woensdag 30 november 2016

Musea in november

Logische titel
In maart dit jaar had ik een blogpost geschreven over de musea die ik in maart had bezocht. De titel van deze blog dicteert dat ik dit nu dunnetjes over doe voor de musea die ik bezocht in november. Dit zijn het Mijnmuseum in Beringen en M-Museum in Leuven. 

Mijnmuseum
Het Mijnmuseum in Beringen is een voorbeeld van hoe je succesvol een vergane glorie opnieuw opbouwt. Na de Beringse mijnsluiting in 1989 is er destijds door de Belgische regering een heleboel geld opzij gezet om de Limburgse mijnstreek terug op weg te helpen. Hieruit zijn enkele maatschappijen ontstaan zoals de Limburgse Reconversie Maatschappij die met de regelmaat van de klok initiatieven lanceren om de Limburgse economie terug aan te zwengelen. Mede dankzij deze gelden is de Be-Mine ontstaan in Beringen met onder andere het Mijnmuseum. Het museum is gehuisvest in het voormalige sociale gebouw van de mijn wat het museum tamelijk klein maakt. Een vriendelijke meneer, een ex-mijnwerker, begroet persoonlijk elke bezoeker en legt kort uit hoe je door het museum wandelt en geeft wat info over steenkool. 



Het museum telt een aantal kamers die telkens in het teken staan van één bepaald thema: het aantrekken van mijnwerkers, de huisvesting van mijnwerkers en jammer genoeg ook het tumultueuze einde met daarop de sluiting van de mijnen. Je vindt er een boel informatie en de audiogids vertelt het relaas van een Italiaanse mijnwerker die in de Beringse mijn heeft gewerkt. Omdat het museum echter zo klein is, kan je alles op een halfuurtje bekijken en persoonlijk miste ik diepgang bij een aantal thema's. 



Het hoogtepunt van het museum is de mijnsimulatie waar je een rondleiding krijgt van een veertigtal minuten door een andere voormalige mijnwerker. Deze gids vertelt met de nodige humor over het leven van mijnwerkers en de barre werkomstandigheden waarin ze werkten en leefden. Je krijgt de toestellen en het materiaal te zien waarmee ze werkten aangevuld met enkele filmpjes. Deze simulatie vindt plaats in de kelder van het voormalige sociale gebouw en jammer genoeg dus niet in een echte mijn. De voormalige mijn is slechts op een aantal speciale dagen open, maar dat is voor mijn part genoeg reden om nog eens terug te keren naar Beringen. 

M-Museum
Waarvoor de M staat bij dit museum is voor mij een groot mysterie, maar het M-Museum kan je beschouwen als een soort van stadsmuseum van Leuven aangevuld met een aantal wisselende exposities. De permanente tentoonstelling doet de geschiedenis van Leuven uit de doeken. Het toont enkele prominente beelden en schilderijen van voormalige, plaatselijke hoogwaardigheidsbekleders. Zelfs vond ik de panorama's over de Oude Markt een stuk interessanter en mooier. Dit zijn schilderijen van ettelijke honderden jaren oud en op basis hiervan zie je dat het uitzicht van de Oude Markt eigenlijk nauwelijks veranderd is. 



Tijdens mijn bezoek liepen er twee tijdelijke tentoonstellingen: één van de Frans-Marokkaanse kunstenares Yto Barrada en een andere over Thomas More en z'n boek Utopia. De permanente tentoonstelling werd bovendien opgefleurd door enkele foto's van fotografe Lieven Blancquaert die soms contrasteren met de opgemaakte perfectie van enkele beelden en schilderijen. De expositie van Barrada staat vooral in het teken van politieke correctheid en hoewel het maatschappelijk relevant is, vond ik het uit artistiek oogpunt verreweg de meest povere tentoonstelling die ik ooit heb gezien. Dan was de tentoonstelling van Thomas More een stuk interessanter om te bekijken. Je ziet zo de eerste druk van het boek en soms worden er ezelsbruggetjes gemaakt naar andere thema's die hier in principe weinig mee te maken hebben. Mijn persoonlijk hoogtepunt waren de eeuwenoude landkaarten uit de zestiende eeuw van Mercator en co. De wereld zag er toen letterlijk een heel stuk anders uit wat zich vertaalt in kaarten die tegelijk vrij nauwkeurig zijn, maar anderzijds ook heel hard verschillen met de hedendaagse realiteit. 



Voor een bezoek aan dit museum mag je toch zo'n twee à drie uur uittrekken. Het museum is gevestigd in een modern gebouw, maar paalt ook aan een aantal herenhuizen die eveneens deel uitmaken van dit museum. Het gebouw zelf maakt ook deel uit van de ervaring in dit museum. M-Museum heeft ontegensprekelijk enkele interessante stukken, maar helaas ook enkele kamers die een stuk minder interessant zijn. Daarom hink ik toch op twee gedachten bij m'n bezoek, al was de algemene ervaring zeker positief! 

vrijdag 11 november 2016

Omega Speedmaster Dark Side of the Moon

NASA
NASA is onlosmakelijk verbonden met ruimtevaart, maar de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie blijkt voor Omega ook een uitstekende marketeer te zijn. In de vroege jaren zestig maakte NASA plannen voor een bemande vlucht naar de maan en omwille van praktische redenen hadden de astronauten ook een polshorloge nodig. Rolex, Omega en andere merken dongen mee naar de prestigieuze titel van officieel NASA-horloge voor de Apollo-missies. De horloges werden onderworpen aan een aantal rigoureuze testen en enkel de Omega kwam ongehavend uit deze testen. Sindsdien is de Omega Speedmaster het enige horloge dat gebruikt mag worden bij buitenactiviteiten in de ruimte. Gewone stervelingen hebben hier natuurlijk niks aan, maar het klinkt wel mooi om met zo'n stukje technologie om de pols te lopen. En zo werd een eerder anoniem racehorloge één van 's werelds meest iconische uurwerken aller tijden.



Dark Side of the Moon
De Speedmaster bestaat in talrijke varianten, maar de mooiste vind ik persoonlijk de Dark Side of the Moon. De getijden van de aarde en de maan zijn met elkaar vergrendeld zodat we altijd dezelfde zijde van de maan zien. Er bestaat dus een zogenaamde donkere zijde van de maan waarop dit horloge is gebaseerd. Dit horloge heeft dan ook toepasselijk een zwarte kleur gekregen. De face-lift stopt daar niet bij want voor het gebruikte materiaal is keramiek gekozen. Keramiek heeft als voordeel dat het bijna geen krassen vertoont omwille van z'n hardheid, maar is wel een stukje brozer dan roestvrij staal. Volgend weetje geeft een idee hoe hard keramiek is ten opzichte van roestvrij staal. Bij de gewone stalen versie van de Speedmasters wordt de tachymeter (een soort van snelheidsschaal) gegraveerd op de bezel, bij de Dark Side of the Moon lukt dit niet en wordt dit er op gelaserd. 



In tegenstelling tot bijvoorbeeld m'n Rado bestaat het keramiek niet uit één kleur. De kast is geborsteld terwijl de wijzerplaat is gepolijst. Als bonus bestaan ook de drukknoppen aan de rechterzijde en zelfs de gesp uit keramiek en dat zie je erg zelden. Dit keramiek wordt ontworpen van zirconium oxide en daar zijn ze bij Omega zo trots op dat ze het chemische element mee op de wijzerplaat hebben gezet. De reguliere vorm van de Speedmaster is universeel gekend en tijdloos, maar krijgt er met deze zwarte uitvoering er een extra dimensie bij. Bij de eerste voorstelling op Baselworld 2013 was dit één van de blikvangers van de beurs en met reden. Het ziet er simpelweg erg knap uit. Persoonlijk vind ik m'n Grand Seiko net iets knapper, maar dat is puur persoonlijke smaak. Dit is een horloge dat bij geen enkele collectie zal misstaan en kan zowel sportief, business casual als erg chique gedragen worden. 

Geen kleintje
Ik draag meestal dress watches waar 40 milimeter de sweet spot is. Horloges van 42 mm gaan nog net, maar alles erboven vind ik te groot. Sinds de millenniumovergang volgen horlogemakers de trend dat hun producten steeds groter worden en daar is de Dark Side of the Moon ook een exploot van. De dikte is zo'n 15 mm wat vrij fors is en de wijzerplaat is 44,25 mm groot. Hoewel het nog geen XL-formaat benadert, is deze Speedmaster dus allesbehalve een kleintje. Maakt de omvang deze Omega te groot? Velen zullen zeggen van niet, maar naar mijn bescheiden mening wel. Een ongeschreven regel is dat de lugs nooit de breedte van de pols mag overschrijden en dat gebeurt bij deze Speedmaster net wel (bij mij) en dat is gewoon erg jammer. Een tweetal milimeter minder zou dit horloge wonderen doen. Anderzijds is de dominantie van de zwarte kleur zo overweldigend dat het niet zo hard opvalt. 



De vijfledige structuur van het horloge is mooi symmetrisch opgebouwd. De kast vormt het midden van dit uurwerk en zowel aan de boven- als onderzijde vind je respectievelijk een bezel en gebold glas van saffier. Dat is ook de reden waarom deze Speedmaster zo dik is: ook onderaan is er een bezel en gebold glas wat de dikte significant doet vermeerderen. Maar eens je de Dark Side of the Moon om de pols doet, is het enige wat je doet glimlachen. De cijferanalyse is vrij vernietigend voor deze Speedmaster-variant, maar eens om de pols voelt dit aan als een klein kunstwerkje: de zwarte schittering van het keramiek, het rode Speedmaster-embleem en het witgoud van de wijzers en indices. Alles klopt gewoon aan dit horloge en wordt verder afgewerkt met kleine dingetjes zoals het datumvenster dat witte cijfers op een zwarte achtergrond bevat en de rode punt van de secondewijzer voor de chronograaf. 

Puntjes van kritiek
De Omega benadert niet de perfectie, maar het komt toch aardig in de buurt. M'n grootste kritiekpunt is de weerkaatsing van het licht op de wijzerplaat wat toch vrij fel is. Voor een horloge dat bijna tienduizend euro kost moet het toch mogelijk zijn om dit op een betere manier te ontspiegelen. Een ander vaak gehoorde kritiek is het gebruik van de chronograaf. Een chronograaf is een horloge dat tijd kan opnemen. Voor elektronische, digitale horloges klinkt dit als een evidentie, maar voor een automaat is dit bijzonder complex. Een chronograaf is zelfs één van de moeilijkst te maken complicaties voor een horloge, nog moeilijker dan bijvoorbeeld een perpetual calendar. 



Een chronograaf bestaat typisch uit drie subdials, maar de Dark Side of the Moon doet het met ééntje minder. Er is één register voor de seconden van de gewone tijd en een tweede waar de minuten én uren worden bijgehouden van de chronograaf. Dit boet volgens velen in qua duidelijkheid, maar ik deel deze mening niet. De minuten lezen is wat onduidelijk omdat de onderverdeling wat klein is uitgevallen, maar dat gebeurt per definitie bij bijna iedere chronograaf en daar verandert het gebruik van de kleine uurwijzer niks aan.

Waar ik geen enkel punt van kritiek heb over gelezen is de luminositeit van de wijzers en indices. De wijzers en indices zijn uitgerust met Superluminova zodat deze gloeien in het donker en je dus ook in donkere plaatsen het uur kan aflezen. De helderheid van het licht is zeker goed genoeg, maar is niet zo helder als ik zou willen. Als ik dit vergelijk met foto's van Seiko-duikershorloges lijken de Japanners op z'n minst even helder te schijnen of zelfs meer. Aangezien dit m'n eerste horloge is dat is uitgerust met lume heb ik geen andere referentiehorloges en moet je deze opmerking ook met een korreltje (lichtgevend) zout nemen.    


Ook de waterdichtheid van slechts vijftig meter kan je bekritiseren als je heel slecht gezind bent, maar de waarheid is dat je hier niks van merkt tenzij je ermee gaat zwemmen wat ik persoonlijk bij geen enkel horloge zou aanraden, tenzij het een duikershorloge is waarvoor het echt bedoeld is. 

Nylon bandje
Voor zo'n prestigieus horloge is het opmerkelijk dat het geen gebruik maakt van staal, titanium of leer als bandje. Deze Omega is daarentegen uitgerust met nylon wat het sportieve karakter van dit horloge benadrukt. Met nylon denken meeste horlogeaficionado's aan de bekende nato-bandjes, maar dit zit toch net iets beter in elkaar. Het bandje is onderaan opgevuld met leer waardoor het wat steviger aanvoelt. De afwerking is - vanzelfsprekend - ook van een hoger niveau met aan weerszijden rode stiksels. Ik vind het bandje bij het horloge passen en het heeft als voordeel dat het vrij licht draagt. Geef dit horloge een lederen bandje en een deel van het smoelwerk van de Dark Side of the Moon verdwijnt als sneeuw voor de zon. Toch krijg ik soms commentaar dat het vreemd is dat zo'n mooi horloge zo'n eenvoudig nylon bandje heeft. 


Het omdoen van het bandje duurt een tikkeltje langer dan bij een stalen armband omdat je eerst de lengte moet bepalen en dan pas het horloge kan vastgespen. Omega heeft daar iets op gevonden en heeft recentelijk een nieuwe versie van de Dark Side of the Moon uitgebracht met een vouwsluiting. Mijn Seiko SARB065 heeft ook een vouwsluiting en het voordeel is dat je dit onmiddellijk kan aandoen door de vouwsluiting dicht te doen. Omega vraagt wel vijfhonderd euro meer voor deze versie en of dit stukje extra gebruiksgemak zoveel geld waard is, laat ik in het midden...

Britse top
In 1980 patenteerde de Britse horlogemaker George Daniels het gebruik van co-axial escapement. In een reportage van The Independent wordt George Daniels de beste horlogemaker van zijn tijd genoemd en er zullen weinigen zijn die dit betwisten. In 1999 verkocht Daniels deze technologie aan Omega en sindsdien gebruiken de Zwitsers dit in hun horloges. De meest recente movement is de Omega 9300 die in een recensie van Watchtime in 2014 hoge ogen gooide. Dit movement is COSC-gecertificeerd wat wil zeggen dat de afwijking getest is in verschillende condities en minder bedraagt dan -4 en +6 seconden per dag. Watchtime heeft deze testen nog eens dunnetjes overgedaan en kwam tot de conclusie dat dit movement bijzonder consistent presteert in alle omstandigheden en een gemiddelde afwijking heeft van zo'n twee seconden per dag. Dat zijn cijfers waar iedereen voor zou tekenen, ook de meest gereputeerde merken in de industrie zoals Lange & Sohne. Bovendien bedraagt de reserve zo'n zestig uur wat voor een automaat best wel veel is. 



Of dit daadwerkelijk het allerbeste movement in de industrie is, is twijfelachtig. In een recent exemplaar van Watchtime kwam Breitling met de Chronomat Blacksteel zelfs tot nog betere resultaten waar de afwijking slechts één seconde per dag bedroeg (terwijl die vreemdgenoeg in een review met de Dark Side of the Moon twee jaar geleden er slechter uitkwam). Dit zijn slechts eenmalig uitgevoerde testen waar we de exacte omstandigheden niet van kennen, maar het is veilig om te stellen dat de Omega 9300 movement tot de allerbeste behoort. 

In het doorkijkglas achteraan zie je het movement in al zijn glorie en het mag gezegd worden dat het er bijzonder verfijnd uitziet. In tegenstelling tot de spartaans uitgevoerde movements van m'n Seiko's en Orients zie je hier dat er aandacht is gespendeerd aan de onderdelen zoals de balansbrug, escapement en kolomwiel die onvermoeibaar draaien. De 54 juwelen zie je over de hele achterzijde schitteren en in samenwerking met de andere onderdelen zie je al glimlachend een mechanisch minifabriekje aan het werk.

Conclusie
Knap ontworpen, erg precies, ongelofelijk robuust en één van de meest iconische horloges aller tijden. De lofzang voor de Dark Side of the Moon is terecht, maar daar hangt een prijskaartje van bijna tienduizend euro aan vast ten opzichte van 4300 euro die Omega voor de klassieke Speedmaster Professional vraagt. Dat is een heleboel geld, maar je krijgt dan wel één van de meest gewilde horloges van de laatste jaren terug.

dinsdag 1 november 2016

Youtube abo's

Broadcast yourself
Ik heb al enige tijd geen televisie meer, 't is te zeggen het toestel zelf heb ik wel, maar ik heb geen aansluiting op kabel, schotelantenne of internetverdeler voor (digitale) televisie. In alle eerlijkheid kan ik zeggen dat ik dit niet mis. Enerzijds omdat meer en meer van het aanbod gewoon online te bekijken is (denk aan Stevie en consoorten), maar ook omdat er volop alternatieven bestaan met als voornaamste concurrent Youtube. Youtube ontstond tien jaar geleden als platform om je eigen filmpjes uit te zenden, maar is sindsdien gegroeid tot een gigant waar nu zelf bedrijfjes hun eigen series op uitzenden. Youtube is dus bijna letterlijk een onuitputtelijke bron van entertainment, info en alles daartussen. Dit is een overzichtje van mijn favoriete kanalen:



The Great War
Dit is een serie over Wereldoorlog één die exact 100 jaar geleden heeft geduurd. Dit aantal mag je vrij letterlijk nemen, want het volgt deze oorlog week per week gedurende vier jaren. Zo krijg je een interessant beeld over de ontwikkelingen van deze oorlog op alle fronten in minutieus detail. Dit is een aanrader als je interesse hebt in de recente geschiedenis, want WO I is eigenlijk het begin van de moderne tijd waarin we nu leven. Een alternatief is de documentaire die de BBC heeft gemaakt in 1964. Dit ligt een stuk zwaarder op de maag met getuigenissen van deelnemers van de oorlog, heel veel beeldmateriaal (en zeker geen leuk materiaal) en een stuk diepgaander.




The Urban Gentry
In m'n recent ontwikkelde passie voor horloges ben ik op zoek gegaan naar kanalen die horloges reviewen. Verrassend genoeg zijn dit er niet zo heel erg veel. De beste van het lot is naar mijn mening the Urban Gentry. Op zijn kanaal reviewt hij allerlei horloges: van de duurdere Rolexen tot bescheiden Seiko's die nog geen vijftig euro kosten. Op veel kanalen vind je toch (verborgen) snobisme terug en dit is hier niet het geval. The Urban Gentry beweert geen kenner te zijn, maar laat z'n passie voor uurwerken voor zichzelf spreken:  hij is informatief, soms een tikkeltje gekleurd (Seiko en Squale worden quasi altijd goed belicht), maar op het einde van een review weet je of het besproken horloge iets voor jou is of niet. Alternatieven zijn Ablogtowatch wat eigenlijk meer een website is, maar biedt ook heel goede reviews. Hetzelfde geldt voor Wornandwound. Een ander interessant kanaal tenslotte is dat van J. Anthony Daniels die meer gelijkt op The Urban Gentry, maar toch een net andere insteek heeft, wat het zo interessant maakt.  



Game-kanalen
Als er op Youtube aan één ding nu geen gebrek is, dan zijn het wel kanalen over gaming. Er zijn er duizenden en duizenden, de ene nog wel beter dan de andere. Ik volg dit wereldje sinds een aantal jaren heel wat minder en de klassieke bronnen zoals IGN en Gamespot volg ik niet zo meer. Ik concentreer me nu meer op retrogaming waar Gamesack in bedreven is. Dit is een duo van prille veertigers die een bepaald thema nemen (bv. games that never have left Japan) en maakt daar een episode van die zo'n dertig minuten duurt. Een andere insteek is Didyouknowgaming that op zoek gaat naar trivia over bepaalde games of franchises. En wie is er niet dol op weetjes? Tenslotte is er ook nog The Game Theorists wat uitgegroeid is van Game Theory. In deze show neemt men een concept uit een spel en onderzoekt men of dit in realiteit ook kan zoals bijvoorbeeld het absurde "Zou Super Mario winnen in de Olympgische Spelen?".



Crash course
Eén van de leukere initiatieven op Youtube komt van de broers Hank en John Green die met Crashcourse een educatief kanaal hebben opgericht over de meest verscheidene onderwerpen: fysica, astronomie, literatuur, chemie, geschiedenis, filosofie, enzovoort. In het begin presenteerden het duo deze shows zelf, maar sinds een tweetal jaar geleden doen ze ook een beroep op andere gerenommeerde gastpresentatoren die gelden als een expert in hun vakgebied. Zo wordt bij elk onderwerp met het absolute begin gestart, maar evolueren de lessen erg snel en gaat men soms diep in bij sommige onderwerpen. Deze 'lessen' bestaan telkens uit een tiental minuten en vergen soms wat denkwerk (of het filmpje even terug bekijken), maar als je een gezonde nieuwsgierigheid hebt, is dit een snelle manier om iets bij te leren. En het helpt ook natuurlijk dat de presentatoren stuk voor stuk erg amusant zijn.



Krassimir Petrov
Op Youtube kan je ook echte lessen volgen. Krassimir Petrov is een Bulgaarse professor die zijn doctoraat behaald heeft in de VS en op diverse locaties heeft lesgegeven. Hij laat al zijn lessen filmen die vervolgens raadpleegbaar zijn op z'n kanaal. Hij is gespecialiseerd in economie en management en heeft in tal van vakken les gegeven: macro-economie, managerial economics, financieel management, portfolio en investeringen, enzovoort. Zelf heb ik de cursus macro-economie bekeken. Daarin legt Petrov op een relatief eenvoudige wijze macro-economie uit zonder te veel gebruik te maken van wiskunde waar dat bij klassieke lessen in macro-economie toch wel anders is. Een ander kanaal van een professor is dat van Rasa Karapandza die les geeft in bedrijfsfinanciering en andere financiële vakken.



Vsauce
Een ander wetenschappelijk kanaal op Youtube is dat van Vsauce waar interessante - maar eigenlijk ook compleet irrelevante - onderwerpen worden behandeld in diepgaande filmpjes die twintig minuten en langer kunnen duren. Deze behandelde onderwerpen geven alvast een idee waar de show over gaat: hoe tel je verder dan oneindig, hoe beweegt de aarde, wie bezit de maan, wanneer zullen alle gebruikersnamen uitgeput zijn, is het verleden echt gebeurd, enzovoort. Interessante, maar soms dus ook absurde onderwerpen.Je moet er wel rekening mee houden dat deze filmpjes soms van hak op de tak springen met dingen die eigenlijk niks met het initiële onderwerp te maken hebben. Er zijn ook twee zusterkanalen die toepasselijk Vsauce2 en Vsauce3 zijn gedoopt en zij leggen hun klemtonen op andere onderwerpen, maar zijn zeker ook interessant.



Auto's
Wat hebben auto's en videogames met elkaar gemeen? Het is echt iets voor mannen (of jongens) en je vindt er ontzettend veel filmpjes van op Youtube. Een kanaal dat ik sporadisch bekijk is dat van Autoweek van het gelijknamige tijdschrift en website. Hier vind je alle filmpjes van dit Nederlandse automediahuis (is dit zelfs een woord?) waaronder reviews en eerste ervaringen met een nieuw model, maar ook meer alternatieve filmpjes zoals duurtesten waar er zes maanden met een wagen wordt gereden en de rubriek 'Klokje rond' waar een oudere wagen op de testbank wordt gelegd bij een autogarage. De iets stoerdere variant is Autoblog waar er met meer jongensachtige ogen gekeken wordt naar auto's (lees: hoe hard gaat die nou?). Er is natuurlijk ook het onvermijdelijke Top Gear maar dat zal in populariteit waarschijnlijk vervagen nu Clarkson, Hammond en May binnenkort beginnen met The Grand Tour. 

zondag 9 oktober 2016

Horloges op de radar

Meer, meer, meer
Wat is de ideale omvang van een horlogecollectie? Geef toe, een groter eerste wereldprobleem kan je bijna niet hebben, maar het is toch een zorg waar ik momenteel mee worstel. Ik heb momenteel zeven horloges, maar er bestaat nog altijd de drang om dit uit te breiden. Alleen dit jaar heb ik al zes horloges gekocht. Dat klinkt veel - en dat is het eigenlijk ook wel - maar elke aankoop is weloverwogen inclusief veel opzoekwerk, bekijken van filmpjes op Youtube en het lezen van reviews. Het klinkt misschien een beetje zelfvoldaan, maar ik ben blij met elke aankoop. Er zijn natuurlijk horloges die ik meer of minder aandoe. M'n laatste aanwinst is de Grand Seiko en die heb ik de afgelopen week altijd gedragen, hoewel het m'n gewoonte is om dagelijks van horloge te wisselen. De Wwoor daarentegen heb ik nog niet erg veel omgedaan, maar dat is het dan ook het verschil tussen een uurwerk dat ettelijke duizenden euro's kost en iets wat je op de lokale rommelmarkt kan vinden voor twee tien eurobiljetten. Maar dat neemt niet weg dat ik de Wwoor met veel plezier draag wanneer ik het omdoe. 

Het aanbod van horloges is werkelijk gigantisch en er zijn nog zoveel horloges die m'n aandacht trekken. Hier zijn een aantal horloges die op het lijstje staan van potentiële aankopen. 

Longines Master Collection L2.673.4.78.3
Een horloge met een maanfase heb ik nog niet en er zijn een aantal kandidaten die m'n aandacht trekken. Eerst had ik een ander exemplaar op het oog, maar de primaire kandidaat om aangeschaft te worden is deze Longines. Het is een erg elegant horloge van een merk dat zich profileert in het hogere segment. Het oogt misschien een tikkeltje te druk aan de linkerkant wat de leesbaarheid impacteert. De prijs begint vanaf 2200 euro wat voor een automaat met chronograaf en van een gereputeerd merk als Longines best wel goedkoop valt te noemen.

Baume et Mercier Clifton 10129
Dit was eigenlijk m'n primaire kandidaat voor horloge met maanfase, die - ironisch genoeg - geen maanfase bevat. Dit is de 10129 variant, maar er zijn wel andere varianten (zoals de 10278 en de 10280) die wel een maanfase bevatten. Het bruine horlogebandje draagt voor een groot gedeelte bij aan de charme van dit horloge en dat is de reden waarom ik het prefereer boven de varianten met maanfase. Persoonlijk vind ik dit horloge een tikkeltje mooier dan de Longines, maar de prijs is dan ook dik duizend euro duurder. Bovendien is het bijna 15 mm dik wat voor een dress watch toch vrij veel is. De automaat die er in zit is de Valjoux / ETA 7750 wat voor een horloge in deze prijsklasse naar mijn mening iets te gewoontjes is (al klinkt dit behoorlijk arrogant). Omwille van deze redenen draagt de Longines mijn voorkeur weg.

Seiko Presage SRQ019
Er is ook een ander alternatief voor de maanfasehorloges in - alweer - een horloge zonder een maanfase. Eigenlijk zoek ik een automaat met chronograaf en optioneel een maanfase, maar klaarblijkelijk blijf ik hangen op de gedachten van een maanfase... Dit alternatief is de Seiko Presage SRQ019. Dit is een gelimiteerde editie uit de Presage-stal die voornamelijk gebaseerd is op Laurel, het merk dat al vroeger bestaat dan Seiko, maar uiteindelijk wel is opgegaan in de Japanse uurwerkgigant. Het is geen verrassing dat het qua stijl op de Longines en Baume et Mercier trekt, maar dan met wat extra tierlantijntjes zoals de wijzerplaat die uit glazuur bestaat. Dit horloge heeft echter hetzelfde probleem als de Baume et Mercier: met z'n 15 mm is het behoorlijk dik voor een dress watch. Dan is er nog het bijkomende aspect dat ik al twee Seiko's in huis heb. Ik ben zelf een groot fan van Seiko (anders had ik er geen twee in huis), maar er is een ongeschreven regel bij mij dat ik niet te veel horloges van hetzelfde merk in m'n collectie wil. Belachelijk? Misschien wel...

Ball Engineer Hydrocarbon Nedu
Naast een horloge met chronograaf/maanfase ben ik eveneens al een tijdje op zoek naar een duikershorloge. Er zijn zoveel duikershorloges dat het moeilijk is om een keuze te maken. Rolex is hier zo een beetje de standaard, maar als je de moeite neemt om verder te kijken ontdek je heel veel leuks. Zo hebben Orient en Seiko erg veel duikershorloges voor een paar honderd euro. Hoewel deze uurwerken een zekere aantrekkingskracht hebben, trokken ze niet meteen m'n aandacht in tegenstelling tot de Nedu van Ball (het witte exemplaar weliswaar). Dit uurwerk heeft een zeker je ne sais quoi-gehalte waarbij alles perfect in elkaar valt qua esthetiek. Het is COCS-gecertificeerd, dus je kan er op rekenen dat het de tijd goed bijhoudt. Wat onderstaande foto niet toont is de enorme dikte van deze gigant: meer dan 17 mm. Nu zijn duikershorloges wel wat dikker dan normaal, maar zelfs voor een dergelijk exemplaar is 17 mm wel heel erg dik.  


Omega Speedmaster Dark Side of the Moon
In m'n queeste naar sportievere horloges stopt mijn bereik niet bij duikershorloges. Ook anderen komen in aanmerking zoals de Speedmaster van Omega. Dit horloge is wereldberoemd geworden omdat dit het enige horloge was dat in aanmerking kwam om gedragen te worden door Neil Armstrong en co in hun eerste bemande ruimtevlucht naar de maan. Eigenlijk bevinden de roots van dit horloge - zoals de naam impliceert - zich in de racewereld, maar na 1969 heeft het ruimtevaartthema de boventoon genomen want betere reclame kan Omega niet bedenken. De laatste variant van Dark Side of the Moon (er zijn er meerdere) accentueert dit nog eens. Dit exemplaar bestaat uit zwart keramiek wat erg moeilijk is om te maken. Het horloge heeft een aantal bijzonderheden zoals de wijzers die zijn gemaakt van wit goud en de nylonband. Het is zeker geen goedkoop horloge, maar tweedehands starten de prijzen vanaf zo'n 6000 euro. Nog steeds een heleboel geld, maar wel de helft goedkoper dan de nieuwprijs.



Sinn 104
De laatste telg uit het lijstje van potentiële kandidaten is de Sinn 104 wat ook weer een sportiever horloge is dan wat ik normaal draag. Deze keer is het geen duikershorloge of een racehorloge, maar wel een pilotenhorloge. Het Duitse boetiekmerk Sinn vervaardigt vanaf de jaren zestig namelijk al kwalitatieve pilotenhorloges. Qua prijs-kwaliteit is de Sinn 104 moeilijk te kloppen: de prijs voor dit horloge is zo'n duizend euro met een lederen armband, voor een metalen armband tel je nog eens zo'n tweehonderd euro extra neer. Het horloge is vrij simpel, maar de bouwkwaliteit is superieur aan bijna ieder ander horloge in deze prijsklasse. Het enige nadeel van dit horloge - en dat is dan ook nog behoorlijk subjectief - is dat het wel erg klassiek oogt.  Het is de belichaming van  Deutsche gründlichkeit, maar het mist naar mijn mening een beetje speelsheid en frivoliteit. 

De keuze
Welk horloge zou ik als eerste kiezen uit bovenstaand rijtje? Aangezien ik ze allemaal opgesomd heb als potentiële aankopen is dat zeker geen gemakkelijke keuze. Enerzijds spreken de chronografen me meer aan omdat dit meer aanleunt bij m'n persoonlijke stijl. Anderzijds wil ik al langer een sportiever horloge aan m'n collectie toevoegen. Toch is de keuze gemakkelijker dan gedacht: de Omega Speedmaster Dark Side of the Moon, maar dan wel tweedehands omwille van de prijs. De Omega is een mooie symbiose van een sportief horloge dat ook chique gedragen kan worden. De zwarte keramiek doet dit horloge de dans ontspringen en misstaat eigenlijk op geen enkele gelegenheid. En ook belangrijk: hoewel de Omega het duurste van het gezelschap is, is hij ook wel de meest waardevaste.  

maandag 19 september 2016

De toerist uithangen in Normandië

Volzet
Ik was begin augustus van plan om naar Spanje te gaan, maar het appartement (via via geregeld) daar bleek overbevolkt te zijn. Back-up plan was New York, maar dat wilde ik eigenlijk beter voorbereiden. Het is dan Normandië geworden aangezien ik al vorig jaar van plan was om hier naartoe te gaan. Ik had wel een aantal bezienswaardigheden en musea in het hoofd om te doen, maar een route stond niet echt vast. Voor de eerste twee dagen had ik een hotel in Rouen geboekt en de rest boekte ik ter plaatse. 

Het weekverloop
Dinsdag 2/8: Om 9 uur vertrokken en na wat sukkelen in Rouen rond half drie aangekomen. Ik ben daarna naar de Notre Dame gegaan, maar daar stond een immense politiemacht. Op dat ogenblik was dus de begrafenis van Jacques Hamel (de vermoorde priester) bezig. ik heb op één of andere website een stadswandeling van Rouen gedownload en zo door het historische centrum geslenterd.



Woensdag 3/8: 's Ochtends ben ik begonnen bij de Notre Dame en rond de middag ben ik ruim twee uur gebleven in het museum van schone kunsten. In de tijdelijke tentoonstelling hangt er veel werk over impressionisten zoals Cézanne, Manet, Renoir en natuurlijk Monet. Ik ben niet zo'n fan van "schilderijenmusea" maar dit was wel de moeite waard. Ik heb daarna nog enkele bezienswaardigheden van Rouen gezien (gros horloge, verschillende kerken, justitiepaleis, verbrandplaats van Jeanne d'Arc, Panorma XXL met een 360 graden perspectief over het oude Rouen). 's Avonds ben ik teruggekomen voor de lichtshow op de Notre Dame om half elf en dat was fenomenaal om te zien. 

Donderdag 4/8: Ik ben eerst naar Giverny getrokken om daar naar het museum en verblijfplaats annex tuin van Monet te gaan. Het museum omhelst altijd een tijdelijke tentoonstelling in dit keer waren dat werken van de Spaanse impressionist Sorolla. Daar zaten een paar mooie schilderijen bij, maar over het algemeen was dit museum eerder een tegenvaller. De tuin en woning van Monet waren dan leuker om te bekijken. Vooral de vijver waar Monet zijn waterlelies heeft geschilderd, is prachtig om te zien. Daarna ben ik naar Honfleur gereden en dat vond ik weinig bijzonder. Het is een mooi havenstadje, maar in Kreta heb ik vorig jaar ettelijke havenplaatsjes bezocht die nog meer pittoresk waren. 



Vrijdag 5/8: Via Honfleur ben ik over de Pont de Normandie gereden om naar Etretat te gaan. Daar ben ik de rotsen gaan bekijken en dat levert een paar mooie foto's op. Ik heb dan een kilometer of twee langs de rotsen gewandeld en ben dan teruggegaan aangezien ik niet echt de ambitie had om een wandeling te maken. In de namiddag ben ik naar het oorlogsmuseum in Caen gegaan (het enige museum over D-Day dat ik bezocht heb) en ik ben hier vier uur gebleven. Allesbehalve een goedkoop museum, maar wel indrukwekkend. Laat in de avond bezocht ik de Britse begraafplaats in Bayeux. Heel erg sereen, maar absoluut niet te vergelijken met bijvoorbeeld Passendaele. 



Zaterdag 6/8: Op deze dag was er al wat beter weer en had ik daarom uitgetrokken voor een wandeling op de D-Day stranden. Ik was vertrokken aan Cinema 360 bij Arromanches, maar wat ik niet wist, is dat je via allerlei landbouwwegen moest wandelen aangezien je over kliffen niet echt kan wandelen... Na 7 km stappen aangekomen bij de batterijen van Longues-sur-Mer en heel erg bijzonder vond ik het eerlijk gezegd niet. Net zoals de kunstmatige haven bij Arromanches, waar enkel de overgebleven caisson de moeite waard is. Daarna ben ik naar Pointe du Hoc gereden waar er een toeristenzwerm was. Hier was veel meer te bekijken en vooral de inslagkraters zetten me tot denken aan. 



Zondag 7/8: In de ochtend ben ik naar het tapijt van Bayeux gaan kijken (eerste beeldverhaal ooit volgens het museum). Een echte toeristenval (zoals er wel meerdere zijn in Normandië) maar wel - een beetje tegen de verwachting in - interessant. Later ben ik naar de kathedraal van Bayeux gegaan. Je kan maar zoveel kerken en kathedralen bekijken zonder dat het een herhaling lijkt. In de namiddag ben ik naar Caen gereden waar ik voornamelijk op de burcht in het midden van de stad bleef. Caen vond ik minder interessant dan Rouen, maar ik had ook wel minder moeite gedaan om hier info over op te zoeken. Ook opvallend is dat tussen half drie en zeven bijna elke bar of restaurant daar (of andere grotere steden) dicht is. 

Maandag 8/8: Naar dé toeristenval bij uitstek in Normandië gegaan: Mont Saint-Michel. De voet van de rots kan de massa toeristen nauwelijks verwerken met al die kleine steegjes, maar in de abdij gaat dit verrassend vlot. De abdij vond ik persoonlijk één van de hoogtepunten van Normandië. Daarna heb ik nog een tweetal uur in het dorpje zelf gekuierd. In de avond ben ik teruggekeerd en dan zijn er veel minder toeristen waardoor het vanzelfsprekend een stuk rustiger is - en leuker toeven. Ik heb met veel plezier een tweede keer negen euro neergeteld om de abdij te bezoeken. 's Avonds is er namelijk een nocturne met een andere route en een lichtshow (wellicht ingericht door dezelfde firma als die de belichting doet bij de Notre Dame in Rouen) en dat zorgde voor een erg aparte atmosfeer. 



Dinsdag 9/8: Een kleine 700 km naar huis gereden op zo'n acht uur wat eigenlijk best vlot verliep. 

Qua hotels ben ik eerst twee dagen in Rouen geweest (zo'n 50 euro per nacht bij Ibis budgethotel aan de rand van de stad), dan één dag in Honfleur in een smurfenkamer (kostte dan nog 75 euro), drie dagen in Bayeux om het gebied van de landingsstranden en Caen te verkennen (180 euro voor drie nachten) en tenslotte één nacht in Le-Mont-Saint-Michel (het dorp) aan de Mont Saint-Michel (de berg). Dat kostte me 125 euro wat ik tamelijk veel vond, maar dat maakte het wel gemakkelijk om in de avond terug te keren en dat is toch een absolute aanrader.

zondag 18 september 2016

Tabellen en specs: mijn horlogecollectie

De collectie
Op Youtube kan ik enorm veel tijd spenderen aan het bekijken van filmpjes met top tiens en lijstjes van allemaal en nog wat. Aangezien m'n collectie horloges op een paar maanden tijd is uitgegroeid tot zeven exemplaren, lijkt het me eens tof om de horloges in verschillende categorieën op te delen om zo een inzicht te krijgen in m'n smaak. Voor de goede orde, dit zijn mijn zeven horloges:

- Rado D-Star Chronograph Grey Dial Two-Tone Ceramic 
- Orient Bambino ER24001B
- Orient FFD0F001W
- Seiko SARB065
- WWoor Elite Sport Quartz Watch Male Silver-Tone Ultrathin Stainless Steel Mesh Band Watch With Date Blue
- Melbourne Watch Company Portsea
- Seiko SBGA011

Movement
Quartz
Rado D-Star, Wwoor
Automaat 21 600 tikken per seconde
Orient FFD0F001W, Orient ER24001B, Seiko SARB065
Automaat 28 800 tikken per seconde
Melbourne Watch Company Seaport
Spring Drive
Seiko SBGA011

Glas
Mineraal
Orient ER24001B, Wwoor
Hardlex
Seiko SARB065
Saffier
Orient FFD0F001W, Melbourne Watch Company Seaport, Seiko SBGA011, Rado D-Star

Band
Lederen polsband
Seiko SARB065, Orient ER24001B, Melbourne Watch Company Seaport
Stalen armband
Orient FFD0F001W, Rado D-Star
Titanium armband
Seiko SBGA011
Mesh
Wwoor

Prijscategorie
<100 euro
Wwoor
100 – 200 euro
Orient ER24001B
200 – 500 euro
Seiko SARB065, Orient FFD0F001W
500 – 1000 euro
Melbourne Watch Company Seaport
+ 1000 euro
Rado D-Star, Seiko SBGA011

Stijl
Sport
Wwoor
Duiker
Rado D-Star
Dress
Seiko SBGA011, Seiko SARB065, Orient ER24001B
Marine
Melbourne Watch Company Seaport
Casual / dress
Orient FFD0F001W

Kleur wijzerplaat
Wit
Seiko SBGA011, Seiko SARB065, Orient FFD0F001W
Blauw
WWoor, Melbourne Watch Company Seaport
Zwart
Orient ER24001B
Grijs
Rado D-Star

Conclusie
Als ik de meest voorkomende optie bij elke categorie zou nemen en hiermee een horloge zou samenstellen, kom ik tot het volgende: Een low-beat automaat met lederen polsband, saffierglas en een witte wijzerplaat dat tussen de tweehonderd en vijfhonderd euro kost in dress style. Ik denk dat dit wel toepasselijk is voor m'n smaak met uitzondering van het lederen polsbandje. Ik draag toch liever een metalen of titanium armband. Het horloge dat het dichtst bij deze omschrijving aanleunt, is de Orient FFD0F001W wat toch wel één van m'n lievelingshorloges is. Dus als deze Orient representatief moet zijn voor m'n smaak en collectie, ben ik naar mijn mening zeker goed vertegenwoordigd!











vrijdag 16 september 2016

Top tien Seiko's

Veel, heel veel, heel erg veel
Bij het zoeken naar een horloge is er bij mij één merk dat steevast terugkomt: Seiko. De Japanners hebben enerzijds een echt gigantische collectie van horloges waar iedereen wel z'n smaak in zal terugvinden en anderzijds zijn de meeste horloges knap ontwerpen tegen een erg betaalbare prijs. Het is dus geen wonder dat Seiko bij de mondiale topspelers hoort als het aankomt op betaalbare horloges. De vraag is nu welk horloge je best kan aanschaffen. Dit is een lijstje met tien suggesties. Als voorwaarde geldt dat de horloges nog altijd verkrijgbaar moeten zijn. 

10. SNAA30
Het enige quartzhorloge in deze lijst is de SNAA30. De SKA366 (automaat) was ook een valabele kandidaat, maar uiteindelijk heb ik gekozen voor de chronograaf. Wat meteen opvalt is natuurlijk de combinatie van zwart en goud dat het gehele horloge domineert. Zowel de bezel, armband als wijzerplaat zijn getooid in deze twee kleuren waardoor deze twee kleuren geïntegreerd zijn in het hele horloge. Onopvallende dingen zoals de goedkleurige indices maken van dit horloge één van de mooiste uit de gehele Seiko-collectie. Over de kwaliteit valt er wat aan te merken, want op het internet valt commentaar te lezen dat de kwaliteit van de armband beneden peil is en dat de kleuren al na een paar maanden beginnen te vervagen. De SNAA30 geldt dan ook meer als een fashion statement dan als een juweeltje om je pols.


9. Credor Fugaku Tourbillon Limited Edition
Ik weet niet of dit vals spelen is of niet, maar Credor is eigenlijk het luxemerk van Seiko, net zoals Lexus dat is voor  Toyota. Stricto sensu is dit dus geen Seiko, maar bijzonder is het wel. De Fugaku Tourbillon is de eerste poging van Seiko om een tourbillon te ontwerpen en het is een heel bijzondere geworden. Het wordt in elkaar gezet door de drie beste horlogemakers van Seiko, de wijzerplaat wordt beschilderd met een tekening van de Japanse prentkunstenaar Hokusai en de kast is versierd met platinum, goud en wit goud. Met deze Credor loop je dus met een stukje tikkende kunst en bling bling om je arm. Des te opvallender is dat het movement redelijk dertien-in-een-dozijn is, maar dat vergeet je ogenblikkelijk als je het uurwerk aanschouwt. Ow ja, de prijs is zo'n vijftig miljoen yen (omgerekend ongeveer 435 000 euro) en er worden slechts acht van gemaakt...


8. Seiko Prospex Marine Master Professional SBDX017
Seiko heeft een overaanbod aan duikershorloges met de SKX, Monster, Turtle, Tuna en de ene is nog iconischer dan de andere. Het allerbeste - en naar mijn mening ook het mooiste - duikershorloge is de SBDX017. Dit horloge lijkt misschien een tikkeltje te hard op de Marinemaster van Rolex, maar heeft een heleboel andere kwaliteiten om dat goed te maken. Deze dure knaap uit de Prospex-lijn is één van de weinige horloges buiten de Grand Seiko-lijn dat 36600 vibraties per uur heeft (dus tien tikken per seconde) wat meteen het prijskaartje verklaart. Daarnaast is het erg luminiscerend en heeft het een saffierglas wat naar mijn bescheiden mening toch wel een verplichting is bij een duikershorloge. Niet de goedkoopste, maar wel de beste uit de familie waterratten.



7. SARG015
Tussen de driehonderd en vijfhonderd euro heeft Seiko een belachelijke hoeveelheid van knappe horloges waarvan je gemakkelijk een top tien kan maken. Eén van deze schoonheden in deze categorie is de SARG015 hoewel die niet meer verkocht wordt (maar nog wel verkrijgbaar is als je goed zoekt). De ster van de show is hier de blauwe dial met sunburst wat er prachtig uitziet. De SARG015 is een chique versie van een duikershorloge, want echt functioneel is het niet. Getuige hiervan is de bezel die niet roteerbaar is, terwijl dit één van de oerkenmerken is van een duikershorloge. Net zoals bij de SARB065 is hier het armbandje gedraaid waardoor de tip van het polsbandje naar binnen wijst in plaats van buiten. 


6. Seiko Premier Kinetic Direct Drive Moon Phase SRX011P
De meeste horlogemerken maken van hun horloges met een maanfase erg elegante uurwerken en het is dan weer aan Seiko om er een vleugje modernisme aan toe te voegen. Ziehier de SRX011P uit de Premier-collectie. Het is een horloge dat werkt met kinetische energie met een reserve van ettelijke weken. Met de vier mini-dials is de SRX011P tamelijk druk, maar Seiko slaagt er toch in om de wijzerplaat leesbaar te houden en voegt er zelfs een vleugje elegantie aan toe. Het is een horloge dat opvalt in de massa en als dat je ding is, ben je aan het ideale adres met Seiko's interpretatie van een maanfase.

 5. SARB033
De Japanners van Seiko zijn toch een klein beetje egoïsten, want in de SARB-collectie zitten enkele exemplaren van hun mooiste horloges, maar de SAR-reeks is jammer genoeg enkel verkrijgbaar in Japan. De SARB033 is het meest geëxporteerde horloge van Seiko uit Japan en dat zegt genoeg over de populariteit van dit uurwerk. De zwarte wijzerplaat ziet er fabelachtig uit en het niveau van detail in deze prijsklasse (zo'n 300 euro zonder btw en invoerrechten) is ongeëvenaard. Met een dial van 38 mm is dit de ideale lengte voor een dress watch hoewel sommigen het horloge net een tikkeltje groter willen. Dit uurwerk is uitgerust met een saffierglas en beschikt over het 6R15-movement wat met de hand opgewonden kan worden en hackt. Dit werkpaard uit de familie heeft een reserve van 48 uur en wordt eveneens bij tal van andere horloges gebruikt. 


4. SARB035
Van de SARB033 naar de SARB035 is maar een kleine stap. Deze twee telgen uit dezelfde familie delen een heleboel genen: het movement, de kast, omvang, gebruikte materialen en we kunnen nog even verder gaan. Het verschil zit voornamelijk in één ding, maar dat is meteen het belangrijkste: de dial. Waar de wijzerplaat van de SARB033 voorzien is van een gedistingeerde zwarte kleur, is de SARB035 getooid in parelmoer. De foto's op het internet doen je geloven dat het wit is, maar met de juiste lichtinval valt de kleur wel op en dat zorgt voor fotogenieke momenten. 


3. SRQ019 / SRQ021
De top drie beginnen we ironisch genoeg met een duo: de SRQ019 met witte dial en SRQ021 met zwarte dial. Deze twee toppertjes uit de Presage-collectie waren één van de hoogtepunten van Seiko op de horlogetentoonstelling van Basel in 2016. Het duo kost elk zo'n 2500 euro, maar beide knapen zijn dan ook vrij bijzonder. De witte dial van de SRQ019 is voorzien van glazuur terwijl de SRQ021 een meer traditioneel Japanse urushi-lak krijgt aangemeten. Dit wordt voor beide horloges gedaan door meesters in het genre wat de prijs natuurlijk aardig doet oplopen. Het ontwerp van de horloges is geïnspireerd op het Laurel-merk dat van voor de oprichting van Seiko zelf dateert. Als je er ééntje wil hebben, zal je snel moeten zijn, want van beide reeksen is er slechts een beperkte oplage van duizend exemplaren. Interessant weetje: beide horloges zijn automaten die zijn uitgerust met een chronograaf. Voor een automaat is zoiets ontzettend moeilijk om te maken, nog moeilijker dan een tourbillon of perpetual calendar!


2. SDGM001
In m'n collectie heb ik twee Seiko's en dat kunnen toch niet anders dan nummers twee en één zijn, toch? Nou, niet helemaal. Ik heb zelf de SARB065, maar dezelfde dial vind je ook terug in een aantrekkelijkere verpakking: de SDGM001. De kast en het movement blijven hetzelfde, maar de SDGM beschikt over een saffierglas terwijl de SARB065 het moet doen met Hardlex. Bovendien heeft de SDGM een metalen armbandje en ben je dus niet opgescheept met die vervloekt slechte polsband van de SARB065. Bovendien is het niveau van afwerking een tikkeltje hoger wat je terugziet in een beter gepolymeerde kast. De blikvanger is natuurlijk de dial en ik meen het uit de grond van m'n hart als ik zeg dat dit de mooiste wijzerplaat van een horloge is. Ik heb tal van horloges de revue zien passeren, maar geen enkele dial weet zo de show te stelen als bij de SDGM001/SARB065. De SDGM001 kost zo'n 700 euro wat dubbel zoveel is als de SARB065 en je moet zelf zien of de betere kwaliteit van de SDGM001 deze meerprijs waard is. 



1. SBGA011
Wat kan er na deze lofzang voor de SDGM001 nog beter zijn? Wat te denken van de collectie waar ik nog geen woord heb over gerept: de Grand Seiko. Deze collectie is een klasse op zichzelf als het aankomt op niveau van afwerking en kwaliteit en er zijn een heleboel horloges om uit te kiezen. Exponent van de Grand Seiko-reeks is de SBGA011 die is uitgerust met de Spring Drive, een uniek movement dat als enige ter wereld zorg voor een continue beweging van de secondewijzer. Het niveau van afwerking is bijna ziekelijk en verraadt de Japanse zin voor perfectie. Lees er maar m'n bespreking op na voor alle details!