Grand Seiko SBGA011

De grote Seiko

Zoals ik in een vorige blogpost heb geschreven, staat Seiko in het westen vooral synoniem voor goedkope quartzhorloges, maar het Japanse merk werkt gestaag aan de weg om zich meer te profileren in het lucratievere luxegenre. Dat is te merken aan de duurdere modellen van de Prospex-lijn die tweeduizend euro en meer kunnen kosten. Seiko komt echter ook in territorium van Rolex en andere Zwitserse luxemerken met de Grand Seiko. 

De geschiedenis van de Grand Seiko begint in 1960 wanneer Seiko de ambitie heeft om het meest precieze horloge ooit te maken en daar ook warempel in slaagt. De Grand Seiko is echter een binnenlands feestje en de luxehorloges zijn nergens in Europa te bewonderen. In de jaren zeventig verdwijnt de Grand Seiko van het voorplan met de opkomst van quartzhorloges waar Seiko ironisch genoeg zelf voor heeft gezorgd. Vanaf eind jaren negentig maakt de Grand Seiko een come-back met innovaties zoals de Spring Drive. 

De Spring Drive kan je het best vergelijken met een hybride. Het bestaat grotendeels uit een automaat, maar de oscillator (het hart van het horloge, zeg maar) wekt wel elektriciteit op die de wijzers van de klok aanstuurt. Het zorgt ervoor dat de Spring Drive het enige aandrijfmechanisme ter wereld is waar de secondewijzer continu beweegt, hoewel er andere quartzhorloges zijn die een gelijkaardige technologie hebben (zoals de ultra high frequency-horloges van Bulova). 

In 2010 maakt de Grand Seiko eindelijk de stap over de grote plas en internationaliseert Seiko deze collectie. De Grand Seiko's zijn echter alles behalve in groten getale verkrijgbaar en ze zijn daarom nog altijd vrij exclusief. Voor zover ik weet zijn deze horloges in België zelfs niet te verkrijgen en mag je een trip naar Duitsland of Nederland boeken om zo'n exemplaar op de kop te tikken. En dat is dus wat ik deed: een dagje Aken om daar de trotse bezitter te worden van een Grand Seiko SBGA011. 

Sneeuwvlokje

De collectie van Grand Seiko bestaat uit talrijke varianten, maar de populairste is toch wel de SBGA011 die ook wel liefkozend de 'Snowflake' wordt genoemd. De reden hiervoor is erg simpel: de textuur van de wijzerplaat. De textuur van de SBGA011 wordt handmatig in zes lagen opgebouwd waardoor de textuur van elke SBGA011 uniek is. Het eindresultaat is een prachtig witte wijzerplaat dat gelijkt op een sneeuwvlokje. Hoewel dit niet de meest complexe textuur uit de Grand Seiko-collectie is, is het naar mijn bescheiden mening wel de mooiste. Het is een mening die velen met mij delen want de SBGA011 is verreweg de populairste keuze uit Seiko's duurste collectie. 

Grand Seiko klinkt behoorlijk patserig, maar als je de feiten bekijkt, mag Seiko het zelfs de Very Grand Seiko noemen. De horloges worden namelijk in elkaar gezet door een exclusief clubje van Seiko's tophorlogemakers die honderden uren spenderen aan één horloge. Zo wordt al het gebruikte materiaal door Seiko zelf gemaakt en in elkaar gestoken. Het movement wordt zo'n 300 uur getest, de kast daarna nog eens 400 uur en tenslote het gehele horloge nog eens 300 uur. Bovendien wordt elk horloge uitgebreid getest op z'n precisie en weet je dat je een stukje vakmanschap om je pols draagt. Zo zijn de testen qua precisie voor de Grand Seiko strenger dan die van het vermaarde COSC: -3/+5 seconden voor de Grand Seiko ten opzichte van -4/+6 seoncden voor COSC. Of met andere woorden: de Grand Seiko is preciezer dan de meeste dure Zwitserse horloges. 

Spiegel

Naast de texturen van de wijzerplaat zijn er genoeg andere dingen om dit horloge te bewonderen. De twee hoofdwijzers zijn met diamant geslepen en hebben net dat tikkeltje meer dan andere hoofdwijzers. De ster van het wijzertrio is echter de blauwe secondewijzer in dauphine-stijl. Het is echt een plezier om de secondewijzer zo gracieus over de wijzerplaat te zien glijden. De wijzer licht met de juiste lichtinval blauw op, terwijl de kleur meer naar zwart neigt wanneer de wijzer verstoken is van licht. Dit geldt eveneens voor de texturen van de dial. In fel licht lijkt de wijzerplaat effen wit te zijn, terwijl bij minder licht juist de prachtige, minutieuze oneffenheden van de texturen worden geaccentueerd. De grote kracht van deze SBGA011 en de Grand Seiko-collectie in het algemeen is dat het zo subtiel is. Connaisseurs weten dat je een stukje haute horlogerie draagt, maar voor oningewijden is dit weer een zoveelste Seiko.   

Ook bij de kast is - hoe kan het ook anders - bijzonder veel aandacht gespendeerd aan de afwerking. De kast is ettelijke keren gepolijst totdat het even hard glimt als zilver en eveneens dienst doet als spiegel. Dat geldt niet alleen voor de kast, maar ook voor de wijzers, indices en armband. Deze techniek werd door Seiko 'Zaratsu' gedoopt en werd in het feodale Japan gebruikt om katana's te slijpen en vervaardigen. Het horloge is met een van 12,5 milimeter dikte en een dial van 41 milimeter niet bepaald klein, maar je ervaart het zo wel omdat het zo licht is. 

Enige minpunt?

De lofzang voor de Seiko is nog niet aan zijn einde toe, want ook voor de armband hebben de Japanners kosten noch moeite gespaard. Het armbandje is van een speciaal allooi gemaakt dat door Seiko zelf wordt geproduceerd: een variant op titanium waardoor het superlicht is, maar nog altijd steviger dan gewoon roestvrij staal. Dit armbandje is ook onder handen genomen met de 'Zaratsu' techniek en ziet er - letterlijk - erg glad uit. Het horloge weegt inclusief armband belachelijk weinig: amper 92 gram waardoor het erg gemakkelijk draagt. Je kan gerust dit horloge een hele dag dragen zonder dat je het merkt, iets wat meestal enkel geldt voor uurwerken met een lederen polsbandje. 

Is er werkelijk niks waar je een beetje kritiek op kan geven bij de SBGA011? Toch wel, voor zo'n duur horloge is de sluiting van de armband toch redelijk pover. Het gaat hier namelijk om een klassieke sluiting met één uitstekende pin dat het armbandje vastklikt. Het is een traditioneel sluitingssysteem dat bijna alle Seiko's gebruiken en heeft zijn deugdelijkheid bewezen. In vergelijking met de meer gesofistikeerde sluiting van m'n Rado is dit duidelijk wel een klasse lager (of zelfs twee). De gesp schreeuwt niet de indruk van kwaliteit uit dat de rest van het horloge wel doet en dat is dus het enige jammere aan dit horloge. Puur subjectief kan je ook iets zeggen over de gangmeter die zich rondt zeven uur bevindt. Het is niet erg groot, maar subtiel kan je de aanwezigheid bezwaarlijk noemen. Sommigen zullen liever een geheel witte dial prefereren boven dit. Ik denk dat net iets esthetischer is om het gangmetertje bovenaan te plaatsen zoals Orient dat meestal doet, maar ik stoor me er zeker niet aan. 

Uniek

Het movement van dit horloge is zoals eerder gezegd een Spring Drive en de 9R65 om specifiek te zijn. Dit is dus een hybride technologie die ervoor zorgt dat de SBGA011 een afwijking heeft van maximaal één seconde per dag en vijftien seconden per maand. En dat voor een (bijna uitsluitend) mechanisch horloge! Aan deze techniek heeft Seiko 22 jaar gewerkt vooraleer het werd gecommercialiseerd in 1998. Sindsdien heeft geen enkele horlogemaker een gelijkaardig movement ontwikkeld en daardoor blijft de Spring Drive uniek in de wereld. Dit zorgt ervoor dat de secondewijzer continu over de wijzerplaat glijdt en dus niet met een aantal tikken per seconde. Er zijn varianten zoals de Precision-collectie van Bulova waar deze quartzhorloges zestien keer tikken per seconde (tegenover zes of acht voor de meeste mechanische automaten). Dat zorgt voor een quasi-hetzelfde effect, maar heeft dan weer als nadeel dat de kast gigantisch is omdat de quartzbatterij dat ook is. 

De Spring Drive heeft een reservecapaciteit van 72 uur. Zo heb ik de SBGA011 maandag gedragen en liep het horloge donderdagnacht nog vrolijk door. Dit is duidelijk een stap hoger dan de andere movements van Seiko die circuleren rond de veertig à vijftig uur qua capaciteit. De geschroefde kroon moet je eerst losschroeven om het uur aan te passen, dag te verzetten of op te winden. Dit zien we ook bij duikershorloges om zo de waterdichtheid te garanderen. Als je dit niet gewend bent - zoal ik - is het een beetje zoeken, maar het systeem is vrij eenvoudig. Het opwinden duurt wel wat langer om de SBGA op volle snelheid te brengen, namelijk zo'n zeventig rondjes aan de kroon draaien. 

Vanzelfsprekend is er ook een doorkijkglas aanwezig om de Spring Drive in volle glorie te bekijken. Dit movement is met dertig juwelen uitgerust, maar die zijn opvallend genoeg wel goed verstopt. De rotor zorgt ervoor dat de oscillator bijna altijd te zien is, maar de rest van het binnenwerk is verscholen achter titanium wat gezien de aard van de technologie begrijpelijk is. 

Conclusie

Een artikel over Seiko en de Grand Seiko in Watchtime opent met een citaat van de CEO van een Zwitsers horlogemerk die stelt dat Seiko met de Grand Seiko de beste mechanische horloges ter wereld maakt en wie ben ik om dat te betwisten? Plak hier Rolex op en je betaalt wellicht twee of zelfs drie keer voor hetzelfde horloge. De afwerking is bovendien nog beter dan een Rolex waardoor je wel bijzonder veel waar voor je geld krijgt. Zelfs in die mate dat op fora luidop wordt gevraagd of Seiko geen verlies maakt op deze horloges en ze kruis subsidieert met de inkomsten van hun andere horloges. 

Toch is de SBGA011 erg subtiel en kan je er 's nachts door Brussel meestappen waar je met een Rolex of Philippe Patek toch meer zorgen maakt. Vergis je echter niet want de SBGA011 kost zo'n 6200 euro en is dus allesbehalve goedkoop. Is dat het waard? Puur naar het horloge gezien wel, maar ik kan me voorstellen dat mensen liever heel wat anders doen met dat geld.  

Melbourne Watch Company Portsea

Huiskamerhorlogemaker

Met het fenomeen van kickstarters kan letterlijk iedereen een eigen initiatief beginnen zolang ze de nodige financiële middelen binnen halen. Een kickstartercampagne is een initiatief om geld op te halen waar betalers in plaats daarvan een product krijgen. Zo is het voor individuen of kleine firma's mogelijk om videogames te maken, een film te produceren en ja, ook een horloge te (laten) maken. Eén succesvol voorbeeld hiervan is Sujain Krishnan die Melbourne Watch Company heeft opgericht en op amper twee jaar tijd al vijf verschillende horloges heeft gelanceerd en nog steeds druk in de weer is. Het (voorlopige) vlaggeschip hiervan is de Portsea. Dit is een horloge dat een marinethema heeft en is uitgerust met een triple calendar. Met andere woorden: het uurwerk bevat twee subdials voor de dag van de week en de maand. Onderaan vind je een venster met daarin de dag. 

Krishnan geeft duidelijk aan dat hij geen horlogemaker is, maar wel een ontwerper en zakenman. Hij laat het horloge assembleren door verschillende partijen waardoor puristen misschien niets van de Portsea (en andere horloges van Melbourne Watch Company) moeten hebben. Het heeft niet de ziel en inspiratie van Orient of Seiko die alles zelf doen: van het vervaardigen van roestvrij staal voorde kast tot en met zelf produceren van het binnenwerk. Krishnan is wel duidelijk dat de verschillende onderdelen van steeds andere partijen komen, maar voor de Portsea is niet op een frank gekeken. Van het binnenwerk tot het polsbandje: het gaat hier altijd om kwalitatief materiaal. 

Verpakking en teleurstelling

De Portsea kan in verschillende varianten worden besteld. De twee meest voorkomende versies zijn de witte dial met bruin polsbandje en de blauwe dial met blauw polsbandje. Hoewel ik de witte, meer klassieke versie iets knapper vind, heb ik uiteindelijk toch voor de blauwe versie gekozen. De reden? Het is net iets alternatiever, het past beter bij het marinethema en brengt wat variëteit toe aan m'n collectie van horloges. De Portsea kost zonder korting 775 Australische dollar wat bij m'n aankoop een kleine 600 euro was. Dat is zeker niet goedkoop, maar je krijgt wel een heleboel waar voor je geld: één van de beste movements van Miyota, een kwaliteitsvol leren polsbandje van Duitse makelij, een goed gepolijste kast en tal van kleine details zoals het logo op de kroon of het gedrukte logo op de achterzijde. 

Die kwaliteit zie je ook in de verpakking. Dit is de beste verpakking van al m'n horloges en daar zitten toch twee exemplaren bij die een smak meer geld hebben gekost dan de Portsea. De kartonnen doos herbergt de eigenlijke doos waar het horloge inzit. Deze doos moet je openen met een metalen drukknop en wanneer je de doos opent, imponeert de bovenzijde je meteen met een mooi ingeklede lederen afwerking binnen en glanzende scharnieren. Dit is een schoolvoorbeeld van hoe je iets mooi inkleedt! Het gevoel van onder de indruk te zijn maakte jammer genoeg snel plaats voor een gevoel van vertwijfeling wanneer ik de Portsea vastpakte. De kast en lugs zijn behoorlijke joekels maar achteraf bekeken is de kast niet (veel) groter dan andere dress watches. Het zjn enkel de (naar mijn mening) buitensporige lugs die het horloge disproportioneel maken. Dit is slechts een kwestie van gewenning, maar het was vooral het polsbandje wat me zorgen baarde. 

De kwaliteit van het bandje staat buiten kijf. Je ruikt dat het nieuw is en wanneer je je vingers over het leer laat glijden, ben je onder de indruk van de kwaliteit. Maar - en dit is een hele grote maar - de gaatjes zijn wel bijzonder ongelukkig gekozen. Op het eerste gezicht leek namelijk dat het polsbandje belachelijk klein was, maar dit was te wijten aan de plaatsing van de gaatjes. Om een idee te geven: bij de Orient Bambino gesp ik het horloge om bij het vijfde gaatje en heb ik nog vier gaatjes over. Bij de Portsea is dat bij het tweede gaatje en is er slechts nog één vrij. Dit maakt dat het omdoen van de Portsea zeker in het begin een hele klus is. Er mochten dus gerust wat meer gaatjes zijn in het bandje en ik heb zelfs al gelezen dat mensen het horloge niet kunnen omdoen omwille van het polsbandje wat ik perfect kan begrijpen. 

Ontwerp als succesformule

Voor een start-up als Melbourne Watch Company die zonder fysieke winkel opereert en dus enkel via het internet verkoopt, is het niet eenvoudig om een product te verkopen. Zeker wanneer het gaat om een product dat meer dan vijfhonderd euro kost. Dan moet je met iets bijzonders komen en dat is de Portsea toch wel (een beetje). Met name het ontwerp van de wijzerplaat is de reden waarom de Portsea zo'n succes is. Dit bestaat uit een marinethema met triple calendar, maar er is ook de goedkopere Heritage-versie die enkel de datum bevat. Toch is het verschil in ontwerp en aantrekkelijkheid tussen beide zo groot dat het extra geld voor de triple calendar voor de meeste horlogeliefhebbers geen probleem zal vormen. 

De buitenste ring van de wijzerplaat bestaat uit een ronde spoorwegvorm die de zestig minuten aangeeft. Iets lager gelegen vind je de hoofdring die uit keramiek bestaat. De twee subdials zijn aan de hoofdring vastgemaakt en bestaan dus eveneens uit keramiek. Deze twee subdials zweven over de bodemplaat die nog een niveau lager is gelegen. Er bestaan dus drie niveaus (de ring met uren, de ring met minuten inclusief subdials en de bodemplaat) wat voor een 3D-effect zorgt zoals bij de Orient FFD0F001W. Bij een witte dial is dit effect meer uitgesproken, maar bij de blauwe versie die ik heb, is dit meer subtiel, maar het is er wel. 

De bodemplaat bestaat uit verschillende horizontale lijnen die volgens het promotiepraatje gelijken op het dek van een schip wat uiteraard past bij het marinethema van dit horloge. Als je had gezegd dat dit de lijnen zijn van een houten krat Stella Artois in Leuven had ik je echter ook geloofd. Op het internet valt kritiek te lezen dat de twee subdials die uit keramiek bestaan, zouden gelijken op goedkoop plastic. Op de foto's mag dit misschien zo zijn, maar in realiteit kan ik dat met de beste wil van de wereld niet zien. Het ziet er zeker en vast kwalitatief uit. De enige (grote) kritiek die ik heb op het ontwerp is het lettertype van de Arabische cijfers: het vrij gewone en misschien wel gedateerde Comic Sans. Het geeft een kwalitatief ogende wijzerplaat toch een vlijm van goedkoopheid mee. Een ander lettertype zou toch veel beter zijn geweest.  

Respect

De kast is met een dikte van 12,5 milimeter niet eens een hele erge flinke knaap, maar toen ik het horloge voor de eerste keer uit de doos haalde, viel ik net niet van mijn stoel. Zoals gezegd, is dat voornamelijk te wijten aan de wel erg grote lugs. Vergeleken met de Seiko SARB065 is dit uurwerk zelf kleiner, maar het oogt wel een stuk logger. Dit gevoel wordt versterk door de dial die op de kast lijkt geschroefd te zijn waardoor je als het ware een tweedelig horloge lijkt te hebben. De vorm van de kast vind ik dus niet geslaagd, maar dit wordt ruimschoots - zoniet volledig - gecompenseerd met het erg knappe ontwerp van de dial. De kwaliteit van de kast is onberispelijk en is goed gepolijst. Het glas van de dial bestaat uit saffier en is behandeld met een anti-reflecterende coating. 

Op de achterzijde zie je het indrukwekkende logo van Melbourne Watch Company staan dat gedrukt is in de kast. Het mocht misschien een tikkeltje dieper zijn gedrukt, maar het toont dat Krishnan een stapje verder is gegaan dan bij zijn andere horloges op het gebied van detail. Biedt zoiets een toegevoegde waarde? Wellicht niet. Is het mooi en apprecieer ik zoiets? Absoluut! Die details zien we ook terug bij de kroon die versierd is met de "M" van Melbourne Watch Company. Diezelfde "M" vind je ook terug als tegengewicht bij de secondewijzer. Het zijn die details die ervoor zorgen dat ik een tiental seconden vol bewondering naar het horloge kan kijken op een dood moment. Op de achterzijde staat overigens ook het nummer vermeld van welk horloge je hebt. Bij mij is dit "2016-304" en dat maakt zo'n horloge wel extra bijzonder!

Spartaanse Japanners

Het binnenwerk van de Portsea is de Miyota 9122. De specificaties van dit movement zijn behoorlijk indrukwekkend: een reservecapaciteit van ruim veertig uur, het werkt met 26 juwelen en telt 28800 vibraties per uur of dus acht tikken per seconde. Daarmee is dit movement een trap boven de meeste andere automatische horloges die ik heb die werken met 21600 vibraties per uur. Op zich zegt het aantal vibraties per uur niet veel, maar het zorgt er wel voor dat de nauwkeurigheid van deze horloges beter is dan horloges die werken met minder vibraties per uur. Op papier belooft Miyota een nauwkeurigheid tussen -10 en +30 seconden per dag wat eigenlijk niet zo gek veel beter is dan de twee Orients en Seiko SARB065 die werken met minder vibraties. In werkelijkheid zal het verschil wel een stuk groter zijn, maar dit heb ik nog niet gecontroleerd en ik heb ook niet onmiddellijk de ambitie om dit te doen. 

Oorspronkelijk had Krishnan de ambitie om een Zwitsers movement te gebruiken, maar moest daar omwille van budgettaire redenen op terugkomen. De movements van Miyota kunnen zich meten met de nauwkeurigheid van Zwitserse binnenwerken, maar er is wel één belangrijk verschil: de prijs. De Japanse movements zijn een stuk goedkoper en dat vertaalt zich in een vrij Spartaans movement. De movements zijn amper of niet gedecoreerd, maar ook spaarzaam gebouwd met minder onderdelen dan gelijkaardige Zwitserse movements. Het resultaat is dat de rotor van het 9122 movement zich graag laat horen. Een korte, maar fikse beweging van de arm is voldoende om dit movement te laten dansen op z'n lievelingsplaat: Spinning around. Eerst dacht ik zelfs dat het movement defect was, maar opzoekwerk op het internet leert dat dit lawaai symptomatisch is voor deze movements. Wanneer het muisstil is, valt dit erg op, maar de waarheid gebiedt me te zeggen dat dit op kantoor amper zal gebeuren. 

Het movement laat wel toe om het horloge via de hand op te winden en dat is erg handig wanneer je het een paar dagen niet draagt. De ontzagwekkende kast wordt vreemd genoeg wel begeleid met een vrij kleine kroon. De meeste kronen hebben een geribbeld oppervlak zodat je er gemakkelijk aan kan draaien. Deze kroon heeft veel minder inkepingen waardoor het wat moeilijker is om aan de kroon te draaien gezien het miniformaat. Dit is weer één van die puntjes die ik met de mantel der liefde bedek omdat het horloge er zo mooi uitziet.    

Conclusie

Bij de vorige besprekingen van m'n horloges denk ik niet dat ik bij één horloge zoveel negatieve dingen heb opgesomd als bij deze Portsea. Dat heeft niets te maken met de kwaliteit van het horloge want dat is zonde rmeer goed te noemen, maar wel met de verwachtingen die zo'n relatief dure aankoop van het internet met zich meebrengen. Toch is de Portsea één van de eerste horloges waar ik naar grijp als ik een keuze moet maken van welk horloge ik ga dragen. Het ontwerp van de wijzerplaat met de triple calendar en 3D-effect vind ik erg geslaagd. Er zijn dan dingen waar je over kan klagen zoals de te kleine kroon en te grote lugs, maar dat vergeet je ogenblikkelijk als je kijkt naar de dial die je lijkt tegemoet te lachen.  

WWoor Elite Sport Quartz Watch Male Silver-Tone Ultrathin Stainless Steel Mesh Band Watch With Date Blue

Ja, de titel is juist

Als je de titel van deze blog leest, vraag je in godsnaam af waar ik het over heb. WWoor? "Elite Sport", moet dat niet "Elite Sports" zijn met s? Is die idioot lange titel echt de naam van een horloge? Om de vragen meteen te beantwoorden: WWoor is dus echt de naam van een horlogemerk, de spelfout zit zo in de titel en dit is inderdaad de naam van een horloge zoals je op Amazon kan lezen. 

Ik zat begin juli van dit jaar op Amazon te grasduinen in het enorme aanbod van horloges en ik was op zoek naar een dun horloge. Ik probeer mijn collectie van horloges gevarieerd te houden en hoewel ik een duidelijke voorkeur heb voor dress watches, zijn sporthorloges meer dan welkom. Een dun horloge had ik nog niet en onder het motto "Als je het op Amazon niet vindt, vind je het nergens" stuitte ik op deze Wwoor. Ik dacht eerst de eigenaar te worden van één van 's werelds meest exclusieve horloges, want een zoekopdracht op Google leverde amper bruikbare hits op. Een maandje later verdween die exclusiviteit als sneeuw voor de zon, want dit Chinees merk heeft de weg naar meerdere personen gevonden. 

Plakmerk

WWoor is een zogenaamd plakmerk wat eigenlijk wil zeggen dat het goedkope Chinese rommel is wat waarschijnlijk juist niet in elkaar stuikt als je ermee zwaait. Dat is misschien wat cru uitgedrukt, maar quality control is niet meteen de grootste bekommernis bij dergelijke merken. Cijfers op het internet moet je nemen voor wat het is - dikwijls zonder enige bron - maar ik las dat 15 tot 25% van dergelijke horloges een defect vertonen in de eerste drie maanden. Ik heb geen enkele manier om dit te bevestigen of ontkrachten, maar het verschil in prijs tussen dit en pakweg een Seiko moet natuurlijk ergens zitten. Zelf heb ik dit op Amazon voor zo'n 25 euro op de kop kunnen tikken. Een bonus was dat geïmporteerde goederen buiten de EU die minder dan 22 euro kosten niet belast worden, wat dus weer een paar euro scheelde. Dat is dan eigenlijk nog relatief duur, want Aliexpress verkoopt ditzelfde horloge voor 16 euro. Dus zelfs nu ik dacht dat ik een koopje had gedaan, blijkt nu dat ik vijf euro te veel heb betaald... 

Voor een dergelijk bedrag verwachtte ik me aan goedkope rommel en de waarheid is... dat dit een leuk ontworpen horloge is wat nog bovendien vrij degelijk is ook. Dergelijke goedkope horloges koop ik enkel wanneer ze werken met een quartzbatterij omdat dit goedkoop is en er dus bijgevolg geen goedkope mechanische automaat wordt ingepropt. Het horloge houdt de tijd goed bij en puur functioneel kan ik weinig op de goedkoopste aanwinst van mijn collectie aanmerken.  

Goed ontworpen

De kracht van dit horloge zit ongetwijfeld in het ontwerp. Dit kan je zonder meer goed noemen. Het ziet er uit als een leuk sporthorloge wat ook als een dress watch gedragen kan worden. Hoewel het horloge niet superdun is met zijn 9 milimeter, is het onderste gedeelte van het horloge goed verstopt door een combinatie van slim lijnenspel en een diagonaal naar beneden gaand vlak. De lugs zijn geen twee nokken zoals bij de meeste andere horloges, maar maken onderdeel uit van de bezel waar je de trapeziumvorm in terugvindt. Voeg daar een mooie blauwe dial aan toe en je hebt een horloge dat tien keer zo duur is als je er 'Emporio Armani' op plakt. 

Helaas stopt de lofzang voor deze WWoor hier, want vrij van gebreken is dit uurwerk zeker niet. Ten eerste ziet de blauwe wijzerplaat op de foto's er aantrekkelijker uit dan dat het in werkelijkheid is. De blauwe kleur geeft de indruk dat het afgebladerd is zoals iets dat al een aantal jaar geverfd is, maar een nieuwe opknapbeurt kan gebruiken. De leesbaarheid van de dag in het kleine kadertje op drie uur scoort onvoldoende, zeker als er (te) weinig licht is. De goedkope indruk wordt extra bevestigd door hoe 'Wwoor' en 'Quartz' op het uurwerk zijn geschreven.

Ik vermoed dus dat na een paar jaar de dial de eerste sporen van kleurverlies zal tonen. Ook de kroon is niet meteen een werk van precisie en kwaliteit geworden en het vergt wat prutswerk om de datum en tijd in te stellen. En toch..., toch geeft WWoor een zekere vorm van degelijkheid. Als je het horloge in de handt houdt, ontstaat niet meteen de indruk dat je rommel voor je hebt. De bezel en wijzerplaat geven een degelijke indruk en het horloge lijkt tegen een stootje te kunnen. Het is enkel de afwerking dat de goedkope oorsprong van dit uurwerk verraadt. 

Geen fan van mesh

Ik zou deze Wwoor zelfs blindelings durven aanraden voor de goedkope prijs van 16 euro ware het niet dat er één spelbreker is: het horlogebandje. Het horlogebandje is namelijk mesh (ook wel gekend als Milanaise) en is echt niet gemakkelijk te bedienen. Eerst had ik met brute kracht de gesp kunnen verstellen, maar een Youtubevideo leert dat met wat gepeuter met een mes je de gesp veel eenvoudiger kan verstellen. Dat probleem is nog vergeeflijk, maar het openen en sluiten niet. Het sluiten en vastklikken gebeurt met twee haakjes en vervolgens een klepje dat je naar beneden moet klikken. Klinkt eenvoudig, maar het is dikwijls een enorm gepruts om het horloge te sluiten rond je pols

Bij het terug openen, moet je het klepje terug openen, maar dit is zo moeilijk dat ik telkens een muntstuk gebruik om het te openen. Ik heb het geprobeerd met een vingernagel te doen, maar dit lijkt me nooit te lukken. Het voordeel van het bandje is wel dat het superlicht is, je geen sluiting voelt bij de pols en ook geschikt is voor personen die niet graag een lederen polsband dragen. Ik zou aanraden om een nato-bandje rond het horloge te doen, maar dit kost bijna zoveel als het horloge zelf.  

Conclusie

Ik verwachtte dat dit horloge thuishoort bij het assortiment van horloges dat wordt verkocht op markten voor tien euro, maar - tegen alle verwachtingen in - is dit horloge kwalitatiever dan ik eerst dacht. De goedkope origine is met wat speurwerk snel te herkennen, maar het dunne ontwerp (ultrathin is het wel niet) en de blauwe dial maken van dit horloge een aantrekkelijk voorwerp. Dit is geen erfstuk voor tientallen jaren, maar wel een horloge dat je zeker vijf jaar kan dragen zonder problemen, tenminste als het niet bij de ongelukkige 15 tot 25% van defecte horloges zit. 

Seiko SARB065

Japans feestje

Seiko is in onze contreien vooral bekend voor zijn quartz horloges, maar de Japanse uurwerkgigant heeft ook een heel uitgebreid gamma aan mechanische horloges. Het jammere is echter dat een heleboel van deze horloges de Japanse eilandengroep bijna niet verlaten of het moet voor andere, naburige Aziatische landen zijn. Waarom dat zo jammer is, besef je als je één blik werpt op de Seiko SARB065. Dit is een horloge met één van de prachtigste dials ooit. De wijzerplaat heeft namelijk een bijna niet te evenaren sunbursteffect. De kleur van de wijzerplaat zelf is wit, maar afhankelijk van de zonnestralen die op de plaat schijnen, verandert de kleur in grijs of lichtblauw. Het effect is fenomenaal en dat is de reden waarom de SARB065 één van de meest geëxporteerde horloges uit Japan is.  

Volgens de reclamebabbel van Seiko is de SARB065 tot stand gekomen in samenwerking met de Japanse barman Shinobu Ishigaki en beschikt het uurwerk over de bijnaam "Cocktail Time". Dit horloge is dus ontworpen om op een zomeravond een cocktail te drinken op een terras. Dit wordt natuurlijk verraden door de dial, maar ook door het polsbandje. Het bandje is namelijk gedraaid zodat de sluiting wijst naar de persoon die het horloge draagt. De officiële uitleg is dat de persoon die recht tegenover jou zit zo zich meer kan concentreren op het uurwerk zelf. Het duidt erop dat de SARB065 toch specialer is dan andere horloges. 

Deur in huis

Om meteen met de deur in huis te vallen: deze Seiko is een geweldig horloge, maar kent één groot nadeel: het polsbandje. Het polsbandje ziet er nochtans knap uit met blauwe stiksels aan de zijkanten en een glad lederen bandje dat duidt op kwalitatief leder. Op Amazon kost het bandje bijvoorbeeld 150 dollar, terwijl het horloge zelf te koop is op die site voor minder dan 400 dollar. Nochtans is er meer dan genoeg kritiek op dit bandje. Niet alleen omdat de sluiting aan de andere kant zit, maar ook op de stijfheid van het bandje en de gesp dat niet altijd even vlot sluit. Dit is jammer genoeg een feit dat ik moet onderschrijven. 

Ik heb verscheidene horloges, waaronder enkele goedkopere zoals de Orient Bambino, maar geen enkel ander bandje of metalen armband zit zo slecht als bij de SARB065. Dat wil niet zeggen dat het lederen bandje niet draagbaar is. Na het horloge een paar keer gedragen te hebben, begint het dragen hiervan steeds soepeler te verlopen, maar ik kan perfect begrijpen dat kopers het bandje er (laten) afdoen en een after-market polsband in de plaats willen hebben. Uiteindelijk is dit vrij persoonlijk. Vandaag heb ik het horloge bijvoorbeeld een hele dag gedragen en geen last gehad van het bandje. 

Liefde op het eerste gezicht

Wanneer je door de oneindige collectie van horloges gaat van alle horlogemakers is de SARB065 één van de horloges dat het meest opvalt. De reden is zoals eerder gezegd de dial die er simpelweg fenomenaal uitziet. Als je de wijzerplaat in detail bekijkt, zie je dat het is opgedeeld in vele kleine radialen die starten vanuit het middelpunt van de wijzerplaat. Als hier licht op schijnt, wordt het licht vervormd waardoor je een spectaculair effect voptreedt an verscheidene kleuren en dansend licht. Afhankelijk van je oogpunt is de dial dan weer wit, grijs of blauw. Als je de foto's van dit horloge bekijkt, ben je geneigd om te denken dat de wijzerplaat er vooral blauw uitziet, maar dat is bedrieglijk. Je krijgt weliswaar een lichte blauwe schijn te zien wanneer je de dial vanuit een scherpe hoek bekijkt, maar dit is eerder subtiel en niet zo uitgsproken zoals op de foto's.   

De SARB065 ziet er uit als een dress watch, maar is naar mijn mening minder formeel dan de Bambino en kan dus ook casual gedragen worden, anders zou de bijnaam ook niet "Cocktail Time" luiden. De afmetingen zijn typisch voor die van een dress watch: 40 milimeter breed en een dikte van 13,1 mm wat toch aan de hoge kant is. De geplogendheden zeggen dat een dress watch liefst zo dun mogelijk gedragen wordt, maar er zijn ontelbare dress watches tussen 10 en 12 mm. 13,1 neigt niet naar overmaats, maar de dimensies van het horloge zijn op z'n minst respectabel te noemen. De ietwat grote kast met daarop het bescheiden gebolde glas geeft het horloge toch een zekere status mee. Het is een horloge dat opvalt uit het pak en dat is voor de meeste personen ook de primordiale reden om het aan te schaffen. 

Opgewonden

Helaas is de SARB065 niet verkrijgbaar in België en moet je op zoek gaan op het internet om het horloge aan te schaffen. Er zijn retailers genoeg die het horloge aanbieden, maar het loont de moeite om de prijzen te vergelijken. Ik heb het horloge gekocht via Amazon waar ik het aanschafte voor zo'n 360 euro. Tel daarbij nog een paar tiental euro verzendkosten en je hebt dit uurwerk voor minder dan vierhonderd euro. Dat is echter zonder de douane gerekend. Alle geïmporteerde goederen uit de EU worden belast met extra taksen wat betekende dat ik nog 43,75 euro mocht bijbetalen. Houd hier dus zeker rekening mee wanneer je een horloge uit het buitenland (dus buiten de Europese Unie) aanschaft.  

De SARB065 wordt aangedreven door het 6R15 movement. Dit movement kan je omschrijven als het werkpaard uit de Seiko-stal. Het heeft een precisie van +25 en -15 seconden per dag waarmee het in de middenmoot komt van de movements. Dit low-beat movement (zes tikken per seconde) wordt gebruikt in de middelste prijscategorie waarin Seiko opereert (zoals de SARB-lijn), maar wordt eveneens gebruikt bij de SDGM-lijn waar de prijzen beginnen vanaf 700 dollar en dus dubbel zoveel kost als de SARB-horloges. Het toont toch aan dat Seiko vertrouwen heeft in dit movement. Een bijkomende functionaliteit van dit movement is dat je het manueel kan opwinden. Als de reserve van 48 uur ontoereikend is, kan je het horloge dus nog altijd zelf manueel opwinden als je het niet draagt. Een veertigtal rondjes zou genoeg moeten zijn om een dag verder te komen. 

Details, maar...

Het niveau van afwerking van dit horloge is beter dan de meeste horloges uit deze prijscategorie. Over het ontwerp van de dial heb ik al genoeg geschreven, maar het zit 'm ook in de kleine details zoals het majestueuze lettertype van de datum, de blauwe secondenwijzer, de elegante hoofdwijzers, de indices die statig op het horloge zijn aangebracht en de gepolijste kast die de omgeving weerspiegelt. Het is dus niet alleen de dial die ervoor zorgt dat de SARB065 onmiddellijk het lievelingshorloge wordt bij veel personen. 

Bij Seiko is het bijna vanzelfsprekend dat er aan de achterzijde een doorkijkglas is waar je de 23 juwelen van deze automaat ziet bewegen. De rotor is minder rumoerig dan pakweg de Orient Bambino en deze dingen illustreren het hogere kwaliteitsniveau dan de instapmodellen van Orient. Dit betekent helaas niet dat alles perfect is. De sluiting van de gesp is - zoals eerder aangehaald - op z'n minst twijfelachtig te noemen voor zo'n mooi horloge en ook over de kroon kan je opmerkingen maken. De kroon is naar mijn mening een tikkeltje te klein waardoor het soms ietwat lastig is om datum of uur te wijzigen. Het is geen onoverkomelijk probleem, maar wel het vermelden waard. Het is ook jammer dat Seiko er heeft voor geopteerd om Hardlex te gebruiken als materiaal voor het glas. Hardlex is een mineraal dat door Seiko zelf wordt ontwikkeld en niet zo krasbestendig is als saffier. Dit doet een beetje afbreuk aan de status van de SARB065 dat wel een saffierglas verdient.   

Conclusie

Een regelrechte beauty, anders kan je de Seiko SARB065 niet noemen. Het sunbursteffect maakt van dit horloge een ongeëvenaarde schoonheid voor een meer dan redelijke prijs. Het is enkel jammer dat het horloge geïmporteerd moet worden wat het prijskaartje doet aandikken als het pakketje arriveert bij meneer de douanier. Bovendien is niet iedereen geneigd om zijn kredietkaart boven te halen om iets te laten importeren uit Japan. Dat is jammer want iedere liefhebber van horloges moet de SARB065 toch wel eens in z'n handen hebben gehad. Naast de dial zijn er tal van andere details die het horloge een hoog aanzien bezorgen. Toch krijg je voor weinig geld heel wat horloge in de plaats. Het polsbandje zal voor veel mensen niet voldoen, maar voor 50 euro koop je een lederen faux krokodillenbandje van Duitse makelij. Als je zoekt, vind je op internet genoeg voorbeelden van meer dan geslaagde vervangingen. 

Orient Bambino ER24001B

Kennismaking

Als iemand vraagt om voor een schappelijke prijs een mooi dress watch te krijgen, is de Orient Bambino steevast het eerste antwoord. De Bambino-serie biedt aantrekkelijke horloges voor een erg scherpe prijs. Er zijn vier versies van de Bambino, toepasselijk versie 1, 2, 3 en 4 gedoopt. De vierde versie is de laatste en de prijzen hiervan liggen tussen de 200 en 250 euro wat al geen koopje meer genoemd kan worden. De eerste versie van de Bambino is onlangs echter in prijs gedaald en kan tussen de 100 en 150 euro gekocht worden wat dan wel weer als een soldenactie geldt. Voor deze prijs krijg je namelijk een stijlvol horloge van Orient met een onberispelijke kwaliteit en een automatisch movement van Orient. Tenzij je naar de Chinese plakmerken gaat kijken, zal je niks goedkoper vinden in deze prijscategorie. 

De versie die ik heb gekocht is de Bambino ER24001B. Dit is de versie met een zwarte wijzerplaat en gouden bezel, indices en kroon. Het goud is bij dit horloge geen goudgeel, maar rose goud wat meer op koper gelijkt. Eén van de meest gehoorde kritieken - als je het zo al kan noemen - is dat de kleur van deze versie te veel naar koper neigt. Persoonlijk vind ik dit mooier dan de goudgele versie omdat het neutraler oogt en minder blinkt. 

Hollebolle

Het uiterlijk van de Bambino valt meteen op en straalt klasse uit. Hoewel je dit van veel horloges kan zeggen, is dat bij deze versie van de Bambino nog meer dan ooit het geval. De koperachtige gouden kleur van de rand is een perfect contrast op de zwarte wijzerplaat en geeft de Bambino een moeilijk te evenaren klasse. Het nadeel is dan weer dat dit horloge te formeel kan ogen wanneer je je meer casual kleedt. Dit wordt extra geaccentueerd door het leren polsbandje dat een gelakte, glanzende zwarte kleur heeft. In het begin was ik in de wolken met dit horloge omdat je voor weinig geld een erg mooi horloge hebt. Na een paar maanden vind ik de Bambino net iets te formeel er uitzien, waardoor het één van m'n minst gedragen horloges is. Ik houd van dress watches, maar ondanks de prijs, is deze Bambino één van de meest chique horloges die je kan krijgen. 

Wat meteen opvalt (en eveneens mijn grootste kritiek op het horloge is), is de gebolde vorm van het glas. Het valt nauwelijks op, maar als je het horloge in zijperspectief bekijkt, valt de gebolde vorm van het glas erg hard op. Ik geef zelf de voorkeur aan een plat glas, hoewel ik gebolde glazen ook wel een bepaalde charme vind hebben. Dan moet het echter met mate zijn, want bij de ER24001B is alle subtiliteit overboord gegooid en heeft Orient een vrij groot, gebold glas op de Bambino gemonteerd. Het maakt deel uit van de vintage-stijl (waartoe de Bambino behoort) van het horloge, maar de bezel mocht gerust wat hoger zijn, zodat het gebolde glas wat subtieler in de dial was verwerkt. Dit is eigenlijk puur subjectief, want 99,99% van de tijd kijk je toch naar het horloge van bovenaan waar de vorm van het glas niet eens opvalt. 

Niet perfect

Het is moeilijk om op het internet kritische geluiden te horen over deze Bambino. De ER24001B wordt bijna unaniem geprezen als het ultieme intapmodel voor een dress watch. Als je echter wat kritischer naar dit horloge kijkt, zijn er wel wat puntjes waar je een opmerking over kan geven. Het lederen polsbandje is van kalfsleder en is behoorlijk stijf. Als je het wat meer draagt, begint het leer wat losser te komen, maar het horloge draag ik de ene dag zonder problemen, terwijl de volgende keer het horloge niet goed zit rond de pols. 

Als je het horloge vastneemt, heb ik niet meteen de indruk dat ik een solide horloge in m'n handen heb. De afwerking is ontegensprekelijk van een hoog, kwalitatief niveau, maar het zit hem eerder in de kleine dingen zoals de rotor van het movement dat je duidelijk voelt bewegen wanneer je een beetje met de Bambino zwaait. In deze prijscategorie is dat absoluut normaal, maar ik kan me inbeelden dat deze rotor door sommige mensen als te goedkoop of rumoerig wordt beschouwd. Zelf heb ik hier absoluut geen problemen mee omdat je er niet mee geconfronteerd wordt als je het horloge om de pols draagt, maar puristen kunnen er wel eens over vallen. 

Geen kroonjuweel

Op fora wordt ook gezegd dat de kroon wat te licht is, maar dat lijkt me overdreven. Ik heb de kroon meermaals gebruikt om de datum en uur in te stellen (aangezien ik de gewoonte heb om elke dag in de week een ander horloge te dragen) en ik heb hier absoluut geen problemen mee gehad. Voor mij gaat het van een leien dakje om dag en uur in te stellen en ik verwacht dat dit voor de meeste mensen hetzelfde zal zijn. 

Het glas bestaat uit gehard mineraal en is dus krasgevoelig. Dit is dus geen horloge om mee te gaan sporten of te werken in de tuin, maar gezien de formaliteit van het horloge lijkt me dat geen probleem te vormen. De wijzerplaat heeft een breedte van 40 mm wat tegenwoordig bijna de de facto standaardlengte is voor een moderne dresser. 

Het movement is van het kaliber 48743 wat een klassiek low-beat (dus zes slagen per seconde) movement is met een veilige marge. Na zo'n maand zou ik zeggen dat het horloge zo'n anderhalve à twee minuten afwijkt wat zeker binnen de perken blijft gezien de kostprijs van de technologie. Er is geen doorkijkglas achteraan wat onder andere ook de reden is voor de zachte prijs van de ER24001B. 

Conclusie

Hoewel de Orient Bambino ER24001B zeker en vast een koopje is, heeft het niet de kwaliteit van andere horloges die net iets duurder zijn (zo'n vijftig à honderd euro). Als je een beetje geld hebt voor een horloge moet je jezelf dan ook de vraag stellen dat je tevreden bent met een supermooi, maar ietwat formeel dress watch van ruim honderd euro of een beter afgewerkt, maar misschien minder tot de verbeelding sprekend model zoals de Orient FFD0F001W. Persoonlijk zou ik dan voor de tweede optie gaan. Desondanks is deze Bambino een aanwinst voor elke collectie en zullen collega's - meer nog dan menig ander horloge - je complimenteren over je horloge. 

Orient FFD0F001W

Vintage

Na mijn Rado die ik in de herfst van 2015 heb gekocht, ben ik me meer gaan interesseren in de wereld van horloges. Het aanbod van horloges is werkelijk gigantisch en als je steeds meer horloges bekijkt, ga je automatisch een voorkeur ontwikkelen voor een bepaald type horloge. Bij mij zijn dit de zogenaamde dress watches. Deze horloges zijn over het algemeen eleganter dan de meer casual horloges, worden met een kleinere wijzerplaat gedragen en zie je vooral op kantoor. Eén van de goedkoopste dress watches in de markt is de Bambino-lijn van Orient (die ik ook heb gekocht), maar eveneens de Orient FFD0F001W. De FFD0F001W maakt deel uit van de Vintage-collectie van Orient waartoe de Bambino-lijn ook behoort. 

De FFD0F001W is echter wel een stapje hoger met een metalen armband, saffier glas voor de dial en indicator voor de gangreserve (maw hoe lang loopt de automaat nog). De FFD0F001W is al een tijdje uit (ik geloof van 2010) waardoor dit horloge nog moeilijk te verkrijgen is. Via de Franse afdeling van Amazon heb ik het horloge voor 200 euro en 20 euro verzendkosten op de kop kunnen tikken. Ter illustratie: bij Serious watches kost dit horloge 279 euro, maar is het wel niet langer voorradig. Bij horloge.be is deze Orient nog wel te verkrijgen, maar betaal je wel al 349 euro. 

Moderne vintage

De grote aantrekkingskracht van dit horloge zit ongetwijfeld in de wijzerplaat dat een symbiose is van ouderwetsheid en modernisme. De stijl is ongetwijfeld ouderwets met een elegant, maar simplistische wijzerplaat. Op een ouderwets horloge zie je enkel de indices (of Romeinse of Arabische cijfers), de twee wijzers en de secondenwijzer. Dat is bij deze Orient ook het geval, maar dan met een extra, nuttige toevoeging in de vorm van de gangreserve indicator. Het is echter het patroon van de wijzerplaat en de lumuniscerende wijzers die het horloge een strak uiterlijk geven. 

De dial wordt gedomineerd door een bolvormig, guilloche patroon dat zich in het midden van de wijzerplaat bevindt. Er is een bijkomende laag die iets hoger is gelegen ter hoogte van de indices waardoor je een (heel erg) beperkt 3D-effect krijgt. Tenslotte is er de buitenste ring waar de aanduidingen voor de minuten staan. Voeg daar de blauw luminsicerende wijzers aan toe en je hebt een elegant horloge dat straalt in z'n eenvoud. Er zijn horloges die mooier zijn, maar in deze prijscategorie gaat je niks vinden dat kan wedijveren qua elegantie, ook niet bij de buren van Seiko. 

Vintage kwaliteit

Voor 200 euro is het hoogst uitzonderlijk om een horloge te vinden dat bestaat uit een automaat, een doorkijkglas achteraan (exhibition caseback) en saffier glas, maar de enige reden hiervoor is dat ik heel erg goed heb gezocht op het internet (ik heb geleerd van m'n Rado) en dat dit horloge bijna ook niet meer gemaakt wordt waardoor de prijs automatisch daalt. Het aandrijfmechanisme van de Orient FFD0F001W is een 46N45 automaat die door Orient zelf wordt ontwikkeld voor hun instapmodellen. De 46N45 is een low-beat automaat (zes tikken per seconde) met een accuratesse van zo'n +45 tot -15 seconden per dag wat voor een automaat absoluut niet slecht is. Naar alle waarschijnlijkheid zal deze automaat iets sneller lopen dan andere, duurdere automaten door het ontbreken van een terugdraaisysteem die in minder gesofistikeerde automaten zoals 46N45 zitten. 

De enorm voordelige prijs van de Orient FFD0F001W laat zich uiteraard gevoelen in een aantal zaken. Zo is het glas niet behandeld met een coating of ontspiegeld waardoor je een reflectie krijgt die licht terugkaatst. Het roestvrije staal is ook niet zo vaak gepolymeerd als bij duurdere horloges waardoor het niet zo mooi blinkt en spiegelt en eerder een mat uiterlijk heeft. De kast is ook modulair opgebouwd waar je duidelijk het onderscheid kan maken tussen de kast en de dial die er als een soort van vliegende schotel lijkt opgeplakt te zijn. Dit is het verschil met bijvoorbeeld de Rado D-Star waar de dial naadloos is geïntegreerd met de kast en zelfs de armband. Anderzijds maakt het dit voor Orient mogelijk om deze onderdelen op verscheidene modellen toe te passen wat uiteraard de prijs drukt. Het enige probleem wat ik met de kast heb, is de dikte die bijna zo dik is als de Seiko SARB065 die een dikke kast heeft. Op papier is de kast 11,7 mm dik, maar wanneer ik dit horloge om de pols draag en vergelijk met de SARB065 (die 1,4 mm dikker is) zijn beide even dik wellicht omdat Orient de dial als afzonderlijk ziet van de kast. Op zich is de dikte geen probleem, maar meeste dress watches zijn wel een stukje dunner dan dit. 

Armband is niet vintage 

Ik ben zelf meer fan van metalen armbanden dan leren polsbandjes bij een horloge en dat bewijst de metalen armband bij deze Orient. Het is enorm gemakkelijk om dit horloge om te doen en vast te klikken met de vlindersluiting. De armband is verrassend kwalitatief en duurzaam. Door het gebruik van roestvrij staal is de armband (en het horloge) vrij zwaar, maar dit draagt bij aan de kwaliteit. Het enige minpunt bij deze armband wat ik kan bedenken is de gesp. De gesp is van metaal en de ergonomie van de vlindersluiting maakt het soms zo dat een klein stukje huid van de pols komt vast te zitten. Dan is het een kwestie van het horloge terug te ontsluiten en een klein stukje lager rond de pols te dragen. 

Conclusie

Net zoals de Rado D-Star zal de Orient FFD0F001W niet misstaan op kantoor, maar kan je het ook evenzeer gebruiken om op stap te gaan met de kinderen in een speeltuin. Het is elegant in z'n eenvoud en daarom nooit een miskoop. Voor dit geld krijg je verrassend veel kwaliteit in huis al duiden de matte kast en de reflectie van het saffier glas er wel op dat dit geen topmodel is. Je kan dit horloge nog in verscheidene varianten krijgen qua kleur (parelmoer, zwart) en leren band waardoor je dit horloge kan personaliseren. 

Rado D-Star Chronograph Grey Dial Two-Tone Ceramic

Eerste horloge

Op een herfstdag in 2015 begaf ik me op een zaterdag in Eindhoven waar ik de stad bezocht. Na zes uur ging ik de Bijenkorf binnen met het idee om een nieuwe geur te kopen. Ik stapte echter 2350 euro lichter buiten, maar wel met een nieuw Rado horloge om de pols. Om specifiek te zijn de Rado D-Star Chronograph Grey Dial Two-Tone Ceramic zoals je in de titel kan lezen. Aangezien ik op dat moment totaal niks van horloges kende, was het misschien onbezonnen om zoveel geld uit te geven aan een horloge. Anderzijds ben ik na bijna een jaar nog altijd meer dan tevreden over deze aankoop, hoewel ik allicht een tweehonderd euro te veel heb betaald. De adviesprijs van Rado is namelijk 2350 euro voor dit horloge, maar als je goed zoekt, kan je het (online) voor minder geld terugvinden.

Type horloge

De Rado die ik heb gekocht is een chronograaf. Een chronograaf is een horloge dat niet enkel de tijd bijhoudt, maar ook is uitgerust met extra wijzers om te chronometreren. Zo bestaat de grote wijzerplaat uit drie mini-wijzerplaatjes voor de seconden, de uren van de chronometer en de tienden van een seconde. Daarnaast is er ook een gigantische wijzer op de hoofdplaat wat het uur lezen soms kan vermoeilijken wanneer die niet in de loodrechte positie van 12 uur staat. 

Rado staat bekend omdat het gedurfde modellen uitbrengt, terwijl deze D-Star toch een vrij braaf uiterlijk heeft. Deze D-Star maakt deel uit van een familie van duikershorloges. Zo is er bijvoorbeeld ook de D-Star 200 die zo vernoemd is omdat je er mee tot tweehonderd meter diep mee kan duiken. Rado laat zich echter niet verleiden om de D-Star te bestempelen tot één categorie en omschrijft dit horloge eveneens als een dress watch style horloge. De D-Star is niet het toonbeeld van elegantie, maar heeft wel een universeel uiterlijk zodat het kan gedragen worden als een casual, sportief horloge, maar eveneens als een dress watch voor belangrijke vergaderingen op het werk. 

Dit is voor een groot gedeelte toe te schrijven aan het gebruikte materiaal van Ceramos. Dit is een door Rado gepatenteerd materiaal wat een legering is van metaal en keramiek. Daardoor ademt het horloge duurzaamheid uit. Zowel de armband als het horloge zelf bestaan uit dit materiaal waardoor alles één vlot geheel vormt. Het hoogwaardige materiaal laat weinig ruimte toe voor krassen en is erg stevig. Het nadeel is dan wel dat het horloge met zijn 150 gram aan de pols geen lichtgewicht is. Het materiaal zelf blinkt tamelijk fel, maar gelukkig heeft het (net) geen bling-bling effect. 

In het afgelopen jaar heb ik ook nog een aantal minder dure horloges aangeschaft en in vergelijking met deze horloges (die voor hun prijs een uitstekende kwaliteit bieden) begin ik meer en meer de duurzame afwerking en robuustheid van de Rado te appreciëren. Als je een Orient of Seiko van 300 euro in de hand houdt en daarna deze Rado, merk je meteen het verschil in kwaliteit op. Getuige hiervan is mijn recente trip naar Normandië waarbij ik bij de Mont Saint Michel met dit horloge onzacht in aanraking ben gekomen met een stenen muur. De stenen muur heeft meer schade opgelopen dan het horloge dat ongehavend uit dit duel der titanen kwam. 

Vormgeving

De vormgeving ziet er vrij klassiek uit op het eerste gezicht, maar als je wat meer de tijd neemt om de D-Star te analyseren, vallen de fijne kneepjes van het horloge op. Zo is er de bezel van het horloge (de rand rond de wijzerplaat) dat een elipsachtige vorm heeft. De randen links en rechts zijn afgeplat waardoor het uiterlijk van het horloge net iets anders is dan andere klassieke horloges. De bezel is ook vrij groot (met name boven- en onderaan) wat bijdraagt aan het duurzame karakter van het horloge. De nokken van de D-Star zitten verscholen achter de grote bezel waardoor de armband naadloos integreert met de wijzerplaat en bezel. Waarbij je bij andere horloges zo de verscheidene onderdelen kan aanduiden, ga je bij dit horloge meer moeite moeten doen.

De kleur van de wijzerplaats is (donker)grijs, hoewel de kleur op de foto's donkerder zijn dan wanneer je het horloge zelf in realiteit bekijkt. Er is een klein sunburst effect waardoor het horloge een iets meer gedistingeerd karakter krijgt wanneer je het uur afleest in de zon. Het horloge is visueel eerder klassiek, maar door dit soort toevoegingen vind ik de Rado D-Star een vleugje je ne sais quoi hebben. De armband zelf bestaat uit twee delen keramiek waarop de naam van het horloge alludeert. Het middelste stuk is iets donkerder en domineert het uiterlijk van de armband. Links en rechts is de keramiek iets lichter waardoor je een mooi patrooneffect krijgt op de armband. Bij deze horloges van Rado heb je het gevoel dat de armband even belangrijk is als de wijzerplaat en bezel en dat komt niet vaak voor! Dit zit in de kleine dingen zoals de titanium gesp dat een eenvoudige sluiting transformeert tot een ontzettend gemakkelijk te dragen horloge.

Swiss made quartz
Ik ben er nog niet goed uit of ik spijt moet hebben van mijn keuze voor een quartz horloge of niet. Deze Rado is dus geen automaat (dat zichzelf oplaadt via kinetische beweging), maar een horloge aangedreven op een quartz batterij. Een automaat is meer ambachtelijk door het aandrijfmechanisme dat met de hand is in elkaar gezet en daardoor ook meer waardevast. Een quartz horloge daarentegen kan op industriële schaal machinaal in elkaar worden gezet. Toch heeft een quartz horloge het voordeel dat het preciezer is dan een mechanische automaat en bovendien moet je het horloge niet opnieuw instellen als het horloge stil komt te staan als je het twee dagen niet draagt. Voorlopig ben ik nog altijd tevreden met mijn keuze.

Rado is een Zwitsers merk waardoor er onderaan het horloge het prestigieuze 'Swiss made' mag prijken. Dit horloge is echter niet gecertificeerd (qua accuratesse van de tijd) aangezien dit bij bitter weinig quartz horloges gebeurt. In dit geval is deze tekst dus weinig waardevol. Bij automaten kan dit wel meer waardevol zijn aangezien de movements van Zwitserse horloges een betere reputatie hebben dan die van andere landen (China, Japan).