ruimte voorzien waar die bewuste negen september minuut tot minuut worden opgevolgd en dat is fascinerend om te volgen, maar ook behoorlijk hallucinant. De ruimte is echter vrij compact waardoor je met veel mensen bij elkaar bent gepropt, terwijl de rest van het museum juist baadt in ruimte en openheid. De uitgang van het museum leidt naar WTC2 waar nu een bodemloze put rust op de plaats waar deze wolkenkrabber ooit stond. Het ziet er vredig uit, maar doet wel nadenken over deze aanslagen en de gevolgen daarvan die nu meer dan ooit brandend actueel zijn.  



Vlakbij het 9/11 Memorial Museum staat het splinternieuwe treinstation The Oculus. Dit is een indrukwekkend bouwwerk van de Spaanse architect Calatrava die met strakke lijnen een bouwwerk uit de grond tovert dat lijkt op een duif die uit een kinderhand vliegt. Althans dat was de uitleg die ik enkele dagen later te horen kreeg bij een tour door Wallstreet die eindigde bij dit station. The Oculus is een schoolvoorbeeld van moderne architectuur en is volledig in een witte kleur getooid waardoor het wel wat klinisch oogt. Het kostenplaatje werd zonder problemen verdubbeld en eindigde uiteindelijk op een hallucinante vier miljard dollar.  

In de namiddag bezocht ik met een (betaalde) ferry het Vrijheidsbeeld en het Immigration Museum op Ellis Island. Het Vrijheidsbeeld is hét icoon van New York, maar eigenlijk is hier niet gek veel te zien. Ik heb een korte audiotour gemaakt en ben een keer rond het beeld gewandeld. Je kan het beeld zelf ook bezoeken, maar daar ben ik niet binnen geweest. Na een dik half uur zat ik weer terug op de ferry om de oversteek te maken naar Ellis Island. Het Immigration Museum ken ik nog van het Red Star Line Museum waar deze rederij een verbinding had tussen Antwerpen en New York. Dat de Amerikanen toch net even een andere kijk hebben op immigratie zie je in dit Museum. Het statige gebouw is indrukwekkend om te zien, maar de indeling van het museum mist toch wat richting. Het behandeld zowat elk thema dat over immigratie gaat en voelt daardoor wat chaotisch aan. Niettemin is dit museum wat mij betreft een verplicht nummer omdat het de ontberingen van migratie duidelijk in beeld brengt.  



's Avonds was het de beurt aan mijn eerste musical op Broadway: School of Rock dat is gebaseerd op de gelijknamige film met Jack Black. De musical wordt op een reclamebord aangeprezen als fun en energiek en dat klopt als een bus. Ik had via TodayTix één ticket bemachtigd, maar ik belandde tussen een groep kinderen. Dat mocht de pret niet drukken, want de voorstelling was erg leuk met een speciale vermelding voor de kinderen die een geweldige show gaven! 

Woensdag 5 april 
Donderdag werd er miezerig regenweer voorspel terwijl woensdag volgens de Amerikaanse Frank Deboosere een zonnige dag ging worden. Dat was voor mij het teken om woensdag zoveel mogelijk buitenactiviteiten te doen. Om negen uur stip stond ik bij een fietsverhuur om een gegidste rondleiding te doen rond Central Park. Dit werd een privé-aangelegenheid want de twee dames die initieel mee leken te gaan, kozen na een paar minuten het hazenpad en waren vertrokken met de noorderzon met hun fietsen aan de hand. De privé-tour heb ik op het gemak gedaan en ik had een stuk meer vrijheid omdat ik de hele groep vormde. Bij het heuvelige noordenstuk van Central Park in Harlem moest ik stevig op de trappers duwen, maar dit gaf een lonend gevoel wanneer ik hijgend en puffend bij de mooiste plekjes van Central Park arriveerde. Ik vraagde gids welke activiteit ik hierna kan doen en hij raadt een bezoek bij The Intrepid aan en zo geschiedt. 



The Intrepid is een museum waar je een uit dienst genomen vliegdekschip kan bezichtigen. Niet meteen iets alledaags dus. Op dit vliegdekschip vind je op cruciale posten zoals de brug voormalige mariniers die op dit schip hebben gewerkt. Zij geven een duidelijke uitleg en beantwoorden met plezier alle vragen. Het vliegdekschip is driehonderd meter groot wat naar hedendaagse normen zelfs klein is. Als je echter op het schip staat, blijkt dat toch een grote afstand te zijn. Op het schip staan ook enkele legendarische vliegtuigen zoals de Spitfighter en F15 die opereerden vanop The Intrepid. Er is ook een aparte locatie voorzien waar je een space shuttle kan bezoeken. In deze ruimte is niet heel erg veel te zien, maar het is wel leuk om zo'n space shuttle in het echt te bekijken. Dit museum bestaat ook een voormalige atoomduikboot wat ook eveneens een bezoekje waard is. Ik moest een kwartier aanschuiven, maar dat geduld werd beloond met een memorabel bezoek door deze duikboot. Ook hier zijn voormalige bemanningsleden aanwezig die tekst en uitleg geven. Zo'n duikboot is behoorlijk lang, maar wel erg nauw. Als je dan hoort dat er meer dan 150 personen op zo'n duikboot zitten gedurende maanden kan je enkel respect opbrengen voor deze bemanningsleden. The Intrepid is dus geen typisch museum, maar voor mij wel dé verrassing van New York.  



Om vier uur doe ik vervolgens mee met The Inside Broadway wandeling die start bij Times Square. Dit stond niet meteen op mijn planning, maar het is nabij gelegen en past goed in m'n dagschema. Bij deze wandeling krijg je de meest gerenommeerde theaters van Broadway te zien en de verhalen die ze vertellen. Dit is niet m'n beste wandeltour door New York, maar niettemin leuk om te doen. In de avond bezoek ik de beroemdste brug van New York: de Brooklyn Bridge. Deze oude hangbrug is een belangrijke verkeersader in New York, maar levert tevens prachtige achtergrondbeelden op in de avond van de New Yorkse skyline. Ik maak de wandeling van Brooklyn naar Manhattan, al kost het me aardig wat moeite om de ingang te vinden naar deze brug. Tip: als er ergens een foodtruck staat, is de kans groot dat je op een strategische plek bent en zo vind ik dus ook de ingang naar deze brug. Door het de snijdende wind heb ik een extra trui aangedaan en dat is geen overbodige luxe. Op de Brooklyn Bridge kan het erg hard waaien! Dat is maar een kleine prijs die je moet betalen voor het prachtige avonduitzicht dat je krijgt te zien. Na een stevige wandeling heb ik geen moeite om de slaap te vatten na een actieve dag.  

Donderdag 6 april 
De weersvoorspelling van woensdag dat dit een zonnige dag ging worden, werd pas in de namiddag bewaarheid. De voorspelling van donderdag dat dit een regenachtige dag ging zijn, klopt helaas echter voor honderd procent wat de regen viel met bakken uit de lucht. De activiteiten van deze dag vinden daarom ook voornamelijk binnen plaats. De dag start met een tour door de Radio City Music Hall. Dit is een concertzaal waar grote evenementen zoals The Tony's ieder jaar plaatsvinden. De concertzaal hoort bij Rockefeller Plaza en is logischerwijze ook in art deco opgetrokken. Het is leuk om eens achter de coulissen te piepen en om technici aan het werk te zien. Was het weer beter geweest, had ik dit wellicht niet gedaan, maar op een regenachtige dag is deze tour een mooi alternatief.  



Het grootste gedeelte van de dag spendeer ik echter bij The Metropolitan Museum of Art, maar vrienden mogen The Met zeggen. Dit is het Amerikaanse antwoord op het Louvre en kan zich probleemloos meten met de grootste Europese musea. Het museum is werkelijk gigantisch en bevat een soort van 'best of' van alle denkbare collecties. Je vindt tientallen schilderijen van Picasso, Rembrandt, Van Gogh, Rubens, Monet en andere grootmeesters, maar evenzeer ook middeleeuwse wapens, een Japans tuintje, een Romeinse tempel en ga zo maar door. Uiteindelijk verblijf ik hier 5,5 uur en op het laatste bekijk ik nog enkel de dingen die ik per sé wil bekijken. Je kan hier gemakkelijk een week in doorbrengen en nog niet eens de helft gezien hebben. Persoonlijk is dit voor mij het hoogtepunt van m'n reis. Dat heeft ook met persoonlijke elementen te maken want vorige zomer was ik in Normandië en de schilderijen van Monet grossierden in locaties die ik vorige zomer heb bezocht en dat maakt dit museumbezoek extra leuk.  



De afsluiter van de dag was een tweede show op Broadway, deze keer The Book of Mormon. Deze show start met het absurde concept dat twee missionarissen van het Mormonisme naar Oeganda worden gestuurd om daar de lokale bevolking te bekeren tot dit geloof. Het Mormonisme - en bij verlenging ook religie in het algemeen -  wordt in de zeik genomen in deze musical. Ik heb er hartelijk mee gelachen, maar soms is de humor wel erg grof en obsceen. Achteraf hoor ik dat de bedenkers van South Park deze musical hebben geschreven en dan wordt veel duidelijk. Het prijskaartje van 120 dollar voor één ticket is wel aan de dure kant, maar deze musical is één van de populairdere shows op Broadway.  

Vrijdag 7 april 
Na een erg regenachtige donderdag is deze vrijdag erg bewolkt, maar valt er gelukkig geen regen. Jammer genoeg is de koude wind wel erg snijdend en dat voel ik door merg en been. Deze koude dag start met een rondwandeling door Soho, Little Italy en Chinatown. Dat deze locatienamen dezelfde zijn als in Londen zal allicht geen toeval zijn, hoewel Soho staat voor 'South of Houston'. Deze multiculturele buurt is misschien wel de bekendste buurt van New York, maar komt daarom ook (voor mij) clichématig over. Je gaat door de steegjes en je ziet dan een overdaad van Italiaanse en Chinese restaurantjes. De gids van deze tour had ik veel aandacht voor eten waardoor ik een aantal lokale lekkernijen proef. Soho vind ik wel een mooie buurt, maar in Little Italy en Chinatown vind ik dat er weinig te zien is buiten de typische toeristenvallen en drukte.  



In m'n zes voorgaande dagen in het New Yorkse avontuur ben ik nog geen teleurstellingen tegengenkomen, maar dat verandert na m'n bezoek aan Museum of Modern Art (Moma). New  York telt veel musea die de moeite waard zijn zoals Guggenheim en Whitley Museum of Art, maar het Moma behoort daar helaas niet bij. Hier staan enkele spectaculaire schilderijen zoals het indrukwekkende drieluik van Monets waterlelies, maar buiten deze collectie van moderne schilderijen is al de rest een erg grote teleurstelling. Er is een collectie over binnenhuisdesign, maar had collectie had evenzeer in een Ikea kunnen staan en dan ziet de gemiddelde Björn-keuken die je zelf in elkaar moet knutselen er mooier uit.  Ook thema's zoals fotografie, film en beeldkunst komen moeilijk uit de verf. Meer dan wat twijfelachtige performance art kan je niet vinden. Na anderhalf uur had ik alles wel gezien en werk ik m'n kortste museumbezoek van de week af.  

In de avond ben ik naar LOL Comedy Club gegaan in de buurt van Times Square. Via de New York Pass is de inkom gratis, maar krijg ik op het einde van de avond wel een gepeperde rekening voor m'n bestelde drankjes inclusief 18% gratuity waar één van de stand-up comedians droog over opmerkte dat niemand dit had besteld. De voorstelling zelf bestaat uit vijf komieken en een presentator en de grappen zijn van wisselende kwaliteit. Dit avondje kost me in totaal veertig dollar wat in New York een schappelijke prijs is voor een paar uurtjes entertainment inclusief drank. Deze comedy clus is echter niet het Mekka van comedy clubs. De dag erna leer ik dat in de buurt van Washington Square Park Comedy Cellar is gelegen war de beroemde stand-up comedia Louis C.K. vaak optreedt. Dit is wellicht een tip voor een volgend bezoek aan New York, als die er ooit komt.  

Zaterdag 8 april 
Zaterdag is mijn laatste volledige dag in New York en ik maak op deze zonnige dag van de gelegenheid gebruik om enkele buurten te bezoeken die ik nog niet eerder had aangedaan. De eerste rondwandeling vindt plaats in Wall Street vlakbij de beroemde stier. De gids zorgt voor een geanimeerde tour en je kan hem duidelijk omschrijven als een overtuigd republikein. Zo noemt hij de huidige burgemeester 'Commie De Blasio'. Dit leidt soms tot vreemde stiltes in de groep maar ik kan de amusementswaarde van deze politiek geladen conversaties wel waarderen. De hoogbouw in Wall Street levert soms architectonische pareltjes op en op deze zaterdagochtend is dit financiële district dun bevolkt wat de rondwandeling vrij ontspannen maakt. Interessanter nog dan de buurt zelf zijn de verhalen die aan Wall Street gerelateerd zijn. Deze buurt is namelijk de geboortewieg van het moderne Amerika.  



De laatste buurtwandeling van deze reis is gereserveerd voor Greenwhich Village wat het dorp in de stad wordt genoemd. Nog voor de tour begint, is meteen duidelijk waarom als je de gebouwen ziet. De typische New Yorkse hoogbouw schittert in afwezigheid, de huizen zien er Europees uit en de straten lopen kriskras door elkaar. Het beroemde New Yorkse gridsysteem is hier dus niet aanwezig. Wanneer ik zaterdagmiddag aankom, is er een markt bezig waardoor deze buurt wel erg Europees aandoet. Ik weet niet of het kwam door het mooie weer komt of de moeheid van de New Yorkse hoogbouw, maar voor mij is dit de mooiste buurt in New York. Het is atypisch door de eerder vernoemde factoren en de gejaagdheid van Times Square of Wall Street is hier ver te zoeken. Deze buurt is een waardige afsluiter voor m'n city trip in New York.  

Zondag 9 april 
M'n week in New York is voorbij gevlogen en op zondag mag ik dit letterlijk doen om terug naar huis te vliegen. Ik gebruik een eigen taxi waardoor de trip naar de luchthaven van New Ark vrij duur is(zo'n negentig dollar), maar het gebeurt wel stressvrij. Het alternatief was met een busje twee uur door New York rijden waar je om de haverklap stopt om passagiers op te pikken. De rit duurt nu zo'n kwartiertje en is daarmee veruit de duurste rit uit m'n leven, maar tevens ook de meest stressvrije. De luchthaven van New Ark is vrij klein waardoor ik op een rustig tempo de verplichte securitycontroles onderga. Om vier uur 's namiddags vertrekt het half lege vliegtuig richting Düsseldorf waar ik tijdens de vlucht de film Toni Erdmann bekijk. Een dag later stond ik om zes uur 's ochtends terug op Europese bodem omdat deze zondag maar achttien uur duurt. 

maandag 1 mei 2017

Horloges 2017 - de tussenstand van april

New York, New  York
Mijn voornemen om bij te houden welke horloges ik draag, houdt tot op heden nog altijd vrij goed stand en zo ziet mijn geschiedenis eruit voor april:

1/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
2/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
3/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
4/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
5/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
6/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
7/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
8/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
9/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
10/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
11/apr Rolex Submariner
12/apr Seiko SBGA011
13/apr Seiko SBGR083
14/apr Seiko SARB065
15/apr Rado D-Star
16/apr Orient FFD0F001W
17/apr Orient ER24001B
18/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
19/apr Rolex Submariner
20/apr Seiko SBGR083
21/apr Seiko SBGA011
22/apr Seiko SARB065
23/apr King Seiko 4502-7010
24/apr Orient FFD0F001W
25/apr Seiko SBGR083
26/apr Rolex Submariner
27/apr Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
28/apr King Seiko 4502-7010
29/apr Melbourne Watch Company Portsea
30/apr Seiko SBGA011

Het valt meteen op dat de Speedmaster tien dagen achter elkaar is gedragen en daar is een heel simpele reden voor. Ik was namelijk op reis in New York en de Speedmaster was m'n reishorloge. Dat bleek een goede keuze want de Omega is licht, draagt erg comfortabel en is erg duurzaam. De duurdere horloges kregen ook draagtijd en er tekent zich een duidelijk patroon af waar deze horloges (SBGA011, SBGR083, Submariner) populairder zijn bij mij dan de goedkopere horloges (ER24001B, FFD0F001W, Portsea). De uitzondering hierop is de SARB065 die zeven keer is gedragen uit een collectie van twaalf stuks waarmee het de vijfde plaats bekleedt.

Dit vertaalt zich in volgend populariteitslijstje:

Horloge Totaal April
DSotM 21 12
SBGA011 13 3
Submariner 11 3
SBGR083 9 3
SARB065 8 2
ER24001B 5 1
Portsea 6 1
FFD0F001W 7 2
D-Star 5 1
Wwoor 5 0
Deep Blue 3 0
KS 2 2
De Deep Blue en Wwoor verlieten m'n horlogekist niet, maar de Deep Blue draag ik af en toe wel 's avonds wanneer ik van horloge wissel. Waarom van horloge wisselen? Omdat het kan en de collectie is te groot om het bij slechts één horloge per dag te houden. Deze lijst houdt echter enkel rekening met de horloges die ik overdag draag, dus helemaal accuraat is deze lijst dus wel niet. De Wwoor is verrassend genoeg al vijf keer gedragen terwijl ik dit toch persoonlijk het minst mooie horloge uit m'n collectie vind. Het heeft misschien iets te maken met medelijden of zo... 

De nieuwste aanwinst is de King Seiko en die werd ook meermaals gewisseld in de avond. Het werd echter ook twee keer overdag gedragen en ik ben blij met m'n eerste vintage stuk. Het is simpel, maar elegant. Meer moet dat voor een dress watch niet zijn. 

Deze maand ga ik op reis naar Spanje en ik ben nog niet zeker welk horloge ik ga meepakken. Het staat wel vast dat dit horloge een fikse sprong vooruit zal maken aangezien ik tien dagen weg ben. Wordt vervolgd...

zondag 23 april 2017

King Seiko 4502-7010

Lang leve de koning
Vorig jaar heb ik m'n spaarvarken geslacht en mocht ik in mijn horlogecollectie enkele mooie stukken toevoegen zoals de Omega Speedmaster Dark Side of the Moon, Rolex Submariner en twee Grand Seiko's met referentienummers SBGA011 en SBGR083. Het nieuwe spaarvarkentje is nog aan het groeien en het zal vermoedelijk nog enkele jaren duren vooraleer het tot wasdom is gekomen om een nieuwe klepper zoals voorgaande stukken binnen te halen. Dat wil niet zeggen dat m'n horlogehobby nu op een lager pitje staat, maar ik ben me daarentegen wel meer bewust van de kosten die deze (kostelijke) hobby met zich meebrengt. De twee aanwinsten dusver dit jaar zijn dus geen dure vogels. De eerste is de Deep Blue Protac 1000 wat ik bij Watch2day voor een schappelijke 150 euro op de kop kon tikken. Ik interesseer me de laatste maanden ook meer voor vintage horloges en de laatste aanwinst behoort tot deze categorie: de King Seiko met referentie 4502-7010. 

Dat ik de producten van Seiko wel kan waarderen, mag blijken uit m'n collectie. De King Seiko is namelijk de vierde Seiko uit een totaal van twaalf stuks en ik heb niet geaarzeld om een aardige som geld neer te leggen voor twee Grand Seiko's. In het verleden was Grand Seiko niet de enige topcollectie van Seiko, maar hadden de Japanners eigenlijk twee topcollecties. De eerste is vanzelfsprekend Grand Seiko, maar daarnaast was er ook King Seiko dat werd gemaakt tot begin jaren tachtig. 

Broedertwist
In het verleden had Seiko namelijk niet één vestiging, maar wel twee. Seiko Suwa waar onder andere de Grand Seiko werd geproduceerd, maar ook Seiko Daini waar elk exemplaar van King Seiko het levenslicht zag. De filosofie van Seiko was dat deze broedertwist het beste bovenhaalde bij deze twee vestigingen om zo de meest hoogstaande horloges te vervaardigen. Het stimuleerde om efficiënt om te gaan met kosten, kwaliteitscontrole te verbeteren, maar ook om te innoveren. Met een beetje zin voor overdrijving kan je de jaren zeventig het gouden decennium van Seiko noemen door het hanteren van deze aanpak. 

Maar na een hoogconjunctuur komt er een verval en dit verval werd ironisch genoeg door Seiko zelf ingeleid. De Japanners brachten namelijk als eerste een quartzhorloge uit en dit zorgde op amper een paar jaren tijd voor een totale revolutie in de horlogeindustrie. De verkoop van automaten ging sterk achteruit ten voordele van quartzhorloges die superieur waren in het bijhouden van tijd. Uiteindelijk leidde dit tot de sluiting van de Daini-vestiging en bezegelde dit ook het lot van King Seiko. Waar Grand Seiko nu nog altijd wordt verkocht en zelfs onlangs een eigen merk is geworden, lijkt King Seiko vergeten te zijn in de annalen. Voor liefhebbers van vintage-horloges is een King Seiko echter niet te versmaden. 

Het specifieke model
Hoewel King Seiko's niet meer worden gemaakt, zijn er nog meer dan voldoende exemplaren te vinden op de tweedehandsmarkt tegen betaalbare prijzen. De quartzhorloges zijn verkrijgbaar vanaf 150 euro terwijl de automaten vanaf 250 euro te verkrijgen zijn. De prijs hangt af via welk verkoopkanaal je ze aankoopt en sommige specifieke modellen durven al eens duurder uit te vallen dan andere modellen. Zelf heb ik via een internetforum een 4502-7010 overgenomen van een Italiaan. Het referentienummer is opgebouwd uit een nummer voor het movement (4502) en een ander nummer voor de kast (7010). Dit model heb ik dus speciaal aangeschaft en ik heb dus geen willekeurig model in huis gehaald. 

De reden voor dit specifiek exemplaar is terug te vinden bij het movement. Referentie 4502 beschikt namelijk over een hi-beat movement met 36000 slagen per uur of tien slagen per seconde en dat is het eerste horloge in m'n collectie dat deze werkijver aan de dag legt. Later werd dit movement geüpgraded naar 28800 slagen per uur omdat zo de slijtage op het movement minder was en de precisie moest zeker niet onderdoen of was zelfs beter. Toch wilde ik het liefst een movement met 36000 slagen per uur aangezien ik dit nog niet in m'n collectie had. Bijkomend voordeel is de kast die deel uitmaakt van de beroemde grammers of design dat enkele regels oplegde zoals tweedimensionale hoeken, een zo groot mogelijke weerkaatsing van het licht en zo weinig mogelijk ronde vormen. De kastvorm ziet er dan ook fraai uit, hoewel ik de 44GS-kast van de SBGR083 toch nog een stukje mooier vind. 

Mijn exemplaar
Ik heb voor mijn exemplaar 365 euro betaald en dit lijkt me vrij schappelijk. Ik heb verhalen gelezen van mensen die 250 euro hebben betaald voor een King Seiko, maar andersom ook gelezen dat mensen ruim 500 euro hebben neergeteld voor een bepaald exemplaar. Dan heb ik met een kostprijs van 365 euro de gulden middenweg gevonden, lijkt me. Het horloge ziet er nog goed uit en de verkoper heeft in z'n advertentie gezet dat het onderhoudsbeurt heeft gehad. Wat dit precies inhoudt, weet ik niet, maar het horloge heeft wel een nieuw lederen polsbandje gekregen, de kast ziet er vrij glimmend uit en de achterkant met het medaillon ziet er eveneens goed uit. Op de wijzerplaat is er een heel klein beetje patina (koperroest) te vinden dat ontstaat door oxidatie, maar dit is heel erg minimaal. Hier en daar vind je enkele krasjes, maar alles ziet er heel behoorlijk uit, al kan je natuurlijk bij een vintage exemplaar geen nieuwstaat verwachten. 

De omvang van de King Seiko is wel even wennen, want het is met slechts 36 mm eerder klein naar moderne maatstaven. Als een vintage dress watch is deze diameter echter perfect en het draagt vlot om de pols. Door de geringe grootte van de King Seiko weegt het amper vijftig gram waardoor het draagcomfort minstens zo goed is als moderne horloges. Het nieuwe generieke lederen polsbandje is eerder klein en verschuift gemakkelijk op de pols, maar omdat het horloge zo licht draagt, maakt me dat vrij weinig uit. 

Eerste indrukken
Ik heb het horloge enkele weken en m'n eerste indrukken over deze King Seiko zijn vrij positief. Er is weinig tot niks waar ik over kan klagen. Het grootste pluspunt is uiteraard het hi-beat movement van zes hertz waar de secondewijzer als een snelvuur over de wijzerplaat schrijdt. Het is niet zo continu als Spring Drive, maar vanop een afstand van dertig centimeter of meer wordt die indruk wel gewekt. Als je je neus op het plexiglas drukt, zie je echter dat de secondewijzer in sneltempo korte schokjes kent om de zeshonderd posities per minuut te verkennen. Niettemin blijft het effect indrukwekkend om te bekijken. 

De kroon laat zich gemakkelijk bedienen en het is een fluitje van een cent om het horloge op te winden of om de datum of het uur te wijzigen. De kroon is ten opzichte van de kast vrij groot en is eveneens versierd met het KS-logo. De kast is zoals eerder gezegd vrij klein, maar ook vrij dun. Ik schat dat het ongeveer tien, maximaal elf milimeter dik is. Op de achterzijde zie je het beroemde gouden medaillon met daarop het KS-logo. De achterzijde van mijn exemplaar spiegelt vrij sterk waardoor het me aannemelijk lijkt dat het extra gepolijst is, hoewel ik het niet zeker weet. Hetzelfde geldt voor de langwerpige lugs die er erg goed uitzien en de sporen van hun ouderdom goed verbergen. 

Conclusie
Een horloge kopen van een nobele onbekende was voor mij een sprong in het onbekende, maar het eindresultaat mag er zijn. Voor een eerlijke prijs heb ik een mooi horloge in de plaats gekregen dat er erg goed uitziet. Puristen van vintage-stukken kunnen misschien zeggen dat het te goed eruitziet, want achterkant en lugs glimmen vrij hard. Zelf heb ik hier in ieder geval geen moeite mee. De wijzerplaat met een vleugje patina ziet er simpel, maar elegant uit, net zoals de rest van het horloge. Dit is niet het topstuk in de geschiedenis van Seiko, maar ik ben blij dat ik voor een betaalbare prijs zo'n mooi horloge in goede staat op de kop heb kunnen tikken.