zaterdag 22 april 2017

Wat niet zo geweldig is aan Grand Seiko

The name is Seiko, James Seiko
Op de horlogebeurs van Basel afgelopen maart heeft Seiko een lang verwachte beslissing genomen: Grand Seiko gaat voortaan door het leven als een eigen merk. Seiko heeft al een ander merk dat mikt op luxesegment in de horlogeindustrie, Credor, en daar komt dus nu Grand Seiko bij. Shinji Hattori is de CEO van Seiko en hij heeft aangegeven dat Seiko zich hoger wil plaatsen in verscheidene segmenten. Anders gezegd: hij wil af van het imago als budgetmerk en gaat alle producten van Seiko duurder maken. Zo werd bij de aankondiging van Grand Seiko als nieuw merk terstond alle Grand Seikos tien procent duurder gemaakt in Europa. Waarom? Gewoon, omdat het kan. Leuk als je aandeelhouder bent van Seiko, minder leuk als je horlogeliefhebber bent. Seiko was namelijk dé referentie om veel waar voor je geld te krijgen, maar dat wordt met de hogere prijzen moeilijk om verder te zetten voor de Japanners.

Toch blijft een Grand Seiko een relatief koopje in een wereld waar Rolexen en Omega’s ettelijke duizenden euro’s meer kosten, maar kwalitatief niet beter zijn. De merknaam daarentegen van deze twee Zwitserse merken is erg bekend omdat James Bond en andere prominente figuren met deze horloges hebben rondgelopen. Voor Grand Seiko is dat niet het geval, maar het kan dus zijn dat we in een toekomstige film plots James zien opduiken met een Grand Seiko die voorzien is van een wurgtouw, laser én sprekende klok. De prijs zal dan ook wel spectaculair stijgen, maar gelukkig is dat nog altijd niet het geval. Als je een beetje rationeel nadenkt, zou iedere horlogeliefhebber een Grand Seiko moeten kiezen boven een Rolex of Omega, maar doen ze dat zelden. Maar waarom precies? Dit zijn een aantal redenen waarom een Grand Seiko niet altijd zo groots is.



Door de bomen het bos niet meer zien
Grand Seiko als merk of vroeger als collectie heeft letterlijk tientallen modellen en dan is het voor potentiële kopers al een heuse klus om te bepalen wat ze juist willen. Rolex heeft een chronograaf met de Daytona en de Daytona kan je in een aantal varianten krijgen. Bij een Grand Seiko heet dat dan een SBGC001, SBGC003, SBGC005, SBGC007, SBGC011, SBGC013 en ik kan nog wel even verder gaan. Elk model is net even iets anders dan het volgende. Het is niet duidelijk en transparant wat een verkoper bij zo’n afkorting mag verwachten. Een Grand Seiko GMT, Grand Seiko Chronograph of Grand Seiko Diver met daarop verschillende varianten maakt het leven voor potentiële kopers veel gemakkelijker. In 2016 heeft Seiko de Presage-lijn boven de doopvont gehouden en heeft daar een aantal modellen in gehuisvest. Dit is uitgegroeid tot een groot succes en ik verwacht dat op korte termijn hetzelfde zal gebeuren voor de Grand Seiko dat verder zal uitgesplitst zal worden in een aantal collecties.



Even Japan bellen
Grand Seiko’s ondergaan rigoureuze testen vooraleer ze verkocht worden en Seiko is dan ook terecht trots op deze horloges. We hebben hier namelijk te maken met erg kwalitatief materiaal, maar zelfs erg kwalitatief materiaal heeft ooit een onderhoudsbeurt nodig. Geen probleem ware het niet dat een Grand Seiko enkel in Japan wordt onderhouden. Met andere woorden: je laat je Grand Seiko achter bij de dealer, die stuurt het op naar Japan, in Japan krijgt het vervolgens een onderhoudsbeurt, daarna wordt het teruggestuurd naar de dealer van het thuisland en tenslotte kan je de recent onderhouden oppikken bij de dealer. Vergelijk dat met het uitgebreide dealernetwerk van andere grote horlogemerken die zelf bekwaam zijn om een onderhoudsbeurt uit te voeren op deze horloges. Bij een Grand Seiko ben je het horloge voor weken of misschien zelfs maanden kwijt terwijl het bij andere merken slechts een kwestie van dagen is. Less is more en zeker als het aankomt op dergelijke dingen.



‘Even’ naar de dealer gaan
Een Grand Seiko is veel exclusiever dan Zwitser horlogemerken en dan bedoel ik vooral dat je ze weinig ziet en amper verkrijgbaar zijn. In België zijn er voor zover ik weet welgeteld nul dealers die Grand Seiko verkopen. De dichtstbijzijnde dealer is in Aken, Duitsland of als ik in eigen taalgebied wil blijven, kan ik ook vrolijk 2,5 uur rijden naar Amsterdam. Dit is psychologisch een niet te onderschatten stap die je moet nemen bij de aankoop van een Grand Seiko want wie wil in godsnaam een horloge van duizenden euro’s kopen als de dealer je taal niet spreekt of moeilijk bereikbaar is. Dan is het even gemakkelijker om op 45 minuten naar Brussel of Antwerpen te rijden waar alle grote horlogemerken wél een vestiging hebben. Ik verwacht dat het uitbreiden van het dealernetwerk één van de prioriteiten zal zijn voor de strategie van Grand Seiko, maar het zal een klus zijn van lange adem.



Grand Seiko wordt niet geapprecieerd
Een horloge kopen als investering is zowat het domste wat je kan doen aangezien het door de grillen van de markt moeilijk is om te voorspellen of een horloge later een collector’s item zal zijn of niet en 99,99% van alle modellen dalen flink in waarde (en blijven dalen) na hun aankoop. Er zijn natuurlijk uitzonderingen zoals Patek en Rolex, maar dit zijn uitzonderingen die de regel bevestigen. Voor Grand Seiko geldt deze regel dubbel want een Grand Seiko verliest wel érg snel érg veel waarde. Een nieuw horloge van zesduizend euro is na twee jaar misschien nog de helft waard op de tweedehandsmarkt. Het aanbod van Grand Seiko’s is uiteraard klein, maar helaas is de vraag dat ook waardoor tweedehandsprijzen hier onder lijden. Een Grand Seiko is een relatief koopje als je het nieuw koopt, maar als je van plan bent om het later te verkopen een is een zoektocht op de tweedehandsmarkt wellicht toch een beter alternatief. Misschien dat op termijn dit fenomeen zich vermindert als Grand Seiko een uitgebreider dealernetwerk heeft met meer kopers en meer naambekendheid, maar het is moeilijk om te voorspellen wanneer dit zal gebeuren (en of dit zal gebeuren).



Stukken voor onderhoud
Hoewel een Grand Seiko een mooi voorbeeld is van haute horlogerie kan het altijd gebeuren dat er dingen stuk gaan op lange termijn en het is dan wel fijn dat je weet dat je kan rekenen op ondersteuning van de het merk. Dat is bij Grand Seiko helaas niet het geval en zij beloven ondersteuning tot tien jaar nadat een model niet meer wordt geproduceerd. Stel dat een model in 2007 niet meer wordt geproduceerd, dan heb je dus in theorie tot dit jaar ondersteuning van Seiko voor dit specifiek model. Vanaf volgend jaar moet je dan puur rekenen op hun good will. Op papier is dit een groter probleem dan dat het daadwerkelijk is. Sinds Grand Seiko nieuw leven is ingeblazen in 1998 zie je dat veel modellen gebruik maken van gemeenschappelijke componenten en zal het geen probleem zijn om een specifieke componenten te laten vervangen, zelfs als de aangeboden onderstenuning van tien jaar verlopen is. Dit probleem doet zich eerder voor bij de vintage-modellen van Grand Seiko die van 1960 tot en met de jaren 90 werden geproduceerd. Huidige modellen zullen hier dus geen last van hebben, maar het is toch een (terechte) bekommernis waar potentiële kopers mee worstelen. Enkel mag het niet uitvergroot worden wat velen wel (onterecht) doen.



Onterechte zorg
Er worden echter regelmatig argumenten op tafel gegooid die onterecht zijn. De grootste is natuurlijk naambekendheid want Grand Seiko klinkt in de oren van veel personen niet zo tof als Rolex of Omega. Natuurlijk kent iedereen Rolex, maar erg weinig personen zullen een specifiek model kunnen opnoemen. De naambekendheid van Omega is al heel wat minder en weinig personen zullen geïmponeerd zijn als je een Omega draagt. Als je op restaurant gaat, naar een concent, in de supermarkt aankopen doet of gaat tanken in een tankstation: bijna niemand geeft erom wat je draagt tenzij de bling bling factor abnormaal hoog is. Dikwijls zijn het de potentiële dragers zelf die kampen met het feit dat ze ‘maar’ een Seiko dragen…



De aankoop van een Grand Seiko is een magisch moment in het leven van een horlogeliefhebber en ik ben blij en trots dat ik er twee heb in m’n collectie: de SBGA011 (beter gekend als de Snowflake) en de gelimiteerde editie van SBGR083 (een zwart model met gouden secondewijzer en logo en 44GS-kast). Deze twee horloges zijn complementair aan elkaar en ik heb niet onmiddellijk de behoefte om een nieuw model van Grand Seiko aan te kopen. Maar als je zo’n aankoop doet, moet je dat met honderd procent overtuiging doen en weloverwogen. Helaas doen veel mensen dit niet waardoor ze soms teleurgesteld zijn in een Grand Seiko (door bijvoorbeeld hun gebrekkige service) of geven ze een Grand Seiko onterecht geen kans. Grand Seiko’s zijn prachtige horloges, maar je moet ze wel om de juiste redenen kopen, een factor waar eigenlijk wel elk horloge mee kampt…

zaterdag 15 april 2017

Deep Blue Protac 1000

Kijk vandaag
Op de website van Watch2day.nl vind je elke dag aanbiedingen om op een goedkope manier horloges aan te schaffen. De grote meerderheid van deze horloges zijn zogenaamde plakmerken. Dit zijn merken die het ontwerp van hun horloges knippen en plakken van bekende merken, deze horloge vervolgens laten vervaardigen in China op een zo goedkoop mogelijke manier en tenslotte aanbieden tegen een serieuze korting zodat je als consument denkt een koopje te doen. Zo nu en dan vind je op deze website aanbiedingen die wel de moeite lonen. Het gaat dan om echte horlogemerken zoals Seiko of Casio, maar af en toe ook Deep Blue. 



Deep Blue is één van de grootste microbrands ter wereld. Het is eigenlijk niet veel meer dan een eenmansbedrijfje, maar het aantal stuks wat Deep Blue verkoopt begint te neigen naar volumeverkoop. Deze grote volumes zorgen ervoor dat de prijs substantief gedrukt kan worden. En zo heb ik via Watch2day.nl een horloge kunnen aankopen voor zo'n 150 euro wat uitgerust is met een glas van saffier, een automatisch movement van Seiko dat hackt en opwindbaar is, beschikt over een schroefkroon en roteerbare bezel en waterdicht is tot duizend meter. Dit is toch een heleboel waar voor je geld en dat was voor mij de reden om de Deep Blue Protac 1000 in huis te halen. 

Gigant
Deze Deep Blue mag zich meteen de gigant van mijn collectie noemen, want het is zeker geen kleine jongen. De kast is 16 mm dik, de wijzerplaat heeft een diameter van 45 mm en de breedte tussen de twee lugs is 25 mm. Ik ben meestal gewend om dress watches te dragen die toch aanzienlijk kleiner zijn dan deze afmetingen. Dit laat zich ook gevoelen in het gewicht dat met zo'n 220 gram vrij zwaar is. Er zijn grotere horloges dan dit, maar die zijn dan buitensporig groot voor verreweg de meeste mensen. Omdat het horloge er vrij sportief uitziet, valt de Deep Blue niet echt uit de toon en misstaat het horloge niet als je het casual draagt. Dit uurwerk kan je echter niet op een meer formele omgeving dragen op kantoor zoals je dat met een Rolex Submariner wel kan doen omdat het daarvoor simpelweg te groot is en het siliconen bandje oogt te sportief voor zo'n omgeving. Ondanks de forse omvang van dit polsmonster, kan je het nog op vrij veel gelegenheden dragen.



Het gewicht van 220 gram is voor een fors uitgevallen duikhorloge niet uitzonderlijk, maar als je dit niet gewend bent, voelt het horloge wel vrij zwaar aan na een aantal uren. Het siliconen bandje bespaart enkele grammen in gewicht, maar dit is niet voldoende om horloge te bestempelen als comfortabel. Ook het siliconen bandje lijkt gemaakt te zijn voor mammoetarmen, want als je het bandje omdoet, maakt de tip van het bandje de cirkel bijna helemaal rond. Anders gezegd: de lengte van het bandje mocht gerust wat minder zijn. Het bandje zelf oogt (en is) vrij goedkoop, maar is desondanks vrij stevig. Dit is één van de minste bandjes voor m'n horloges, maar draagt vrij licht en is stevig genoeg voor de Deep Blue. 

Dagcomplicatie
Uniek voor mijn collectie is dat de Deep Blue Protac 1000 is uitgerust met een dagcomplicatie. Naast de datum staat er dus ook de dag en dat is dus een primeur voor mij. Deze complicatie is te danken aan het NH36-movement van Seiko. Dit movement is gebaseerd op een upgrade van Seiko's interne 7S-movement, maar wordt gemaakt in Maleisië voor andere merken waardoor kwaliteitscontrole en productieproces (wellicht) wat minder zijn. Ik heb nog niet getest hoe accuraat het movement is, maar het vier hertz movement lijkt te lopen binnen de vooropgestelde specs van -25/+35 seconden per dag. Het movement hackt en is ook manueel opwindbaar wat in deze prijsklasse nog lang niet de regel is. Ter vergelijking: Seiko's eigen SKX007 duikhorloge kost meer en beschikt over een 7S-movement dat niet hackt en niet manueel opwindbaar is, terwijl de Seiko wel vijftig tot honderd euro meer kost. 



Mijn exemplaar is uitgerust met een zwarte wijzerplaat waar weinig valt op aan te merken. Het heeft niet de diepzwarte kleur van de Grand Seiko SBGR083 of Omega Speedmaster Dark Side of the Moon, maar dan spreken we over een totaal andere prijsklasse. De zwarte kleur ziet er zonder meer goed uit en ook de indices zijn leuk vormgegeven. Enkel de minutenwijzer valt compleet uit de toon met een opvallende oranje toon. Het past wel bij de sportieve look van deze Deep Blue, maar persoonlijk vind ik het hondslelijk. De wijzerplaat heeft een subtiel sunburst-effect wat leuk is om te bekijken en heeft een goede leesbaarheid. De Deep Blue is eveneens uitgerust met Superluminova en dit werkt vrij goed. Als ik dit vergelijk met de Superluminova op m'n Rolex Submariner of Omega Speedmaster Dark Side of the Moon zie ik nauwelijks verschil.  

Verrassend kwalitatief
De erg ronde vorm van de kast zal geen prijzen in design winnen, maar daarentegen zal ook niemand aanstoot nemen aan het klassieke ontwerp. Hetzelfde kan gezegd worden over de lugs: die zijn smal en hoog, maar passen wel bij het klassieke ontwerp van het horloge. De achterkant is volledig dicht met daarop de naam van het merk en een klein logo van een duiker onder water. Laat ik er op houden dat de achterkant niet het meest spannende gedeelte is van dit horloge. 

Eén van de vragen die ik had was wat de kwaliteit zou zijn van een dergelijk horloge. Het antwoord is: verrassend goed. De matte afwerking van de kast is degelijk gedaan, maar de lage prijs laat zich wel gevoelen in de machinale afwerking. Als je de kast wat dichter bijneemt, zie je de dunne lijnen die ontsproten zijn uit de werkijver van de machinale afwerking. Waar bij een ander merk de kast nog één of zelfs meerdere keren onder handen wordt genomen, blijft het bij deze Deep Blue beperkt tot één behandeling van de polijstmachine. Als ik hier rekening mee houd, mag het resultaat er wel best zijn.



Het onderdeel waar de zweem van goedkoopheid wel erg hard opvalt, is de roteerbare bezel. Deze bezel laat zich met een sprekend gemak bedienen, maar het voelt wel aan als goedkoop plastic. Wanneer ik draai met de bezel voelt het niet erg stevig aan en de klikjes die ik hoor, klinken niet meteen overtuigend. Dan is het verrassend om vast te stellen dat de minutenmarkering van de bezel erg goed is uitgelijnd en bijna exact overeenkomt met de aangegeven minuten op de wijzerplaat. Het is een beetje symptomatisch voor het dualisme bij dit uurwerk: je ontdekt ergens een teken van goedkoopheid, maar je staat dan evenzeer perplex van de andere dingen die wel zeer goed zijn uitgewerkt. 

Leuk op papier
Dit horloge luistert naar de naam Deep Blue Protac 1000 en die duizend slaat uiteraard terug op de diepte dat het horloge aankan. Weinig kopers van dit horloge zullen effectief duikers zijn en zelfs geoefende duikers zullen niet snel tot zo'n diepte gaan. De 1000 in de titel is dus leuk als reclamebabbel, maar de gemiddelde koper zal hier weinig aan hebben. Hetzelfde geldt voor het heliumventiel. Dit heliumventiel schiet in actie wanneer een duiker op grote diepte duikt en het helium zorgt ervoor dat het glas niet zal barsten door de steeds groter wordende druk. Het is tof voor duikers om te weten dat dit ventiel aanwezig is, maar ook hier geldt dat bitter weinig kopers er gebruik van zullen maken. 



Wat dan wel weer een meerwaarde is, is de aanwezigheid van een saffierglas. Zeker op een horloge dat dienst doet als dagelijkse beater is dit van onschatbare waarde want een krasje is zo gemaakt. Ik heb lange tijd getwijfeld tussen de aankoop van een Seiko (SKX-model), Orient (Ray Raven- of Mako-model) en een Deep Blue. Uiteindelijk heb ik deze Deep Blue gekozen met als voornaamste reden de aanwezigheid van een saffierglas. Niet dat een gewoon mineraalglas slecht is, maar die zijn veel vatbaarder voor krassen. Wetende dat een Seiko of Orient duurder is zonder saffierglas, was dit voor mij de voornaamste reden om een Deep Blue aan te schaffen. Dit glas is een fractie hoger gelegen dan de bezel, maar dit valt nauwelijks of niet op. 

Conclusie
Het koopje van de eeuw is dit niet, maar voor de som van 150 euro krijg je bij deze Deep Blue een heleboel  horloge in de plaats. Sommige onderdelen zijn wat minder afgewerkt zoals het siliconen bandje dat te groot is en vrij goedkoop aanvoelt en de roteerbare bezel die erg plastic is. Toch is de algemene bouwkwaliteit van het horloge vrij goed en weet de Deep Blue te verrassen door zijn stevigheid. Het is niet inhouse gebouwd en het is geen iconisch horloge, maar als je daarmee kan leven, heb je voor relatief weinig geld een mooi duikhorloge in huis. 

dinsdag 28 februari 2017

Horloges 2017 - de tussenstand van februari

Verderzetting
Mijn voornemen voor dit jaar is om bij te houden hoe vaak ik welk horloge draag en tot dusver slaag ik hier vrij goed in. Ik heb dit dagelijks bijgehouden en dit is het resultaat voor februari:

Horloge
1/feb ER24001B
2/feb SBGR083
3/feb Submariner
4/feb WWoor
5/feb D-Star
6/feb SARB065
7/feb SBGA011
8/feb Submariner
9/feb DSotM
10/feb SBGR083
11/feb /
12/feb Portsea
13/feb FFD0F001W
14/feb SBGA011
15/feb D-Star
16/feb ER24001B
17/feb SBGR083
18/feb Submariner
19/feb SARB065
20/feb Wwoor
21/feb D-Star
22/feb Submariner
23/feb ER24001B
24/feb /
25/feb Deep Blue
26/feb Deep Blue
27/feb DSotM
28/feb DSotM

Normaal heb ik de gewoonte om elke dag van horloge te wisselen, maar de laatste dagen gun ik twee horloges twee dagen draagtijd. Dit weekend arriveerde m'n meest recente aanwinst, de Deep Blue Protac 1000 en het werd meteen uitgeroepen tot mijn weekendklok. Gisteren en vandaag heb ik dan weer de Dark Side of the Moon gedragen. Wat dit betekent voor het totaalplaatje, zie je in volgend overzicht: 

Horloge Totaal Februari
Seiko SBGA011 5 2
Seiko SBGR083 6 3
Seiko SARB065 5 2
Orient ER24001 (Bambino) 4 3
Orient FFD0F001W (Senator) 4 1
Melbourne Watch Company Portsea 4 1
Omega Speedmaster Dark Side of the Moon 7 3
Rolex Submariner (Ref 114060) 7 4
Wwoor 3 2
Rado D-Star 4 3
Deep Blue 2 2

Het meest gedragen uurwerk in februari is de Rolex Submariner die bijna elke week minstens één keer om m'n pols zat. De Rolex is m'n voorlaatste aanwinst en ik begin het horloge steeds meer te appreciëren wat zich dus vertaalt in meer draagtijd. In totaal is het zelfs m'n meest gedragen horloge tezamen met de Speedmaster Dark Side of the Moon. Beide horloges zijn namelijk zeven keer gedragen, maar de DSotM heb ik in februari één dag minder gedragen dan de Rollie. De SBGR083 werd ook drie keer gedragen en m'n horlogeliefde komt deze keer uit onverwachte hoek. Zowel de Bambino, Wwoor als de D-Star heb ik eveneens drie keer gedragen deze maand. Dat is toch vrij onverwacht want deze horloges draag ik normaal gezien niet vaak. De Snowflake droeg ik in februari slechts twee keer, dus deze beauty mag in maart meer gedragen worden. De Portsea en FFD0F001W tenslotte heb ik één keer gedragen. 

Mijn voornemen voor maart is dus om de Snowflake meer draagtijd te gunnen want dat verdient die zeker.

maandag 27 februari 2017

Nasleep van de Oscars 2017

De 89ste editie van de Oscars staat voortaan geboekstaafd als de clusterfuck van de eeuw waar de winnaar van de categorie 'Beste film' initieel aan de verkeerde film werd uitgedeeld. Warren Beaty kreeg het kaartje van de categorie 'Beste vrouwelijke hoofdrol' waarop Emma Stone (La La Land) stond genoteerd. Een aarzelende Beaty wist secondelang niet wat hij moest doen, maar riep uiteindelijk La La Land tot winnaar. Fout, want dat moest dus Moonlight zijn. Achter de coulissen begon men terecht erg zenuwachtig te worden en te midden in de overwinningsspeech werd de crew van La La Land ter orde geroepen. De term pijnlijk doet deze ervaring tekort. Uiteindelijk werd gedoodverfde favoriet Moonlight uitgeroepen tot beste film. 

Nu de winnaars zijn uitgeroepen, is dit een mooie gelegenheid om dit te toetsen met mijn voorspellingen in m'n vorige blogpost.

Categorie
Beste film
Categorie
Beste regisseur
Voorspelling
Moonlight
Voorspelling
Damien Chazelle (La La Land)
Persoonlijk
Manchester by the Sea
Persoonlijk
Damien Chazelle (La La Land)
Winnaar
Moonlight
Winnaar
Damien Chazelle (La La Land)

De categorie beste film en beste regisseur had ik juist gegokt, maar dit waren vrij evidente keuzes aangezien het meesterschap van beide winnaars in hun respectievelijke categorie overduidelijk was. Hier waren dus geen verrassingen te noteren. 

Categorie
Beste acteur
Categorie
Beste actrice
Voorspelling
Andrew  Garfield (Hacksaw Ridge)
Voorspelling
Natalie Portman (Jackie)
Persoonlijk
Viggo Mortensen (Captain Fantastic)
Persoonlijk
/
Winnaar
Casey Afleck (Manchester by the Sea)
Winnaar
Emma Stone (La La Land)

Bij de categorieën beste acteur en actrice zat ik er dan weer volledig naast. Casey Afleck werd verkozen tot beste acteur en ik kan me zeker met deze keuze verzoenen. Persoonlijk vond ik Viggo Mortensen indrukwekkender in Captain Fantastic, maar Casey Afleck zet een mooie acteerprestatie neer in Manchester by the Sea. De keuze van Emma Stone als beste actrice is in mijn ogen de keuze van de armoede, want er zijn letterlijk tientallen actrices die het beeldje meer zouden verdienen. Emma Stone is een goede actrice met een mooi snoetje, maar haar prestatie in La La Land was niet uitzonderlijk te noemen. Dit neigt dus eerder naar zelfbevlekking van Hollywood, iets wat in een andere categorie nog meer naar voren komt. 

Categorie
Beste bijrol (man)
Categorie
Beste bijrol (vrouw)
Voorspelling
Mahershala Ali (Moonlight)
Voorspelling
Octavia Spencer (Hidden Figures)
Persoonlijk
Mahershala Ali (Moonlight)
Persoonlijk
Michelle Williams (Manchester by the Sea)
Winnaar
Mahershala Ali (Moonlight)
Winnaar
Viola Davis (Fences)

Mahershala Ali gaat aan de  haal met het beeldje van beste mannelijke bijrol en hij werd door mij getipt als de winnaar. Ali vertolkt meesterlijk dé break-outrol van Moonlight en heeft daarmee de basis gelegd van deze winst. Bij de vrouwen werd Viola Davis tot winnares gekroond. Davis speelt eigenlijk een hoofdrol (dus geen bijrol) in Fences. Deze film is een adaptatie van een theaterstuk naar het witte doek, maar blijft erg statisch. Voor mij is dit de voornaamste reden om Fences over te slaan. Davis is een uitstekende actrice en dit is dus een mooie bekroning voor haar gehele oevre. Ik had zelf eerder gegokt op Octavia Spencer als compromisfiguur, maar Davis is zeker een terechte winnares. 

Categorie
Beste scenario (origineel)
Categorie
Beste scenario (aangepast)
Voorspelling
La La Land
Voorspelling
Moonlight
Persoonlijk
Manchester by the Sea
Persoonlijk
Moonlight
Winnaar
Manchester by the Sea
Winnaar
Moonlight

Ook hier scoor ik één op twee qua voorspellingen. Ik ben aangenaam verrast dat de jury is gegaan voor het klassieke drama Manchester by the Sea voor beste scenario. Mijn persoonlijke voorkeur ging ook naar deze film uit, maar ik dacht dat Hollywood het het meer flitsende La La Land zou prefereren. Klaarblijkelijk niet dus. Bij beste aangepast scenario kon er alleen maar één winnaar zijn en die is het ook uiteindelijk geworden: Moonlight. 


Categorie
Beste productie
Categorie
Beste cinematografie
Voorspelling
Arrival
Voorspelling
La La Land
Persoonlijk
Fantastic Beasts and Where to Find Them
Persoonlijk
Silence
Winnaar
La La Land
Winnaar
La La Land
Dit zijn de twee categorieën waar het enthousiasme voor La La Land (veel) te ver gaat. De beste productie gaat naar La La Land en hoewel er veel valt aan te merken op deze overwinning, is ze misschien wel verdiend. Er was geen film die er echt bovenuit stak en persoonlijk prefereerde ik andere films. Wat wel een regelrechte schande is, is de winst van La La Land in de categorie van beste cinematografie. Silence is het magnum opus van Martin Scorsese, één van de meest gevierde regisseurs ooit. Dit komt perfect tot uiting in de magistrale cinematografie en dit werd dan verslagen door La La Land wat - oneerbiedig gezegd - een opeenstapeling van hommages is van beroemde scènes. De voorspelling had ik helaas correct, maar het blijft sowieso totaal onverdiend. 

Categorie
Beste muziek
Categorie
Beste origineel liedje
Voorspelling
Justin Hurwitz (La La Land)
Voorspelling
City of Stars  (La La Land)
Persoonlijk
Justin Hurwitz (La La Land)
Persoonlijk
City of Stars (La La Land)
Winnaar
Justin Hurwitz (La La Land)
Winnaar
City of Stars (La La Land)

Ik zei al eerder dat ik me niet durf te wagen aan voorspellingen in categorieën zoals beste muziek en beste origineel liedje, maar de keuzes voor La La Land was zo evident dat ik toch wel aandurfde. Mijn voorspellingen waren juist, maar waren ook erg... euh voorspelbaar. 

Categorie
Beste filmbewerking
Categorie
Beste visuele effecten
Voorspelling
Moonlight
Voorspelling
Doctor Strange
Persoonlijk
La La Land
Persoonlijk
Doctor Strange
Winnaar
Hacksaw Ridge
Winnaar
The Jungle Book

Hier had ik het totaal fout. Bij beste filmbewerking gokte ik op Moonlight aangezien er een sterke correlatie bestaat met de winnaar van beste film, maar dat werd bij deze Oscar-editie compleet genegeerd. Hacksaw Ridge heb ik niet gezien, dus kan ik geen oordeel vellen over hoe verdiend deze overwinning is. De winst van The Jungle Book bij beste visuele effecten was één van m'n WTF-momenten toen ik dit las. Doctor Strange levert beduidend mooiere effecten af dan The Jungle Book. Een erg onverdiende Oscar. 

La La Land mag zich met zes beeldjes uitroepen tot winnaar van deze editie, maar daar zaten een paar onverdiende overwinningen bij. Vooral de winst in de categorie van beste cinematografie tart werkelijk alle verbeelding. Moonlight heeft minder beeldjes weggekaapt, maar is met de overwinning van beste film wel de morele winnaar van deze Oscars. Een paar bedenkelijke keuzes in een aantal categorieën (beste visuele effecten, beste actrice) maken het geheel compleet. De 89ste editie van de Oscars is niet memorabel ware het niet dat er die ene clusterfuck was...