Seiko SARB065

Japans feestje

Seiko is in onze contreien vooral bekend voor zijn quartz horloges, maar de Japanse uurwerkgigant heeft ook een heel uitgebreid gamma aan mechanische horloges. Het jammere is echter dat een heleboel van deze horloges de Japanse eilandengroep bijna niet verlaten of het moet voor andere, naburige Aziatische landen zijn. Waarom dat zo jammer is, besef je als je één blik werpt op de Seiko SARB065. Dit is een horloge met één van de prachtigste dials ooit. De wijzerplaat heeft namelijk een bijna niet te evenaren sunbursteffect. De kleur van de wijzerplaat zelf is wit, maar afhankelijk van de zonnestralen die op de plaat schijnen, verandert de kleur in grijs of lichtblauw. Het effect is fenomenaal en dat is de reden waarom de SARB065 één van de meest geëxporteerde horloges uit Japan is.  

Volgens de reclamebabbel van Seiko is de SARB065 tot stand gekomen in samenwerking met de Japanse barman Shinobu Ishigaki en beschikt het uurwerk over de bijnaam "Cocktail Time". Dit horloge is dus ontworpen om op een zomeravond een cocktail te drinken op een terras. Dit wordt natuurlijk verraden door de dial, maar ook door het polsbandje. Het bandje is namelijk gedraaid zodat de sluiting wijst naar de persoon die het horloge draagt. De officiële uitleg is dat de persoon die recht tegenover jou zit zo zich meer kan concentreren op het uurwerk zelf. Het duidt erop dat de SARB065 toch specialer is dan andere horloges. 

Deur in huis

Om meteen met de deur in huis te vallen: deze Seiko is een geweldig horloge, maar kent één groot nadeel: het polsbandje. Het polsbandje ziet er nochtans knap uit met blauwe stiksels aan de zijkanten en een glad lederen bandje dat duidt op kwalitatief leder. Op Amazon kost het bandje bijvoorbeeld 150 dollar, terwijl het horloge zelf te koop is op die site voor minder dan 400 dollar. Nochtans is er meer dan genoeg kritiek op dit bandje. Niet alleen omdat de sluiting aan de andere kant zit, maar ook op de stijfheid van het bandje en de gesp dat niet altijd even vlot sluit. Dit is jammer genoeg een feit dat ik moet onderschrijven. 

Ik heb verscheidene horloges, waaronder enkele goedkopere zoals de Orient Bambino, maar geen enkel ander bandje of metalen armband zit zo slecht als bij de SARB065. Dat wil niet zeggen dat het lederen bandje niet draagbaar is. Na het horloge een paar keer gedragen te hebben, begint het dragen hiervan steeds soepeler te verlopen, maar ik kan perfect begrijpen dat kopers het bandje er (laten) afdoen en een after-market polsband in de plaats willen hebben. Uiteindelijk is dit vrij persoonlijk. Vandaag heb ik het horloge bijvoorbeeld een hele dag gedragen en geen last gehad van het bandje. 

Liefde op het eerste gezicht

Wanneer je door de oneindige collectie van horloges gaat van alle horlogemakers is de SARB065 één van de horloges dat het meest opvalt. De reden is zoals eerder gezegd de dial die er simpelweg fenomenaal uitziet. Als je de wijzerplaat in detail bekijkt, zie je dat het is opgedeeld in vele kleine radialen die starten vanuit het middelpunt van de wijzerplaat. Als hier licht op schijnt, wordt het licht vervormd waardoor je een spectaculair effect voptreedt an verscheidene kleuren en dansend licht. Afhankelijk van je oogpunt is de dial dan weer wit, grijs of blauw. Als je de foto's van dit horloge bekijkt, ben je geneigd om te denken dat de wijzerplaat er vooral blauw uitziet, maar dat is bedrieglijk. Je krijgt weliswaar een lichte blauwe schijn te zien wanneer je de dial vanuit een scherpe hoek bekijkt, maar dit is eerder subtiel en niet zo uitgsproken zoals op de foto's.   

De SARB065 ziet er uit als een dress watch, maar is naar mijn mening minder formeel dan de Bambino en kan dus ook casual gedragen worden, anders zou de bijnaam ook niet "Cocktail Time" luiden. De afmetingen zijn typisch voor die van een dress watch: 40 milimeter breed en een dikte van 13,1 mm wat toch aan de hoge kant is. De geplogendheden zeggen dat een dress watch liefst zo dun mogelijk gedragen wordt, maar er zijn ontelbare dress watches tussen 10 en 12 mm. 13,1 neigt niet naar overmaats, maar de dimensies van het horloge zijn op z'n minst respectabel te noemen. De ietwat grote kast met daarop het bescheiden gebolde glas geeft het horloge toch een zekere status mee. Het is een horloge dat opvalt uit het pak en dat is voor de meeste personen ook de primordiale reden om het aan te schaffen. 

Opgewonden

Helaas is de SARB065 niet verkrijgbaar in België en moet je op zoek gaan op het internet om het horloge aan te schaffen. Er zijn retailers genoeg die het horloge aanbieden, maar het loont de moeite om de prijzen te vergelijken. Ik heb het horloge gekocht via Amazon waar ik het aanschafte voor zo'n 360 euro. Tel daarbij nog een paar tiental euro verzendkosten en je hebt dit uurwerk voor minder dan vierhonderd euro. Dat is echter zonder de douane gerekend. Alle geïmporteerde goederen uit de EU worden belast met extra taksen wat betekende dat ik nog 43,75 euro mocht bijbetalen. Houd hier dus zeker rekening mee wanneer je een horloge uit het buitenland (dus buiten de Europese Unie) aanschaft.  

De SARB065 wordt aangedreven door het 6R15 movement. Dit movement kan je omschrijven als het werkpaard uit de Seiko-stal. Het heeft een precisie van +25 en -15 seconden per dag waarmee het in de middenmoot komt van de movements. Dit low-beat movement (zes tikken per seconde) wordt gebruikt in de middelste prijscategorie waarin Seiko opereert (zoals de SARB-lijn), maar wordt eveneens gebruikt bij de SDGM-lijn waar de prijzen beginnen vanaf 700 dollar en dus dubbel zoveel kost als de SARB-horloges. Het toont toch aan dat Seiko vertrouwen heeft in dit movement. Een bijkomende functionaliteit van dit movement is dat je het manueel kan opwinden. Als de reserve van 48 uur ontoereikend is, kan je het horloge dus nog altijd zelf manueel opwinden als je het niet draagt. Een veertigtal rondjes zou genoeg moeten zijn om een dag verder te komen. 

Details, maar...

Het niveau van afwerking van dit horloge is beter dan de meeste horloges uit deze prijscategorie. Over het ontwerp van de dial heb ik al genoeg geschreven, maar het zit 'm ook in de kleine details zoals het majestueuze lettertype van de datum, de blauwe secondenwijzer, de elegante hoofdwijzers, de indices die statig op het horloge zijn aangebracht en de gepolijste kast die de omgeving weerspiegelt. Het is dus niet alleen de dial die ervoor zorgt dat de SARB065 onmiddellijk het lievelingshorloge wordt bij veel personen. 

Bij Seiko is het bijna vanzelfsprekend dat er aan de achterzijde een doorkijkglas is waar je de 23 juwelen van deze automaat ziet bewegen. De rotor is minder rumoerig dan pakweg de Orient Bambino en deze dingen illustreren het hogere kwaliteitsniveau dan de instapmodellen van Orient. Dit betekent helaas niet dat alles perfect is. De sluiting van de gesp is - zoals eerder aangehaald - op z'n minst twijfelachtig te noemen voor zo'n mooi horloge en ook over de kroon kan je opmerkingen maken. De kroon is naar mijn mening een tikkeltje te klein waardoor het soms ietwat lastig is om datum of uur te wijzigen. Het is geen onoverkomelijk probleem, maar wel het vermelden waard. Het is ook jammer dat Seiko er heeft voor geopteerd om Hardlex te gebruiken als materiaal voor het glas. Hardlex is een mineraal dat door Seiko zelf wordt ontwikkeld en niet zo krasbestendig is als saffier. Dit doet een beetje afbreuk aan de status van de SARB065 dat wel een saffierglas verdient.   

Conclusie

Een regelrechte beauty, anders kan je de Seiko SARB065 niet noemen. Het sunbursteffect maakt van dit horloge een ongeëvenaarde schoonheid voor een meer dan redelijke prijs. Het is enkel jammer dat het horloge geïmporteerd moet worden wat het prijskaartje doet aandikken als het pakketje arriveert bij meneer de douanier. Bovendien is niet iedereen geneigd om zijn kredietkaart boven te halen om iets te laten importeren uit Japan. Dat is jammer want iedere liefhebber van horloges moet de SARB065 toch wel eens in z'n handen hebben gehad. Naast de dial zijn er tal van andere details die het horloge een hoog aanzien bezorgen. Toch krijg je voor weinig geld heel wat horloge in de plaats. Het polsbandje zal voor veel mensen niet voldoen, maar voor 50 euro koop je een lederen faux krokodillenbandje van Duitse makelij. Als je zoekt, vind je op internet genoeg voorbeelden van meer dan geslaagde vervangingen. 

Orient Bambino ER24001B

Kennismaking

Als iemand vraagt om voor een schappelijke prijs een mooi dress watch te krijgen, is de Orient Bambino steevast het eerste antwoord. De Bambino-serie biedt aantrekkelijke horloges voor een erg scherpe prijs. Er zijn vier versies van de Bambino, toepasselijk versie 1, 2, 3 en 4 gedoopt. De vierde versie is de laatste en de prijzen hiervan liggen tussen de 200 en 250 euro wat al geen koopje meer genoemd kan worden. De eerste versie van de Bambino is onlangs echter in prijs gedaald en kan tussen de 100 en 150 euro gekocht worden wat dan wel weer als een soldenactie geldt. Voor deze prijs krijg je namelijk een stijlvol horloge van Orient met een onberispelijke kwaliteit en een automatisch movement van Orient. Tenzij je naar de Chinese plakmerken gaat kijken, zal je niks goedkoper vinden in deze prijscategorie. 

De versie die ik heb gekocht is de Bambino ER24001B. Dit is de versie met een zwarte wijzerplaat en gouden bezel, indices en kroon. Het goud is bij dit horloge geen goudgeel, maar rose goud wat meer op koper gelijkt. Eén van de meest gehoorde kritieken - als je het zo al kan noemen - is dat de kleur van deze versie te veel naar koper neigt. Persoonlijk vind ik dit mooier dan de goudgele versie omdat het neutraler oogt en minder blinkt. 

Hollebolle

Het uiterlijk van de Bambino valt meteen op en straalt klasse uit. Hoewel je dit van veel horloges kan zeggen, is dat bij deze versie van de Bambino nog meer dan ooit het geval. De koperachtige gouden kleur van de rand is een perfect contrast op de zwarte wijzerplaat en geeft de Bambino een moeilijk te evenaren klasse. Het nadeel is dan weer dat dit horloge te formeel kan ogen wanneer je je meer casual kleedt. Dit wordt extra geaccentueerd door het leren polsbandje dat een gelakte, glanzende zwarte kleur heeft. In het begin was ik in de wolken met dit horloge omdat je voor weinig geld een erg mooi horloge hebt. Na een paar maanden vind ik de Bambino net iets te formeel er uitzien, waardoor het één van m'n minst gedragen horloges is. Ik houd van dress watches, maar ondanks de prijs, is deze Bambino één van de meest chique horloges die je kan krijgen. 

Wat meteen opvalt (en eveneens mijn grootste kritiek op het horloge is), is de gebolde vorm van het glas. Het valt nauwelijks op, maar als je het horloge in zijperspectief bekijkt, valt de gebolde vorm van het glas erg hard op. Ik geef zelf de voorkeur aan een plat glas, hoewel ik gebolde glazen ook wel een bepaalde charme vind hebben. Dan moet het echter met mate zijn, want bij de ER24001B is alle subtiliteit overboord gegooid en heeft Orient een vrij groot, gebold glas op de Bambino gemonteerd. Het maakt deel uit van de vintage-stijl (waartoe de Bambino behoort) van het horloge, maar de bezel mocht gerust wat hoger zijn, zodat het gebolde glas wat subtieler in de dial was verwerkt. Dit is eigenlijk puur subjectief, want 99,99% van de tijd kijk je toch naar het horloge van bovenaan waar de vorm van het glas niet eens opvalt. 

Niet perfect

Het is moeilijk om op het internet kritische geluiden te horen over deze Bambino. De ER24001B wordt bijna unaniem geprezen als het ultieme intapmodel voor een dress watch. Als je echter wat kritischer naar dit horloge kijkt, zijn er wel wat puntjes waar je een opmerking over kan geven. Het lederen polsbandje is van kalfsleder en is behoorlijk stijf. Als je het wat meer draagt, begint het leer wat losser te komen, maar het horloge draag ik de ene dag zonder problemen, terwijl de volgende keer het horloge niet goed zit rond de pols. 

Als je het horloge vastneemt, heb ik niet meteen de indruk dat ik een solide horloge in m'n handen heb. De afwerking is ontegensprekelijk van een hoog, kwalitatief niveau, maar het zit hem eerder in de kleine dingen zoals de rotor van het movement dat je duidelijk voelt bewegen wanneer je een beetje met de Bambino zwaait. In deze prijscategorie is dat absoluut normaal, maar ik kan me inbeelden dat deze rotor door sommige mensen als te goedkoop of rumoerig wordt beschouwd. Zelf heb ik hier absoluut geen problemen mee omdat je er niet mee geconfronteerd wordt als je het horloge om de pols draagt, maar puristen kunnen er wel eens over vallen. 

Geen kroonjuweel

Op fora wordt ook gezegd dat de kroon wat te licht is, maar dat lijkt me overdreven. Ik heb de kroon meermaals gebruikt om de datum en uur in te stellen (aangezien ik de gewoonte heb om elke dag in de week een ander horloge te dragen) en ik heb hier absoluut geen problemen mee gehad. Voor mij gaat het van een leien dakje om dag en uur in te stellen en ik verwacht dat dit voor de meeste mensen hetzelfde zal zijn. 

Het glas bestaat uit gehard mineraal en is dus krasgevoelig. Dit is dus geen horloge om mee te gaan sporten of te werken in de tuin, maar gezien de formaliteit van het horloge lijkt me dat geen probleem te vormen. De wijzerplaat heeft een breedte van 40 mm wat tegenwoordig bijna de de facto standaardlengte is voor een moderne dresser. 

Het movement is van het kaliber 48743 wat een klassiek low-beat (dus zes slagen per seconde) movement is met een veilige marge. Na zo'n maand zou ik zeggen dat het horloge zo'n anderhalve à twee minuten afwijkt wat zeker binnen de perken blijft gezien de kostprijs van de technologie. Er is geen doorkijkglas achteraan wat onder andere ook de reden is voor de zachte prijs van de ER24001B. 

Conclusie

Hoewel de Orient Bambino ER24001B zeker en vast een koopje is, heeft het niet de kwaliteit van andere horloges die net iets duurder zijn (zo'n vijftig à honderd euro). Als je een beetje geld hebt voor een horloge moet je jezelf dan ook de vraag stellen dat je tevreden bent met een supermooi, maar ietwat formeel dress watch van ruim honderd euro of een beter afgewerkt, maar misschien minder tot de verbeelding sprekend model zoals de Orient FFD0F001W. Persoonlijk zou ik dan voor de tweede optie gaan. Desondanks is deze Bambino een aanwinst voor elke collectie en zullen collega's - meer nog dan menig ander horloge - je complimenteren over je horloge. 

Orient FFD0F001W

Vintage

Na mijn Rado die ik in de herfst van 2015 heb gekocht, ben ik me meer gaan interesseren in de wereld van horloges. Het aanbod van horloges is werkelijk gigantisch en als je steeds meer horloges bekijkt, ga je automatisch een voorkeur ontwikkelen voor een bepaald type horloge. Bij mij zijn dit de zogenaamde dress watches. Deze horloges zijn over het algemeen eleganter dan de meer casual horloges, worden met een kleinere wijzerplaat gedragen en zie je vooral op kantoor. Eén van de goedkoopste dress watches in de markt is de Bambino-lijn van Orient (die ik ook heb gekocht), maar eveneens de Orient FFD0F001W. De FFD0F001W maakt deel uit van de Vintage-collectie van Orient waartoe de Bambino-lijn ook behoort. 

De FFD0F001W is echter wel een stapje hoger met een metalen armband, saffier glas voor de dial en indicator voor de gangreserve (maw hoe lang loopt de automaat nog). De FFD0F001W is al een tijdje uit (ik geloof van 2010) waardoor dit horloge nog moeilijk te verkrijgen is. Via de Franse afdeling van Amazon heb ik het horloge voor 200 euro en 20 euro verzendkosten op de kop kunnen tikken. Ter illustratie: bij Serious watches kost dit horloge 279 euro, maar is het wel niet langer voorradig. Bij horloge.be is deze Orient nog wel te verkrijgen, maar betaal je wel al 349 euro. 

Moderne vintage

De grote aantrekkingskracht van dit horloge zit ongetwijfeld in de wijzerplaat dat een symbiose is van ouderwetsheid en modernisme. De stijl is ongetwijfeld ouderwets met een elegant, maar simplistische wijzerplaat. Op een ouderwets horloge zie je enkel de indices (of Romeinse of Arabische cijfers), de twee wijzers en de secondenwijzer. Dat is bij deze Orient ook het geval, maar dan met een extra, nuttige toevoeging in de vorm van de gangreserve indicator. Het is echter het patroon van de wijzerplaat en de lumuniscerende wijzers die het horloge een strak uiterlijk geven. 

De dial wordt gedomineerd door een bolvormig, guilloche patroon dat zich in het midden van de wijzerplaat bevindt. Er is een bijkomende laag die iets hoger is gelegen ter hoogte van de indices waardoor je een (heel erg) beperkt 3D-effect krijgt. Tenslotte is er de buitenste ring waar de aanduidingen voor de minuten staan. Voeg daar de blauw luminsicerende wijzers aan toe en je hebt een elegant horloge dat straalt in z'n eenvoud. Er zijn horloges die mooier zijn, maar in deze prijscategorie gaat je niks vinden dat kan wedijveren qua elegantie, ook niet bij de buren van Seiko. 

Vintage kwaliteit

Voor 200 euro is het hoogst uitzonderlijk om een horloge te vinden dat bestaat uit een automaat, een doorkijkglas achteraan (exhibition caseback) en saffier glas, maar de enige reden hiervoor is dat ik heel erg goed heb gezocht op het internet (ik heb geleerd van m'n Rado) en dat dit horloge bijna ook niet meer gemaakt wordt waardoor de prijs automatisch daalt. Het aandrijfmechanisme van de Orient FFD0F001W is een 46N45 automaat die door Orient zelf wordt ontwikkeld voor hun instapmodellen. De 46N45 is een low-beat automaat (zes tikken per seconde) met een accuratesse van zo'n +45 tot -15 seconden per dag wat voor een automaat absoluut niet slecht is. Naar alle waarschijnlijkheid zal deze automaat iets sneller lopen dan andere, duurdere automaten door het ontbreken van een terugdraaisysteem die in minder gesofistikeerde automaten zoals 46N45 zitten. 

De enorm voordelige prijs van de Orient FFD0F001W laat zich uiteraard gevoelen in een aantal zaken. Zo is het glas niet behandeld met een coating of ontspiegeld waardoor je een reflectie krijgt die licht terugkaatst. Het roestvrije staal is ook niet zo vaak gepolymeerd als bij duurdere horloges waardoor het niet zo mooi blinkt en spiegelt en eerder een mat uiterlijk heeft. De kast is ook modulair opgebouwd waar je duidelijk het onderscheid kan maken tussen de kast en de dial die er als een soort van vliegende schotel lijkt opgeplakt te zijn. Dit is het verschil met bijvoorbeeld de Rado D-Star waar de dial naadloos is geïntegreerd met de kast en zelfs de armband. Anderzijds maakt het dit voor Orient mogelijk om deze onderdelen op verscheidene modellen toe te passen wat uiteraard de prijs drukt. Het enige probleem wat ik met de kast heb, is de dikte die bijna zo dik is als de Seiko SARB065 die een dikke kast heeft. Op papier is de kast 11,7 mm dik, maar wanneer ik dit horloge om de pols draag en vergelijk met de SARB065 (die 1,4 mm dikker is) zijn beide even dik wellicht omdat Orient de dial als afzonderlijk ziet van de kast. Op zich is de dikte geen probleem, maar meeste dress watches zijn wel een stukje dunner dan dit. 

Armband is niet vintage 

Ik ben zelf meer fan van metalen armbanden dan leren polsbandjes bij een horloge en dat bewijst de metalen armband bij deze Orient. Het is enorm gemakkelijk om dit horloge om te doen en vast te klikken met de vlindersluiting. De armband is verrassend kwalitatief en duurzaam. Door het gebruik van roestvrij staal is de armband (en het horloge) vrij zwaar, maar dit draagt bij aan de kwaliteit. Het enige minpunt bij deze armband wat ik kan bedenken is de gesp. De gesp is van metaal en de ergonomie van de vlindersluiting maakt het soms zo dat een klein stukje huid van de pols komt vast te zitten. Dan is het een kwestie van het horloge terug te ontsluiten en een klein stukje lager rond de pols te dragen. 

Conclusie

Net zoals de Rado D-Star zal de Orient FFD0F001W niet misstaan op kantoor, maar kan je het ook evenzeer gebruiken om op stap te gaan met de kinderen in een speeltuin. Het is elegant in z'n eenvoud en daarom nooit een miskoop. Voor dit geld krijg je verrassend veel kwaliteit in huis al duiden de matte kast en de reflectie van het saffier glas er wel op dat dit geen topmodel is. Je kan dit horloge nog in verscheidene varianten krijgen qua kleur (parelmoer, zwart) en leren band waardoor je dit horloge kan personaliseren. 

Rado D-Star Chronograph Grey Dial Two-Tone Ceramic

Eerste horloge

Op een herfstdag in 2015 begaf ik me op een zaterdag in Eindhoven waar ik de stad bezocht. Na zes uur ging ik de Bijenkorf binnen met het idee om een nieuwe geur te kopen. Ik stapte echter 2350 euro lichter buiten, maar wel met een nieuw Rado horloge om de pols. Om specifiek te zijn de Rado D-Star Chronograph Grey Dial Two-Tone Ceramic zoals je in de titel kan lezen. Aangezien ik op dat moment totaal niks van horloges kende, was het misschien onbezonnen om zoveel geld uit te geven aan een horloge. Anderzijds ben ik na bijna een jaar nog altijd meer dan tevreden over deze aankoop, hoewel ik allicht een tweehonderd euro te veel heb betaald. De adviesprijs van Rado is namelijk 2350 euro voor dit horloge, maar als je goed zoekt, kan je het (online) voor minder geld terugvinden.

Type horloge

De Rado die ik heb gekocht is een chronograaf. Een chronograaf is een horloge dat niet enkel de tijd bijhoudt, maar ook is uitgerust met extra wijzers om te chronometreren. Zo bestaat de grote wijzerplaat uit drie mini-wijzerplaatjes voor de seconden, de uren van de chronometer en de tienden van een seconde. Daarnaast is er ook een gigantische wijzer op de hoofdplaat wat het uur lezen soms kan vermoeilijken wanneer die niet in de loodrechte positie van 12 uur staat. 

Rado staat bekend omdat het gedurfde modellen uitbrengt, terwijl deze D-Star toch een vrij braaf uiterlijk heeft. Deze D-Star maakt deel uit van een familie van duikershorloges. Zo is er bijvoorbeeld ook de D-Star 200 die zo vernoemd is omdat je er mee tot tweehonderd meter diep mee kan duiken. Rado laat zich echter niet verleiden om de D-Star te bestempelen tot één categorie en omschrijft dit horloge eveneens als een dress watch style horloge. De D-Star is niet het toonbeeld van elegantie, maar heeft wel een universeel uiterlijk zodat het kan gedragen worden als een casual, sportief horloge, maar eveneens als een dress watch voor belangrijke vergaderingen op het werk. 

Dit is voor een groot gedeelte toe te schrijven aan het gebruikte materiaal van Ceramos. Dit is een door Rado gepatenteerd materiaal wat een legering is van metaal en keramiek. Daardoor ademt het horloge duurzaamheid uit. Zowel de armband als het horloge zelf bestaan uit dit materiaal waardoor alles één vlot geheel vormt. Het hoogwaardige materiaal laat weinig ruimte toe voor krassen en is erg stevig. Het nadeel is dan wel dat het horloge met zijn 150 gram aan de pols geen lichtgewicht is. Het materiaal zelf blinkt tamelijk fel, maar gelukkig heeft het (net) geen bling-bling effect. 

In het afgelopen jaar heb ik ook nog een aantal minder dure horloges aangeschaft en in vergelijking met deze horloges (die voor hun prijs een uitstekende kwaliteit bieden) begin ik meer en meer de duurzame afwerking en robuustheid van de Rado te appreciëren. Als je een Orient of Seiko van 300 euro in de hand houdt en daarna deze Rado, merk je meteen het verschil in kwaliteit op. Getuige hiervan is mijn recente trip naar Normandië waarbij ik bij de Mont Saint Michel met dit horloge onzacht in aanraking ben gekomen met een stenen muur. De stenen muur heeft meer schade opgelopen dan het horloge dat ongehavend uit dit duel der titanen kwam. 

Vormgeving

De vormgeving ziet er vrij klassiek uit op het eerste gezicht, maar als je wat meer de tijd neemt om de D-Star te analyseren, vallen de fijne kneepjes van het horloge op. Zo is er de bezel van het horloge (de rand rond de wijzerplaat) dat een elipsachtige vorm heeft. De randen links en rechts zijn afgeplat waardoor het uiterlijk van het horloge net iets anders is dan andere klassieke horloges. De bezel is ook vrij groot (met name boven- en onderaan) wat bijdraagt aan het duurzame karakter van het horloge. De nokken van de D-Star zitten verscholen achter de grote bezel waardoor de armband naadloos integreert met de wijzerplaat en bezel. Waarbij je bij andere horloges zo de verscheidene onderdelen kan aanduiden, ga je bij dit horloge meer moeite moeten doen.

De kleur van de wijzerplaats is (donker)grijs, hoewel de kleur op de foto's donkerder zijn dan wanneer je het horloge zelf in realiteit bekijkt. Er is een klein sunburst effect waardoor het horloge een iets meer gedistingeerd karakter krijgt wanneer je het uur afleest in de zon. Het horloge is visueel eerder klassiek, maar door dit soort toevoegingen vind ik de Rado D-Star een vleugje je ne sais quoi hebben. De armband zelf bestaat uit twee delen keramiek waarop de naam van het horloge alludeert. Het middelste stuk is iets donkerder en domineert het uiterlijk van de armband. Links en rechts is de keramiek iets lichter waardoor je een mooi patrooneffect krijgt op de armband. Bij deze horloges van Rado heb je het gevoel dat de armband even belangrijk is als de wijzerplaat en bezel en dat komt niet vaak voor! Dit zit in de kleine dingen zoals de titanium gesp dat een eenvoudige sluiting transformeert tot een ontzettend gemakkelijk te dragen horloge.

Swiss made quartz
Ik ben er nog niet goed uit of ik spijt moet hebben van mijn keuze voor een quartz horloge of niet. Deze Rado is dus geen automaat (dat zichzelf oplaadt via kinetische beweging), maar een horloge aangedreven op een quartz batterij. Een automaat is meer ambachtelijk door het aandrijfmechanisme dat met de hand is in elkaar gezet en daardoor ook meer waardevast. Een quartz horloge daarentegen kan op industriële schaal machinaal in elkaar worden gezet. Toch heeft een quartz horloge het voordeel dat het preciezer is dan een mechanische automaat en bovendien moet je het horloge niet opnieuw instellen als het horloge stil komt te staan als je het twee dagen niet draagt. Voorlopig ben ik nog altijd tevreden met mijn keuze.

Rado is een Zwitsers merk waardoor er onderaan het horloge het prestigieuze 'Swiss made' mag prijken. Dit horloge is echter niet gecertificeerd (qua accuratesse van de tijd) aangezien dit bij bitter weinig quartz horloges gebeurt. In dit geval is deze tekst dus weinig waardevol. Bij automaten kan dit wel meer waardevol zijn aangezien de movements van Zwitserse horloges een betere reputatie hebben dan die van andere landen (China, Japan). 

Musea in maart

Cultuur in maart

Hoewel we allerminst een strenge winter hebben gehad, is het toch leuk dat het wat zonniger wordt en de dagen langer worden. Wanneer de winter een ideale tijd is om gekluisterd voor de TV te zitten, dan is het begin van de lente een ideale tijd om terug de buitenwereld te verkennen. Eén van m'n voornemens vorig jaar was om meer musea te bezoeken. Zo heb ik onder meer in Oostende de Terracottabeelden bekeken, heb ik het Jenevermuseum in Hasselt bezocht, ben ik langs geweest in het Speelkaartmuseum in Turnhout en natuurlijk kon In Flanders Fieldmuseum in Ieper niet ontbreken. Na een museumloze winter, heb ik de afgelopen drie weken vier musea bezocht: Trainworld in Schaarbeek, Autoworld en Sarcophagi in het Brusselse Jubelpark en het Gallo-Romeins museum in Tongeren. Hier volgt een klein overzicht van deze musea.

Trainworld

Aan het station van Schaarbeek vind je vier grote hallen waar Trainworld is gevestigd. Hier binnenkomen is een avontuur an sich, want door de slecht bewegwijzerde pijlen is het geen koud kunstje om de ingang te vinden. Als je de ingang toch hebt gevonden, word je - zoals de naam belooft - ondergedompeld in een wereld van treinen. Zo krijg je de allereerste stoomlocomotief te zien, maar neemt het museum je ook doorheen de tijd en krijg je futuristische kogeltreinen te zien uit de jaren zestig van de vorige eeuw. Er is ook aandacht voor andere zaken: zo is er een kort traject dat uitlegt hoe een treinspoor wordt gemaakt en worden nevenzaken zoals postbedeling, goederentransport en zelfs klokken toegelicht. De audiogids kan je gratis van internet downloaden en je krijgt dan een heleboel extra uitleg erbij. De inkomprijs van tien euro is meer dan schappelijk voor hetgeen je allemaal te zien krijgt. 

Autoworld

Autoworld is het oudere broertje van Trainworld. Die laatste is opgericht in 2015 terwijl Autoworld nu zijn dertigjarig bestaan viert. Ook de inkomprijs is hetzelfde: tien euro. Ook hier kan je een audiogids van het internet downloaden wat wel meer voeten in de aarde heeft omdat het via Podcatcher werkt. De audiogids is bij Autoworld compacter en ook de opbouw in het museum is een stuk soberder. Er zijn verschillende thema's (sportauto's, auto's in België, ...) maar de gegeven informatie is eerder karig. Meer dan wat technische informatie zoals het aantal cc, maximum snelheid, ... krijg je niet te zien. De collectie van zo'n 250 wagens is nochtans indrukwekkend met vooral auto's uit de beginjaren van de industrie. Zo'n auto blijkt dan eigenlijk niet veel meer te zijn dan een gemotoriseerde koets. Daarnaast is er ook ruimte voor ander transport zoals koetsen en moto's, maar dit heb je snel bekeken. Trainworld is een blinde aanrader voor iedereen, terwijl je bij Autoworld toch een liefhebber van auto's moet zijn om er te kunnen van genieten. 

Sarcophagi

Ook in het Jubelpark bevindt zich de tijdelijke tentoonstelling Sarcophagi die loopt tot 20 april 2016. Zoals de naam doet vermoeden, gaat Sarcophagi over het begraven van doden in het oude Egypte. De inkomprijs is met z'n dertien euro wel aan de dure kant. Je krijgt er weliswaar ook toegang tot andere ruimtes waar opgravingen van archeologen van de KU Leuven te zien zijn, maar dat vond ik persoonlijk niet de moeite waard. Het paleis zelf is echter wel een pareltje en het loont de moeite om een paar keer te stoppen om de architectuur te bewonderen. De tentoonstelling bestaat voornamelijk uit beeldjes, muurfragmenten, sarcofagen en lijkkisten. Het begint sober met beeldjes en kleine lijkkisten, maar de levensgrote sarcofagen stelen de show. De collectie van het museum is zeker en vast de moeite waard, maar ook hier geldt - net zoals bij Autoworld - dat de omkadering beter ingericht kon zijn. Zo wordt er uitgeweid over de verschillende Egyptische goden, maar wordt er weinig verteld over de geschiedenis van Egypte wat toch vrij cruciaal is in zo'n tentoonstelling. Voor iedereen die enigszins interesse heeft in de oudheid is Sarcophagi toch wel een aanrader. 

Gallo-Romeins museum

Het Gallo-Romeins museum was in 2011 de laureaat van European Museum of the Year en dat schept natuurlijk verwachtingen met zich mee. Voor vijftien euro bezocht ik de tijdelijke tentoonstelling over gladiatoren (die loopt tot vier april 2016) en is er ook de permanente tentoonstelling over de bewoners in de streek van Tongeren door de geschiedenis heen. De tentoonstelling over de gladiatoren kan ik enkel met superlatieven toedichten. Je krijgt in het begin een audiogids waarmee je nummers kan scannen en zo meer informatie over de tentoongestelde stukken kan oproepen. In het begin is het door de duisternis (je zit namelijk in een kelder) en door de nauwe gangpaden over de koppen lopen. Daarna worden de ruimtes groter en is een stuk aangenamer om door de tentoonstelling te kuieren. Fresco's krijgen door de audiogids een totaal ander beeld. Wat anders een eeuwenoud fresco is met weinig verhaal krijgt door de (soms te) uitgebreide audiogids een totaal andere belevenis. Je wordt op een vlotte manier door de geschiedenis van gladiatoren geleid en je leert over de verschillende types van gladiatoren. Er is natuurlijk ook veel aandacht voor het Colosseum en op het einde mag je een koptelefoon opzetten zodat je zelf kan beleven hoe het is om in zo'n arena te staan. Van al m'n museumbezoeken is dit toch wel met afstand het meest geslaagde bezoek. De permanente tentoonstelling was dan weer een kleine anti-climax. Dit heeft meer te maken met persoonlijke interesse dan de tentoonstelling zelf die goed was opgebouwd.    

Citytrip Londen

Kosmopolitisch

Begin juli ging ik op citytrip naar Londen. Wanneer ik op een vrijdagmiddag mijn hotelkamer binnenstap, word ik onmiddellijk verwelkomd met een spreuk die aan een muur hangt. "Alles wat je in de wereld vindt, vind je ook in London" titelt de (vrij vertaalde) spreuk. Dat is niet gelogen, want Londen is niet alleen de grootste stad van West-Europa,  het is wellicht ook de meest kosmopolitische stad van West-Europa. Zelf was mijn bezoek tot de Britse hoofdstad vroeger beperkt gebleven tot één dag: een bezoek aan de inmiddels ter ziele gegane ECTS-beurs. Ik verbleef drie dagen in Londen en dat is juist voldoende om de charmante sfeer van deze grootstad op te snuiven. 

Bereikbaarheid 

Als Belg heb je eigenlijk geen excuus om Londen niet te bezoeken. Met de Eurostar is Londen op amper twee uur rijden en er vliegen ook meer dan voldoende vliegtuigen over het Kanaal. De Eurostar is wellicht de meest praktische oplossing. Je stopt onmiddellijk in het St-Pancras station wat zich in het midden van de stad bevindt. De enige concessie die je moet doen is dat je minstens een half uur voor vertrektijd aanwezig bent om in te checken. Op de Eurostar is het hoogst raadzaam om de Oyster card aan te schaffen. Dit is een kaart waarmee je gebruik kan maken van het openbaar vervoer in Londen: de gekende rode dubbeldekkers, metro, maar ook rivierboten. Het openbaar vervoer in Londen is niet goedkoop, maar ook niet overdreven duur. Voor maximaal 7,6 pond per dag reis je door Londen. Een reis met de Eurostar kost ongeveer honderd euro heen en terug, maar dat kan variëren naar gelang het tijdstip van bestelling en hoe lang je op voorhand de reis boekt. 

Verblijf

Een hotel in Londen is - net zoals in elke andere grootstad - niet goedkoop. Reken op minstens honderd euro per dag voor de meest elementaire kamers. Als je een beetje luxe wil, gaat de prijs al gauw richting tweehonderd euro. In Londen zijn er echter ook een heleboel pubs die logementen aanbieden. Hier kan je goedkoper overnachten, maar veel luxe mag je natuurlijk niet verwachten. Zelf verbleef ik in het Tune Hotel in Westminster. Dit is een budgethotel zonder enige franjes dat gebruik maakt van erg compacte kamers maar wel goed gelegen is. Voor iets minder dan honderd pond per nacht is dit hotel de ideale uitvalsbasis om Londen te verkennen. 

Plannen

In Londen is er ontzettend veel te zien en te doen en het loont de moeite om te plannen wat je wil doen. Anders is de kans reëel dat je door de bomen het bos niet meer kan zien. Londen heeft een uitgebreid uitgaansleven, talloze pubs, talrijke musea, veel bezienswaardigheden en een heleboel attracties. De Londense musea behoren tot de bekendste ter wereld, maar zal niet iedereen bekoren. Mijn programma voor drie dagen bestond uit het volgende: 

- Het bijwonen van een festival (Calling Festival) en optreden (The Mentalists met Stephen Merchant)

- Een bezoek aan een Imax filmzaal

- Snuisteren in de vele standjes in Camden Town

- Een bezoek aan de beroemde pleinen van Leicester Square en Trafalgar Square en het aanpalende  China Town

- Kuieren door de winkelstraat van Oxford Street

- Een rondtocht door Westminster

- Een bezoek aan de site van Greenwich 

- Een boottocht op de Thames

- Een bezoek aan de London Dungeon

- Een bezoek aan het National History Museum aan Cromwell Road

Drie dagen is voldoende om Londen te leren kennen, hoewel er natuurlijk altijd plaats en ruimte is om nog meer van Londen te zien. Het is aangeraden om niet alleen de toeristische trekpleisters van Londen aan te doen, maar ook eens de moeite te nemen om de minder bekende plekjes van Londen aan te doen. Zelf vind ik het ook belangrijk om een beetje diversiteit in een citytrip te bouwen. Niemand gaat op citytrip om enkel te winkelen of musea aan te doen. Een combinatie van een avondje uit, een gezellig diner, een museumbezoek en een bezoek aan toeristische trekpleister is de ideale mix om Londen te leren kennen. 

Sayonara Iwata-san

Zakmonsters

Vandaag maakte Nintendo bekend dat CEO Satoru Iwata onverwacht is overleden aan kanker. Iwata was amper 55 jaar en was sinds 2002 het hoofd van de Japanse spelgigant. Hiermee verliest de gamesindustrie één van de meest invloedrijke figuren van de laatste decennia. 

Iwata maakte in 1983 zijn intrede in het wereldje van games en hielp bij het ontwikkelen van de allereerste NES-games zoals Balloon Fight en later Earthbound en Kirby. Iwata begon bij HAL Laboratories dat fungeerde als een second party developer van Nintendo, een studio die volledig in handen was van Nintendo. HAL Laboratories zat in financiële moeilijkheden en Iwata werd in 1993 aangesteld als het hoofd van de studio. Hij hielp de spelontwikkelaar te stabiliseren en verdiende zijn sporen als head honcho van een studio. Die positie leverde hem later de titel van CEO op van Nintendo. In 2000 werd hij het hoofd van de corporate planning afdeling en twee jaar later werd hij de grote baas van Nintendo. 

Toch was Iwata al die tijd meer ontwikkelaar en creatieveling dan manager. Zelfs toen hij de chef was van HAL Laboratories ontwikkelde hij games en heeft hij een belangrijke bijdrage geleverd aan verschillende Pokémongames zoals Gold, Silver en Stadium. 

Stijlbreuk

Nintendo werd tientallen jaren bestuurd door Hiroshi Yamauchi die Nintendo transformeerde van speelkaartenfabrikant tot spelgigant. Met de opkomst van Sony's Playstation werd Nintendo naar een tweede plaats verdrongen en stond Microsoft klaar om zijn deel van de koek op te eisen. Iwata werd aangesteld als CEO om het bedrijf te moderniseren. Eerst met weinig succes. De Gamecube moest met de Xbox strijden voor de tweede plaats terwijl de Playstation 2 het gameslandschap domineerde. De omschakeling kwam er met de aanstelling van de eigenwijze en zelfbewuste Amerikaan Regis Fils-Aimé die het hoofd van marketing werd. Onder het bewind van Iwata en met de hulp van enkele briljante geesten zoals Shigeru Miyamoto en Regis Fils-Aimé kende Nintendo een periode van enorm succes met ongeëvenaarde verkopen voor de Nintendo DS en Nintendo Wii. Op een bepaald moment was Nintendo op de Japanse beurs zelfs groter dan elektronicareus en directe concurrent Sony. 

Na het succes van de Wii slaagde Iwata er echter niet in om het succes structureel te maken en mag de Nintendo Wii U (de opvolger van de Wii) als een flop worden beschouwd. Ook de Nintendo 3DS verkocht aanvankelijk niet zoals verhoopt, maar gaat nu wel als warme broodjes over de toonbank. Ook met Amiibo (speelgoedfiguurtjes zoals Skylanders) heeft Nintendo inmiddels een nieuwe geldbron gevonden. Hoewel Iwata ziek was, bleef hij toch verder werken. Een aantal maanden geleden presenteerde hij nog een Nintendo Direct waar hij wel erg mager was. 

De wereld zal hem zeker missen.