zondag 26 februari 2017

Oscarvoorspellingen 2017

Jaarlijkse hoogmis
Deze nacht vindt in Los Angeles weer de jaarlijkse hoogmis voor film plaats, de Academy Awards ofwel beter gekend als de Oscars. Aangezien ik toch wel een filmfan ben, volg ik deze stemming met bijzondere interesse. In onderstaande lijstjes doe ik de voorspellingen van de films die volgens mij gaan winnen en welke films mijn persoonlijke voorkeur wegdragen. Een belangrijke opmerking is dat ik me beperkt heb tot het lijstje van genomineerden en dus geen rekening heb gehouden met andere films. Persoonlijk vind ik Silence de beste film die ik het afgelopen jaar heb gezien, maar die is niet genomineerd. Dus zelfs films waarbij staat aangegeven dat het mijn persoonlijke voorkeur is, zijn dus niet per definitie mijn ultieme keuze, enkel de keuze uit het lijstje van genomineerden. 


Categorie
Beste film
Categorie
Beste regisseur
Voorspelling
Moonlight
Voorspelling
Damien Chazelle (La La Land)
Persoonlijk
Manchester by the Sea
Persoonlijk
Damien Chazelle (La La Land)

De beste film is volgens mij Silence maar die was men helaas vergeten te nomineren. In afwezigheid van Silence durf ik al mijn geld in te zetten op Moonlight dat erg positieve kritieken krijgt en perfect beantwoordt aan de #OscarsSoWhite hetze van de afgelopen jaren. Hoewel ik genoten heb van de film, is het geen klasse apart. Dan vond ik het klassiekere drama Manchester by the Sea beter, maar de kans dat deze film gaat winnen, is ongeveer nihil. Bij beste regisseur gaan de bloemen volgens mij naar Damien Chazelle voor La La Land. Dat de film een ode is aan Hollywood zal wel helpen, maar subjectief gezien is het volgens mij ook beter geregisseerd dan Moonlight. De laatste jaren waren beste film en beste regisseur onlosmakelijk met elkaar verbonden, dus Moonlight zal een te duchten concurrent zijn.

Categorie
Beste acteur
Categorie
Beste actrice
Voorspelling
Andrew  Garfield (Hacksaw Ridge)
Voorspelling
Natalie Portman (Jackie)
Persoonlijk
Viggo Mortensen (Captain Fantastic)
Persoonlijk
/

In de categorieën van beste acteur en beste actrice heb ik te weinig films gezien om er een gedegen voorspelling over te doen. Bij beste actrice verwacht ik dat Natalie Portman wint, maar dat is simpelweg omdat ik de meeste andere actrices niet heb gezien. Zij spelen namelijk mee in kleinere producties. De prestatie van Portman is niet wereldschokkend en daarom heb ik er geen persoonlijke voorkeur bijgezet. Niet dat er niemand in aanmerking kwam, maar volgens mij zijn er andere actrices straal genegeerd die het meer verdienen. Hetzelfde geldt ongeveer bij beste acteur. Ik was onder indruk van Andrew Garfield bij Silence, maar hij is enkel genomineerd voor zijn rol in Hacksaw Rdige. Bij deductie leid ik dan af dat dit een betere prestatie is en hij hiervoor een oscar in de wacht zal slepen. Zelf vond ik de rol van Viggo Mortensen in Captain Fantastic het beste van de genomineerden, maar de film is volgens mij te kleinschalig om een ernstige kanshebber te zijn.

Categorie
Beste bijrol (man)
Categorie
Beste bijrol (vrouw)
Voorspelling
Mahershala Ali (Moonlight)
Voorspelling
Octavia Spencer (Hidden Figures)
Persoonlijk
Mahershala Ali (Moonlight)
Persoonlijk
Michelle Williams (Manchester by the Sea)

Bij de beste mannelijke bijrol maakt volgens mij Mahershala Ali een goede kans op het beeldje. Hij is niet prominent aanwezig in de film, maar vertolkt wel een belangrijke rol en schittert in zijn rol als sympathiek vaderfiguur. Bij de beste vrouwelijke bijrol vond ik zelf Michelle Williams het sterkst acteren van het rijtje kanshebbers. Ik verwacht echter dat de keuze gemaakt zal worden op een compromisfiguur als Octavia Spencer in Hidden Figures. Haar rol in de film was leuk en goed geacteerd, maar heeft niet de dramatiek van Williams' rol die gewoonweg een stuk zwaarder en veeleisender is als acteerprestatie.  

Categorie
Beste scenario (origineel)
Categorie
Beste scenario (aangepast)
Voorspelling
La La Land
Voorspelling
Moonlight
Persoonlijk
Manchester by the Sea
Persoonlijk
Moonlight

In de categorie van beste scenario wordt er onderscheid gemaakt tussen origineel scenario en een aangepast scenario (meestal gebaseerd op een boek, kortfilm of toneelstuk). Bij de originele versie gaat volgens mij La La Land met de eer lopen. Het is de veiligste keuze en een eerbetoon aan een unieke film wat La La Land wel is. Manchester by the Sea verdient het volgens mij nog meer, want hoewel het een klassiek drama is, is het ook wel erg aangrijpend. Toch verwacht ik dat La La Land wint omdat het minder klassiek is en meer tot de verbeelding spreekt voor Hollywood. Bij het aangepaste scenario verwacht ik een overduidelijke overwinning voor Moonlight wat zeker verdiend zal zijn.

Categorie
Beste muziek
Categorie
Beste origineel liedje
Voorspelling
Justin Hurwitz (La La Land)
Voorspelling
City of Stars  (La La Land)
Persoonlijk
Justin Hurwitz (La La Land)
Persoonlijk
City of Stars (La La Land)

Categorieën zoals muziek en beste origineel liedje zijn niet meteen dingen waar ik voorspellingen over durf te doen, maar voor deze editie wil ik wel een uitzondering maken aangezien ik verwacht dat La La Land hier hoge ogen gaat gooien. Het lijkt me evident dat Justin Hurwitz de categorie voor beste muziek gaat winnen aangezien dit zowat de levenslijn is van La La Land, een film die veertien keer is genomineerd. Ook voor beste origineel liedje verwacht ik dat La La Land gaat winnen met City  of Stars al is hier mijn overtuiging minder groot. 

Categorie
Beste productie
Categorie
Beste cinematografie
Voorspelling
Arrival
Voorspelling
La La Land
Persoonlijk
Fantastic Beasts and Where to Find Them
Persoonlijk
Silence

Beste productie is een categorie wat beschrijft welke film het beste artwork heeft of anders gezegd welke film er het beste uitziet. Mijn voorkeur gaat uit naar de Horry Potter-prequel Fantastic Beasts and Where to Find Them, maar dit blinkt vooral uit in CGI. Daarom denk ik dat de jury voor het meer ingetogen Arrival kiest, maar dat zou daarom niet minder verdiend zijn. Bij beste cinematografie zou een andere keuze dan Silence een regelrechte schande zijn. Wanneer ik de film enkele weken geleden zag, viel de overweldigende kwaliteit van de cinematografie toen al op. Dat was de enige film waarbij dit gebeurde. Helaas denk ik dat Hollywood een schouderklopje op zichzelf gaat geven in de vorm van La La Land. De cinematografie hier is ook goed, maar is mijlenver verwijderd van Scorsese's ultieme epos Silence. 

Categorie
Beste filmbewerking
Categorie
Beste visuele effecten
Voorspelling
Moonlight
Voorspelling
Doctor Strange
Persoonlijk
La La Land
Persoonlijk
Doctor Strange

De categorie van beste filmbewerking gaat meestal samen met die van beste film en is eigenlijk een eerbetoon voor het montagewerk. Door het belang van deze correlatie gaat volgens mij Moonlight winnen hoewel zelf mijn voorkeur gaat naar La La Land wat naar mijn mening moeilijker en uitdagender was om te maken en daarom ook meer verdiend. Bij de beste visuele effecten is de meest logische keuze Doctor Strange. De filmeffecten zijn werkelijk fenomenaal en het is veilig om te stellen dat dit het meest spectaculaire beeldwerk is dat Hollywood tot dusver heeft voortgebracht. 

In een notendop verwacht ik dus dat Moonlight en in mindere mate La La Land de winnaars van deze Oscars gaan worden. Moonlight bij de belangrijkste categorieën zoals film en acteurs, terwijl La La Land de te kloppen film gaat zijn bij de 'technische' categorieën. Hoewel de meeste nominaties verdiend zijn, is het hopen dat de jury in de toekomst minder op veilig speelt en meer gedurfde projecten ook een kans gunt. Iedereen kent namelijk 2001, A Space Odessey, maar niemand kent de Oscarwinnaars meer van 1968 toen deze film uitkwam. 

woensdag 22 februari 2017

Japan vs Australië

Japan vs Australië
In de categorie betaalbare dress watches heeft Seiko een aantal erg mooie exemplaren liggen, maar de discrete Japanners beperken deze horloges tot hun eigen grondgebied. Deze JDM-modellen zijn terug te vinden in verschillende collecties zoals SARB, SARY en SARX die in Europa niet te koop zijn. De gemiddelde internetgebruiker die gewapend is met een credit card krijgt echter een sterk staaltje van globalisme in werking te zien wanneer hij een bestelling doet op bijvoorbeeld Amazon. Zo kan je dus op een Amerikaanse website een horloge bestellen uit Japan dat naar Europa wordt verscheept. In mijn geval was de uitverkorene de Seiko SARB065. Dit horloge is het resultaat uit een samenwerking met de Japanse barman Ishigaki Shinobu, wie kent hem niet. Daarom kreeg dit horloge de toepasselijke bijnaam “Cocktail time” toebedeeld. Wat de Cocktail time zo cool maakt, is ontegensprekelijk de witte wijzerplaat die bij elke kijkbeurt een waltz inzet met het aanwezige licht. Elk sprankeltje licht wordt omgetoverd tot een spetterende sunburst van blauw, wit of grijs licht. 

Tegenover de Japanse suprematie van Seiko zijn er steeds meer microbrands te vinden die op het internet hun eigen ding doen door gebruik te maken van Kickstarter campagnes. Via crowdfunding kunnen kleine ondernemingen geld ophalen bij de grote massa om hun eigen projecten te financieren. Sujain Krishnan is de oprichter van Melbourne Watch Company en beschouwt zichzelf eerder als een zakenman dan een horlogemaker. Wat Krishnan bedoelt, is dat hij het horloge niet zelf vervaardigt, maar zo efficiënt mogelijk laat assembleren. Maar ook het liefdeskindje van een zakelijke relatie kan een mooi snoetje opleveren. Het Portsea-model is namelijk één van de beter verkopende modellen van Melbourne Watch Company en dat is voor een groot gedeelte te verklaren door de triple calendar en marinethema wat een mooie symbiose van aantrekkelijkheid en functionaliteit oplevert. 

Van pool tot pool
De grootste attractiepolen van deze twee horloges zijn dus de wijzerplaten. Bij de Portsea is het witte basismodel de meest voor de hand liggende keuze, maar aangezien m’n Orient FFD0F001W die functie al vervulde, ging mijn voorkeur uit naar het blauwe model. Het verschil naast de kleur van de wijzerplaat is dat de wijzers zilverkleurig zijn in plaats van blauw en het polsbandje krijgt een dito blauwe kleur. Het opvallendste kenmerk van de Portsea is ongetwijfeld de 3D-achtige aanblik van de wijzerplaat wanneer je het uur afleest. Helemaal bovenaan vind je tegen de rand de minutenring die vrij goedkoop oogt. Net daaronder vind je de urenring die voorzien is met twee extra registers die boven de bodemplaat lijken te zweven. De registers en urenring zijn gemaakt van keramiek waar ze met hun glanzend effect heel erg begenadigd zijn in het negeren van alle subtiliteit. De uren worden aangegeven met Arabische cijfers die zijn geprint met het saaiste lettertype dat je kan bedenken. Tenslotte is er de bodemplaat die volgens de reclamebabbel doet denken aan een scheepsvloer. Het totaalplaatje is een klassieke en mooie wijzerplaat. 

Vrij van gebreken is de wijzerplaat zeker niet. De blauwe kleur ziet er leuk uit, maar is nooit de beste keuze als leesbaarheid van primordiaal belang is. Het keramiek van de urenring vertolkt soms een glansrol en dat heb je liever niet als je simpelweg de tijd wil weten. De twee registers houden de dag en maand bij, maar zijn niet in één oogwenk af te lezen aangezien deze twee kleine ringen volgestouwd zijn met tekst. Bij het ontwerp van dit horloge was leesbaarheid niet de belangrijkste factor, maar het oog wil natuurlijk ook wat!

Zonnetje in huis
Er zijn weinig horloges die een even spectaculaire wijzerplaat hebben als de SARB065. De cocktail time is het zonnetje in huis door de sunburst dat het creëert. Door de toepassing van radialen en het gebolde glas krijg je een ongeëvenaarde sunburst waardoor het aflezen van het uur een pleziertocht wordt. De zilverkleurige dauphin wijzers zorgen voor een verfrissend karakter, terwijl de blauwe secondewijzer het uiterlijk net dat tikkeltje frivoler maakt. Dit is één van de fraaiste horloges onder vijfhonderd euro en die attractiviteit is bijna unaniem toe te schrijven aan de wijzerplaat. 

Ten opzichte van de Portsea is de SARB065 een stuk leesbaarder omdat de structuur op eenvoud stoelt en de witte kleur is sowieso beter af te lezen dan het blauw van de Portsea. Beide horloges zijn veertig millimeter breed waardoor ze beantwoorden aan de kleinere dimensies van een dress watch. De Portsea is 12 mm dik terwijl de SARB065 daar een milimetertje bijdoet, maar op de pols dragen beide horloges ongeveer even groot. De Portsea misschien zelf een beetje groter door de bizarre kastverhoudingen. Waar de Portsea het wel haalt van de Cocktail time is het glas. Seiko blijft namelijk zweren bij Hardlex, zelfs bij sommige duurdere modellen. Het heeft niet de krasbestendigheid van saffier waar de Portsea wel is mee uitgerust en dit is één van de weinige nadelen van deze Japanner. 

Japan vs Japan
Het duel wordt een nationaal treffen wanneer de vergelijking wordt gemaakt met de movements. Hoewel Krishnan de intentie had om het movement oorspronkelijk bij de Zwiters te gaan halen, bracht dit uiteindelijk te veel kosten met zich mee en daarom is de keuze gevallen op een Miyota 9022-movement. Dit binnenwerk is standaard voorzien van twee registers en een datumvenstertje op zes uuur. Dit is een high beat automaat die tikt aan 28800 tikken per uur ten opzichte van 21600 tikken per uur voor het 6R-movement van de SARB065. In nauwkeurigheid heeft dit geen impact want het is integendeel het low beat 6R-movement dat accurater is dan zijn binnenlandse concurrent. 

Ongedragen bedraagt de afwijking van de Miyota minder dan dertig seconden terwijl wanneer het gedragen wordt de afwijking tussen tien en vijftien seconden bedraagt. Seiko’s 6R15-movement verbetert dit significant met respectievelijk een afwijking van tien à vijftien seconden ongedragen en een afwijking van circa vijf seconden wanneer het wordt gedragen. Seiko’s inhouse uurwerk doet het dus beter dan dat van Miyota, maar de algemene consensus is dat beide movements behoorlijk goed de tijd bijhouden. Hoewel het 6R-binnenwerk zich soms ook graag laat horen, is het wel discreter dan het 9022-binnenwerk van Miyota dat het predikaat rumoerig verdient. 

Kroon en doorkijkglas
Beide movements zijn amper of niet versierd en daar reageert elke onderneming anders op. Seiko is trots op zijn werkpaard en iedereen mag het binnenwerk bekijken met behulp van het doorkijkglas. Het 6R-movement is misschien geen juweeltje maar ter tijd en stond is het leuk om een movement te bekijken. Krishnan hecht hier minder waarde aan en heeft een spectaculair nautisch embleem op de achterkant van het horloge laten graveren. Deze gravering wordt verder aangevuld met een uniek nummer voor elk exemplaar en dat is natuurlijk ook leuk. Zeggen wat de betere optie van de twee is, neigt naar persoonlijke voorkeur. En hoewel ik het opendeurbeleid van Seiko apprecieer, lijkt Melbourne over de betere kwaliteitsstempel te beschikken. De nautische gravering met het scheepsthema is net iets klassevoller. 

Op het gebied van gebruiksgemak van de kroon zijn de rollen dan weer omgekeerd en komt de Portsea er niet goed uit. De kroon is net zoals de secondewijzer subtiel versierd met een M van Melbourne Watch Company, maar negeert de wetten van functionaliteit volledig. De kroon is helemaal onderaan gelegen en vrij klein van formaat wat het een kleine hel maakt om het uur te wijzigen. Dan is de kroon van de Cocktail time een zegen met een kroon die hoger is gelegen en gemakkelijk te hanteren is door de aanwezigheid van een geribbeld oppervlak. Op twee uur is er bij de Portsea eveneens een verzonken knop voorzien die dient om de maand te verzetten. Dit gebeurt echter automatisch wanneer je het datumvenster verplaatst van dag 31 naar dag 1 en bijgevolg heb ik het dus nog nooit gebruikt. 

Buitenproportioneel
Beide horloges hebben een matte afwerking van de kast, maar de Portsea beschikt over een iets complexere afwerking. De structuur is namelijk tweeledig want bovenop de matte kast ligt namelijk een behoorlijk grote ronde bezel die beter gepolijst is. De kast van de SARB065 is puur mat en het afwerkingsniveau leunt dicht bij elkaar aan, al wint de Portsea op punten door de iets complexere structuur waar ongetwijfeld meer tijd en geld inkruipt om dit af te werken. 

Toen ik de Portsea uit de verpakking haalde, viel ik bijna letterlijk van mijn stoel want de kastvorm heeft in mijn ogen absurde verhoudingen. De tweeledige structuur van kast en bezel wint geen schoonheidsprijzen, maar het zijn vooral de lugs die buiten alle proporties zijn. De lugs zijn namelijk groter dan de kast, maar ook erg kort en gebogen waardoor er enorme, onaantrekkelijke klauwen lijken te hangen aan de kast. Dan ziet de Seiko er veel eleganter uit met het gebolde glas, een normale kast en langere, kleinere lugs. Het ontwerp is misschien dertien in een dozijn, maar werkt wel. Ik durf zelfs te zeggen dat dit ontwerp – en met name het gebolde glas – meespeelt bij de wauw-factor van de SARB065. Het kastontwerp van de Portsea daarentegen is het onderwerp van nachtmerries bij veel horlogeliefhebbers. 

Geen fan
Ik ben een groot fan van Seiko want er zijn niet veel merken die zoveel waar voor je geld bieden op het gebied van horloges. Maar als er één ding is wat ze consistent slecht doen dan is dat ongetwijfeld hun bandwerk. Of het nu lederen polsbanden zijn of metalen armbanden, de kwaliteit is dikwijls pover. Exponent hiervan is ongetwijfeld het ledere polsbandje van de SARB065 wat een zegen is voor de verkoop van after-market polsbandjes. Op het eerste gezicht ziet het er zelfs chique uit met een matte donkerblauwe kleur en blauwe stiksels. Wanneer je het echter voor de eerste keer aandoet, valt meteen op hoe stijf het is. Bovendien zit de sluiting aan de andere kant waardoor de tip van de polsband naar de drager wijst wat op z’n minst vreemd te noemen is. De aanwezige vouwsluiting makt het gemakkelijk om dit horloge aan- en uit te doen, maar kan de armzalige kwaliteit van het bandje niet verbergen. De SARB065 moet dan ook één van de weinige horloges zijn dat meer gedragen wordt met after-market banden dan met het bandje dat standaard wordt bijgeleverd. 

De Portsea komt met een blauw lederen polsbandje van Hirsch en het kwaliteitsverschil met Seiko’s mislukt experiment is enorm. Het faux krokodil patroon ziet er niet alleen kwalitatief uit, als je er over wrijft, merk je de stevigheid meteen op. Het ziet er goed uit en draagt erg comfortabel. Is er dus niks op aan te merken? Nou nee, na enkele draagbeurten is er een klein beetje blauw verdwenen aan de tip van het bandje. Zelfs bij goedkope lederen bandje van mijn Orient Bambino heb ik dit niet voor. Het is misschien een pietluttigheid, maar dit is niet iets wat ik verwacht wanneer het polsbandje wordt geadverteerd als “Duits kwaliteitsleder”. Krishnan maakte de twijfelachtige keuze om de breedte van de bandaanzet te beperken tot 19 mm waardoor een bandenwissel wat lastiger is aangezien meeste lederen bandjes 18 mm of 20 mm zijn, maar bijna nooit er tussenin. Er is niet echt een reden om van band te wisselen ware het niet dat het standaardbandje belachelijk kort is. Bij het aandoen van het horloge houd ik twee gaatjes over wat het aandoen lastiger maakt dan nodig is. 

Competitief
De SARB065 is een JDM-horloge wat wil zeggen dat het enkel verkrijgbaar is in Japan (Japanese Domestic Market). Het is echter een koud kunstje om een exemplaar te bestellen en het enige waarvoor je moet uitkijken, zijn bijkomende importtaksen wanneer het horloge passeert bij een overijverige douanier. Mijn exemplaar kostte 400 euro en daar kwam zo’n 45 euro bij aan extra kosten. Daarmee blijft de SARB065 nog steeds een competitief geprijsd horloge met concurrenten zoals Tissot Visodate en Hamilton Intra-Matic die evenveel of meer kosten. 

De Portsea kocht ik voor iets minder dan 600 euro wat eigenlijk nog best competitief geprijs is als je naar alles kijkt. Je krijgt namelijk een behoorlijk afgewerkt horloge. Die competitiviteit wordt echter helemaal gekelderd wanneer de bijkomende taksen er worden bijgeteld. Bij mij kwam dit neer op ruim 150 euro waardoor de totaalprijs een vrij forse 750 euro bedraagt. In deze prijscategorie kom je namelijk gevaarlijk dicht in de buurt van Zwitserse en Duitse boetieken zoals Sinn, Oris en Stowa die toch andere kwaliteitsnormen hanteren dan een willekeurig microbrand.  

Conclusie
Van dit tweetal is de SARB065 ongetwijfeld de betere deal. Het polsbandje verdient een eeuwige verbanning naar het vagevuur, maar voor dertig euro heb je een mooi Hirsch-bandje dat een stuk solider aanvoelt. Ook het Hardlex-glas is een minpunt, maar aangezien de SARB065 geen tool watch is, kan dit met de mantel der liefde bedekt worden. De Cocktail time is dus zeker niet vrij van gebreken, maar het totaalpakket oogt aantrekkelijk en is competitief geprijsd. Het is dus geen wonder dat dit één van de meest geëxporteerde horloges is uit Japan en het is eigenlijk vreemd dat geen enkele bobo in het management van Seiko op het lumineuze idee is gekomen om dit horloge – of reeks – wereldwijd beschikbaar te maken. Als dat met de Grand Seiko lukt, moet dat met een SARB ook wel lukken. 

Zelden heeft een horloge zoveel dualisme uitgestraald als de Portsea. De Portsea heeft ontegensprekelijk grote pluspunten. De wijzerplaat is bijvoorbeeld de grootste reden waarom ik het horloge in de eerste plaats heb aangeschaft. Maar er zijn dan weer andere minpunten waarvan je denkt dat dit nu echt nodig is. De lugs zijn ware gedrochten en het gebruiksgemak van de kroon is ronduit slecht. Het heeft veel weg van een gewelddadige relatie waar je je uiteindelijk toch iedere keer mee verzoent  omdat de Portsea er zo geweldig uitziet. Het is niet het beste horloge uit m’n collectie, is geassembleerd met onderdelen uit verschillende landen, maar beschikt onmiskenbaar over karakter. En dat kan niet elk horloge gezegd worden. 

dinsdag 21 februari 2017

Afnemende meeropbrengst

Geldwaarde
De laatste dagen bekijk ik veel reviews van horloges en een punt dat bijna onvermijdelijk opduikt is de vergelijking met een ander horloge of merk. Prijs is namelijk een belangrijke factor bij de aankoop van een horloge en elke consument wil natuurlijk liefst zoveel mogelijk waar voor zijn geld hebben. Een vergelijking met een ander soortgelijk horloge dringt zich dan op om dan uit de losse pols te schudden dat horloge A of B beter is zonder daar diep op in te gaan. Dit is een gevaarlijk gegeven want het is op deze manier dat er vooroordelen ontstaan. 

De moeilijkheid waar elke reviewer mee kampt, is te categoriseren hoeveel waar voor je geld krijgt. Want hoe kan je in godsnaam beoordelen of een Rolex Submariner van 6900 euro een betere deal is dan een Seiko SKX van 200 euro? In een zakelijke context probeert men dit objectief te meten door gebruik te maken van evaluatiecriteria. Bij bijvoorbeeld de aankoop van een softwarepakket beschrijft men een aantal criteria, kent men aan elk criterium een gewicht toe en beoordeelt men dan elke leverancier op dit criterium. Dus waarom zou zoiets niet bij een privé-aankoop werken? 



Ten eerste omdat deze criteria en hun toegekend gewicht bijna per definitie subjectief zijn en een beoordeling daarvan ook waardoor deze evaluaties behoorlijk gestuurd kunnen worden afhankelijk van wie de evaluatie maakt. 

Afnemende meeropbrengst
Een belangrijk element in de hele discussie van waar voor je geld krijgen, is de afnemende meeropbrengst. Dit is een principe uit de economie dat productiviteit meet ten opzichte van een andere factor, bv. inzet. Een simpel voorbeeld is een supermarkt waar een lange rij klanten staan te wachten. Deze rij kan efficiënter bediend worden door gebruik te maken van twee, drie of vier kassiersters. Ergens is er een punt, bijvoorbeeld bij de vijfde kassierster, waar een kassierster werkloos is en ze niet langer productiviteit genereert. Deze afnemende meeropbrengst kan je ook toepassen op de aankoop van goederen zoals horloges. 

Hoe ga je tewerk als je dit wil toepassen op de aankoop van een duikhorloge? Meestal neem je een referentiepunt wat bij een duikhorloge de SKX007 kan zijn van Seiko. Veel horlogeliefhebbers zijn het er over eens dat dit horloge veel waar voor je geld brengt en geldt als het beste duikhorloge in het goedkoopste marktsegment. Hoe verhoudt dit zich ten opzichte van een Rado D-Star 200 dat 2000 euro kost en een Rolex Submariner dat 6900 euro kost? Is de Rado echt 10 keer beter dan de Seiko en is de Rolex op zijn beurt dan weer ruim drie keer beter dan de Rado? 



Volgens deze eenvoudige berekening zou dit wel het geval moeten zijn, maar natuurlijk is de Rado niet tien keer beter dan de Seiko of de Rolex drie keer beter dan de Rado. De Rado is natuurlijk wel beter dan de Seiko net zoals de Rolex beter is dan de Rado, maar niet met hun respectievelijke prijsfactor. En dat is de afnemende meeropbrengst die in werking schiet. 

Irrationeel
Waarom kopen we dan niet allemaal massaal de SKX007 zoals de rationaliteit voorschrijft? Ten eerste zijn er factoren zoals naambekendheid, reputatie, beschikbaarheid en anderen die een belangrijke rol spelen bij een beslissingsaankoop. Maar zelfs zonder rekening te houden met deze factoren is een aankoop bij veel mensen subjectief en irrationeel. Sommige mensen hechten veel belang aan merkwaarde, anderen dan weer aan cosmetisch uitzicht en een derde groep zet vooral in op functionaliteit. 



En dat is de reden waarom het principe van afnemende meeropbrengst eigenlijk niet belangrijk is bij een aankoop. Rechtvaardigt het kwaliteitsverschil tussen de D-Star 200 en Submariner het prijsverschil van bijna 5000 euro? Absoluut niet. Net zomin dat het kwaliteitsverschil tussen de SKX007 en D-Star 200 het prijsverschil van 1800 euro rechtvaardigt. Dus als iemand de wet van afnemende meeropbrengst consequent wil toepassen, komt hij per definitie uit bij het beste product in het goedkoopste segment en zelfs dat is al behoorlijk subjectief. Al de rest doet er zelfs niet meer toe.

vrijdag 17 februari 2017

Keramiek vs keramiek vs keramiek

Keramiek
Keramiek is een materiaal dat de laatste jaren steeds meer ingeburgerd geraakt in de wereld van haute horlogerie. Keramiek is niet erg duur, maar is goed op weg om het meest geliefkoosde materiaal van luxehorloges te worden. Het is namelijk zeven keer harder dan roestvrij staal op de Vickers-schaal waardoor het bijna gegarandeerd kasvrij blijft. Keramiek is bovendien erg duurzaam waardoor het jaar in, jaar uit als nieuw blijft uitzien. De trend dat steeds meer horlogeproducenten een beroep doen op dit materiaal berust dus niet op toeval. 



In dit duel nemen drie Zwitserse zwaargewichten het tegen elkaar op: de Rado D-Star, Rolex Submariner (114060) en de Omega Speedmaster Dark Side of the Moon, maar vrienden mogen DSotM zeggen. Rado is een pionier in het gebruik van materialen en maakt al decennia lang gebruik van keramiek en consoorten. Als je echter in de Radogebouwen spreekt over keramiek word je getroffen door de banbliksems van alle Rado managers, want zelf hebben ze het liever over Ceramos. Dit is een legering van keramiek, titaniumcarbide en andere heetgebakerde stoffen. Voor het gemak zal ik dit keramiek noemen, ook al is het blasfemisch om dit te doen. 

Introductie
Het minst iconische horloge van deze keramische collectie is ongetwijfeld de Rado D-Star. Marketeers plaatsen Rado in het high range marktsegment van de Swatch-groep. Aangezien Zwitsers van Bill Gates hebben geleerd dat luie mensen het meest efficiënt zijn, hebben deze luilakken de segmentering blindelings mee overgenomen naar het marketingdepartement. Daar vertoeft Rado in het bevallige gezelschap van Longines en Union Glashütte. De naam Rado staat niet meteen als een klok, maar heeft desondanks veel pionierswerk verricht op het gebied van harde materialen. Rado is wellicht het enige merk ter wereld waar de materialen bekender zijn dan de uurwerken die er gebruik van maken.



De D-Star is een onlangs ter ziele gegane lijn die afstamt van D-Star 200, een andere lijn van duikhorloges. De D-Star is dus in principe een duikhorloge, maar de plaatselijke ontwerper had die dag “Rebel without a Cause” bekeken en toverde die filosofie om in zijn CAD-ontwerp. Het resultaat is dat dit een duikhorloge is voor voornamelijk duikers met suïcidale neigingen. Het is waterdicht tot honderd meter, bevat geen lume en de leesbaarheid van de grijze wijzerplaat dingt mee naar de Darwin-awards. Kortom, het enige duiken dat dit horloge zal doen is desk diving wat ook een nobele en onbeminde sport is overigens. 

The name is Bond
Dr. No maakte James Bond in de jaren zestig wereldberoemd met die ene Zwitserse schone die plots opdook: De Rolex Submariner (en Ursula Andress). De Submariner is niet ’s werelds allereerste duikhorloge, maar het geldt wel als de blauwdruk waarop bijna alle andere duikhorloges zijn gebaseerd. Al meer dan zestig jaren lang geldt deze Rollie als de de facto standaard van dit type horloges. In 2012 werd de Submariner voor het laatst gereviseerd en Rolex-zeloten zagen dit als heiligschennis. Het betekende echter wel dat de Submariner voor het eerst in zijn bestaan werd uitgerust met een keramische bezel, een beslissing die de wereld nog steeds verdeelt in believers en non-believers. 



Als er één horloge nog iconischer is dan de Submariner is het misschien wel de Speedmaster. Deze Omega doorstond als enige horloge in de jaren zestig de rigoureuze testen van NASA om mee naar de maan te vliegen waardoor het tot op heden het enige horloge is in dit universum dat bij buitenactiviteiten mag gebruikt worden bij ruimtemissies. Een Casio G-Shock van vijftig euro is tegenwoordig even robuust, maar spreekt minder tot de verbeelding. Omega laat geen moment onbenut om dit te vieren en is de laatste jaren heel erg begenadigd in het uitbrengen van nieuwe versies. Eén van deze exploten mondde uit in de Dark Side of the Moon wat - met de nodige zin voor overdrijving - omschreven kan worden als één van de mooiste horloges ter wereld. Deze esthetische geneugten zijn toe te schrijven aan de overwegend zwarte kleur van het horloge in combinatie met enkele rode accenten. 

Keramische kasten en verwanten
Hoewel deze drie horloges gebruik maken van keramiek doen ze dat elk op hun eigen manier. Pionier Rado toont meteen het goede voorbeeld en tooit bijna het gehele horloge in keramiek. Zowel de kast als armband zijn van keramiek gemaakt. Dit is te merken aan de bling-bling factor want het horloge maakt er geen probleem van om lichtstralen als een spiegel terug te kaatsen. Voor mij overschrijdt het de grens van wansmaak net niet, maar ik kan begrijpen dat sommige afficianado’s zo’n horloge te opvallend vinden. Het voordeel is dan weer dat het een koud kunstje is om de kast en armband te poetsen en een paar poetsbeurten met een vochtig doekje zijn voldoende om dit horloge als nieuw aan te prijzen bij goedgelovige zieltjes. 
 


De cushionvorm van de Rado met afgeplatte zijdes links en rechts en verlengde zijdes boven en onder weet ik wel te appreciëren. Het is een subtiele schoonheid die weinigen zal opvallen. Dat is misschien het grootste verwijt dat je dit model van Rado kan maken: het is erg subtiel, maar ook wel een beetje kleurloos. De overwegend grijze kleur vind je niet alleen terug in het keramiek, maar ook in de wijzerplaat. En hoe subtiel deze schoonheid ook mag zijn, het kan niet ontkend worden dat dit neigt naar saaiheid. Het is dan wel een saaiheid die vergeleken kan worden met voor de tiende keer Euromillions winnen, dus dat valt nog wel mee. De kast is 12 mm dik en beantwoordt daarmee perfect aan de vereiste dimensies van een dress watch (wat het eigenlijk is).

Altijd weer het strevertje...
Omega toont zich dan weer als het strevertje van dit drietal. Aangezien onze vrienden van marketing Omega plaatsen in het segment van prestige and luxury heeft men daar alles uit de kast gehaald (gelieve dit niet letterlijk te nemen) om iets bijzonders te produceren. En dat het iets bijzonders is geworden, mag gezegd worden. Toen de Dark Side of the Moon debuteerde op Baselworld 2013 werd dit meteen één van de ongekroonde koningen van deze beurs omdat het er zo blits uitzag. 

De symmetrische vorm van dit horloge bestaat eigenlijk uit vijf delen. De kast vormt het middenrif terwijl je zowel boven- als onderaan respectievelijk een bezel en glas terugvindt. De zwarte kast heeft een matte textuur met een onberispelijke afwerking.  Het is moeilijk om de zwarte kast van de DSotM te vergelijken met de grijze kast van de D-Star, maar na een grondige inspectie kom ik tot de conclusie dat de Omega net iets beter werk levert dan Rado, al is dit oordeel van een totale leek. Bij Omega houdt men niet van eenvoudig en men ontwierp daarom een tweede keramiekvorm voor de bezel.



De bezel glanst als de volle maan en is overigens zo hard dat Omega de tachymeter er enkel opkreeg met behulp van lasertechnologie. Boven de bezel bevindt zich het saffier glas dat een halve millimeter hoger is gelegen dan de bezel. De complexe structuur van de DSotM resulteert in een dikte van 16 mm wat (te) groot is. De zwarte kleur maakt het horloge ogenschijnlijk kleiner terwijl de klassieke ronde vorm bijna unaniem wordt bewierookt. Omega trekt het gebruik van keramiek trouwens zo ver door dat ook de drie gemakkelijk te bedienen pushers van keramiek zijn gemaakt. Kijk, dat is nu een teken van toewijding, want zelfs huisgenoot Rado gaat niet zo ver!  

Het huwelijk van staal en keramiek
De kast van de Submariner bestaat uit het ouwe, getrouwe roestvrij staal, maar dat wil niet zeggen dat dit per definitie inferieur is aan keramiek. Integendeel, de kwaliteitsnormen bij Rolex liggen zodanig hoog dat het niveau van afwerking moeiteloos meekan met zijn twee Zwitserse collega’s. Het nadeel is echter dat deze matte kast gevoeliger is voor krassen dan de D-Star of DSotM, terwijl juist de Submariner de toolwatch bij uitstek is van dit trio.



De echte ster is echter de draaibare bezel van keramiek. Ik begin mezelf te vervelen wanneer ik zeg dat ook dit er schitterend uitziet (dit mag je wel letterlijk nemen) met alweer een geweldige afwerking. Het leukste element is echter het draaien aan de bezel waar de 120 klikjes een lied van deugdelijkheid lijken te zingen. De Rolex is als enige uitgerust met twee crown guards die de schroefkroon beschermen. Functioneel heeft het amper waarde, maar het ziet er wel leuk uit. Op het bedieningsgemak van de schroefkroon heeft het geen invloed, want dat verloopt als een fluitje van een cent. De enige kritiek die ik op de kast kan uiten, is dat het niet erg vindingrijk is vormgegeven. De lugs lopen rechtdoor en enige vorm van creativiteit is ver te zoeken. Anderzijds is dit de oervorm die sinds 1953 het levenslicht zag en kan ik niet anders dan Rolex bewonderen voor zijn standvastigheid in een wereld die constant beweegt. Net zoals de Rado is de Submariner zo’n 12 mm dik waardoor dit horloge erg gemakkelijk om te dragen is. 

Goede, maar oude wijn
Net zoals goede wijn geen krans behoeft, kan hetzelfde gezegd worden over de wijzerplaat van de Submariner. Het is niet gedurfd of vernieuwend, maar wel universeel en verfijnd. Mijn collectie bestaat hoofdzakelijk uit dressers en dan is het altijd leuk om de frivoliteit van deze wijzerplaat te mogen begroeten op mijn pols. De bolletjes, streepjes en het driehoekje die ik indices pleeg te noemen, zijn namelijk een rariteitenkabinet in mijn horlogekist. Deze vorm van karaktermoord onthaal ik steeds op een glimlach als ik het zie. De wijzers en indices bestaan uit witgoud en lichten blauw op als de lume actief is. De zwarte wijzerplaat heeft wel last van weerkaatsend licht. Een euvel dat inherent is aan deze kleur van wijzerplaten. Wat me echter meer stoort – en wat ook eigen is aan Rolex – is de waterval aan tekst boven de index van zes uur. Voor een drugsverslaafde zijn vier lijnen wellicht welkom, maar voor mij mag het ietsje minder zijn.  De Submariner weet echter punten goed te maken door de perfect symmetrische wijzerplaat wat een unicum is in mijn collectie. Het gebrek aan datumvenster ervaar ik persoonlijk niet als een ergernis. De wijzerplaat van 40 mm is voor mij de sweet spot en zit mij dan ook als gegoten. 

Als je van sunburst houdt, zit je bij de wijzerplaat van de Rado D-Star wel goed, want deze knaap presteert het namelijk om vier verschillende lichtstralen op de wijzerplaat te projecteren: één op de hoofdwijzerplaat en de drie andere op de aanwezige registers. Het is even leuk om met dit licht te spelen, maar deze speelronde blijft niet minutenlang boeien. Als je wil weten waar E.L. James haar inspiratie heeft gehaald voor de titel “Vijftig tinten grijs” is de kans groot dat het bij dit horloge is. Zoals eerder gezegd, domineert de grijze kleur de D-Star, maar dan wel in verschillende tinten (wel geen vijftig). Zo zijn de registers iets donkerder gekleurd dan de hoofdwijzerplaat. Net zoals de film is de wijzerplaat niet om aan te zien aangezien de leesbaarheid beneden alle peil is.



Als je een horloge beoordeelt op de functionaliteit van het aflezen van het uur in een oogwenk, faalt de Rado onverbiddelijk (wanneer er weinig licht is) en dat is toch een ernstige tekortkoming. Ook enige vorm van lume is in geen velden of wegen te bekennen. De D-Star is een chronograaf die wekt met maar liefst zeven wijzers, dus als je de chronograaf gebruikt, krijg je een potpourri van tikkende wijzers te zien wat de chaos volledig maakt. Hier had Rado bij het ontwerp toch beter kunnen nadenken, al is het natuurlijk schatplichtig aan het gebruik van het movement dat het heeft gehaald bij ETA op opdracht van huisbaas Swatch. Door de nadrukkelijke aanwezigheid van de registers is het datumvenster weggemoffeld bij de index van vier uur. Met een beetje meer inspiratie had Rado volgens mij dit probleem gedeeltelijk kunnen oplossen door gebruik te maken van een ander type wijzer of toekennen van kleuren (zoals de rode tip van de chronograafwijzer die de minuten bijhoudt). De diameter van de wijzerplaat is met 42 mm net iets groter dan de Submariner, maar is wel goed gecamoufleerd door de aanwezigheid van de geïntegreerde armband en de cushionvorm van de kast. Ondanks de iets grotere kast, vind ik de Rado persoonlijk niet misstaan op  m’n pols.   

Twee werelden verenigd
Het compromis tussen de Submariner en D-Star wordt wel gevonden in de wijzerplaat van de DSotM dat het beste van twee werelden belichaamt. Het heeft staafvormige wijzers zoals de Submariner waardoor de leesbaarheid wordt gegarandeerd en is eveneens voorzien van Superluminova. In plaats van drie heeft de Omega twee registers. Eén register voor de seconden en een ander register voor de chronograaf waar zowel de minuten als uren van de chronograaf worden bijgehouden. De secondewijzer van de chronograaf bevindt zich op de hoofdplaat, maar onderscheidt zich met een frappante rode tip. Dit ontwerp geldt als een schoolvoorbeeld van een less is more filosofie dat functionaliteit verzoent met een fraai ontwerp. Er zijn kritische geluiden te horen dat de leesbaarheid van minuten en uren op één register te wensen overlaat, maar volgens mij is het alternatief van twee aparte registers amper of niet beter. 



De DSotM grossiert ook niet in tekst en heeft de ideale hoeveelheid tekst. Co-axial chronometer staat er onderaan en daar stopt het. Bovenaan staat het logo aangevuld met het rode Speedmaster logo wat erg prettig oogt op de zwarte wijzerplaat. Bij Omega hebben ze zirconium oxide gebruikt om het keramiek te vervaardigen en daar zijn ze zo trots op dat ze de nomenclatuuraanduiding Zr02 onder de Speedmaster-tekst hebben geplaatst. Het is nauwelijks leesbaar, maar obsessief compulsieve puristen kunnen zich hier aan storen. Het grootste nadeel is echter de weerkaatsing van het licht wat bij deze Speedmaster echt wel opvalt. Ik weet niet of dit te maken heeft door de toepassing van een specifieke anti-reflectieve coating of het gebolde glas, maar het valt extra hard op, nog meer dan bij de Submariner. Je kan bijna bij volle maan naar UFO’s zoeken door het maanlicht te weerkaartsen naar de ijle ruimte. Maar qua volledig pakket is de wijzerplaat van de DSotM een absolute beauty waar ik minutenlang gebiologeerd kan naar kijken. De wijzerplaat heeft een diameter van 44,25 mm en in combinatie met de dikte van 16 mm is de Speedmaster de gigant uit mijn collectie. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het horloge te groot is voor m’n pols aangezien de lugs iets over pols hellen. Wanneer de DSotM echter met de nodige trots op m’n pols paradeert, wordt dit argument echter met de snelheid van het licht verticaal geklasseerd.  

Leuren met innovatie
The Independent noemde wijlen George Daniels in 2010 de beste horlogemaker van zijn generatie en die jarenlange expertise in horlogerie culmineerde in de geboorte van het co-axial escapement. Dit wordt één van de grootste ontwikkelingen van het horlogeambacht genoemd aangezien het wrijving van het escapement reduceert en het amper impact heeft van smeermiddelen waardoor het erg duurzaam is. Daniels liep de deur plat bij alle grote horlogemakers om deze innovatie aan de man te brengen en uiteindelijk hapte Omega toe. Andere merken zoals Patek en Rolex zagen echter geen graten in deze verbetering van het escapement en waren tevreden met hun eigen ontwikkelde movements. De vraag is dus of dit een marketingtruc is of dat het daadwerkelijk een verbetering is ten opzichte van traditionele binnenwerkjes. Dit zal allicht een discussie zijn die tot het einde der tijden zal plaatsvinden. 



Omega zette zijn eigen legertje van ingenieurs op dit movement en ontwikkelde de co-axial chronometer door tot het 9300 Co-Axial movement wat ongetwijfeld het summuum is van mijn collectie als het aankomt op uurwerken en – bediscusieerbaar – misschien van wel de hele horlogeindustrie. Qua precisie behoort dit binnenwerk ontegensprekelijk tot de top. Het houdt de tijd bij tot op één a twee seconden per dag wat deviaties zijn die behoren tot het absolute minimum, een sentiment dat wordt gedeeld door veel bezitters van dit movement. De gangreserve bedraagt zestig uur, maar een kleine test door mezelf leerde dat hier nog zo’n vijf uur mag bijgeteld worden. 

Bij Omega beseft men dat het oog ook wat wil en aan deze cosmetische eisen zijn ze volledig tegemoet tegekomen. Het movement is versierd met spiraalvormige Génève-strepen die door de aanwezige sunburst bijna hypnotiserend werken als je met de rotor draait. De Rasti Rostelli van de binnenwerken laat zijn presence wel merken, want bij een stevige draai kan je de rotor heel minimaal voelen en horen. In mijn belevingswereld lijkt dit eerder een bevestiging te zijn dat ik hier met stevig en kwalitatief vakmateriaal te maken heb. Eén van de vernieuwingen in dit co-axial movement is de toevoeging van een silicium hairspring waardoor het beter bestand is tegen magnetisme. Iphones en Macbooks zijn dus voortaan welkom in het habitat van de DSotM. In het doorkijkglas zie je de 51 rode robijntjens en worden de onderdelen in mooie rode letters benoemd. Dit minifabriekje produceert een secondewijzertje dat als een machinegeweer tikjes afvuurt, maar dan mag je het wel omschrijven als friendly fire. Mocht het niet duidelijk zijn: ik ben razend enthousiast over dit movement. Als ik dan toch een minpuntje moet opnoemen, is dat de datum enkel verstelbaar is per uur. Wanneer je het horloge maar één keer per week aandoet (zoals ik) ben je eventjes bezig om de datum terug juist in te stellen aangezien je dit per uur doet. 

Exhibionisme niet toegelaten
Bij Rolex is men niet gesteld op pottenkijkers en de enige keer wanneer je het movement te zien krijgt, is wanneer je langs gaat bij een erkende dealer van Rolex als die een gratis peepshow geeft bij een servicebeurt. Voor de meeste bewonderaars van uurwerken is dit een regelrechte geseling, maar het heeft – verrassend genoeg – ook een voordeel. De kast van Rolex is zo potdicht dat er geen geluid doorkomt. Ook bij het schudden van de Submariner voel je geen rotorbeweging. Als men me had verteld dat dit een quartzhorloge was, had ik het zo geloofd. De motor van de Submariner is het 3130-kaliber dat in 2001 boven de doopvont werd gehouden en zijn weg heeft gevonden naar meerdere modellen van Rolex.



Dit binnenwerk is het werkpaard uit de Rolex-stal, maar het heeft nog altijd meer weg van een Lipizzaner dan een Belgisch trekpaard. Het behoudt zich tot de essentie met 31 juwelen, maar door de jarenlange expertise van Rolex is dit uurwerk wel uitgegroeid tot één van de meest betrouwbare driewijzerige movements ter wereld. Ik krijg het bijna niet over m’n lippen, maar het lijkt erop dat wanneer het horloge gedragen wordt het Rolex 3130-movement een fractie van een seconde accurater is dan het Omega 9300 Co-Axial movement. In ongedragen toestand worden de rollen echter omgedraaid. Beide movements tikken acht keer per seconde, maar de Rolex gelooft meer in sereniteit qua audio en het getik van de secondewijzer galmt haast geruisloos door de Submariner. De gangreserve behoort tot het industriegemiddelde met zo’n 42 uur.

Huisbaas dicteert
De Rado D-Star kocht ik wanneer  ik me nog niet interesseerde in de wondere wereld van horloges en toen was mijn voornaamste bekommernis functionaliteit. De keuze voor quartz was snel gemaakt aangezien dit accurater is en niet opnieuw ingesteld dient te worden wanneer de gangreserve leeg is zoals bij automatische collega’s. Mocht ik opnieuw voor deze keuze staan, opteer ik nu ongetwijfeld voor de automaat. Dit wil echter niet zeggen dat ik spijt heb van m’n keuze want een quartzhorloge heeft andere merites dan een automaat.  Swatch-hofleverancier ETA voorziet verschillende merken van quartz-uurwerkjes en voor de D-Star is dat het L54-movement wat ook terug te vinden is bij de Longines HydroConquest, maar ook goedkopere horloges zoals Certina DS Podium. Een quartz-movement kan echter bezwaarlijk als een luxe-embleem worden beschouwd waardoor dit eigenlijk een non-argument is. 



Bij het overgaan van het zomeruur naar het winteruur eind oktober vorig jaar heb ik de D-Star opnieuw ingesteld en na ruim drie maanden loopt het achttien seconden achter. Voor een quartzhorloge is dit geen wereldprestatie, maar een verlies van gemiddeld zes seconden per maand is zeker respectabel te noemen. Ter vergelijking: bij mijn ander quartzhorloge (een goedkoop Chinees horloge) spreek ik in de grootorde van minuten in plaats van seconden. De robuustheid van dit horloge verheft dit horloge tot mijn ultieme reiscompagnon. ETA heeft aan deze wereldreizigers gedacht en heeft een functionaliteit die in staat stelt om de uurwijzer onmiddellijk met een uur te verplaatsen. In tegensteling tot de DSotM is het hier echter wel mogelijk om de datum per dag te wijzigen en moet je dit dus niet doen per uur. 

Vreemde Porsche
Bij het armbandje van de DSotM begint mijn lofzang voor dit horloge zich met een valse noot want dit nylon armbandje is toch wel een vreemde keuze voor zo’n duur luxehorloge. Wanneer ik de Speedmaster met de nodige trots presenteer aan vrienden zijn ze onder de indruk van de pracht en presence van dit horloge, maar het bandje krijgt steevast een opmerking mee. Naar hun mening heeft het bandje een zweem van goedkoopheid, al willen ze het niet met zoveel woorden zeggen. Het heeft iets absurds zoals een Porsche 911 die klaar staat om te racen, maar wel startklaar staat op anonieme 14 duims fabriekvelgjes. Een studieronde van het bandje neemt deze twijfes echter weg want het voelt en ziet er erg solide uit.


     
Het bandje is gedeeltelijk met leer opgevuld waardoor het bij beide uiteindes aan de lugs wat robuuster en betrouwbaarder aanvoelt. De gaatjes zijn goed geplaatst en hebben een aparte zone gekregen die gemaakt is van een rubberachtige stof waardoor het vastgespen moeiteloos gebeurt en quasi geen sporen nalaat zoals je dat bij lederen polsbandjes wel ziet. De prettige kleurencombinatie van zwart en rood wordt hier gecontinueerd met de rode stiksels op de overwegend zwarte band. De keramiekfetisj van Omega vertaalt zich in een gesp van dit materiaal. Kostenplaatje: ruim tweehonderd euro… Het nylon bandje draagt prettig en maakt van de DSotM een lichtgewicht ondanks zijn grote afmetingen. Het is kwalitatief top, maar verraadt zijn materiële oorsprong omdat er toch één of twee naden gestadig loskomen wat perfect normaal is.  Persoonlijk geef ik de voorkeur aan een stalen armband, maar ontneem deze Speedmaster z’n bandje en de onweerstaanbare charme van dit horloge verdwijnt als sneeuw voor de zon. De zwarte kleur is de levensader van dit horloge en dit verbreken is een regelrechte misdaad tegen de mensheid en horlogewereld. 

Valse en echte duikers
De goedkoopste gabber van het trio gebruikt vreemd genoeg het meeste keramiek. Zoals eerder gezegd, bestaat de armband van de Rado D-Star ook uit keramiek. De officiële benaming van het horloge is Rado D-Star Chronograph Grey Dial Two-Tone Ceramic wat alludeert op de twee tinten grijs van de armband. De center links zijn matter van kleur dan de randen waardoor je een tweekleurig patroon krijgt. De eerder vermelde bling-bling factor staat in de schijnwerpers door de enorme weerkaatsing van lichtfotonen. De armband is geïntegreerd met de cushionvorm van de kast wat de klassieke, maar eveneens alternatieve vorm van dit horloge onderstreept. De breedte van de armband is overal 24 mm en is daardoor misschien wel het horloge met het meeste draagcomfort uit mijn collectie. Er is ook een divers extension maar die wordt enkel gebruikt door duikers die in Google Calendar een afspraak hebben gepland met Sint-Pieter aan de hemelpoort.



Duikers die op zoek zijn naar een beter alternatief vinden dat in de Submariner dat bewapend is met het Glidelock-systeem. Dit systeem laat toe om erg nauwkeurige wijzigingen in de lengte van de armband aan te brengen door het bandje los te maken van het Glidelock-systeem (dat fungeert als een enorme gesp) en terug vast te klikken. De eerste keer was dit voor mij een calvarietocht door Rolex-land, maar nu ik weet hoe het werkt, vind ik het onmisbaar. Afhankelijk of het warmer of kouder weer is, kan je in enkele oogwenken de lengte van de band aanpassen. 

Niet krasvrij op de Vickers-schaal
Rolex onderscheidt zich van de concurrentie door standaard gebruik te maken van 904L roestvrij staal voor de kast en armband wat 25% harder is op de Vickers-schaal dan 316L staal wat de industriestandaard is voor bijna alle horloges. Hierdoor is de Rolex beter bestand tegen krassen en kan het beter tegen zout water dan meeste andere duikhorloges. Die 25% klinkt spectaculairder dan het is, getuige de enorme kras op de buitenkant van het Glidelock-systeem. De oyster-armband is wel modieuzer dan die van Rado aangezien de bandvorm van lug tot midden spectaculair vermindert. 



Gelukkig verkoopt Rolex vooral herenhorloges want dames roepen een jihad uit over het Glidelock-systeem. De keurig gemanicuurde vingernageltjes zouden namelijk onherroepelijke schade oplopen wanneer ze het klepje van de sluiting met het oyster-symbool moeten openen. Het openen gebeurt namelijk in twee bewegingen: dus eerst het klepje openen en vervolgens het Glidelock-systeem openklikken. Dit verhoogt de effectiviteit van het sluiten van de armband, maar ik kan me inbeelden dat het gepriel met het oyster-symbool spontane haatreacties oproept bij Rolex-maagden.  

Prijs en waarde
Keramiek is de gemeenschappelijke factor van deze drie horloges, maar qua prijscategorie zijn de Rolex en Omega enerzijds en Rado anderzijds totaal geen concurrenten van elkaar. Rado heeft de D-Star lijn verwezen naar de eeuwige jachtvelden en is dus niet langer verkrijgbaar. Ik betaalde de retailprijs van 2350 euro, maar met Trumpiaanse onderhandelingstechnieken zou het ongetwijfeld gelukt zijn om daar enkele tientalen tot honderden euro’s af te doen. Rado beschikt niet over de naambekendheid van Rolex of Omega en de doorverkoopwaarde verdient het adjectief ‘verschrikkelijk’ met verve. Ik denk als ik horloge nu te koop zou aanbieden ik van geluk mag spreken als ik vijfhonderd euro krijg. Maar horloges koop je niet met verstand, maar met emotie en de Rado beschikt over een zekere je-ne-sais-quoi factor waardoor dit een blijvertje is in mijn collectie. 

De Submariner is de volledige tegenpool van de D-Star en staat in de annalen geboekstaafd als één van ’s werelds meest waardevaste horloges. De vraag naar  Submariners is zo overweldigend dat de doorverkoopwaarde vrij dicht aanleunt bij de aankoopwaarde. De retailprijs van 6900 euro is niet min en de vraag is hoeveel waar je hier voor je geld krijgt. Een concurrent uit eigen huis zoals Tudor is misschien iets minder kwalitatiever afgewerkt, maar kost ook een flinke duit minder. Ik heb echter een jonge tweedehandsversie van deze Rolex gekocht voor 5900 euro met een grote nadruk op waardevastheid. Het is een soort van verstandshuwelijk waar de liefde in eerste instantie door de geldbeugel wordt geconsumeerd. Een snelle zoektocht op www.watchrecon.com maakt duidelijk dat dit een normale prijs is voor een exemplaar van een half jaar oud. 



De Omega is de duurste van het triumviraat met een ontzagwekkende retailprijs van 9800 euro. Dat is dus bijna een bedrag van vier cijfers voor een Speedmaster en is zelfs bijna 3000 euro minder dan de Submariner die al vrij duur is. Deze fikse prijs is te verklaren door de beperkte oplage van de DSotM en het complexe proces voor het produceren van deze horloges. Als er een reden is waarom keramiek tot op heden over het algemeen beperkt blijft tot luxehorloges is omdat het productieproces grillig is. Voeg daar de beperkte oplage aan toe en je hebt een prijskaartje waarmee je een kleine auto koopt. Anderzijds betaal je een premium voor de beschikbaarheid van dit horloge. Twee jaar geleden deden er nog verhalen de ronde dat wachttijden voor deze Speedmaster opliepen tot een jaar. Ik vermoed dat anno 2017 dit niet meer het geval is. De DSotM devalueert een stukje meer dan de Submariner, al blijft het binnen de perken. Ik betaalde enkele maanden geleden 6000 euro voor een exemplaar van anderhalf jaar oud wat ruim onder de meest gangbare prijzen zijn op www.watchrecon.com  

Zwitserse vakantie
Een opsomming van type wijzers, diameter van de wijzerplaat en functionaliteiten doet het verzamelen en dragen van een horloge onrecht aan. Uiteindelijk is dit een belevenis die op emoties stoelt in plaats van nuchtere feiten. Zo kan het dus dat een duur horloge tegenvalt, terwijl je eindeloos kan genieten van een Poljot. Elk horloge in dit verslag heeft zijn merites, maar kampt eveneens met minpunten. Wat ik echter wel doe, is genieten van elk moment wanneer ik één van deze drie horloges draag.



De Rado draag ik het minst, maar reserveer ik vooral voor vakantieperiodes als ik op reis ga. Deze trouwe metgezel beschikt over alle kwaliteiten van een goede tijdgenoot: door het quartz uurwerk moet ik de tijd nooit opnieuw instellen,  het draagt erg comfortabel, de kast en armband zijn van keramiek waardoor het erg robuust is, het ingetogen karakter van de D-Star laat toe om het horloge zowel casual als chique te dragen en het gaat argeloos in de massa op waardoor ongewenste interesse tot een minimum wordt beperkt. Dat het tegen een stootje kan, werd uit empirisch onderzoek bewezen toen de kast onzacht in aanraking kwam met een stenen muur tijdens mijn verblijf in Normandië vorige zomer. Sporen van deze clash der hardheden zijn niet te vinden op de D-Star. Dit is een kwaliteitsattest van de robuustheid van dit horloge en daarom mijn geliefkoosde vakantiegezel.

De derde hoofdzonde
De aanschaf van de Submariner vloeide voort uit een wens om een fatsoenlijk duikhorloge te hebben en wat is er dan beter dan de stamvader van dit genus in de horlogewereld? De aankoop is er één waar verstand primeert over hart aangezien ik in de eerste plaats heb gekeken naar doorverkoopwaarde. Het is normaal gezien een criterium waar ik totaal geen rekening mee houd, maar bij de Submariner was dit het voornaamste argument om deze Rolex te kopen. De kans is dus reëel dat ik het horloge ooit doorverkoop, maar wanneer dat is, weet enkel Vadertje Tijd.  Dit wil overigens niet zeggen dat dit een liefdeloze verbintenis is. Integendeel, de Submariner is na de Grand Seiko SBGR083 mijn meest gedragen horloge dit jaar tot dusver. Het is de enige parvenu op mijn feestje van overwegend dressers en maakt het daarom alleen al bijzonder. Het is een kwalitatief horloge met een groot draagcomfort en fraaie wijzerplaat, maar ontbeert helaas een zekere wauw-factor. Bij de Snowflake (Grand Seiko SBGA011) of Speedmaster kan één aanblik voldoende zijn om me te laten glimlachen. Bij de Submariner is het eerder een instemmende knik van ‘goed gedaan’ zoals je dat bij een zakelijke transactie doet.



Mijn eerste grote liefde was de Snowflake, maar de DSotM roept het gevoel van lust op wanneer je (op horlogegebied) vreemd gaat. Net zoals Rivella Light is het een beetje vreemd, maar wel lekker. De betoverende wijzerplaat is ongetwijfeld de grootste factor die de derde hoofdzonde oproept. Ja, het horloge is door zijn afmetingen eigenlijk te groot, maar dit wordt onmiddellijk vergeven wanneer de pols sensueel in aanraking komt met dit kunstwerkje der techniek. Telkens je het uur afleest, voer je een virtueel museumbezoek naar het topwerk van het lokale designmuseum. Zeker als je het ongeëvenaarde 9300 Co-Axial movement in zijn volle glorie ziet werken als een bezetene.  De kleurencombinatie van zwart en rode tonen is eenvoudig, maar efficiënt. De zwarte keramiek is ook voor onmenselijke figuren een attractiepool want de zwarte kast wordt snel vervuild met minuscule stofdeeltjes. Vooral bij lastige plaatsen zoals tussen de lugs en bandaanzet kan dit soms voor wrevel zorgen voor een horloge dat niets anders dan perfectie verdient. Maar zelfs in een minder dan perfecte staat moet iedere horlogeliefhebber dit exemplaar eens gedragen hebben. Het staat namelijk symbool voor de emotionaliteit dat een lustgevoel opwakkert zonder enig gevoel van rede. Leuk, maar ook gevaarlijk, net zoals de derde hoofdzonde.

dinsdag 14 februari 2017

Stilte aub

Filmparel
Eén van de meest begenadigde regisseurs van de laatste decennia is ongetwijfeld Martin Scorsese. De 74-jarige regisseur is nog altijd even gedreven als in z'n begindagen en heeft met titels zoals The Wolf of Wall Street, Hugo, Shutter Island, The Departed, Goodfellas, Raging Bull en Taxi Driver een consistent lijstje van toppers afgeleverd. De laatste filmparel die hier mag aan toegevoegd worden is Silence. Silence is het lievelingetje van Scorsese die altijd al een voorliefde heeft gehad voor diepzinnige religieuze verhalen getuige het magistrale The Last Temptation of Christ. 

De plot van de film speelt zich af in 1640 wanneer twee Portugese jezuïeten op zoek zijn naar hun leermeester. Die probeerde zoveel jaren geleden de Japanners te evangeliseren, maar dat werd hem niet in dank afgenomen. Christenen worden namelijk in het feodale Japan vervolgd omdat deze religie een bedreiging kan vormen voor de heerschappij van de daimyo, het Japanse equivalent van de hoogste krijgsheer in rang. Als de film misschien één ding verweten kan worden, is dat het net niet genoeg moeite doet om deze historische context te schetsen.



Klein verwijt
Dat is slechts een klein verwijt want de merite van de film is juist dat het een erg complex verhaal vertelt dat verschillende zijdes belicht: dat van de Japanners, jezuïeten en alles wat daar tussen ligt. Het confronteert de kijker op een rauwe en soms frustrerende manier over hoe iemand met zijn geloof omgaat. Het is moreel ambigu en zoekt de twee uiteindes van het continuüm op. Wat is de juiste? Niemand die het kan zeggen. Hoewel de plot voornamelijk het perspectief van één jezuïet volgt, worden Japanners niet afgeschilderd als eendimensionele monsters. Integendeel, hun perspectief ten opzichte van het Europese imperialisme is erg solide. 

Dit wordt getoond na dik twee uur in de film waar een confrontatie tussen de jezuïet en zijn leermeester het kantelmoment van Silence is en de naam van de titel stilaan duidelijk begint te worden. De multi-gelagendheid van de film ontbolstert helemaal en we zien dan opvallende gelijkenissen tussen enkele hoofdpersonages hoewel hun situaties totaal verschillend zijn. De ontknoping grijpt je naar de keel en bij de aftiteling was er een oorverdovende stilte in de filmzaal te horen. Een beter teken dat iedereen erg onder de indruk was, kan je niet vinden.



Geen kat geïnteresseerd
Het is jammer dat dan geen kat geïnteresseerd lijkt in dit prestigeproject van Scorsese. Scorsese is al jaren bezig met deze film, maar heeft zolang gewacht omdat hij - volgens hemzelf - nog niet over voldoende maturiteit beschikte om de complexiteit van de film op het witte doek te brengen. Als één van de allergrootste regisseurs aller tijden dit over zichzelf zegt, weet je dat je met iets bijzonders te maken hebt. Silence kostte veertig miljoen dollar om te maken wat eigenlijk spotgoedkoop is als je kijkt naar de cinematografie en acteurs (Andrew Garfield, Adam Driver, Liam Neeson en een aantal Japanse topacteurs). Iedereen die aan de film meewerkte, werd bewust onderbetaald om de kosten laag te houden. 

En dan lees je dat op het moment van schrijven de film amper vijf miljoen dollar heeft opgebracht. Er gelden verzachtende omstandigheden zoals de beperkte release die het tot dusver heeft gekregen en dat het nog maar juist is uitgebracht in Europa, maar het blijft schrikbarend dat zo weinigen de film gaan bekijken. Dit is namelijk topcinema en één van de beste films die Hollywood de laatste jaren heeft voortgebracht. Maar ook kritisch gaat het Silence niet voor de wind. Bij de Oscarnominaties is het slechts één keer genomineerd, namelijk voor beste cinematografie wat het voor mijn part zeker mag winnen. De oorverdovende stilte vindt dus niet alleen plaats op het scherm en in de filmzaal, maar vooral ook bij het brede publiek dat deze film geen kans gunt.